Πολλά τα ερωτηματικά, δύσκολες οι απαντήσεις…
Εν δυνάμει δωρητές οργάνων θα γίνονται πλέον όλοι οι θανόντες ενήλικοι πολίτες, με «εικαζόμενη συναίνεση» εφόσον δεν έχουν δηλώσει όσο ζούσαν την αντίθεσή τους.
Οπως προβλέπει το προσχέδιο νόμου, «θα τηρείται αρχείο όπου θα καταχωρίζονται οι δηλώσεις των πολιτών περί αντίθεσής τους στην αφαίρεση οργάνων τους μετά θάνατον. Κάθε ενήλικος πολίτης μπορεί να αποστέλλει στον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων σχετική δήλωσή του, με βεβαιωμένο το γνήσιο της υπογραφής».
Σημειώνεται ότι για τη δήλωση αυτή δεν απαιτείται συγκεκριμένος τύπος, αρκεί να συνάγεται ρητά και αβίαστα η ακριβής βούληση του προσώπου, ενώ η δήλωση είναι ελεύθερα ανακλητή. Η ανάκληση γίνεται με νεότερη δήλωση ανάκλησης, η οποία αποστέλλεται ομοίως στον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων. Στη συνέχεια η αρχική δήλωση διαγράφεται από το αρχείο και θεωρείται ως μη γενόμενη.
http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=31%2F03%2F2011&id=263801
69 σχόλια
Ροή σχολίων γι' αυτό το άρθρο
Μαρτίου 31, 2011 στις 6:30 μμ
Πάνος
Μετά το θάνατο, το σώμα μας ανήκει στο κράτος;
Με νομοσχέδιο που προωθεί το Υπουργείο Υγείας, το πρόβλημα της δωρεάς οργάνων επιχειρείται να αντιμετωπισθεί με μια επέμβαση στην αυτοδιάθεση του ατόμου. Ενώ μέχρι τώρα δωρητής οργάνων γινόταν το άτομο με σχετική δήλωσή του, αυτό αντιστρέφεται. Το νομοσχέδιο θα καθιστά κάθε άτομο ex lege δότη οργάνων μετά το θάνατό του, εκτός αν εν ζωή είχε ασκήσει σχετική προσφυγή αντίταξης, στον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων.
Η αντιστροφή αυτή θέτει σημαντικά νομικά ζητήματα βιοηθικής, όπως και κάθε περιορισμός ή “αναδιατύπωση” της αυτοδιάθεσης του ατόμου. Η συγκατάθεση αποτελεί ένα κομβικό ζήτημα όσον αφορά την ελεύθερη χρήση στοιχείων της προσωπικότητας, σε όλο τον ορίζοντα των νομοθεσιών που αφορούν την επιτρεπόμενη διάθεση: από τα προσωπικά δεδομένα (που η επεξεργασία του προϋποθέτει κατ’ αρχήν την ενημερωμένη συγκατάθεση) και την πνευματική ιδιοκτησία (που η συναίνεση του δημιουργού αποτελεί νόμιμη βάση για την χρήση του έργου), μέχρι το γενικό αστικό δίκαιο (έγκριση – συναίνεση) αλλά και το ποινικό δίκαιο, όπου η συγκατάθεση σε πράξεις που αλλιώς θα θεωρούνταν προσβολές, αποτελεί λόγο απαλλαγής για ορισμένα αδικήματα.
Η θετική συγκατάθεση είναι το σύστημα “opt-in”: όταν επιλέγεις με δική σου πρωτοβουλία την διάθεση στοιχείων της προσωπικότητάς σου. Αυτό είναι το σημερινό σύστημα για τους δότες οργάνων. Το αντίστροφο σύστημα είναι το “opt-out”: τα όργανα διατίθενται αυτοδικαίως, εκτός αν έχεις αντίρρηση και την έχεις ασκήσει εν ζωή. Μπορεί να ακούγεται το ίδιο, αλλά δεν είναι. Αν περάσει αυτή η νομοθεσία, το νεκρό σώμα θα ανήκει κατ’ αρχήν στο κράτος, και η ελεύθερη βούληση θα είναι μια εξαίρεση κι όχι ο κανόνας. Εκτός των άλλων, πρόκειται για ένα πιεστικό μέτρο που ενέχει από τη φύση του μια υφέρπουσα, αλλά σοβαρή κοινωνική αποδοκιμασία για όσους δηλώσουν “opt-out”: αφού ο νόμος “κανονικό” θεωρεί το κοινωνικώς αναγκαίο (δηλαδή την αντιμετώπιση της έλλειψης μοσχευμάτων), το άτομο θα διστάσει να εκφράσει ελεύθερα τη γνώμη του για “opt-out”, αναλογιζόμενο τελικά τις παρενέργειες, αλλά και το μεγάλο ηθικό δίλημμα στο οποίο μας θέτει με το ζόρι η Πολιτεία.
Τέτοια πιεστικά διλήμματα όμως, σε μια δημοκρατική κοινωνία, δεν επιτρέπεται να τα επιβάλλει ο νομοθέτης. Η ίδια η έννοια της ελευθερία επιβάλλει η λήψη της απόφασης για δωρεά ή μη των οργάνων να γίνεται χωρίς προϋποθέσεις και μόνο με θετικό τρόπο, όχι ως εξαίρεση από τον κανόνα.
http://elawyer.blogspot.com/2011/03/blog-post_31.html
Μαρτίου 31, 2011 στις 6:39 μμ
xBerliner
Αν και οπαδός της (πραγματικής) δωρεάς οργάνων (σε αντιδιαστολή με την λεκτική “πάρε τα @@ μου”) έχω πολλά ερωτήματα:
1ον. Δίνει το δικαίωμα στο γιατρό να αφαιρέσει όργανα από έναν κλινικά νεκρό (που οι ζωτικές λειτουργίες συνεχίζονται ακόμα και με μηχανική υποστήριξη);
2ον Η δήλωση άρνησης δωρεάς δεν είναι σε αντίθεση με ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα; Πολλοί που π.χ. που αρνούνται είναι τις περισσότερες φορές λόγω θρησκευτικών πεποιθήσεων.
3ον Αν υποθέσουμε ότι περνάει ο νόμος και εφαρμόζεται, αυτό σημαίνει ότι οι μεταμοσχεύσεις στην Ελλάδα πιθανών να γίνουν ρουτίνα. Υπάρχει κάποιος τρόπος που να διασφαλίζει ότι δεν θα δούμε φακελάκια και εδώ; (προσωπικά για μένα που οι έλληνες γιατροί είναι πολύ χαμηλά στην εκτίμησή μου τόσο ως επιστήμονες όσο και ως άνθρωποι προβλέπω νέα βιομηχανία φακελακίων).
4ον τελικά ο Λοβέρδος βρήκε την απάντηση στο φιλοσοφικό ερώτημα: “σε ποιον ανήκει το πτώμα”: Στο πτώμα ή στους συγγενείς; -Στο κράτος.
Μαρτίου 31, 2011 στις 7:17 μμ
ο δείμος του πολίτη
Έχω ταχθεί -αύριο το σχετικό post- υπέρ του νομοσχεδίου (αν και θέλω μερικά ακόμα στοιχεία εκτός από ένα υπεραναλυτικό Δελτίο Τύπου). Νομίζω ότι στη νομική διαχείριση έχει δίκιο, πλην του γεγονότος ότι ο νόμος αναφέρεται σε μη ζώντες. Ο νόμος έχει στόχο να προστατεύει τους ζωντανούς και να τους τιμωρεί. Όχι να προστατεύει τους νεκρούς. Αντιθέτως, ο νόμος μοιάζει να στηρίζει και να δίνει ελπίδα σε ζωντανούς.
Μαρτίου 31, 2011 στις 8:51 μμ
Βασίλης
Οταν διάβασα την είδηση θυμήθηκα το “Δωρητή οργάνων” από τους Monty Python…
Μαρτίου 31, 2011 στις 9:12 μμ
loom
Τιμωρία γιατρού που κάνει παράνομες μεταμοσχεύσεις, αφαίρεση άδειας για 1-5 χρόνια. Τι πρέπει να κάνει γιατρός για να μπει φυλακή σ’ αυτή τη χώρα;
Μαρτίου 31, 2011 στις 9:27 μμ
Πάνος
Να αλλάξει επάγγελμα.
Μαρτίου 31, 2011 στις 9:38 μμ
σχολιαστης
Που θα δηλώνουν την αντίθεσή τους όσοι δε θέλουν;
Με αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα μπορεί κάποιος να κάνει ανατριχιαστικές σκέψεις.
Μαρτίου 31, 2011 στις 9:43 μμ
δεξιος
Στον ΕΟΜ προφανως.
http://www.eom.gr/
Κατα τα αλλα τα ευρωπαικα κρατη ειναι μοιρασμενα επι του θεματος.
http://en.wikipedia.org/wiki/Organ_donation
Μαρτίου 31, 2011 στις 11:37 μμ
1ας
Νομίζω ότι είναι σωστό νομοσχέδιο,αλλά πρέπει να υπάρξει μεγάλη προσοχή στην εφαρμογή του,για να μην έχουμε παρατράγουδα.
Απριλίου 1, 2011 στις 4:52 πμ
Rodia
Το νομοσχεδιο αυτο ειναι ξεκαθαρα η πιστοποίηση της δουλείας. Επόμενο βήμα, μετά την κτήση του νεκρού, η κτήση και του ζωντανού σώματος. Κανείς (φτωχός) άνθρωπος πλέον δεν θα ανήκει στον εαυτό του.
Χίλιες φορές να με φαν τα ψάρια!
Απριλίου 1, 2011 στις 6:46 πμ
Άγγελος
Ροδιά,
τα ψάρια τα ρώτησες;
εγώ θα συμφωνήσω με τον 1α και όσους είναι επιφυλακτικά συναινετικοί. όπως σωστά παρατηρείται η ουσία είναι στην διαφάνεια και στην παρακολούθηση της ορθής εφαρμογής.
