http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=397213
- Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο και να αναμοχλεύσετε τόσες δεκαετίες μετά τα τραγικά εκείνα συμβάντα;
«Το ένιωσα σαν ένα είδος μνημοσύνου για τον Καραγιώργη. Δεν είναι αναμόχλευση, αλλά τώρα μπόρεσα να εκφραστώ με ηρεμία. Η οργή μου και ο θυμός μου δεν ήταν οι καλύτεροι σύμβουλοι για μια νηφάλια καταγραφή. Τώρα πια τα 93 χρόνια μου και η ασθένειά μου καταλάγιασαν την οργή και τον θυμό, αλλά ούτε συγχώρηση δίνω ούτε λησμονιά».
- Πότε είδατε για τελευταία φορά τον Κ. Καραγιώργη;
«Τελευταία φορά στις 31 Δεκεμβρίου 1947, σε ένα σπίτι στην Κυψέλη όπου κρυβόταν. Μόνο για λίγες ώρες κράτησε η συνάντησή μας».
- Τι σας είχε πει; «Δεν μπορέσαμε να πούμε πολλά γιατί ήρθε το αυτοκίνητο που θα τον παρέδιδε στο κόμμα για να τον προωθήσουν εκτός Αθήνας. Δεν χρειαζόταν να μου πει τίποτε, γιατί ήμουν για όλα ενημερωμένη, μια και ήμουν και η ίδια ενεργό στέλεχος του κόμματος».
- Διατηρήσατε κάποια στοιχειώδη μορφή επικοινωνίας έκτοτε μαζί του;
«Απολύτως καμία. Εκείνος στο ένοπλο κομμάτι του αγώνα, εγώ στο πολιτικό».
- Ζητήσατε ποτέ εξηγήσεις,στοιχεία, απαντήσεις στα ερωτήματά σας από το ΚΚΕ;
«Ημουν κι εγώ απομονωμένη από το κόμμα γιατί δεν τον αποκήρυξα όταν το κόμμα τον έθεσε υπό κατηγορία και τον καταδίκασε- ουσιαστικά ως “πράκτορα του εχθρού”-, πράγμα που κατέληξε στον θάνατό του. Οταν μετά την πτώση του Ζαχαριάδη, το 1956, έγινε μια “αποκατάσταση” του Καραγιώργη με μισό στόμα, αποκατέστησαν και εμένα- επίσης με μισό στόμα. Ζήτησα και εξηγήσεις και στοιχεία για την καταδίκη και τον θάνατό του, αλλά όλοι απαντούσαν με μισόλογα, μια και ήταν- σχεδόν όλοι – συνυπεύθυνοι για τον θάνατό του. Και όταν ζήτησα τη σορό του για να τη φέρω στην πατρίδα, όλοι δήλωσαν άγνοια και κανένας δεν έφερε την ευθύνη για τίποτε. Οταν όμως ο Ζαχαριάδης τον καταδίκαζε σε θάνατο, όλοι είχαν πει “ναι”! Τα πρακτικά για την όλη “υπόθεση Καραγιώργη”ανακρίσεις, μέθοδοι ανακρίσεων κτλ. – τα κρατούσε το κόμμα και τα κρατά ακόμη. Κάπου θα είναι εδώ φυλαγμένα στα βαθιά υπόγεια του Περισσού».
- Από το ρουμανικό κράτος ζητήσατε ποτέ επισήμως να σας δοθεί ο φάκελος της υπόθεσής του, τα πρακτικά των ανακρίσεων, τα στοιχεία για τις συνθήκες θανάτου του ή έστω να σας υποδείξουν το μέρος όπου ετάφη;
«Ζήτησα πολλές φορές μέσω συντρόφων, Ελλήνων και Ρουμάνων, να μου δοθούν ό,τι στοιχεία υπάρχουν (ανακρίσεις, γραπτά του, που είχα πληροφορίες ότι υπάρχουν, συνθήκες θανάτου του), όπως επίσης να μου επιστραφεί η σορός του για να τον θάψω στην Ελλάδα. Επισήμως τα ίδια ζήτησε και ο γιος μου με αίτηση που κατέθεσε στην πρεσβεία της Ρουμανίας στο Ανατολικό Βερολίνο το 1968 ή το 1969, με αριθμό πρωτοκόλλου, σφραγίδες κτλ., και απευθυνόταν στο ρουμανικό υπουργείο Εσωτερικών, στο ρουμανικό κόμμα και στον Τσαουσέσκου προσωπικά! Ακόμη περιμένουμε απάντηση…».
