Αμέσως μετά την υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας, στο υπουργείο Εξωτερικών: Διακρίνονται στην πρώτη σειρά, από αριστερά προς τα δεξιά, ο Στ. Σαράφης, ο Γ. Σιάντος, ο Ηλ. Τσιριμώκος, ο Ι. Σοφιανόπουλος, ο Ν. Ασκούτης και ο Μ. Παρτσαλίδης
1.
Τα Δεκεμβριανά (οι ένοπλες συγκρούσεις) έληξαν τυπικά το πρώτο λεπτό της 14ης Ιανουαρίου 1945. Στις 15 Ιανουαρίου η Αθήνα (δηλαδή, οι νικητές) γιόρτασαν την απελευθέρωση της πόλης. Γράφει ο Φοίβος Οικονομίδης (Η Επανάσταση στην Ελλάδα. Το ΚΚΕ και οι ξένοι φίλοι. Εμφύλιος 1945-1949, Εκδόσεις Λιβάνη, Αθήνα, 2011, σελ. 28-9):
Ο Γάλλος πρεσβευτής Ζαν Μπελέν παρατήρησε ότι, «αντί να υιοθετηθεί ένας αληθινά εθνικός χαρακτήρας» της εκδήλωσης, «σχεδόν όλη η πομπή παρατάχτηκε κάτω από τα εμβλήματα της αντιστασιακής οργάνωσης ΕΔΕΣ του στρατηγού Ναπολέοντα Ζέρβα». «Οι ελληνικές σημαίες περιστοιχίζονταν από αγγλικές και αμερικανικές και οι νέες επιγραφές ήταν: «Ζήτω ο Τσώρτσιλ», «Ζήτω ο Σκόμπι», που αντικαθιστούσαν με τη σειρά τους την παλαιότερη επιγραφή: «Ζήτω ο Στάλιν».
«Το αστικό πλήθος» παρατήρησε ο Μπελέν, «που ξεπέρασε τον τρόμο του, αλλά και πολύ λεπτεπίλεπτο για να ενσωματωθεί στην παρέλαση, αρκείτο να χειροκροτεί από τα πεζοδρόμια και τα μπαλκόνια κραυγάζοντας: «Όχι αμνηστία. Θάνατος στους Κουκουέδες». Την ίδια μέρα μια αντιπροσωπεία Ελλήνων επισήμων απένειμε στο στρατηγό Σκόμπι τον τίτλο του επίτιμου δημότη της πόλης των Αθηνών.
2.
Ένα μήνα αργότερα, ο Τσώρτσιλ επισκέπτεται ξανά την Αθήνα. Γράφει ο Φοίβος Οικονομίδης (ο.π., σελ. 39-40):
Η νέα επίσκεψη, στις 14 Φεβρουαρίου, του Βρετανού πρωθυπουργού στην Ελλάδα χαιρετίσθηκε από ολόκληρο τον αθηναϊκό τύπο. «Η είδηση της άφιξης του κ. Τσόρτσιλ μεταδόθηκε αστραπιαία στο κοινό. Από νωρίς πλήθος κόσμου άρχισε να συγκεντρώνεται γύρω από το χώρο του Άγνωστου Στρατιώτη για να χαιρετίσει στο πρόσωπο του κ. Τσόρτσιλ έναν από τους τρεις μεγάλους» (Σε υποσημείωση) Ριζοσπάστης, Πέμπτη 15 Φεβρουαρίου 1945. Ρεπορτάζ της Ελεύθερης Ελλάδας ανέφερε ότι «ο κόσμος ειδοποιήθηκε με τις καμπάνες της εκκλησίας και με έκτακτες εκδόσεις των εφημερίδων. Από τις 4 το απόγευμα άρχισε να συγκεντρώνεται στο χώρο μπρος απ’ το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη μεγάλο πλήθος που διαρκώς αύξανε».
3.
