ΤΟΥ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=12&ct=8&artID=4624890&ml=1
Υπήρξαν κάποτε οι «προνοµιούχοι» του κράτους πρόνοιας. Ή τουλάχιστον έτσι ήθελε να τους αποκαλεί ο προοδευτικός µας λυρισµός. Τα γερατειά µας ήταν περήφανα και οι υπόλοιποι βάδιζαν προς την τρίτη ηλικία µε το κεφάλι ψηλά αφού, εκτός από την οργάνωση των Ολυµπιακών, η πανίσχυρη Ελλάδα κατάφερε να ανεβάσει και το προσδόκιµο ζωής.
Ηταν αδύναµοι, κι αυτοί που τους διαδέχθηκαν στην τρίτη ηλικία είναι κι αυτοί αδύναµοι. Μόνον που τώρα κανείς δεν µπορεί να τους υποσχεθεί προστασία. Στους καιρούς του Μνηµονίου ο καθένας κοιτάζει να σώσει το τοµάρι του, ο διπλανός πιάνει χώρο κι αυτοί δεν έχουν πού να κρυφτούν για να γλιτώσουν το κεφάλι τους απ’ τα ερείπια του κράτους πρόνοιας.
∆εν έχουν γραφεία για να τα καταλάβουν, δεν έχουν τη δύναµη για να ρίξουν µπάζα στους δρόµους, δεν µπορούν καν να επιχειρηµατολογήσουν για τη χρησιµότητά τους. ∆εν είναι «εθνικό κεφάλαιο» όπως η ∆ΕΗ, ο ΟΣΕ, η ΕΥ∆ΑΠ οι ∆ΕΚΟ και οι ΜΕΚΟ. ∆ιαµαρτύρονται, µόνον που αυτοί δεν καταγγέλλουν τα µνηµόνια, τις διεθνείς συνωµοσίες ή τα εθνικά ξεπουλήµατα. Αυτοί το µόνο που ζητάνε είναι το φάρµακό τους. Τους ακούς να µιλάνε και ντρέπεσαι. Αλήθεια πού κρύβονται εκείνοι οι «αλληλέγγυοι» εργολάβοι παντός ανθρωπισµού;
Ντρέπεσαι γιατί δεν µπορείς να τους δώσεις το ελάχιστο που τους έχει αποµείνει, την αξιοπρέπεια που δικαιούται ο καθένας µας. ∆ιότι είναι αναξιοπρεπές να σου υπενθυµίζουν ότι είσαι αδύναµος και άχρηστος, να σε υποχρεώνουν να περιµένεις τρεις ώρες στην ουρά για να ευδοκήσουν να σου δώσουν το φάρµακο για τον καρκίνο σου, για τη νεφροπάθειά σου, για την καρδιακή σου ανεπάρκεια.
Είναι αναξιοπρεπές, είναι απάνθρωπο γιατί είναι ταπεινωτικό.
Αυτό µόνον να σκεφτούν όλοι αυτοί οι ιδιοκτήτες των φαρµακείων που πριν από τρεις µήνες κόπτονταν γιατί η απελευθέρωση του επαγγέλµατος θα κατέστρεφε το κοινωνικό τους λειτούργηµα και τώρα ζητούν µε οµήρους τα γεροντάκια τα λεφτά που τους χρωστάνε τα Ταµεία. Αυτό να σκεφτούν και οι γιατροί και όσοι, αρµόδιοι και αναρµόδιοι, υπουργοί και διοικητές φωνάζουν πως έχουν βρει τη λύση και θα τη δώσουν όπου να ‘ναι. Κάποτε η Ελλάδα πλήγωνε την ευαισθησία του ποιητή. Σήµερα µας ταπεινώνει όλους µας.
Και περισσότερο απ’ όλους ταπεινώνει όσους δεν έχουν τη δύναµη να αντισταθούν στην ταπείνωση. Τους χρησιµοποιεί σαν εξιλαστήρια θύµατα, τους φορτώνει το βάρος της ενοχής, τους υπενθυµίζει πως µας είναι βάρος.
Μια κοινωνία που ταπεινώνει τους παππούδες της και τις γιαγιάδες της έχει χάσει το αίσθηµα της ντροπής. Κι αυτό κανείς δεν µπορεί να σου το δανείσει.
10 σχόλια
Ροή σχολίων γι' αυτό το άρθρο
Μαρτίου 31, 2011 στις 1:56 μμ
Πάνος
Δεν είναι μόνο η τρίτη ηλικία που ταπεινώνεται στις διαδικασίες που περιγράφονται. Είναι και η πρώτη και η δεύτερη. Εξίσου σκληρά.
Η Ελλάδα είναι μια υπέροχη χώρα. Αρκεί να ζεις αλλού – ή τουλάχιστον να μην έχεις κανένα απολύτως νταλαβέρι με αυτή την απάνθρωπη ξεφτίλα που λέγεται ελληνικό κράτος, σε όλες τις μορφές που μπορεί να πάρει.
Μαρτίου 31, 2011 στις 2:14 μμ
ΣΑΘ
‘
‘
‘
“Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα” ;;;
Μαρτίου 31, 2011 στις 2:15 μμ
Ενη
Εδω πλέον διακρίνεται πως αυτή η κοινωνία διαμορφώθηκε απο πάντα, απο γεννησιμιού του ελληνικού κράτους, ως κοινωνία συμφερόντων μικρών η μεγάλων και οχι ως κοινωνικό σύνολο, εστω και αστικής δημοκρατίας.