- Πώς εξηγείτε το γεγονός ότι ο σύζυγός σας, ένας άριστος γνώστης των εσωκομματικών συνθηκών,αποφάσισε να μιλήσει ανοιχτά για τις διαφωνίες του,κάτι που για τα δεδομένα της εποχής ισοδυναμούσε με πολιτική «αυτοκτονία»;
«Είναι ακριβώς όπως το λέτε: γνώριζε πολύ καλά τις εσωκομματικές συνθήκες αλλά ο εκρηκτικός χαρακτήρας του δεν μπόρεσε να αντέξει το μέγεθος της καταστροφής που βρήκε τη χώρα μας και τις συνέπειες. Ηταν “αυτοκτονία”, όπως το λέτε, όχι μόνο πολιτική αλλά και ουσιαστική. Αλλωστε η διαφωνία ήταν πολύ παλαιά, από τον καιρό της αποχής από τις εκλογές του 1946. Η δική του θέση, όπως και του Χατζή και άλλων της ΚΕ, ήταν να πά ρουμε μέρος στις εκλογές. Η μοιραία απόφαση για την αποχή ήταν αποκλειστικά του Ζαχαριάδη. Λεπτομέρειες γράφω στα βιβλία μου καθώς έζησα τα γεγονότα από πρώτο χέρι».
- Ως οξυδερκής πολιτικός και έμπειρο στέλεχος που ήταν μήπως διέβλεπε την πτώση του Ζαχαριάδη και έτσι επέλεξε να διαχωρίσει ανοιχτά τη θέση του;
«Δεν “διέβλεπε” απλώς την πτώση του Ζαχαριάδη αλλά κατά κάποιον τρόπο την απαιτούσε. Ηξερε πολύ καλά τι σημαίνει το τέλος του εμφυλίου πολέμου με αυτόν τον τρόπο- ήττα, καταστροφή- και τις συνέπειες που θα είχε για τη χώρα μας».
- Κατηγορήθηκε ότι επιχείρησε να αυτομολήσει στην πρεσβεία της Γιουγκοσλαβίας στο Βουκουρέστι. Πιστεύετε ότι υπήρχε τέτοιο ενδεχόμενο,ότι υπό το καθεστώς της ψυχολογικής πίεσης και τρομοκράτησής του σκέφτηκε πως κάτι τέτοιο θα ήταν ο μόνος τρόπος να σωθεί;
«Η κατηγορία αυτή είναι φτιαχτή. Μου το βεβαίωσε ακριβώς ο νεαρός που τον είδε να περνάει μπροστά από τη γιουγκοσλαβική πρεσβεία: “Περπατούσε αφηρημένος με το κεφάλι σκυμμένο, πέρασε μπροστά από τη γιουγκοσλαβική πρεσβεία χωρίς να ρίξει μια ματιά”. Και όταν προηγουμένως τον είχαν πιάσει και τον είχαν υπό κράτηση στο σπίτι του κόμματος, διέφυγε διότι δεν άντεξε την αδιανόητη γι΄ αυτόν κράτησή του και περιπλανώμενος σε κατάσταση παραφροσύνης “έδωσε” μια θαυμάσια πρόφαση στους δημίους του». - Από τα στοιχεία που έχετε συλλέξει θεωρείτε ότι ο Καραγιώργης έπεσε θύμα πλεκτάνης με τη συμμετοχή των Ρουμάνων, οι οποίοι είχαν τοποθετήσει δίπλα του πράκτορες ακόμη και στο κελί του ως δήθεν συγκρατουμένους του;
«Ναι, έτσι που ήταν παραλογισμένος από την όλη σκευωρία για την εξόντωσή του, πράγματι θεώρησε τον δήθεν συγκρατούμενό του Ρουμάνο πραγματικό κρατούμενο.