Η τρίτη λαϊκή εκδήλωση έγινε τα Χριστούγεννα του 1945 και ήταν εντελώς διαφορετική. Γράφει ο Οικονομίδης (ό.π., σελ. 38):
Στα τέλη Δεκεμβρίου 1945, μερικούς μήνες μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, που υπογράφηκε στις 12 Φεβρουαρίου, πραγματοποιήθηκε στο γήπεδο του Παναθηναϊκού μια μεγάλη εκδήλωση συμπαράστασης προς τους φυλακισμένους φίλους του ΕΑΜ που με βάση διάφορες κατηγορίες είχαν συλληφθεί. Ένας από τους ομιλητές της συγκέντρωσης ήταν και ο γενικός γραμματέας της ΕΛΔ/ΣΚΕ Ηλίας Τσιριμώκος. «Συναγωνιστές και συναγωνίστριες», είπε ο Τσιριμώκος, «βρισκόμαστε εδώ συγκεντρωμένοι, ενωμένοι και αλληλέγγυοι για ένα μεγάλο σκοπό… για την απελευθέρωση των φυλακισμένων αγωνιστών» (Σε υποσημείωση) Μάχη, Τρίτη 25 Δεκεμβρίου 1945. Η Μάχη τόνιζε ότι σ’ αυτή τη συγκέντρωση συμμετείχαν 200.000 άτομα. Εκτός του Τσιριμώκου, μίλησαν και οι Σιάντος, Μ. Κύρκος και Χατζήμπεης.
*
Σύντομα σχόλια:
1.
Η αντιεαμική παράταξη στην Αθήνα, η οποία υποστήριζε αναφανδόν τη βρετανική επέμβαση, είχε μεγάλο λαϊκό έρεισμα, αντίστοιχο με του ΕΑΜ.
2.
Ο Τσώρτσιλ «έδωσε τα ρέστα του» στο «ελληνικό ζήτημα». Η πολιτική του στο οποίο ήταν εξαιρετικά αντιδημοφιλής στην ίδια τη Βρετανία: Τα Δεκεμβριανά ήταν ένας από τους βασικότερους λόγους που ο Τσώρτσιλ έχασε τις εκλογές, τον Ιούνιο του 1945.
3.
Βασικό (ίσως το βασικότερο) αίτιο του Εμφυλίου 1946-1949 ήταν το γεγονός ότι η Συμφωνία της Βάρκιζας δεν προέβλεπε γενική αμνηστία, αλλά περιείχε μια (εσκεμμένα;) ασαφή διατύπωση, η οποία οδήγησε τους επόμενους μήνες στις φυλακές δεκάδες χιλιάδες εαμίτες και ελασίτες (και χιλιάδες άλλους στα βουνά, φυγόδικους). Κύρια αιτία για να μην υπάρξει γενική αμνηστία ήταν το βέτο των Άγγλων, οι οποίοι ήθελαν να συντρίψουν οριστικά και τελειωτικά τον ΕΛΑΣ. Οι Άγγλοι είχαν την αφανή υποστήριξη του Ηλία Τσιριμώκου, ο οποίος αν και μέλος της Εαμικής αντιπροσωπείας στη Βάρκιζα, βρισκόταν σε μυστικές συνεννοήσεις μαζί τους και με τον κορυφαίο Έλληνα πολιτικό παράγοντα της στιγμής, τον αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό.
Στο τέλος, βέβαια, τη λύση έδωσε ο …Δημητρόφ, ο οποίος τηλεγράφησε στον επικεφαλής του ΚΚΕ Σιάντο τη γραμμή για «τη διατήρηση των δυνάμεων», την οποία ο Σιάντος δεν είχε τον παραμικρό δισταγμό να εκτελέσει.
4.
Υποθέτω ότι το λαϊκό τραγούδι που λέει
…η ιστορία μας αρχίζει απ’ τα βουνά (δις)
και μετά πάει στο Κέντρο
και μετά στη δεξιά
Τσιριμώκο Τσιριμώκο κερατά
Τσιριμώκο Τσιριμώκο πουσταρά…
http://panosz.wordpress.com/2009/11/27/civil_war-32/#comment-108329
δεν αναφέρεται στην άθλια, επαμφοτερίζουσα στάση του Τσιριμώκου στα 1945 (το Φλεβάρη που «πρόδινε» αλλά και το Δεκέμβρη, που «πολιτευόταν αριστερά») αλλά στη μετέπειτα συμπεριφορά του, στα Ιουλιανά του 1965, όπου δέχτηκε την εντολή από τον Βασιλέα Κοκό, να σχηματίσει κυβέρνηση, προδίνοντας και τον Γεώργιο Παπανδρέου. Άμα το έχεις πάρει το κολάι…
27 σχόλια
Ροή σχολίων γι' αυτό το άρθρο
Απριλίου 16, 2011 στις 10:25 μμ
1ας
“Η αντιεαμική παράταξη στην Αθήνα, η οποία υποστήριζε αναφανδόν τη βρετανική επέμβαση, είχε μεγάλο λαϊκό έρεισμα, αντίστοιχο με του ΕΑΜ.”