απαιτείται δειγματοληπτική έρευνα και μικτές επιτροπές “ηθικής” όπου θα συμμετέχουν και τυχαίοι πολίτες δια κλήρου λαμβάνοντες εύλογη ημερήσια αποζημίωση. η σχέση οφέλους/κόστους είναι σίγουρα θετική. σε πολλές χώρες υπάρχουν τέτοια συστήματα.
Απριλίου 1, 2011 στις 7:00 πμ
rodia
Αγγελε, και σε περιπτωσεις “λαθος εφαρμογης” τι γινεται; οι νεκροι δεν ανασταινονται… Ηδη, εδω και χρονια, εχουν παρατηρηθεί περιπτωσεις σχετικες με “εθελοντικη” δωρεα οργανων, όπως π.χ. η περιπτωση γυναικας εκ Λεσβου, η οποια “εδωρησε” τον ενα νεφρον ενω ευρισκετο σε νοσοκομειο για κάταγμα ποδιού. Ο γιατρος, διασημος χειρουργός της εποχης, αν και εδιώχθη ποινικώς απο την κορη της παθουσας –και απελθουσας εις τον αλλο κοσμο λογω επιπλοκων–, ουδεν επαθεν. Υπαρχουν αρκετες περιπτωσεις παρομοιες και χωρις τον αναγκαστικο νομο.
Απριλίου 1, 2011 στις 12:28 μμ
Άγγελος
Ροδιά,
το θέμα είναι σοβαρό δε λέω. ούτε με τρελλαινει η ιδέα.
αλλά αυτό που λες αφορά γενικώς τα ιατρικά λάθη. τι κάνουμε με την ex-post αλίμονο ανίχνευση των λαθών.
όσον αφορά τα μοσχεύματα εγώ λέω
1) σήμερα το μόσχευμα είναι σπάνιο και για αυτό το λόγο ακριβό.
2) αύριο το μόσχευμα είναι άφθονο και για αυτό το λόγο φθηνό.
στο υπόδειγμα 1) ή στο 2) κυοφορείται ισχυρότερα η εν δυνάμει λαμογιά;
Απριλίου 1, 2011 στις 12:41 μμ
rodia
Αγγελε, με ανησυχει το γεγονος οτι ενα σωρο ωραιες ιδεες εκμεταλλευονται ωστε να διαστρεβλωσουν τις Αξίες που γνωρίσαμε και τίποτα δεν με κανει να εμπιστευτω άλλη μια παρόμοια προσπαθεια νομιμοποίησης του “καλού”, που έχει μεταμορφωθεί σε “κακό”.
Οσο για τη διαφανεια που ειναι κρυψιμο και τις διαβουλευσεις που ειναι δικτατορικες εντολες, τα εχουμε δει και καλο ειναι να φυλαγομαστε. Δεν χρειαζεται να δουμε ολοκληρο το λιονταρι, αρκει ενα νυχι, λέγαν οι αρχαιοι.. και σημερα κοντευει να φανερωθει και η χαίτη του λιονταριου.. Πρεπει να δουμε και ολόκληρο το ανοιγμένο διάπλατα στόμα του;
(τότε θα είναι πολύ αργά)
Απριλίου 1, 2011 στις 12:42 μμ
Άγγελος
είναι και που ζούμε σε χώρα τραβεστί, δε λέω…;)
το λιοντάρι νεφράκια έχει;
Απριλίου 1, 2011 στις 12:43 μμ
rodia
Αγγελε, συμπληρωνω: δεν επροκειτο για ιατρικο λαθος. Η γυναικα βρισκοταν στο νοσοκομειο να αναρρωνει απο καταγμα και ο χειρουργος της αφαιρεσε ενα νεφρο.
Απριλίου 1, 2011 στις 12:45 μμ
rodia
εχμ.. το λιονταρι θα μας φαει ολοκληρους, πριν προλαβουμε να το.. εγχειρησουμε!
Απριλίου 1, 2011 στις 1:53 μμ
ο δείμος του πολίτη
Δεν νομίζω ότι μπορεί να θεωρηθεί δουλεία η χρήση υγιών οργάνων ενός νεκρού προκειμένου να ζήσει κάποιος ασθενής, με επιλογή χωρίς τξαικά κριτήρια. Η δουλεία προϋποθέτει ταξική εκμετάλλευση, ενώ εδώ δεν βλέπω κάτι τέτοιο. Σημασία έχει το αποτέλεσμα, που είναι η επιβίωση ασθενών. Τουλάχιστον έτσι βλέπω το σχετικό σχέδιο νόμου.
Απριλίου 1, 2011 στις 1:56 μμ
Πάνος
“Σημασία έχει το αποτέλεσμα, που είναι η επιβίωση ασθενών”
Σύμφωνοι, αλλά και η διαδικασία έχει σημασία. Επειδή άπτεται θεμάτων που έχουμε μάθει να θεωρούμε πολύ σημαντικά.
Απριλίου 1, 2011 στις 1:57 μμ
rodia
Δείμε, πώς θα πιστοποιείται ότι είναι πράγματι νεκρός ενας άνθρωπος; Εδω χωραει πολύ νερό… και νομιζω οτι κανεις δεν θα ηθελε να του “νεκροποιήσουν” ενα προσφιλες του πρόσωπο.
Απριλίου 1, 2011 στις 2:00 μμ
rodia
Δείμε, συμπληρωνω: εδω πρόκειται για δουλεία με βαση την οικονομικη τάξη. Οι άλλες “τάξεις” απεβίωσαν ή πνέουν τα.. λοίσθια!
Απριλίου 1, 2011 στις 2:02 μμ
rodia
Εχει καποιος την εντύπωση ότι π.χ. η μικρή Αφγανή θα είχε ποτέ προτεραιότητα σε μια σχετικη λιστα;
Απριλίου 1, 2011 στις 2:07 μμ
rodia
και κάτι σχετικό που τσίμπησα εδω, όπου μεταξυ αλλων γραφει:
“Ποιός είναι άραγε αυτός,
που απ’ τα κορμιά μας θέλει
να πάρει όλα τα όργανα,
-και τη ζωή εν τέλει;”
Απριλίου 1, 2011 στις 2:13 μμ
Άγγελος
for those who don’t get it:
η πιθανότητα νεκροποίησης ασθενούς είναι μικρότερη σε περιβάλλον αφθονίας μοσχευμάτων.
δεν έχει νόημα να θεραπεύεις τις περιπτώσεις όταν το ίδιο σου το σύστημα τις παράγει.
το σύστημα είναι ΤΩΡΑ ταξικό και λαμογιακό. μετά θα είναι μαζικό και καθαρό.
ότι θέλει προσοχή στην εφαρμογή και παρακολούθηση ευνόητον.
Απριλίου 1, 2011 στις 2:14 μμ
ο δείμος του πολίτη
Για την πιστοποίηση του νεκρού υπάρχουν κανόνες και στο εθνικό και στο ευρωπαϊκό δίκαιο (το εγκεφαλοφράφημα). Ο νόμος είναι ούτως ή άλλως σαφής σε τούτο, όπως καταγράφει και το Δελτίο Τύπου του Υπουργείο. Κι εγώ, καλή μου, για οικονομικές τάξεις μιλάω. Πάντα οι τάξεις είχαν οικονομική διαστρωμάτωση. Είναι γνωστό στους κατοικούντες … ότι οι μεταμοσχεύσεις γίνονται κατά 99% σε εργαζόμενους κι όχι στην αστική τάξη. Ο νεκρός είναι… αταξικός. Δε βλέπω την οικονομική ή ταξική εκμετάλλευση ώστε εύκολα να κάνουμε λόγο για ταξική εκμετάλλευση και δουλεία. Τουλάχιστον δε βλέπω ένα πλήρες σκεπτικό. Σχετικά δε με το στιχάκι ποιος είναι ότι τα όργανα του νεκρού ταυτίζονται με τη ζωή του; Πώς προκύπτουν αυτές οι αναλογίες;
Πάνο, η διαδικασία έχει σημασία. Αλλά σήμερα ποιος αποφασίζει; Οι ζωντανοί συγγενείς. Έρχεται, λοιπόν, το κράτος για ένα νεκρό να αποφασίσει.
Απριλίου 1, 2011 στις 2:47 μμ
Πάνος
Απριλίου 1, 2011 στις 3:48 μμ
rodia
..σιγά σιγά, θα αλλάξει ο ορισμός του ανθρώπου: άνθρωπος=σύνολο οργάνων.. και μετά, την αφαίρεση του εθελοντικού της πρσφορά, όταν η προσφορά θα είναι πλέον υποχρεωτική, θα αρχίσει και το εμπόριο με διαφανείς διαδικασίες.. κατόπιν, θα μπουν και στα χρηματιστήρια τα ανθρώπινα όργανα.. και θα μιλάμε για ΔΤΟ(=Διεθνες Ταμειο Οργανων) κλπ κλπ
Κάπως έτσι αρχίζουν όλα… Το θέμα είναι να μη γίνεται η αρχή.
(η αρχη ειναι το ήμισυ του παντός, έλεγ’ η γιαγια μου)
Απριλίου 1, 2011 στις 3:50 μμ
rodia
Κατόπιν, θα μπει και ειδική φορολογία σε όσους έχουν γερό συκώτι, πράγμα που δεν με συμφέρει…
)
άσε τα τεκμήρια…
Απριλίου 1, 2011 στις 3:54 μμ
rodia
για παραπερα ενισχυση της θεσης μου, δειτε αυτο που μόλις ανέβηκε. Ενα κομματάκι:
“Στον Διαφωτισμό γεννιόσουν με δικαιώματα, τώρα θέλουν να γεννιέσαι σαν εξαρτηματικό ζωικό υλικό με χρέη (σωματικά, υλικά, χρηματικά) προς μια καφκική επικράτεια με οργουελιανή γλώσσα. Η νέα διακυβέρνηση βάζει τα ανθρώπινα σώματα που τυχαίνουν να γεννιούνται στην επικράτειά της σε μια γραμμή παραγωγής που καυτηριάζει πάνω τους αυθαίρετα φυσικοποιημένα και αποφατικά νοήματα -αποφατικά κατά το ότι οφείλεις να δηλώσεις ότι δεν είσαι κάτι (δωρητής) και όχι να αναζητήσεις το τι είσαι όπως ισχύει στην διαφωτιστική αρχή- , τα ενεχυριάζει και τα υφαρπάζει. Με εξοργιστικούς και πρωτοφανείς όρους ψευδο-βιοηθικής όπως η ‘εικαζόμενη συναίνεση’ φυσικοποιεί πριν από όλα την αυθαιρεσία σαν μοντέλο διακυβέρνησης -η αυθαιρεσία είναι το βασικό χαρακτηριστικό κάθε δεσποτικής αυτοκρατορίας- και εξουσία της να διαχειρίζεται εν λευκώ και να εκμεταλλεύεται τους ανθρώπους σαν ανταλλακτικές αξίες. Με το νέο νομοσχέδιο ένα σώμα έχει υπό προϋποθέσεις περισσότερη αξία νεκρό απ’ ότι ζωντανό. Με το νέο νομοσχέδιο επισημοποιείται η οικονομία του θανάτου.”