Οι επαγγελματικές συντεχνίες ειναι η κυρίως κοινωνική δύναμη που “εξουσιάζει”
Το απόσπασμα απο το αρθρο:
“Αυτό µόνον να σκεφτούν όλοι αυτοί οι ιδιοκτήτες των φαρµακείων που πριν από τρεις µήνες κόπτονταν γιατί η απελευθέρωση του επαγγέλµατος θα κατέστρεφε το κοινωνικό τους λειτούργηµα”
Αντε τώρα να διορθωθούν καθεστηκυιες καταστάσεις αιώνων…………
Μαρτίου 31, 2011 στις 2:17 μμ
silia
Η Ελλάδα , πάντα “πλήγωνε” τα παιδιά της .
Τώρα ακόνισε ακόμα παραπάνω τις “λάμες” της και ρίχνει και ξύδι στις πληγές.
Πολύ μου άρεσε αυτό για τους φαρμακοποιύς και γιατρούς . Όχι πως δεν έχουν κι αυτοί τα δίκια τους , αλλά και η ξεφτίλα των γερόντων στις ουρές αναμονής , θαρρώ πως είναι πάνω από τα δίκια τους …
Οι δύσκολοι καιροί , θέλουν θυσίες απ’ όλους … Ας βγάλουμε τους γέροντες από την λίστα αυτή των θυσιών … Ας αναλογιστούμε , ή ας ξαναθυμηθούμε όλοι τους γονείς μας .
Πόσο λυπάμαι …
Μαρτίου 31, 2011 στις 5:10 μμ
σχολιαστης
Ας αφήσουμε τις γενικεύσεις.
Μια μεγάλη ομάδα επιστημόνων – ελεύθερων επαγγελματιών έχουν δει τη δουλειά τους να πέφτει 90% και το αντιμετωπίζουν με αξιοπρέπεια. Χωρίς επιδόματα ανεργίας κλπ.
Δε βλέπω να γίνεται το ίδιο με πάρα πολλούς που δεν προσφέρουν τίποτα και ζητάνε τα πάντα (σου λέει τα δικαιούμαστε “απο” ανέκαθεν) .
Για να μην ξεφτιλίζεται η τρίτη ηλικία, σε μια χώρα ρημαγμένη, θα πρέπει να αρχίσουμε να λέμε αλήθειες και να αλλάξουμε ρότα. Για να λειτουργήσει στοιχειωδώς το κράτος πρόνοιας, πρέπει να κοπούν με το μαχαίρι οι παροχές που χορηγούνται χωρίς να τις αξίζουν αυτοί που τις παίρνουν.
Το κράτος θα κάνει κοινωνική πολιτική με πολύ λιγότερα χρήματα, άρα ο μόνος τρόπος είναι ανακατανομή πόρων.
Για παράδειγμα το ότι ο ΟΠΑΔ βρέθηκε να δίνει απο 450 εκατ. το 2004, 850 εκατ. ευρώ το 2009, στέλνει ένα σήμα της ρεμούλας και της αρπαχτής. Εμ’ εκεί χάθηκε ο σεβασμός στην τρίτη ηλικία, εκτός αν τους τιμούσαν γράφοντας φάρμακα με τη σέσουλα για να τα κονομάνε. Μάλλον αυτό στενοχώρησε το φαρμακευτικό σύλλογο και έχασε το μέτρο.
Μαρτίου 31, 2011 στις 5:35 μμ
Πάνος
σχο,
ουδείς (λογικός άνθρωπος) είναι υπέρ της σπατάλης. Γιά άλλο θέμα συζητάμε.
Μαρτίου 31, 2011 στις 6:41 μμ
ΣΑΘ
(‘Μη προς κακοφανισμόν’ ουδενός παρακαλώ!)
Νομίζω ότι το κύκλωμα γιατροί – φαρμακευτικές εταιρείες, έχει τεράστια ευθύνη για το κατάντημα αυτό.
Οι εταιρείες αυτές κυριολεκτικά χρυσώνουν [τους] γιατρούς για να συνταγογραφούν ασύστολα, στέλνοντας βέβαια το λογαριασμό στον Έλληνα φορολογούμενο. Μέχρι και εξωτικά ταξιδάκια με ‘ουρί’ λέμε!…
Το Κράτος δεν μπορεί ούτε καν να περιστείλει τη ρεμούλα αυτή του δημοσίου χρήματος, γιατί ΚΑΙ ο ελεγκτικός μηχανισμός του είναι βαθύτατα διαβρωμένος.
Μόνο ένας νέος Δράκων θα μπορούσε να σταματήσει το άθλιο αυτό ‘ραβαΐσι’.
Μαρτίου 31, 2011 στις 7:07 μμ
Πάνος
Σωστός. Μόνο που τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα…
Μαρτίου 31, 2011 στις 8:03 μμ
ΣΑΘ
@ Πάνος:
Δηλαδή;
Μαρτίου 31, 2011 στις 8:16 μμ
Πάνος
Μεγάλο θέμα – θα έρθει η ώρα του…