Αυτό από που πηγάζει;;
Επίσης ποιά “γραμμή” έδωσε ο Δημητρώφ και με ποιόν τρόπο;Ο Άρης ο Σαράφης που έλεγαν να περάσει ο ΕΛΑΣ στην Γιουγκοσλαβία δεν ήταν πίεση στο ΚΚΕ που συνθηκολογούσε;Έπρεπε να πάρει εντολη ο Σιάντος από τον Δημητρώφ για να πάρει απόφαση;
Απριλίου 16, 2011 στις 10:32 μμ
Πάνος
1. “Πηγάζει” από τις δύο λαϊκές εκδηλώσεις – τη δεύτερη μάλιστα (υποδοχή του Τσώρτσιλ) την περιγράφει ο …Ριζοσπάστης. Και επιβεβαιώνεται, με τον πλέον αναμφισβήτητο τρόπο, από τις εκλογές του Μαρτίου 1946.
2. Πρόκειται για τα περίφημα “τηλεγραφήματα”, για τα οποία έγινε πολύς λόγος στην καλύβα, πριν λίγους μήνες. Ο Οικονομίδης αναφέρει ότι η “αποκρυπτογράφηση” έγινε στις 15 Ιανουαρίου και ήταν η βασική αιτία για να αλλάξει τελικά η αρχική άκαμπτη θέση του Σιάντου για “γενική αμνηστία”.
Όλα αυτά (στο 2) με κάθε λογική επιφύλαξη, καθώς πρόκειται για ερμηνευτικά συμπεράσματα, τα οποία ΔΕΝ στηρίζονται σε γραπτά ντοκουμέντα.
Απριλίου 17, 2011 στις 1:36 πμ
1ας
1.Έτσι όπως το έγραψες είχα την εντύπωση ότι αναφερόσουν κατά τα Δεκεμβριανά και πρίν από αυτά.Μετά τα Δεκεμβριανά πολλά αλλάξανε.
Υπήρξε εκστρατεία συκοφάντισης του ΕΛΑΣ και ταύτιστης του με την “κοκκινη βία”(που αναβιώνει το “νέο κύμα”) καθώς και ο κόσμος ήθελε να πηγαίνει με τον ισχυρό.
2.Πολύς λόγος όντως έγινε.Και υπάρχει ακόμη επιφύλαξη για το πότε αποκωδικοποιήθηκε.Σε κάθε περίπτωση όμως ο Λίβανος,η Καζέρτα γίνανε δίχως εξωτερική παρέμβαση,όπως και η αποστολή του μεγαλύτερου μέρους του ΕΛΑΣ στην Ήπειρο.Όπως και η αποχή του ΕΑΜ από τις εκλογές του 46 έγινε αντίθετα των συμβουλών του Στάλιν.
Οπότε μάλλον και η “γραμμή” του Δημητρώφ ήταν απλά προτροπές,και όχι κάτι παραπάνω.Ουσιαστικά η πολιτική Σιάντου ήταν συνεπής και συνεχής από την πολύ αρχή.
Απριλίου 17, 2011 στις 8:29 πμ
Πάνος
“Σε κάθε περίπτωση όμως ο Λίβανος,η Καζέρτα γίνανε δίχως εξωτερική παρέμβαση…”
Ακόμα κι αν το πιστεύεις αυτό, θυμίσου ότι τις αποφάσεις του Λιβάνου το ΕΑΜ τις δέχτηκε …τον Αύγουστο, δηλ. μήνες μετά! Όταν έφτασε η “γραμμή”… Όσο για την αποχή του ’46 ήταν προσωπική ευθύνη του Ζαχαριάδη, ο οποίος είχε την “πολυτέλεια” του αυτοσχεδιασμού απέναντι στους Σοβιετικούς. Και δεν ήταν η πρώτη φορά, το είχε κάνει και το 1940, όπως θα δούμε σύντομα σε ποστ που ετοιμάζεται.