Απριλίου 1, 2011 στις 4:01 μμ
ο δείμος του πολίτη
Μισό λεπτό, λίγο ρε Ροδιά, δηλαδή ο Διαφωτισμός έθετε αρχές για τη μετά θάνατον πορεία του σώματός σου; Ή μήπως γίνατε Αντιγόνες απέναντι στον Κρέοντα-Λοβέρδο για τον οποιοδήποτε Πολυνίκη νέκυν; Τα όργανα όταν δεν τα χρειάζεσαι δεν είναι ανταλλακτικά; Δεν πετιούνται στα σκουπίδια; Έχουμε την απαίτηση το κράτος να φροντίζει να καταναλωτικά μας σκουπίδια, αλλά όχι τα σωματικά μας όργανα-σκουπίδια.
Απριλίου 1, 2011 στις 4:09 μμ
rodia
Δείμε, αν καταλαβαίνω καλά (διόρθωσε με, αν όχι) εννοείς τον εαυτό σου ως ένα σύνολο ξεχωριστών και διακεκριμενων οργάνων. Η δικη μου θέση αντιλαμβάνεται τον άνθρωπο, καθως και καθε μορφη ζωης, ως ολότητα. Αρνούμαι να πειραματίζονται οι διάφοροι “Μενγκελε” ιδίως πάνω σε σώματα ανθρώπων.
Μάλλον τα γραφεις/σκεφτεσαι αυτα, επειδη βαζεις τον εαυτο σου στη θεση του χρήστη, αυτου δλδ που θα χρειαστει (για τον εαυτο ή τους δικους του) πιθανον καποιο οργανο στο μελλον και όχι εκεινου που θα χάσει οργανο ή/και τη ζωη του εξαιτιας ενος νοσηρου βλαβερου νομου.
Οπως π.χ. εννοούσαμε την Ε.Ε. ως κοινότητα λαών και πολιτισμων πριν φανερωθει το ανηλεές πραγματικο της πρόσωπο, το οποιο ειχε δηλωθει εξαρχης αλλα αρνουμαστε να το πιστεψουμε…
Απριλίου 1, 2011 στις 4:10 μμ
rodia
Ειναι γνωστο, νομιζω, οτι μερικα οργανα πρεπει να αφαιρουνται ΠΡΙΝ πάψει η εγκεφαλικη λειτουργια για να ειναι πιο αποτελεσματικη η μεταμοσχευση.
Απριλίου 1, 2011 στις 4:12 μμ
Άγγελος
εδώ Ροδιά βάζεις θεμελιώδες ερώτημα που έχει θέσει και ο Ρωλς αν θυμάμναι καλά.
κρίνω ως δότης ή ως λήπτης;
Απριλίου 1, 2011 στις 4:15 μμ
rodia
Αγγελε, τωρα το σκεφτηκα.. Δυστυχως, δεν εχω διαβασει Ρωλς.. δώσε κανα τίτλο πληζζζ
Απριλίου 1, 2011 στις 4:16 μμ
rodia
Σε κάθε περίπτωση, υπάρχουν τουλάχιστον δυο οπτικες γωνίες.
Απριλίου 1, 2011 στις 4:23 μμ
Άγγελος
ε δε θυμάμαι και ακριβώς μπορεί να ήταν άλλος, αλλά νομίζω ότι στην Θεωρία της Δικαιοσύνης λέει ότι αποφασίζουμε πίσω από ένα πέπλο για τους κανόνες του παιχνιδιού χωρίς να ξέρουμε σε ποια θέση θα είμαστε όταν αρθεί το πέπλο, στους από εδώ ή στους από κει. οπότε καλό είναι να σκεφτόμαστε και την περίπτωση να είμαστε λήπτες. τότε μάλλον θα εγκρίναμε το νομσχέδιο.
εκτός και εάν πιστεύουμε ότι εμείς ΔΕΝ ή εάν είμαστε μ*****ες του Ιεχωβά
Απριλίου 1, 2011 στις 4:24 μμ
ο δείμος του πολίτη
Όχι καλή μου, Ροδιά, ως δωρητής οργάνων από χρόνια και σταθερός αιμοδότης για 2 σχεδόν δεκαετίες, σίγουρα δεν αντιπαραβάλλω στο δείμο το λήπτη, αλλά το νεκρό. Είμαι υλιστής και αρκετά εγωιστής, αλλά συνάμα και φιλάνθρωπος κι ανθρωπιστής ώστε πρώτα να σκέφτομαι τους ζωντανούς. Ποια η αξία μου ως ανθρώπου αν πεθάνω σήμερα και θαφτώ αύριο με τα όργανά μου; Δε θα είναι σκουπίδια προς τέρψιν άλλων;
Και γιατί το να δίνονται τα όργανά μας για να σώσουν κόσμο πρέπει να ταυτίζεται με ανήθικα πείραμα ευγονικής. Η μεταμόσχευση δηλαδή είναι ευγονική; Αυτό το -επιφανειακά αντιρατσιστικό, μα βαθέως αντιανθρωπιστικό- επιχείρημα δεν το κατάλαβα.
Επίσης, δεν αντιλαμβάνονται (γελώ ελαφρώς, συμπάθα με) με το επχιείρημα ότι θα αυξηθούν οι νεκροί. Και εξηγούμαι: Σήμερα που υπάρχει ζήτηση κι όχι προσφορά δεν έχουμε ούτε κάποια μαύρη αγορά στη χώρα (ας είναι καλά οι γιατροί και η φτώχεια μας) ούτε και νεκρούς. Με το νόμο που θα έχουμε πληθώρα μοσχευμάτων, θα έχουμε δολοφονίες; Την ιστοσυμβατότητα τη σκέφτεσαι; Άντε τα σκουπίδια στον τάφο, τα ξεχνάμε, την ιστοσυμβατότητα και την προσφορά; Δε σκέφτεσαι ότι θα εξαλειφθεί διά παντός η μαύρη αγορά (που κυρίως ανθεί στο εξωτερικό από όποιο Έλληνα έχει ανάγκη); Η προσφορά θα κόψει τον ομφάλιο λώρο της όποιας πιθανής εξαγοράς.
Απριλίου 1, 2011 στις 4:25 μμ
ο δείμος του πολίτη
…προς τέρψιν άλλων οργανισμών (ήθελα να πω)…
Απριλίου 1, 2011 στις 4:32 μμ
rodia
Αγγελε, με το ζόρι λήπτρια, αποκλείεται!
Εβλεπα με σκεπτικισμο τη δωρεά οργανων, αλλα με το νεο νομοσχεδιο πείθομαι ότι είναι εκ του πονηρού όλη αυτή η κινητοποίηση.
Δείμε, δεν με καταλαβαίνεις… Οταν ως άνθρωπος νοούνται τα κομματια που αποτελουν το κορμι του ανθρωπου, πολλά δεινα έπονται.
Απριλίου 1, 2011 στις 4:33 μμ
rodia
..και.. για πειτε.. η μικρη αφγανη τι πιθανοτητες θα ειχε να “σωθει”;
Απριλίου 1, 2011 στις 4:58 μμ
δεξιος
Mε το σημερινο κοινωνικοηθικο συστημα τις ιδιες με οποιονδηποτε αλλον και δεν το λεω για πλακα.
Ροδια αυτα που φοβασαι δεν θα συμβουν,τουλαχιστον νομιμα,οσο ο χριστιανισμος ειναι ισχυρος στις ΗΠΑ.
Απριλίου 1, 2011 στις 5:01 μμ
Άγγελος
μεγάλη μπουκιά φάε…
Απριλίου 1, 2011 στις 5:05 μμ
rodia
δεξιε, και πολλά άλλα ακόμη “δεν επρόκειτο” να συμβούν, αλλά… συνέβησαν! Και ολα αυτα πολύ προσφατα, στο τελευταιο 20μηνο. Και όσο πάει και συστέλλεται ο χρόνος, σαν να μας κυνηγάει, όλο και πιο πυκνα τα πυρά των διαστρεβλώσεων εννοιών, λέξεων, αξιών. Και ακόμα βρισκόμαστε στην αρχή. Και δεν θελω να δω τη συνεχεια, φευγω στα μισα του έργου και.. μακαρι να καει το μηχάνημα προβολής!
Απριλίου 1, 2011 στις 8:09 μμ
Μιχάλης Μιχελής
Χωρίς να έχω διάθεση να στιγματίσω την επιθυμία κάποιου, στο να μην δώσει (μετά θάνατο) τα όργανά του (σ’ εκείνον που περιμένει διακαώς να ζήσει αξιοπρεπώς), επιτρέψτε μου να διαφωνήσω, με τις όποιες αντιρρήσεις εκείνων που έχουν ενδοιασμούς και να συμφωνήσω, με το πνεύμα του συγκεκριμένου νόμου.
Για τους εξής λόγους:
• Κατ’ αρχάς η διάθεσή μας (αποσκοπώντας ως βασικό στοιχείο της ανθρωπιστικής αλληλεγγύης, στο χαμόγελο του διπλανού), στηρίζει ιδεολογικά την μεταμόσχευση και ιδιαίτερα σ’ εκείνους, που έχουν τα ίδια αλτρουιστικά αντανακλαστικά με τα δικά μας.