Και μέσα στις βασανιστικές ανακρίσεις που του έκαναν και με το εγκεφαλικό τραύμα που τον βασάνιζε- και έτσι εξωστρεφής που ήταν- θεώρησε πως βρήκε κάποιον να μιλάει. Ο πράκτορας βέβαια έκανε τη δουλειά που του ανέθεσαν σωστά…». - Εχετε γράψει ότι η αποκατάστασή του από το ΚΚΕ το 1958 ήταν δειλή και αόριστη. Τι θεωρείτε ότι πρέπει να πράξει ο Περισσός για την πλήρη αποκατάσταση της κομματικής τιμής και υπόληψης του συζύγου σας και γιατί πιστεύετε ότι δεν το έκανε ως σήμερα;
«Από τον Περισσό αν περίμενα αποκατάσταση, θα πρέπει να ήμουν ή ηλίθια ή βλαμμένη ή τρελή. Ο Περισσός, αν τον είχε στα χέρια του, θα του έκανε όχι μόνο αυτά που του έκανε ο “καλύτερος φίλος” του από το 1924, ο “καρδιακός φίλος” του ο Ζαχαριάδης, αλλά θα επινοούσε ό,τι “καλύτερο” είχε ο Μεσαίωνας για να “τιμωρήσει” τον άτακτο, ανήσυχο και προβληματιζόμενο υπήκοό του. Αλλά για τον Περισσό θα μιλάμε τώρα; Ας μου έδινε όλο το αρχείο που έχει κρυμμένο στα βάθη του μεγάρου του και ας μου έλειπαν αυτά που λέτε για “αποκατάσταση της κομματικής τιμής” και λοιπά- “αστεία πράγματα” για τον Περισσό».
«ΜΕ ΑΛΥΣΙΔΑ ΛΑΘΩΝ ΜΑΣ ΟΔΗΓΗΣΕ ΣΤΗΝ ΗΤΤΑ»
Ο Καραγιώργης διατύπωνε προβληματισμούς και διαφωνίες που κορυφώθηκαν με τη «γραμμή» του Ζαχαριάδη περί συνέχισης της επαναστατικής κρίσης («το όπλο παρά πόδα» κτλ.) μετά την ήττα του ΔΣΕ, ενώ εκείνος είχε ταχθεί υπέρ της συνέχισης του αγώνα με πολιτικά μέσα, όπως υποστήριζε και για τη μετά τον Δεκέμβρη του ΄44 περίοδο. Τις απόψεις αυτές είχε διατυπώσει σε επιστολές του προς το Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ αλλά και το ΚΚΣΕ.
Μετά την 7η Ολομέλεια (Μάιος 1950) ο Καραγιώργης στέλνει στις 6 Ιουνίου 1950 στο ΠΓ του ΚΚΕ ένα κείμενο-«φωτιά» το οποίο χαρακτηρίστηκε «Αντικομματική Λικβινταριστική Πλατφόρμα του Κώστα Γυφτοδήμου (Καραγιώργη)» όπου διατυπώνει τις διαφωνίες του και ασκεί δριμεία κριτική. «Τώρα βλέπω ότι ο Ζαχαριάδης και μέσω των ανθρώπων που ανέδειξε (Ιωαννίδης,Σιάντος κ.ά.) μας οδήγησε στην ήττα την άλλη φορά και τώρα μας οδήγησε ο ίδιος προσωπικά στην ήττα εξίσου με μια ατέλειωτη αλυσίδα λαθών» ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ετσι στις 8 Ιουνίου 1950 τίθεται εκτός κομματικής δραστηριότητας και την επομένη κιόλας (8η Ολομέλεια) καθαιρείται από την Κεντρική Επιτροπή και διαγράφεται από το ΚΚΕ, αφού, όπως κρίθηκε, με την «πλατφόρμα» του «ξερνάει έναν ολόκληρο οχετό ενάντια στο ΚΚΕ και την καθοδήγησή του», παρουσιάζοντας παράλληλα «πολλά ύποπτα και σκοτεινά σημεία», για να ακολουθήσει η φρικτή πορεία προς το τέλος.
ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΑ «ΜΑΧΑΙΡΩΜΑΤΑ»
Ο Κώστας Καραγιώργης συνομιλεί με τον επιστήθιο φίλο του, πανίσχυρο τότε γραμματέα του ΚΚΕ Νίκο Ζαχαριάδη (αριστερά) έχοντας ανάμεσά τους τον Βασίλη Μπαρτζιώτα, σε συγκέντρωση το 1945. Μετά το κείμενο-«φωτιά» που απέστειλε στο Πολιτικό Γραφείο το στέλεχος του κόμματος στιγματίστηκε από την καθοδηγητική ομάδα ως «διπρόσωπος και ύπουλος», «ανήθικο, έκφυλο και ηθικά πωρωμένο στοιχείο», με «ύποπτη και προδοτική» στάση
Οι διαφωνίες ενός «κοσμοπολίτη» κομμουνιστή
Πολύπλευρη προσωπικότητα, γιατρός το επάγγελμα, ευρυμαθής και πολύγλωσσος (μιλούσε γερμανικά, γαλλικά, αγγλικά και ρωσικά), ο Καραγιώργης ήταν για την εποχή του ένας κοσμοπολίτης. Είχε αέρα μαχητικού διανοουμένου, ανοιχτός και κοινωνικός άνθρωπος, η παρουσία και δράση του οποίου είχε δημιουργήσει μια αίγλη γύρω από το όνομά του. Θεωρείται μια λαμπρή προσωπικότητα του ΚΚΕ, ενώ ως διευθυντής και αρθρογράφος του «Ριζοσπάστη» μετά την απελευθέρωση άφησε εποχή. Υπήρξε στέλεχος του ΔΣΕ ως διοικητής του Κλιμακίου του Γενικού Αρχηγείου Νοτίου Ελλάδας αλλά και υπουργός Πολεμικού Εφοδιασμού της «κυβέρνησης του βουνού». Ο Καραγιώργης στιγματίστηκε για την κριτική και τις διαφωνίες που διατύπωσε ανοιχτά μετά την ήττα του 1949 για τα λάθη που έγιναν. Ο άλλοτε επιστήθιος σύντροφος και φίλος από τα νεανικά χρόνια του Νίκου Ζαχαριάδη δεν δίστασε να αμφισβητήσει τον κραταιό ακόμη γενικό γραμματέα του κόμματος και την περί αυτόν ηγετική ομάδα. Ετσι οδηγήθηκε στην κομματική «πυρά» με το στίγμα του «αντικομματικού» και του «φραξιονιστή», ο οποίος «εκφράζει απόψεις του ταξικού εχθρού», αλλά και ως «διπρόσωπος και ύπουλος», «ανήθικο, έκφυλο και ηθικά πωρωμένο στοιχείο», με «ύποπτη και προδοτική» στάση.
Στα μπουντρούμια των Ρουμάνων
Η ειδοποιός διαφορά της υπόθεσης Καραγιώργη από άλλες αντίστοιχες ήταν η μυθιστορηματική τραγικότητά της: μετά την καθαίρεσή του από μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και τη διαγραφή του από το ΚΚΕ τον Ιούνιο του 1950, συνελήφθη αυθημερόν από τους συντρόφους του και με εντολή Ζαχαριάδη τέθηκε σε κατ΄ οίκον περιορισμό στο Βουκουρέστι, όπου βρισκόταν, όπως και η εκτός Ελλάδας κομματική ηγεσία, ενώ μετά την απόδρασή του και υπό καθεστώς αφόρητης ψυχολογικής και συναισθηματικής πίεσης πιάστηκε από «κομματικούς» κοντά στην πρεσβεία της Γιουγκοσλαβίας για να παραδοθεί ακολούθως στο ρουμανικό καθεστώς ως ύποπτος «να περάσει στον ταξικό εχθρό».
Η κόλαση που ακολούθησε στις ρουμανικές φυλακές, οι ανακρίσεις στις οποίες υπεβλήθη από στελέχη του ΚΚΕ στα μπουντρούμια της Σεκουριτάτε και ο εγκλεισμός του στο κάτεργο του Μαρ τζινένι, ένα συγκρότημα πολιτικών επανορθωτικών φυλακών στην πόλη Πιτέστι, δίχως ποτέ να δικαστεί, τον οδήγησαν στην απόλυτη ψυχολογική και σωματική κατάρρευση και, σε συνδυασμό με τη βαριά φυματίωση από την οποία είχε προσβληθεί, στον θάνατό του, μόνος και αβοήθητος, κατά κάποιους, τον Οκτώβριο του 1954, μια και δεν έχει εξακριβωθεί ακόμη η ακριβής ημερομηνία του θανάτου του! Δεν έγιναν ποτέ γνωστές οι ακριβείς συνθήκες τόσο της κράτησής του (ανακρίσεις, βασανισμοί κτλ.) όσο και οι λεπτομέρειες γύρω από το τραγικό τέλος του. Οι οικείοι του δεν έμαθαν καν πού ετάφη.
Κραυγή από τη φυλακή: «Με σκοτώνουν!»