Απριλίου 17, 2011 στις 12:49 μμ
1ας
Ποια “γραμμή” και από που “έφτασε”;;
Απριλίου 18, 2011 στις 12:59 πμ
Πάνος
Εντάξει, το παίρνω πίσω: δεν έφτασε “γραμμή”, στα στελέχη του ΚΚΕ, έφτασε η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος. Η οποία μπορούσε να επισυμβεί μόνο τον Αύγουστο, που ήτανε και παχιές οι μύγες…
Απριλίου 18, 2011 στις 1:18 πμ
1ας
Ρε μπας και διαβάσεις Χαριτόπουλο;;Που για όλα φταίει ο Στάλιν και ο Δημητρώφ ενω ο Άρης Βελουχιώτης ήταν ο Μεσσίας που θα αναστηθεί όπου ναναι ;Όχι τίποτα άλλο,αλλά μέρες που είναι,ίσως όλοι επηρεαστήκαμε.
Απριλίου 20, 2011 στις 8:04 μμ
Φάτσαλους
Αντιγράφω …
«Αυτό είναι ειπωμένο και παραδεγμένο από τον ίδιο τον Δημητρώφ. Στο 6ο συνέδριο του Βουλγαρικού Κ.Κ. είχε δηλώσει στην αντιπροσωπεία του ΚΚΕ :
» Δεν ξέρετε εσείς οι Έλληνες κομμουνιστές, ότι παλεύοντας με το όπλο στο χέρι την κυβέρνηση της Αθήνας και τον αγγλοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό, τι πολύτιμες υπηρεσίες προσφέρετε αντικειμενικά, στις γειτονικές Λαϊκές Δημοκρατίες, ποια είναι η διεθνής σημασία της πάλης σας … Ίσως από σεμνότητα που πρέπει να χαρακτηρίζει τους κομμουνιστές δεν καταλαβαίνετε ή δεν μιλάτε για το ζήτημα αυτό».
.
Απριλίου 20, 2011 στις 9:44 μμ
Πάνος
Μόνο που οι χιλιάδες μαχητές του ΕΛΑΣ δεν πολέμησαν γι’ αυτό το λόγο (εν αγνοία τους) αλλά για άλλον (εν τη αφελεία τους).
Απριλίου 20, 2011 στις 10:00 μμ
1ας
Καλά ότι να’ναι τα τελευταία 2 σχόλια.Ο στρατός του ΚΚΣΕ είχε φτάσει στην Βουλγραρία,τον ΕΛΑΣ περίμενε ο Δημητρώφ.
Είπε δυό λογάκια παρηγοριάς ο Δημητρώφ στους χαμένους του ΚΚΕ,”απόδειξη αποδειξη” φωνάζετε εσείς.
Ας είναι.Τουλάχιστον να καταλαβαίνει και ο κόσμος την μεθοδολογία σας.
Απριλίου 20, 2011 στις 10:08 μμ
Πάνος
Α, σαχλαμαρίτσες έλεγε ο Δημητρώφ, για παρηγοριά στους χαμένους… Παιδί μου, εσύ χαραμίζεσαι στα σχόλια της καλύβας… Γιατί δεν δοκιμάζεις να γράψεις παραμύθια; Για πολύ μικρά παιδιά, όμως…
Απριλίου 21, 2011 στις 1:11 πμ
1ας
Οι δηλώσεις των πολιτικών γίνονται για να εξυπηρετήσουν τις πολιτικές επιδιώξεις της στιγμής.Ο Παππανδρέου τον Νοέβρη του 1944 σε δηλώσεις του έλεγε ότι δεν υπάρχει κανένα θέμα “κόκκινης βίας”,και σε έναν μήνα δήλωνε έκπληκτος για το τι έγινε την περίοδο της κατοχής.Ο πολιτικός δεν είναι,ούτε οφείλει και να είναι Ιστορικός.