• Όταν λοιπόν αντιληφθούμε την φθαρτότητα της ζωής και ξεπεράσουμε τους όποιους μεταφυσικούς ενδοιασμούς, η επιθυμία μας στρέφεται σε μια το δυνατόν αξιοπρεπή αναχώρησή μας από τον κόσμο τούτο (όταν θα έρθει η στιγμή). Τότε λοιπόν (και ευρισκόμενοι με σώας τας φρένας), δεν υπεισέρχονται κομπιασμοί περί ιδιοχρησίας και αυτοδιάθεσης του σώματος μας μετά θάνατον.
• Το σώμα μας λοιπόν δεν ανήκει ούτε σ’ εμάς, ούτε στο θεό, ούτε στη γη, ούτε στο κράτος. Είναι μια βιολογική οντότητα, που η φθορά της στο τέρμα μιας περιπλάνησης, είναι ταυτόχρονα η απαρχή μιας άλλης. Η επίγεια εξουσία λοιπόν που μας δυναστεύει (μας επιβάλλει νόμους), αφορά πειθαρχημένες συμπεριφορές. Στο θάνατο όμως κυριαρχεί το χάος. Εκεί που πάμε, η αρτιμέλεια είναι άγνωστη λέξη και παράνοια (πρότυπο) των ζωντανών. «Εκεί» ουσιαστικά κυριαρχεί η αντιστροφή των συναισθημάτων και από πρωταγωνιστές που ήμασταν στη ζωή (με όλες τις σκοτούρες να βαραίνουν το είναι μας), επέρχεται η δική μας εκτόνωση και ταυτόχρονα η φόρτιση των προσφιλών προσώπων για μας. Δηλαδή η «περισυλλογή των ζώντων», για όλα εκείνα που συνέδεσαν τον τεθνεώτα, με όλες τις φάσεις της ζωής του. Κι αυτό είναι το βάλσαμο της «ανακούφισης» του εκλιπόντος. Ότι αυτός έκανε τα πρέποντα (το καθήκον του, αυτό που του όρισε η συνείδησή του). Ότι το έργο του άφησε στίγμα και ότι απ’ αυτό το σημείο αναφοράς, οι συνεχιστές του, δείχνοντας τον πρέποντα σεβασμό στον κοπιαστικό βίο του εκλιπόντος (στην προσπάθειά του να υλοποιήσει το κοινωνικό του χρέος), θα φερθούν συνετά. Δηλαδή δεν θα ρημάξουν τον κόπο του. Γι’ αυτό και δεν πρέπει να τρέχουμε πάνω στα μνήματα με κλάματα και λουλούδια, αλλά να σεβόμαστε αυτά που με κόπο έφτιαξαν και μας άφησαν. Γιατί γι’ αυτά αγωνίστηκε, κουράστηκε και μόχθησε.
• Ένας λοιπόν πεθαμένος, δεν γίνεται μνησίκακος και δεν τρελαίνεται να έχει για πάρτι του όλα εκείνα που λάτρεψε παθιασμένα στη ζωή (τα χρήματα και την περιουσία), ζητώντας επίσης στο θάνατο τη συνέχεια της μωροφιλοδοξίας του, για να κατέχει ως περιουσιακό στοιχείο στο μνήμα του, την σωματική ακεραιότητα!
Αυτά ως προς τα φιλοσοφικά.
Για τ’ άλλα λοιπόν τα μεσοβέζικά περί σώματος (στα ναι μεν αλλά, μπορεί να υπάρχει κι αλλού ζωή, άρα να πάω ολόκληρος κλπ), αλλά και τα χαζοχαρούμενα θρησκευτικό-μπουρδολογικά, ότι το σώμα μας ανήκει στον Δημιουργό της ζωής κλπ, θέλω να σημειώσω, ότι όποιος έρχεται στον κόσμο τούτο (μέσα από αμέτρητες περιπέτειες συμπτώσεων), δεν είναι ενέχυρο κανενός. Ούτε των συγγενών, ούτε των συζύγων, ούτε των λόγων του κάθε παπά. Αυτός λοιπόν ο τελευταίος, έχει το μεγαλύτερο μερίδιο στο σκοταδισμό και στον φόβο του συνανθρώπων, που φοβούνται το θάνατο. Κάθεται λοιπόν ο κάθε παπάς (και μερικοί προκομμένοι συγγενείς) και τρομάζουν τον ανίδεο με ιστορίες παράνοιας, περί δευτέρας παρουσίας, περί ανάστασης των νεκρών, περί μαγείας με τα σπλάχνα των πεθαμένων κλπ, μ’ αποτέλεσμα ο κακόμοιρος, ο γέροντας (ή μεσήλικας), να τον πιάνει ένα πείσμα, ισχυριζόμενος ότι δικό μου είναι το σώμα και το κάνω όπως εγώ θέλω. Δηλαδή ουσιαστικά δεν μπαίνει καν συζήτηση, για μεταμόσχευση οργάνων. Έτσι φεύγει με τη «χαρά», και το γινάτι, ότι θα πάει στον άλλο κόσμο, με προίκα το κορμί του.
Όποιος λοιπόν είναι ανοικτόμυαλος, δεν το ενδιαφέρουν τα παραλειπόμενα της μεταμόσχευσης. Τον ενδιαφέρει πρωτίστως, ότι και από τη θέση του ανήμπορου πλέον, έκανε (για μια ακόμη φορά), ένα ακόμη συνάνθρωπο του να του έχει μεγάλη εκτίμηση, να χαρεί για το δώρο που προσέφερε στη συνέχεια της ζωής. Μια ζωή που υποφέρει από την έλλειψη ποιότητας. Γι’ αυτό και μετά τις μεταμοσχεύσεις και δωρεές οργάνων, καλύτερα να καιγόμαστε, για να σταματήσουν τα νεκροταφεία να είναι χώροι κλαμάτων. Να γίνουν πνεύμονες χαράς, για όλους εκείνους τους ανθρώπους, που ζητούν ν’ απολαύσουν ένα πράσινο χώρο (στη ριμάδα την πόλη), που την παστώσαμε στο τσιμέντο. Τα νεκροταφεία (τουλάχιστον μερικά που αξίζουν) ας μείνουν ως μουσεία κι όχι ως θρηνητήρια.
Με τα κόκαλα και τη στάχτη, πάλι η καλή θύμηση μένει. Κι αυτή είναι η καλύτερη κληρονομία, που μπορεί ν’ αφήσει ένας συνετός άνθρωπος.
Απριλίου 1, 2011 στις 8:40 μμ
rodia
Αγαπητέ Μιχάλη, το σχεδόν 2ετές φροντιστήριο στις διάφορες παραλλαγές νόμων και.. προφητειών, με κάνει πολύ σκεπτική για το μέλλον. Νομιζω οτι ειναι χρησιμο να μη στεκομαστε στο γράμμα του νόμου, επειδή –όπως είδαμε σε πάμπολλα παραδείγματα– αυτό είναι στάχτη στα μάτια, που λένε. Ας μην επιτρέψουμε να γίνουμε και πάλι θύματα των δικών μας καλών προθέσεων. Νομιζω και πάλι. Επίσης, (νομίζω ξανα) ότι σύνεση δείχνει και ο υποψιασμένος άνθρωπος, αυτός που προσπαθει να διαβαζει πίσω απο τις γραμμες, να προλαβαινει τα δυσαρεστα (τουλαχιστον) που *εικάζει* οτι θα συμβουν στις ερχομενες γενιες –με νομους που εχουν διφορουμενες προθεσεις– και να τα αποτρέπει με καθε τρόπο.
Απριλίου 1, 2011 στις 9:03 μμ
Πάνος
Το κυρίαρχο δυτικό παράδειγμα έχει να κάνει με την ατομικότητα, τα “δικαιωματα” της οποίας επεκτείνονται και στα θέματα διαχείρισης της μεταθανάτιας πορείας (του μακαρίτη).
Πέρα από τα θρησκευτικο-φιλοσοφικά, αυτό έχει εκφραστεί και σε νομικό / συνταγματικό επίπεδο, στις χώρες της Δύσης. Ας μην αμφιβάλλει κανείς ότι θα τεθεί θέμα συνταγματικότητας.
Κατά τα λοιπά, τίποτα καλύτερο από το να φεύγεις με την αίσθηση ότι θα δώσεις ζωή σε κάποιον άλλον. Προσωπικά, το υποστηρίζω χωρίς καμιά επιφύλαξη.
Δε μπορώ όμως παρά να κατανοήσω τις αντιδράσεις “επί της διαδικασίας”: η -ουσιαστικά – μετατροπή της δωρεάς σε υποχρέωση (=κατάσχεση) δεν είναι ό,τι καλύτερο.
Πρέπει να βρεθεί μια λύση / διαδικασία που να κρατάει και την πίτα της ατομικότητας (εν ζωή) αφάγωτη και το σκύλο της ανάγκης χορτάτο.
Απριλίου 1, 2011 στις 9:13 μμ
rodia
Να συμπληρώσω και κάτι τι για τα νεκροταφεια; Ειναι σούπερ φιλετάκια που θα “αξιοποιηθουν” όπως το ταλαίπωρο Ελληνικο κι ακομα επωφελέστερα για τους μπετατζηδες/λαμόγια. Αμφιβαλλει κανεις; Τι θα τους εμποδισει; Η υπογραφη τους μήπως; Τεσπα, πολλά έγραψα, τα περισσότερα για να οργανωσω τη σκεψη μου, και ζητω συγγνωμη για την καταχρηση.
Απλώς, επέμενα επειδή έχω βαρεθεί να επιβεβαιώνομαι…
Απριλίου 1, 2011 στις 9:22 μμ
ο δείμος του πολίτη
Τώρα τα “φιλέτα” πώς τα συνδέεις; Μίλησε κανείς για υποχρεωτική καύση νεκρών; Εδώ έχουμε συνδέσει όλα τα ασύνδετα και τα μισά συνωμοσιολογικά σενάρια που εδώ και δεκαετία ακούω για τους υπογράφοντες δωρητές οργάνων.