Τώρα για τον Δημητρώφ,περισσότερο αξία έχουν τα αρχεία του ΚΚΒ,παρά οι λόγοι του ίδιου.Δηλαδή τι έπρεπε να τους πεί;;Οι ηγέτες σας ήταν άχρηστοι,και ο αγώνας σας ήταν άχρηστος; Ε τι να κάνουμε υπάρχει το περίφημο Βαλκανικό savoir vivre.
Απριλίου 21, 2011 στις 11:39 πμ
Φάτσαλους
Αντιγράφω (δεν ξέρω πόσο αληθινό είναι αλλά κάτι μου λέει ότι έτσι έχει το πράμα …)
«Διάλογος ενός συντρόφου του Ζαχαριάδη, του Αχιλλέα Ζαχαρόπουλου (καπετάν Τούρκου), ο οποίος είχε καταγωγή από τήν Πόλη, όπως άλλωστε καί ο Ζαχαριάδης (1949).
Αχιλλέας Ζαχαρόπουλος – «Σύντροφε αρχηγέ μέ βασανίζει μία σκέψη.»
Νίκος Ζαχαριάδης -«Λέγε ρε Τούρκο.»
-«Αφού ξέραμε τόν συσχετισμό δυνάμεων γιατί πήραμε τά όπλα καί δέν κάναμε πολιτικό αγώνα;»
-«Κρίμα πού είμαστε καί πατριωτάκια, κρίμα πού είσαι καί μορφωμένος. Καί ποιός σού είπε εσένα ότι πηγαίναμε νά πάρουμε τήν ηγεσία. Εμείς δημιουργήσαμε μία ανωμαλία στήν Ελλάδα γιά νά μπορεί ο σύντροφος Στάλιν νά εδραιώσει τό καθεστώς μας στίς χώρες πού τού έδωσε ο Τσώρτσιλ πίσω από τήν πλάτη του Ρούσβελτ.»
.
Απριλίου 21, 2011 στις 4:16 μμ
1ας
ε αφού κάτι σου το λέει ότι είναι αληθινό,μην βάζεις πηγή,αρκούν τα λίνκς του Διαδικτύου που τη μεταφέρουν αυτούσια εδώ και χρόνια ενώ αγνοείται η προέλευση της.
http://www.agiasofia.com/arist/arist4.html
Άλλωστε δεν χρειάζεται να ερευνούμε το αυθεντικό των πηγών ή των μαρτυριών αρκεί το “μας φαίνεται αληθινό”.Πως λένε για τα “Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών” ότι δεν είναι αυθεντικά αλλά εφαρμόζονται.Έτσι ακριβώς.
Απριλίου 21, 2011 στις 5:02 μμ
Φάτσαλους
Ρε σύντροφε 1ας
Να ρωτήσω κάτι απλό ;
Συμφώνησες ποτέ με κάποιον άνθρωπο σ’ αυτήν την πλάση ;
Απριλίου 21, 2011 στις 5:21 μμ
1ας
Μα δεν είναι αναγκαίο να συμφωνούμε.Εκεί είναι η χαρά της Δημοκρατίας που λένε και στα κανάλια της Ιδιωτικής Τηλεόρασης.
Τι να κάνουμε,εσείς θέλετε να επαναφέρετε τον μύθο που κυριάρχησε στον κεντρώο χώρο,ότι το ΕΑΜ δεν πήρε την εξουσία και έκανε συνεχώς παλινωδίες επειδή είχε γραμμή από το Στάλιν να καταστρέψει το Ελληνικό κίνημα,και να παραδώσει την εξουσία στους δεξιούς σύμφωνα με τις συνθήκες Γιάλτας-Λονδίνου.Ή της λογικής ότι το ΚΚΕ ξεκίνησε τον ΔΣΕ(κατ’εντολές Στάλιν) για να λειτουργήσει ως αντιπερισπασμός στο σοσιαλιστικό στρατόπεδο.