Απριλίου 1, 2011 στις 9:23 μμ
ο δείμος του πολίτη
…το “εδώ” είχε χρονική έννοια (μην παρεξηγηθεί και κανείς άδικα)…
Απριλίου 1, 2011 στις 9:32 μμ
rodia
Δειμε, τα προσφατα 2 σχόλιά μου απαντούν στο σχολιο του Μιχ. Μιχελη
Απριλίου 1, 2011 στις 9:34 μμ
ο δείμος του πολίτη
Βασικά κι εγώ στη Ροδιά απαντούσα
Απριλίου 2, 2011 στις 7:32 πμ
Μιχάλης Μιχελής
@ροδιά
Αγαπητη φίλη, όλο το σκεπτικό μου στηρίζεται στις δικές μου καλές προθέσεις προς το συνάνθρωπο. Λυπάμαι και συμμερίζομαι την αγωνία σου, για το τι μπορούν ν’ απογίνουν τα νεκροταφεία που θα περάσουν (ίσως) στην οικοπεδοποίηση. Θλίβομαι για την κατάντια του χώρου, του τοπίου, του ευρύτερου περιβάλλοντος, για την κατάπτωση των συνειδήσεων. Ντρέπομαι για τον συστηματικό εξευτελισμό της αξιοπρέπειας των ακέραιων χαρακτήρων και των συναισθημάτων, που έχουν βαθιά ριζωμένη μέσα τους, την ουσιαστική έννοια της αλληλεγγύης.
Τούτα όμως τα δικά μου (κι ίσως και δικά πιστεύω), δεν με αφορούν όταν κλείσουν για πάντα τα μάτια μου. Γιατί τον αγώνα τον δίνω εδώ, εν ζωή, για να εμποδίσω την ολοκληρωτική ισοπέδωση των αξιών που με μέστωσαν.
Οι νόμοι λοιπόν του κράτους ανατρέπονται από τους ζωντανούς, για τους ζωντανούς. Εκείνο το μόνο που θέλω να κάνω, είναι λοιπόν να δείξω στους συναθρώπους μου, ότι είναι μάταιο να σκέφτεσθαι το κορμί σας μεταθάνατο, όταν δεν σας απασχολή η ποιότητα της ζωής (ενω πορεύεσθε παρ-όντες, με ορθάνοικτα τα μάτια σας)!
Επίσης μια και το ‘φερε η κουβέντα, διάβασε το τι είχα γράψει σε παραιότερο post της “Καλύβας”
http://panosz.wordpress.com/2009/11/01/mihelis-39/
Απριλίου 2, 2011 στις 1:06 μμ
rodia
Μιχάλη, απαντώ με το πρόσφατο σχόλιο που άφησα εδώ και που ταιριάζει γάντι!
Είμαι δωρητρια οργανων, αν και στην ηλικία μου δεν νομίζω ότι θα χρειαστουν κάτι εκτός ίσως από τον κερατοειδή των ματιών μου…
Το ζήτημα του αναγκαστικού Νόμου όμως με κάνει σκεπτική.. Πολύ σκεπτική.
–Επειδή οι νόμοι γίνονται για να καταστρατηγούνται.
–Επειδή στους νόμους υπάρχουν παραθυράκια –πάντα.
–Επειδή «με εξοργιστικούς και πρωτοφανείς όρους ψευδο-βιοηθικής όπως η ‘εικαζόμενη συναίνεση’ φυσικοποιεί πριν από όλα την αυθαιρεσία σαν μοντέλο διακυβέρνησης -η αυθαιρεσία είναι το βασικό χαρακτηριστικό κάθε δεσποτικής αυτοκρατορίας- και την εξουσία της να διαχειρίζεται εν λευκώ και να εκμεταλλεύεται τους ανθρώπους σαν ανταλλακτικές αξίες. Με το νέο νομοσχέδιο ένα σώμα έχει υπό προϋποθέσεις περισσότερη αξία νεκρό απ’ ότι ζωντανό. Με το νέο νομοσχέδιο επισημοποιείται η οικονομία του θανάτου.» όπως γράφει ο καλός μπλόγγερ εδώ και συμφωνώ μαζί του.
Το θέμα δεν είναι η αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων, η αγάπη και η δωρεά, αλλά η επιβολή ενός νομοθετήματος το οποίο είναι άγνωστο πού θα οδηγήσει στο άμεσο μέλλον, το μέλλον των παιδιών μας. Εκ των πραγμάτων, εξ όσων έχουμε δει να συμβαίνουν το πρόσφατο διάστημα δηλαδή, δεν είμαι καθόλου αισιόδοξη για τις προθέσεις των κρατούντων εξουσιαστών έναντι των “υπηκόων” τους. Εχουμε παραδοθεί ως άνθρωποι, ως πολίτες, μαζί με τα χώματα της πατριδας μας, στη ζοφερή και ομιχλώδη εξουσία των “αγορών” και τίποτα δεν αποκλείει την κακή χρήση της ύπαρξής μας: για τα απρόσωπα αυτά κατασκευάσματα –βλ. “αγορές”– δεν είμαστε ανθρώπινα πλάσματα, αλλά ένα σύνολο κρεάτινων εμπορεύσιμων οργάνων και αυτό έρχεται να επιβεβαιώσει ο προτεινόμενος νόμος και μάλιστα με τη.. βούλα!
Αν έχεις προσέξει, όλα γίνονται “για το καλό” μας τους τελευταίους μήνες. Και όλο βαθύτερα στην άβυσσο κατρακυλάμε –”για το καλό μας”. Ε, λοιπόν, δεν χρειάζομαι άλλο “καλό” από αυτους που βαφτίζουν το “κακό” σε “καλο”. Δεν πιστεύω πλέον τίποτα και θα ακυρώσω την κάρτα μου και θα διαδώσω όσο γίνεται την αντίθεσή μου στα νέα κόλπα πώλησης της χώρας μου μαζί με τους κατοίκους της στους ανάλγητους λεφτάδες.
Ξαναγράφω τελειώνοντας: Δεν είναι ζήτημα αλληλεγγύης και δωρεάς και καλών προθέσεων. Εδώ παίζεται το άμεσο μέλλον της ανθρώπινης υπόστασής μας. Ας μη το βλέπουμε στενά.. Σκέψου…
Απριλίου 2, 2011 στις 1:17 μμ
vel
“”Δεν είναι ζήτημα αλληλεγγύης και δωρεάς και καλών προθέσεων. Εδώ παίζεται το άμεσο μέλλον της ανθρώπινης υπόστασής μας. Ας μη το βλέπουμε στενά.. Σκέψου…”"
“Με το νέο νομοσχέδιο ένα σώμα έχει υπό προϋποθέσεις περισσότερη αξία νεκρό απ’ ότι ζωντανό. Με το νέο νομοσχέδιο επισημοποιείται η οικονομία του θανάτου”
συμφωνώ 100%..και εγώ που είμαι υπέρ της δωρεάς, με το νέο “νόμο” γίνομαι πολύ μα πάρα πολύ σκεπτικός..
Απριλίου 2, 2011 στις 4:54 μμ
apeleytheros
Παραπάνω αναφέρθηκε ότι «κάποια όργανα πρέπει να αφαιρεθούν πριν ο δότης να είναι εγκεφαλικά νεκρός» η κάτι τέτοιο. Αυτό είναι λάθος, δεν εφαρμόζεται πουθενά τέτοια τακτική. Επίσης, η διαδικασία πιστοποίησης του ότι κάποιος είναι νεκρός είναι πολύ συγκεκριμένη, και περιλαμβάνει πολλά βήματα (παρατίθενται στο άρθρο εδώ).
Απριλίου 4, 2011 στις 3:04 μμ
Ελεύθερες μεταμοσχεύσεις ναι, κατασχέσεις οργάνων όχι! « Το Μανιτάρι του Βουνού
[...] αλλά καθαρά για το νοήμονα πολίτη υπογραμμίζει και «η καλύβα ψηλά στο βουνό», όπου ακολουθούν δεκάδες σχόλια… Με την απλή λογική [...]
Απριλίου 4, 2011 στις 3:50 μμ
ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ
Χμ, “φιλανθρωπία” ex lege; Βιοπολιτική μου μυρίζει:”…δεν εκπλήσσει το γεγονός ότι μεταξύ των ένθερμων υποστηρικτών του εγκεφαλικού θανάτου και της νεωτερικής βιοπολιτικής συγκαταλέγονται και εκείνοι οι οποίοι επικαλούνται την παρέμβαση του κράτους, το οποίο, αποφασίζοντας τη στιγμή του θανάτου, θα επιτρέπει την ακώλυτη παρέμβαση πάνω στον “ψευδοζωντανό”, όταν αυτός βρίσκεται στην αίθουσα ανάνηψης”(Giorgio Agamben, Homo Sacer, σελ.254).
Απριλίου 4, 2011 στις 4:45 μμ
Σχέδιο νόμου για μεταμοσχεύσεις: Φιλανθρωπία ex lege; | ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ
[...] [...]
Απριλίου 6, 2011 στις 1:25 μμ
Fil
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_06/04/2011_438276
Απριλίου 6, 2011 στις 4:52 μμ
Πάνος
Ολοι δωρητές οργάνων;
Tου Διονυση Γουσετη / diongus@otenet.gr
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι σαφές: η μεταμόσχευση ανθρωπίνων οργάνων δεν αποτελεί δικαίωμα του ασθενούς. Μπορεί να γίνει μόνο με δωρεά από δότη, εν ζωή ή μεταθανάτιο. Το εμπόριο οργάνων απαγορεύεται απολύτως. Συνέπεια, βέβαια, είναι η άνθηση του παράνομου εμπορίου οργάνων, με κυκλώματα ανάλογα εκείνων της διακίνησης ναρκωτικών. «Τράπεζες οργάνων» στην προκειμένη περίπτωση γίνονται οι εξαθλιωμένοι του Τρίτου Κόσμου, όπως π.χ. τα «παιδιά του δρόμου» της Λατινικής Αμερικής, που απάγονται και μεταφέρονται στα χειρουργεία. Στην Κίνα, οι καταδικασμένοι σε θάνατο εκτελούνται με μια σφαίρα στο σβέρκο, ώστε να μείνουν άθικτα τα όργανά τους. Αλλά και στη χώρα μας έχουν αναφερθεί κρούσματα κατά καιρούς στον Τύπο.