Αυτές οι θεωρίες κυριάρχησαν στο ΠΑΣΟΚικο στρατόπεδο για δεκαετίες,ώστε να βγάλουν λάδι το ΕΑΜ,και να ρίξουν το φταίξιμο στο κακό ΚΚΕ.Όμως αυτές οι θεωρίες δεν στέκουν σε καμμία σοβαρή κριτική.Και αν δεν κάνω λάθος δεν τις γράφει και κανένας Ιστορικός πια.Δεξιός ή αριστερός.
Απριλίου 21, 2011 στις 5:32 μμ
Φάτσαλους
Σε βεβαιώ ότι προσωπικά εγώ δεν θέλω να επαναφέρω απολύτως τίποτα, ΤΙΠΟΤΑ.
Όπως επίσης δεν δέχομαι ταμπελίτσες από αριστερίζοντες ή αριστερούς. Τις ταμπέλες τις κουβαλάω στο πετσί μου δεκαετίες από τους δεξιούς, ε όχι και από τους αριστερούς.
Και κλείνω
Άλλαξε κάτι από το 1945 μέχρι τον Αύγουστο του 1949 στις σχέσεις Αγγλοαμερικάνων με τις δημοκρατίες του ανατολικού μπλόκ ?
Οι εγγλέζοι διεκδίκησαν τίποτα περισσότερο από αυτά που συμφωνήθηκαν τον Οκτώβρη του 44 στην Μόσχα, με τα χαρτάκια που έσπρωχνε ο Τσώρτσιλ στον Στάλιν και αντίστροφα ?
Τι τεκμηρίωση να περιμένει κανείς πιότερο απ΄αυτήν ? (εξαιρείται ο προλαλήσας).
.
Απριλίου 21, 2011 στις 5:47 μμ
1ας
Μα αν δε κάνω λάθος,στην Γιάλτα είχανε συμφωνήσει κάποια πράγματα,και οι Εγγλέζοι πήρανε λιγότερα.π.χ χάσανε το 50% της Γιουγκοσλαβίας,και την Αλβανία.Αν υπήρχε στην Ελλάδα κίνημα όπως του Τίτο θα μπορούσε να γίνει κάτι αντίστοιχο.Δεν υπήρξε,υπήρξε το ΕΑΜ και για αυτό τα πράγματα πήρανε άλλη τροπή.
Η Γιάλτα ήταν μια αρνητική εξωτερική συγκυρία.Δεν ήταν ο καθοριστικός παράγοντας.
Απριλίου 27, 2011 στις 5:57 μμ
d-t
Ο Πάνος υποστηρίζει ότι η αντιεαμική παράταξη στην Αθήνα “είχε μεγάλο λαϊκό έρεισμα, αντίστοιχο με του ΕΑΜ”, και αυτό “πηγάζει” από τις δύο λαϊκές εκδηλώσεις. Για να ενισχύσει τον ισχυρισμό του παραπέμπει στις εκλογές του Μαρτίου 1946.
Σε αντίθεση με αυτά που αναφέρει ο Πάνος ο ιστορικός Ντέιβιντ Κλόουζ, ο οποίος κατά την γνώμη μου είναι ο καλύτερος μελετητής του Ελληνικού Εμφυλίου, σε μελέτη του με τίτλο Η ΑΝΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ αναφέρει:
“Γενικά, οι απόπειρες των δεξιών για δημιουργία μαζικών οργανώσεων δεν ήταν αντίστοιχες με τον θόρυβο που έκαναν. Διαδηλώσεις της Δεξιάς στην Αθήνα, τον χειμώνα του 1945-46, συγκέντρωναν ελάχιστο μόνο ποσοστό των ατόμων που συγκέντρωναν οι διαδηλώσεις του ΕΑΜ. Και ο καλά ενημερωμένος διπλωμάτης και μετέπειτα ιστορικός Γ.Χ. Μακνίλ παρατηρούσε ότι το 1945, οι οργανώσεις τις Δεξιάς στην ύπαιθρο δεν ξεσήκωναν γενικά τόσο ενθουσιασμό όσο το ΕΑΜ ΤΟ 1944.”
” Σύμφωνα με τον προσεκτικό υπολογισμό του Νικολακόπουλου, τα κόμματα που απείχαν [ενν. στις εκλογές του 1946] θα έπαιρναν το 25 τοις εκατό των ψήφων, ενώ η Δεξιά θα έπαιρνε μόνο το 48-49 τοις εκατό, ποσοστό πιο κοντινό στο 54 τοις εκατό που προέβλεπαν μεταξύ τους οι δεξιοί οργανωτές τον Ιανουάριο, τότε που θεωρούσαν ότι η Αριστερά θα έπαιρνε μέρος στις εκλογές. Ακόμα κι αυτοί οι αριθμοί, είναι -όπως καταδείξαμε- βαριά επηρεασμένοι από τον εκφοβισμό και την πλαστογράφηση των εκλογικών καταλόγων. Άρα, μπορούμε να υποθέσουμε ότι η Δεξιά αποτελούσε μια μειοψηφία του πληθυσμού, ενώ απέσπασε τις 236 από τις 354 έδρες της Βουλής.”
Στον τόμο Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ 1943-1950. ΜΕΛΕΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΩΣΗ (σελ. 208, 210)
Πριν από λίγο καιρό ανακάλυψα μία εργασία -η οποία έχει σχέση με την περίοδο μετά την συμφωνία της Βάρκιζας- με τίτλο Η “Λευκή Τρομοκρατία” στην Ελλάδα (1945-1946): Ο κόσμος της Εθνικοφροσύνης και η αντιμετώπιση του “Ερυθρού Κινδύνου” (Πάντειο Πανεπιστήμιο. Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας, 2008). Μπορεί σε πολλά σημεία της εργασίας ο συγγραφέας της να είναι μεροληπτικός, όμως αξίζει να την διαβάσετε. Υπάρχει εδώ http://194.177.192.14/index.php?lang=&op=record&type=cid&q=isMemberOfCollection-cid:9&page=3&pid=iid:3952
Απριλίου 27, 2011 στις 8:03 μμ
Πάνος
O Νικολακόπουλος λέει ότι στα 1946 το ΕΑΜ είχε 25% και η αντι-εαμική παράταξη (γιατί περί αυτού επρόκειτο) το υπόλοιπο. Ακόμα κι αν τα ποσοστά ήταν καλύτερα για το ΕΑΜ κατά τη διάρκεια του 1945, η σχέση πλειοψηφίας – μειοψηφίας δεν ανατρέπεται.
Δεν φιλοδοξώ να …διορθώσω τον Κλόουζ. Θα ήθελα όμως να μη γίνεται παρανάγνωση των δικών μου ερασιτεχνικών προσεγγίσεων, τουλάχιστον από τους σοβαρούς σχολιαστές: είναι άλλο πράγμα το λαϊκό έρεισμα της αντιεαμικής παράταξης (το οποίο αντιστοίχησα με του ΕΑΜ, αν και φαίνεται ότι ήταν σαφώς μεγαλύτερο) και άλλο ο αριθμός όσων συμμετείχαν σε διαδηλώσεις, από τη μία ή την άλλη πλευρά.
Οι λαϊκές διαδηλώσεις της αντι-εαμικής παράταξης είναι απλά ένα στοιχείο, που δείχνει ωστόσο μια υπαρκτή πολιτική δυναμική. Και η συζήτηση γίνεται γιατί για την αριστερή ιστοριογραφία αυτή η πολιτική δυναμική (η οποία μάλιστα ήταν πλειοψηφική στο λαό) είναι σα να μην υπήρξε ποτέ.
Απριλίου 27, 2011 στις 10:24 μμ
1ας
Φυσικά και ανατρέπεται.
Και τι σημαίνει ότι όποιο δεν ήταν με το ΕΑΜ ήταν αντιΕΑΜ;;
Δηλαδή ο οπαδός του Καφαντάρη ήταν αντι-ΕΑΜ;;Και αν ναι γιατί έκανε αποχή το 1946;;
Ευκολίες στην ανάλυση.Άλλο το 44(πριν τα Δεκεμβριανά),άλλο το 46.Απέχουν δεκαετίες το ένα έτος με το άλλο,συμπυκνωμένου χρόνου.