Το κύκλωμα της παράνομης εμπορίας ανθρωπίνων οργάνων εξαθλιώνει τόσο την υγεία ή και τη ζωή του δότη όσο και τον λήπτη, που ζει «στην οσμή των πτωμάτων». Εξαθλιώνει και τους γιατρούς, που τους καθιστά επίορκους του όρκου του Ιπποκράτη.
Η Ελλάδα είναι ουραγός στην Ευρώπη σε μετά θάνατον δωρητές οργάνων. Πολλοί δεν γίνονται δωρητές επειδή φοβούνται το άγνωστο. Αλλοι επειδή έχουν θρησκευτικές προκαταλήψεις, όπως π.χ. την… αρτιμέλειά τους κατά τη Δευτέρα Παρουσία. Αλλοι επειδή είναι καχύποπτοι ότι «κάτι κακό θα τους συμβεί» για να επισπευσθεί η αφαίρεση των οργάνων τους. Οι περισσότεροι επειδή «δεν το έχουν σκεφθεί». Δεν έχουν κάνει την απλή σκέψη ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να βρεθούν στη θέση των πασχόντων συνανθρώπων τους. Η νομοθεσία (Ν. 1383) φέρνει πρόσθετα εμπόδια. Η αφαίρεση των οργάνων του θανόντος, ακόμα και αν αυτός φέρει τη σχετική κάρτα δωρητή, δεν μπορεί να γίνει χωρίς τη συγκατάθεση των συγγενών του (!). Εχει καταντήσει η μεταμόσχευση στη χώρα μας να αποτελεί είδηση. Οι συνθήκες αυτές καλλιεργούν με τον καλύτερο τρόπο το παρεμπόριο οργάνων.
Εδώ και περισσότερο από δεκαετία εκκρεμεί το αίτημα εκσυγχρονισμού της νομοθεσίας μας. Να εισαχθεί διά νόμου το συλλογικό δικαίωμα της Πολιτείας να αφαιρεί μετά τον θάνατο των πολιτών της τα όργανά τους, αν αυτά είναι κατάλληλα για μεταμόσχευση. Και επειδή το ατομικό δικαίωμα είναι ισχυρότερο από το συλλογικό, οι πολίτες που για οποιονδήποτε λόγο δεν επιθυμούν αυτή τη μεταθανάτια χρήση του σώματός τους να μπορούν με δήλωσή τους να εξαιρούνται. Αυτό είναι ήδη καθεστώς σε χώρες όπως η Δανία, η Ελβετία, η Ιταλία. Στις χώρες αυτές, θεωρείται τόσο φυσιολογικό το δικαίωμα αυτό της Πολιτείας, ώστε οι αυτοεξαιρούμενοι είναι λίγοι. Αυτές οι χώρες έχουν ισορροπία και επάρκεια μοσχευμάτων τόση, που να προσφέρουν και σε άλλες χώρες. Θα χαιρέτιζα λοιπόν με ενθουσιασμό την πρόσφατη είδηση για σχετικό προσχέδιο νόμου του υπουργείου Υγείας, αν δεν είχα πάρει την κρυάδα με την ίδια ακριβώς είδηση τον Ιούνιο του 2008, επί υπουργίας του νυν αντιπροέδρου της Ν.Δ. κ. Δημήτρη Αβραμόπουλου. Η τότε είδηση και το τότε νομοσχέδιο εξαφανίστηκαν μαγικά. Στη χώρα μας τα συμφέροντα και οι προκαταλήψεις έχουν μαγικές ιδιότητες. Ελπίζω τούτο το προσχέδιο νόμου να νικήσει τη μαγεία.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_06/04/2011_438276
Απριλίου 7, 2011 στις 1:17 μμ
Fil
Πάνο, φοβερό άρθρο.
Σχεδόν ισάξιο με αυτό στο οποίο δίνω link ακριβώς από πάνω
)))
Απριλίου 7, 2011 στις 3:35 μμ
Πάνος
Χο χο… Ασθενής και οδοιπόρος αμαρτίαν ουκ έχει (εάν δεν άνοιξε τον αποπάνω σύνδεσμο)
Απριλίου 8, 2011 στις 11:05 πμ
Πάνος
Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής (και Κερατέας, δηλαδή…) Νικόλαος
Εικασία χωρίς ηθική βάση
Oι μεταμοσχεύσεις αποτελούν μοναδικό επίτευγμα της σύγχρονης ιατρικής τεχνολογίας. Χάρις σε αυτές, σήμερα περισσότεροι από ένα εκατομμύριο συνάνθρωποί μας, άλλως καταδικασμένοι σε θάνατο, ζουν μια μακράς διάρκειας και υψηλής ποιότητας ζωή, που μάλιστα τη δανείζονται από άλλους. Οργανα που δεν μπορούν να συντηρήσουν στη ζωή κάποιους, μπορούν να δώσουν ζωή σε τρίτους. Αρκεί να βρεθεί ο δωρητής. Η επιτυχία τους πλέον στηρίζεται όχι τόσο στη χειρουργική τεχνική όσο στην ύπαρξη μοσχευμάτων. Δυστυχώς το έλλειμμα αυτών των τελευταίων είναι συχνά πιεστικό και το τίμημά του καθοριστικό για το αν κάποιοι θα συνεχίσουν να ζουν ή όχι.
Ως τώρα οι μεταμοσχεύσεις στηρίχτηκαν στην ιδέα της δωρεάς οργάνων. Αυτή παρουσιάστηκε ως πράξη ύψιστης εθελοντικής προσφοράς και συναλληλίας. Και πράγματι έτσι είναι. Επειδή όμως είτε η συναλληλία μας είναι περιορισμένη είτε άλλες αδυναμίες του συστήματος και της ζωής μας είναι αυξημένες, η χώρα μας είναι πολύ φτωχή σε δωρητές και συνεπώς σε δότες.
Αυτός είναι ο λόγος που κάποιοι, προφανώς μη σχετικοί με τις λεπτομέρειες των μεταμοσχεύσεων, σκέφτηκαν να επινοήσουν μια συναίνεση που εικάζεται, μεταμορφώνοντας την αγάπη σε χρησιμοθηρία και τον δωρητή σε δεξαμενή οργάνων.
Εξ ορισμού, συναίνεση είναι κάτι που εκφράζεται και όχι κάτι που εικάζεται, μάλιστα από τρίτους. Πώς να το κάνουμε; Είναι άλλο πράγμα το «δίνω κάτι δικό μου» και άλλο το «μου παίρνουν αυτό που μου ανήκει». Είναι άλλο πράγμα οι μεταμοσχεύσεις να στηρίζονται σε αισθήματα δωρεάς και σεβασμού και άλλο σε μικρονοϊκά νομοθετικά τεχνάσματα αρπακτικής λογικής. Αυτά, μαζί με τα τελευταία ψήγματα ανθρωπιάς και ιδεολογίας, θα αποτελειώσουν και τις μεταμοσχεύσεις στον τόπο μας. Οπου δοκιμάστηκε η εικαζόμενη συναίνεση δεν μπόρεσε να λύσει το πρόβλημα των μοσχευμάτων. Αντίθετα, η αύξηση της καχυποψίας του κόσμου και η δυσφήμηση των μεταμοσχεύσεων προκάλεσαν πολύ μεγαλύτερη ζημιά απ΄ όση ωφέλεια φαντάστηκαν οι επινοητές της. Αν οι γιατροί τολμήσουν να εικάσουν τη συναίνεση του νεκρού, τότε θα διαπιστώσουν την έντονη αντίδραση των συγγενών. Καμία εικαζόμενη συναίνεση δεν μπορεί να καταργήσει την υπεύθυνη συγγενική συγκατάθεση. Δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο ότι ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων, που εδώ και περισσότερο από δέκα χρόνια υπεύθυνα διαχειρίζεται το όλο θέμα, κατ΄ επανάληψη και με εναλλασσόμενους εκπροσώπους του μεταμοσχευτικού κόσμου, του Πανελληνίου Ιατρικού Συλλόγου, των εντατικολόγων, του Συνδέσμου Νοσηλευτών Ελλάδας, των συλλόγων μεταμοσχευθέντων, αλλά και το σύνολο των άμεσα εμπλεκομένων στις μεταμοσχεύσεις, εκφράζει την κάθετη αντίθεσή του στις κατά καιρούς προσπάθειες νομοθέτησης της «εικαζόμενης συναίνεσης».
Η «εικαζόμενη συναίνεση» δεν έχει ηθική βάση, δεν έχει λογικό έρεισμα, δεν έχει πρακτικό αποτέλεσμα. Εχει όμως τη δυνατότητα να οδηγήσει τις μεταμοσχεύσεις σε βέβαιη κοινωνική απαξίωση και σε παντελή αποτυχία.
Είναι λογικό να διερωτάται κανείς τι θα συμβεί με τα κηρύγματα και τις εκστρατείες περί της δωρεάς οργάνων ως «ύψιστης πράξης αλληλεγγύης». Ο Εθνικός Οργανισμός θα συνεχίσει να πορεύεται αυτοδιαψευδόμενος; Η Εκκλησία θα επιμένει να συμμετέχει αυτοαναιρούμενη; Ο κόσμος θα αποφασίσει να εμπιστεύεται εμπαιζόμενος;
Συναίνεση που εικάζεται δεν είναι συναίνεση.
Ο Σεβασμιότατος κ. Νικόλαος είναι πρόεδρος της Επιτροπής Βιοηθικής της Εκκλησίας της Ελλάδος και μέλος του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ).
http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=394432&h1=true
Απριλίου 8, 2011 στις 11:07 πμ
Πάνος
Ο ΓΓ του Υπουργείου Υγείας
Καταπολέμηση της εμπορίας οργάνων
Πέρασαν σχεδόν πενήντα χρόνια από την πρώτη, «επαναστατική» για την εποχή, μεταμόσχευση ανθρώπινου οργάνου και σήμερα έχει πλέον καταστεί σαφές ότι η μεταμόσχευση οργάνου είναι η μόνη διαθέσιμη θεραπεία για το τελευταίο στάδιο ανεπάρκειας του ήπατος, των πνευμόνων και της καρδιάς και η θεραπεία με την καλύτερη σχέση κόστους- αποτελεσματικότητας για το τελευταίο στάδιο νεφρικής ανεπάρκειας. Επίσης το κοινωνικό όφελος είναι προφανές: για παράδειγμα, η μεταμόσχευση νεφρού στη χώρα μας θα μπορούσε να απαλλάξει από την ταλαιπωρία, που συνιστά η διαδικασία αιμοκάθαρσης τρεις φορές την εβδομάδα, 10.000 νεφροπαθείς και τις οικογένειές τους.