Απριλίου 27, 2011 στις 10:30 μμ
1ας
Ο οπαδός του Σοφούλη το 44 γιατί ήταν αναγκαστικά αντι-ΕΑΜ και όχι πρώτα αντιβασιλικός;Μετά τα Δεκεμβριανά και την εισβολή των Άγγλων και την γαμάτη προπαγανδα για “κοκκινη τρομοκρατία” πολλά αλλάξανε.
Στον ΔΣΕ μετά το κλίμα έγινε όντως ΚΚΕ και αντιΚΚΕ.Αλλά πιο πρίν οι αντιθέσεις δεν ήταν έτσι.Παράδειγμα τα γεγονότα στην Μ.Ανατολή όπου ελάχιστο κύρος είχανε οι ΚΚΕδες και η αντίθεση ήταν βασιλικοί -αντιβασιλικοί.
Απριλίου 27, 2011 στις 11:49 μμ
Πάνος
Τα έχεις κάνει σαλάτα, ως συνήθως… Ξαναδιάβασε τις τοποθετήσεις στη Διάσκεψη του Λιβάνου και θα καταλάβεις (;) ότι οι δυο παρατάξεις (ΕΑΜ και αντι-ΕΑΜ) ήταν ήδη μπετοναρισμένες, από την άνοιξη του 1944. Κάτι που ολοκληρώθηκε (και έγινε οριστικό και αμετάκλητο) με τα Δεκεμβριανά.
Τον Καφαντάρη τον ακολουθούσε πολιτικά η μάνα του και ο γαμπρός του (ήταν σώγαμπρος, γι’ αυτό)
Απριλίου 27, 2011 στις 11:56 μμ
1ας
Τι εννοείς να διαβάσω τον Καρτάλη που έκανε vacances και μίλαγε για την Ελλάδα ;;
Τι σημαίνει μπετοναρισμένες;Τι αντιδιαλεκτική θέση είναι τούτη πάλι;;Αλλά πολλοί πάνε με τον Ισχυρό,και ΠΡΙΝ τα Δεκεμβριανά το ΕΑΜ ήταν ο ισχυρός.
Ορίστε και τι λέει ο αντικομμουνιστής γιός του εκτελεσμένου από τον ΕΛΑΣ ιστορικός Meyer.Ελπίζω να μην τα έχει κάνει σαλάτα και αυτός.
“—Απ’ ότι ξέρω έχετε συγκεκριμένη άποψη για τα Δεκεμβριανά…
—Κοιτάξτε, τον Δεκέμβριο του 1944 ο ΕΛΑΣ ήλεγχε σχεδόν όλη την Ελλάδα. Και είχε μεγάλη υποστήριξη από τον λαό. Οι Βρετανοί ανέτρεψαν αυτήν την κατάσταση. Κατά τη γνώμη μου αυτό που έκαναν τότε δεν διαφέρει με τη στάση των Σοβιετικών στην Ουγγαρία του 1956 και στην Τσεχοσλοβακία το 1968: η πλειοψηφία του λαού επιθυμεί “κάτι” και μια ξενόφερτη δύναμη της επιβάλλει “κάτι άλλο”.
—Ευτυχώς που επενέβησαν οι Βρετανοί τότε, κύριε Μάγερ…
—Καταλαβαίνω τι λέτε. Αλλά αυτό είναι μια πολιτική εκτίμηση. Εμένα με ενδιαφέρουν αποκλειστικά τα ιστορικά γεγονότα. Και από αυτήν την άποψη, η επέμβαση των Βρετανών ήταν η πρώτη ξένη δύναμη στα εσωτερικά μιας άλλης χώρας, απ’ όσες θ’ ακολουθούσαν κατά τη μεταπολεμική περίοδο.”
Απριλίου 28, 2011 στις 12:02 πμ
Πάνος
- Ω, Αγία Απλότης…
(πάλι το θυμήθηκα…)
Απριλίου 28, 2011 στις 12:08 πμ
1ας
Ε βέβαια στην Καλύβα η ειρωνία και η αλλαζονία είναι αποκλειστικό δικαιώμα του ιδιοκτήτη.
Απριλίου 28, 2011 στις 6:36 πμ
Πάνος
…το οποίο χρησιμοποιείται με φειδώ και μονάχα σε απελπιστικές περιπτώσεις
Καλημέρα!