Ωστόσο, σύμφωνα με τα στοιχεία του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων, ο αριθμός των δωρεών οργάνων, από ζώντες και νεκρούς δότες, από το 2001 ως το 2011 φθίνει σταθερά. Επίσης αξιόπιστα στατιστικά στοιχεία επιβεβαιώνουν ότι η Ελλάδα κατέχει τη χαμηλότερη θέση σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με ποσοστό 7,1 δωρεές ανά ένα (1) εκατομμύριο κατοίκους το έτος 2010 (δείτε το επίσημο site της Γαλλίας για τις μεταμοσχεύσεις οργάνων: www. dondorganes.fr).
Το προσχέδιο νόμου για τις μεταμοσχεύσεις, που μόλις τέθηκε σε διαβούλευση, φιλοδοξεί να συμβάλει στην αύξηση της δωρεάς οργάνων. Παράλληλα στοχεύει στην εξασφάλιση της μεγαλύτερης δυνατής ποιότητας και ασφάλειας καθώς και στην καταπολέμηση του φαινομένου της εμπορίας οργάνων.
Για την επίτευξη των παραπάνω στόχων:Πρώτον, διευρύνεται ο κύκλος των ζώντων ανθρώπων που δύνανται να γίνουν δωρητές. Ενώ ως σήμερα το δικαίωμα αυτό αναγνωρίζεται μόνο στον σύζυγο του ασθενούς και στους συγγενείς ως τον δεύτερο βαθμό εξ αίματος, προτείνεται να επεκταθεί α) και στο σύντροφο βάσει συμφώνου συμβίωσης, β) στους συγγενείς ως τον τέταρτο βαθμό εξ αίματος, γ) σε συγγενείς ως τον δεύτερο βαθμό εξ αγχιστείας, αλλά και δ) σε πρόσωπο με το οποίο έχει προσωπική σχέση και συνδέεται συναισθηματικά. (Στην περίπτωση αυτή απαιτείται άδεια με δικαστική απόφαση, που εκδίδεται κατόπιν ελέγχου όλων των προϋποθέσεων και επιπλέον της ψυχικής υγείας του δυνητικού δότη, της προσωπικής σχέσης του με τον υποψήφιο λήπτη και την ανιδιοτέλεια της προσφοράς) ε) Επίσης, στην περίπτωση όπου σύζυγος ή συγγενής με βαθμό συγγένειας ως άνω, ασθενούς που χρήζει μεταμόσχευσης επιθυμούν να κάνουν δωρεά του αναγκαίου οργάνου αλλά δεν υπάρχει ιστοσυμβατότητα, προτείνεται να πραγματοποιείται η αφαίρεση του οργάνου και ταυτόχρονα ο ασθενής να προτάσσεται στην κατάταξη στο Εθνικό Μητρώο υποψήφιων ληπτών.
Δεύτερον και κυριότερο, προτείνεται ο θεσμός της «εικαζόμενης συναίνεσης». Ο θεσμός αυτός, που ισχύει εδώ και πολλές δεκαετίες σε άλλες χώρες (Γαλλία, Ισπανία κ.α.), σημαίνει ότι τεκμαίρεται πως κάθε άνθρωπος επιθυμεί να δωρίσει τα όργανά του μετά θάνατον, αφού δεν έχει εναντιωθεί σε αυτό, εγγράφως, όσο ζει. Η ρύθμιση αυτή όχι μόνο θα διευκολύνει πρακτικά τους ανθρώπους που επιθυμούν να γίνουν δωρητές αλλά, κυρίως, επιτυγχάνει τον απόλυτο σεβασμό της προσωπικότητας, της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας του ατόμου-δωρητή, καθώς η δική του βούληση λαμβάνεται υπόψη κατά τη στιγμή του θανάτου του και όχι εκείνη των συγγενών του, οι οποίοι αποφασίζουν συναισθηματικά φορτισμένοι και βάσει των προσωπικών τους πεποιθήσεων ή και δοξασιών.
Με τον θεσμό της «εικαζόμενης συναίνεσης», κάθε άνθρωπος αποκτά ενεργητικό ρόλο έναντι του ζητήματος της δωρεάς οργάνων και καλείται να τοποθετηθεί υπέρ ή κατά. Η Πολιτεία με αυτόν τον τρόπο φιλοδοξεί να κινητοποιήσει δυναμικά το αίσθημα της αλληλεγγύης και της προσφοράς, διότι η δωρεά οργάνων είναι πράξη αγάπης και ανθρωπισμού.
Τέλος, η αύξηση των μοσχευμάτων και η εξασφάλιση της αποδοχής τους από τους λήπτες συμβάλλουν εμμέσως στην καταπολέμηση της εμπορίας οργάνων, καθώς και της εμπορίας ανθρώπων με σκοπό την αφαίρεση των οργάνων τους.
Είναι σαφές ότι για τη διασφάλιση της επιτυχίας του μείζονος αυτού εγχειρήματος απαιτείται παράλληλα η υλοποίηση πρόσθετων ρυθμίσεων (όπως, π.χ., εισαγωγή πρωτοκόλλων για την πιστοποίηση του εγκεφαλικού θανάτου), καθώς και η πλήρωση συγκεκριμένων επιστημονικών και οργανωτικών προϋποθέσεων (π.χ., η βελτίωση της «τεχνικής» δυνατότητας του ΕΣΥ ώστε να αξιοποιούνται αποτελεσματικά τα μοσχεύματα), αλλά και συστηματική δουλειά στο επίπεδο διαμόρφωσης στάσεων και συμπεριφορών των πολιτών.
Η έννοια της κοινωνικής αλληλεγγύης οφείλει να επαναπροσδιορίζεται ως προς τις μορφές της με βάση και τις εξελίξεις της σύγχρονης επιστήμης και τεχνολογίας. Για παράδειγμα, οι σύγχρονες δυνατότητες στον χώρο των μεταμοσχεύσεων καθιστούν απαραίτητο για το οργανωμένο κοινωνικό σύνολο να εξασφαλίσουμε τη διαθεσιμότητα των προς μεταμόσχευση οργάνων σε όλους όσοι έχουν ανάγκη χωρίς να μεσολαβεί κανενός είδους συναλλαγή.
Τελική θέση: σε μια σύγχρονη κοινωνία τα μείζονα κοινωνικά αγαθά, όπως η υγεία, πρέπει να διασφαλίζονται πέραν της αγοράς (δηλαδή στην περίπτωσή μας ο κάθε ασθενής να είναι σε θέση να βρει το, ζωτικής γι΄ αυτόν σημασίας, μόσχευμα, χωρίς να το αγοράσει- αλλά ούτε και να μπορεί να το πουλήσει), ενώ παράλληλα πρέπει να προστατεύονται ουσιαστικά τα ατομικά δικαιώματα (εν προκειμένω, το δικαίωμα αυτοκαθορισμού, καθώς υπάρχει για όλους η δυνατότητα αυτοεξαίρεσης από την «εικαζόμενη» συναίνεση).
Ο διάλογος μόλις άρχισε. Η πρόκληση είναι μεγάλη. Το διάβημα αλληλεγγύης και κοινωνικής ευθύνης αναγκαίο, περισσότερο ίσως από ποτέ.
Ο κ. Αντώνης Δημόπουλος είναι γιατρός, γενικός γραμματέας Δημόσιας Υγείας.
http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=394431&h1=true
Απριλίου 8, 2011 στις 11:10 πμ
Fil
Η σωτήρια αντιστροφή…
Tου Πασχου Mανδραβελη
H αλήθεια είναι ότι μόλις πεθάνουμε δεν έχουμε καμιά κυριότητα στο σώμα μας. Οχι νομικά, αλλά πρακτικά. Κάποιοι άλλοι αποφασίζουν, αφού δεν υπάρχει η δυνατότητα να μάς ρωτήσουν. Και μάς θάβουν. Ετσι κι αλλιώς αι βουλαί των νεκρών δεν είναι απλώς άγνωστοι· δεν υπάρχουν. Μόνο οι ζωντανοί μπορούν να ορίσουν τι θα γίνει το σώμα τους μετά τον θάνατό τους. Κι αν θέλουν κάτι εναλλακτικό από τα παραδοσιακά -κηδεία και ταφή- θα πρέπει να το δηλώσουν. Αν θέλουν να γίνουν δωρητές οργάνων πρέπει να απευθυνθούν στον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων.
Η δήλωση έχει κάποιο κόστος χρόνου, το οποίο υφίστανται μόνον όσοι θέλουν να ξεφύγουν από τον παραδοσιακό κανόνα, τον οποίο κάποιοι άλλοι έφτιαξαν. Αν κάποιος θέλει να γίνει δωρητής οργάνων πρέπει να υποστεί και την γραφειοκρατία που ενέχει αυτή η διαδικασία. Γι’ αυτό πολλές φορές δεν το κάνει ή το «αφήνει για αργότερα»· τόσο «αργότερα» μέχρι που μετά το τέλος η παράδοση αποφασίζει την τύχη του σώματός του.
Γι’ αυτό τον λόγο, πολλές ευρωπαϊκές χώρες (και τώρα η Ελλάδα) αποφάσισαν να μεταθέσουν αυτό το κόστος χρόνου και σχετικής γραφειοκρατίας από εκείνους που θέλουν να προσφέρουν σε εκείνους που θέλουν απλώς να θαφτούν. Οι σχετικές νομοθεσίες θεωρούν ότι όλοι οι άνθρωποι είναι δότες οργάνων, εκτός αν δηλώσουν το αντίθετο. Αντί να εικάζουν, δηλαδή, ότι κάποιος δεν θα ήθελε εν ζωή να γίνει δωρητής οργάνων μετά θάνατον, εικάζουν το ακριβώς αντίθετο. Και στις δύο περιπτώσεις έχουμε μία εξίσου αστήρικτη, αλλά ταυτοχρόνως εξίσου θεμιτή εικασία. Αλλά από την άλλη έχουμε μια μεγαλοφυή και σωτήρια για χιλιάδες ζωντανούς αντιστροφή. Η ελευθερία βούλησης του ατόμου δεν επηρεάζεται κατ’ ελάχιστον· όλοι οι ζωντανοί έχουν την επιλογή τι θα κάνουν το σώμα τους μετά θάνατον. Απλώς ο νόμος δεν εγκολπώνεται την παράδοση, προσπαθεί να ικανοποιήσει τις σύγχρονες ανάγκες.
Τα προβλήματα όμως είναι πολλά και μεγάλα και μπροστά μας. Το κυριότερο είναι η εμπορευματοποίηση του θανάτου. Οταν σε νοσοκομεία γίνονται επεμβάσεις μόνο και μόνο για να αυξηθούν οι προμήθειες των υλικών και οι καισαρικές τομές είναι ο κανόνας γιατί αυξάνουν τον λογαριασμό, ποιος εξασφαλίζει ότι κάποιοι γιατροί δεν θα «πουλήσουν» ακόμη και τον πρόωρο θάνατο; Οι ασφαλιστικές δικλίδες πρέπει να είναι δρακόντειες και ο διάλογος μακρύς και σε βάθος.
Απριλίου 8, 2011 στις 11:15 πμ
Πάνος
“…ποιος εξασφαλίζει ότι κάποιοι γιατροί δεν θα «πουλήσουν» ακόμη και τον πρόωρο θάνατο; ”
Κανείς. Είναι τόσο βέβαιο, όσο ο θάνατος και οι φόροι.
Απριλίου 8, 2011 στις 11:16 πμ
Πάνος
Υπάρχει άραγε δυνατότητα να λειτουργήσει το “σύστημα” με αδιάβλητους κανόνες;
(Για την Ελλάδα μιλάμε πάντα…)
Γιατί η ανάγκη είναι προφανής – και πέρα από κάθε συζήτηση…
Απριλίου 8, 2011 στις 11:28 πμ
Fil
Υπάρχει νομίζω και ένα ακόμη ζήτημα. Πόσο εύκολη θα είναι η αντίθετη δήλωση; Ένας ανήμπορος θα είναι εύκολο να δηλώσει την αντίθεσή του ή θα θεωρηθεί τελικά δότης πεθαίνοντας χωρίς να ήταν πραγματικά αυτή η θέλησή του;
Όλα νομίζω όμως πως πρέπει να αντιμετωπιστούν και οφείλουμε ως κοινωνία να επιλύσουμε όλες τις παραμέτρους που προβληματίζουν γιατί ο στόχος αξίζει.
Απριλίου 12, 2011 στις 11:52 πμ
Πάνος
Δελαστικ:
Χωρίς… μάτια, καρδιά, νεφρά, συκώτι ή οποιοδήποτε άλλο όργανο θα παραλαμβάνουν εμβρόντητοι τη σορό αποθανόντος σε κρατικό ή ιδιωτικό νοσοκομείο στο άμεσο μέλλον οι εμβρόντητοι συγγενείς του, αν γίνει νόμος το νομοσχέδιο που πέρασε από το υπουργικό συμβούλιο και το οποίο η κυβέρνηση προωθεί προς ψήφιση.
Εν πλήρει αγνοία τους, χωρίς να τους ρωτήσει κανείς για να πάρει την άδειά τους, οι γιατροί θα έχουν προχωρήσει κατά την αυθαίρετη κρίση τους σε… μεταμόσχευση όσων οργάνων του εκλιπόντος ασθενούς επιθυμούν! Θα τεμαχίζουν δηλαδή το πτώμα κατά τις ορέξεις και τις ανάγκες που υφίστανται κατά την άποψή τους, θα αφαιρούν τα χρήσιμα όργανα και ό,τι περισσεύει θα το παραδίδουν στους συγγενείς προς ταφή!
Αυτή η συμπεριφορά και δράση ανατριχιαστικής ιατρικής αυθαιρεσίας θα είναι απολύτως νομότυπη βάσει του νομοσχεδίου που προωθεί η κυβέρνηση Παπανδρέου.
Με ένα απαράδεκτο νομικό τέχνασμα, το εφεύρημα της «εικαζόμενης συναίνεσης» των πεθαμένων (!), η κυβέρνηση αποφάσισε να νομοθετήσει ότι όλοι οι Ελληνες κατατάσσονται αυτομάτως και αυθαιρέτως στην κατηγορία των… «δωρητών σώματος» – και τα έντεκα εκατομμύρια!
Η κυβέρνηση ορίζει δηλαδή ότι όλοι οι πολίτες αυτής της χώρας, από τη στιγμή της ενηλικίωσής τους, είναι δωρητές ανθρωπίνων οργάνων και μάλιστα χωρίς καθόλου να τους ρωτήσει!
Μόλις κάποιος πεθάνει δηλαδή το σώμα του ανήκει στο… κράτος, το οποίο διαχειρίζεται (και δυνάμει εμπορεύεται, προσθέτουμε εμείς) τα όργανά του κατά την απόλυτη βούλησή του! Δωρητές οργάνων με το ζόρι σε ένα κράτος που κανένας πολίτης δεν το εμπιστεύεται, βαθύτατα διεφθαρμένο και μισητό από τον κόσμο…
Μόνο όποιος υποβάλει δήλωση στον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων, αφού προηγουμένως πάει και σε… συμβολαιογράφο (!) ή αστυνομική αρχή για να βεβαιώσει το γνήσιο της υπογραφής του, μπορεί να γλιτώσει μετά θάνατον αυτή τη μεταχείριση.
Πόσοι θα το κάνουν; Ουσιαστικά κανένας, το πολύ μερικές χιλιάδες, άντε δεκάδες χιλιάδες άτομα. Ούτε καν θα το μάθουν οι Ελληνες ότι θα υπάρχει τέτοιος νόμος, μέχρι να είναι πλέον πολύ αργά. Να υποστούν δηλαδή τις συνέπειές του στο περιβάλλον τους.
Είναι εξοργιστική η εξαπάτηση του πληθυσμού σε ένα τέτοιο θέμα. Πόσω μάλλον που ένας νόμος που βασίζεται στην «εικαζόμενη συναίνεση» των πεθαμένων, θα έχει τερατώδεις παρενέργειες στην εφαρμογή του στην πράξη. Η μετατροπή κάθε νεκρού Ελληνα σε πηγή οργάνων προς μεταμόσχευση θα δώσει αντικειμενικά ώθηση στα κυκλώματα εμπορίας ανθρωπίνων οργάνων.
Εξαγοράζοντας υπαλλήλους της υπηρεσίας διαχείρισης των τεράστιων πλέον ποσοτήτων ανθρωπίνων οργάνων προς μεταμόσχευση, τα κυκλώματα αυτά θα κατευθύνουν τα μοσχεύματα προς πελάτες τους που θα έχουν χρυσοπληρώσει και μάλιστα όχι μόνο στην Ελλάδα – θα κάνουν και… εξαγωγές σε πλούσιες χώρες του εξωτερικού, όπου φυσικά δεν ισχύουν τέτοιοι νόμοι!
Υπάρχουν ακόμη πιο φρικιαστικές δυνατότητες παρεκτροπών. Τα κυκλώματα αυτά να εξαγοράζουν κάποιους επίορκους γιατρούς, οι οποίοι να μην καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια διάσωσης π.χ. βαριά τραυματισμένων νέων σε τροχαία δυστυχήματα, να επέρχεται έτσι ο εγκεφαλικός θάνατος και το κύκλωμα να κατευθύνει τα όργανα του νεκρού προς πελάτες που τα έχουν ανάγκη και έχουν πληρώσει γι’ αυτό.
Μέχρι στιγμής τέτοιοι κίνδυνοι δεν υπάρχουν, καθώς οι συγγενείς που θα δώσουν τη συγκατάθεσή τους για τη μεταμόσχευση θα έχουν και άμεση γνώση σε ποιον θα μεταμοσχευθούν τα όργανα του ανθρώπου που έχασαν. Αυτό περιορίζει δραστικά τις δυνατότητες δράσης των κυκλωμάτων εμπορίας ανθρωπίνων οργάνων.
Οσο για το γεγονός ότι ελάχιστο τμήμα του πληθυσμού (λιγότερο από το 1%) έχει δηλώσει αυτή τη στιγμή την επιθυμία του να είναι δωρητής οργάνων, αυτό αποτυπώνει τη βαθιά δυσπιστία των Ελλήνων προς τους κρατικούς και ιατρικούς θεσμούς που διαχειρίζονται τις μεταμοσχεύσεις.
Μεταμοσχεύσεις: Αλλο η πειθώ, άλλο η αρπαγή
Υπέροχη πράξη είναι η δωρεά οργάνων. Συγκλονιστική πράξη ανθρώπινου ψυχικού μεγαλείου συνιστά η μεταμόσχευση οργάνων από κάποιον που πέθανε σε άλλον που με τα όργανα αυτά θα ζήσει ή θα αλλάξει εκ βάθρων η ζωή του. Η ανείπωτη ευτυχία του ανθρώπου που με λαχτάρα περιμένει ένα μόσχευμα και το βρίσκει, ανυψώνει πραγματικά τους ανθρώπους. Αλλο πράγμα όμως είναι μια επίμονη, επίπονη, μακροχρόνια εκστρατεία διαφώτισης και πειθούς του κόσμου ώστε ει δυνατόν όλοι σχεδόν οι Ελληνες να γίνουν οικειοθελώς δωρητές οργάνων συναισθανόμενοι το μεγαλείο της πράξης τους και εντελώς άλλο πράγμα η βίαιη αρπαγή των οργάνων που προωθεί η κυβέρνηση.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Έθνος, στις 04/04/2011