Κάποιες μαρτυρίες συγκρατουμένων του (όπως τις έχει καταγράψει ο Λευτέρης Μαυροειδής ) δίνουν την τραγική διάσταση: «Τον Σεπτέμβριο η κατάστασή του είχε επιδεινωθεί.Κραύγαζε νύχταμέρα.“Με σκοτώνουν” ούρλιαζε ύστερα από κάθε αιμόπτυση». Ενα πρωί ο Καραγιώργης βρέθηκε αναίσθητος και το κρεβάτι του πλημμυρισμένο με αίμα. Οι φύλακες τον μετέφεραν στον θάλαμο των ετοιμοθανάτων, όπου κατέληξε. «Ανάμεσα σε σπασμούς και σύγκρυο παραμιλούσε και έβλεπε οράματα.Τα μάτια του ήταν γεμάτα δάκρυα και το στόμα του ξερό,ασπρισμένο.“Το παιδί μου…Πού το ΄χουν;Δεν ήρθε…απόψε…Το θέλω το παιδί μου…”.Υστερα απότομα το πρόσωπό του συσπάστηκε, μετά χαλάρωσε και απόμεινε πια ακίνητος.Του σφάλισα τα μάτια».
Η «αποκατάστασή» του από το κόμμα ήρθε μαζί με εκείνη των Σιάντου και Πλουμπίδη στην 9η Ολομέλεια του 1958, αφού είχε μεσολαβήσει η αποκαθήλωση του Ζαχαριάδη (6η Ολομέλεια, 1956), με την- κοινή και για τους τρεις- διαπίστωση ότι δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να στηρίζει την κατηγορία του προβοκάτορα και χαφιέ που του απέδωσαν ο Ζαχαριάδης και οι συνεργάτες του. Αλλά ως εκεί.
9 σχόλια
Ροή σχολίων γι' αυτό το άρθρο
Απριλίου 23, 2011 στις 12:07 μμ
Β.Δ. Καργούδης
Είχα τη σπάνια τιμή να γνωρίσω
(και κολακεύομαι να λέω να “συνεργαστώ”)
με την Κυρία Μαρία Καραγιώργη στη ΔΕ της μεταδικτατορικής ΕΔΑ, 1975 μέχρι 1978.
Όσοι ακούσαμε από την ίδια
(τις σπάνιες φορές που αναφερόταν
-πάντα έμμεσα & μόνο επιχειρηματολογώντας για ζητήματα επίκαιρα τότε-, & πάντα χωρίς καμιά μεμψιμοιρία & χωρίς καθόλου κακίες προσωπικές)
αφηγήσεις για τη δράση, τις απόψεις, τα όνειρα για τη χώρα και το Λαό, αλλά και την περιπέτεια του συντρόφου της στη ζωή και στην πολιτική δράση Κ. Καραγιώργη,
χρειάστηκε να επιστρατεύσουμε στη συνέχεια όλη μας
*την ψυχραιμία,
*την ανάγκη για απροκατάληπτες τοποθετήσεις και τις
*προσωπικές μας ο καθένας αντοχές μας ,
για να ΜΗΝ καταλήξουμε σε τελεσίδικα απορριπτικά
(για να το πω όσο πιο “κομψά” μπορώ και επιβάλλει η μέρα, “ου γαρ οίδασι τί ποιούσι…”)
συμπεράσματα,
πολιτικά και ανθρώπινα,
ιδίως για τους τότε και (ακόμα πιο “ιδίως”) για τους σημερινούς ενοίκους-ιδιοκτήτες του Περισσού, και τον διαχρονικό ρόλο της ηγεσίας του ΚΚΕ στις εθνικές περιπέτειες & τη μοίρα του τόπου.
Να σημειώσω εδώ, ότι η Κυρία Καραγιώργη, με σπάνια διορατικότητα, προέβλεπε από τότε το άσχημο παιχνίδι που με μαθηματική ακρίβεια θα επιφύλασσαν οι καιροί, στο κομμάτι εκείνο της κομμουνιστικής ανανέωσης, που
(κατά την έκφραση συντρόφων της από τότε)
“…διάλεξε να εμπιστευτεί το μέλλον του εργατικού Κινήματος σε μια απλή ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ (πρβλ. ΚΚΕ (εσ))
και δείλιασαν να αντιδιασταλούν οριστικά οι ίδιοι και τα οράματά τους τα πολιτικά,
από ένα κουκούλι ολωσδιόλου αδειανό από Ιδέες ζωογόνες και στοιχειώδη ηθική συγκρότηση…”
Απριλίου 23, 2011 στις 1:49 μμ
GB
Λέει η σύζυγος Καραγιώργη ότι “απαιτούσε την πτώση τού Ζαχαριάδη”, ίσως να μην εγνώριζε ποιοί υποστήριζαν τότε τον Ζαχαριάδη. Υποθέτω πως τέτοιες απαιτήσεις χαρακτηρίζονται Μαρξιμαλιστικές;
Απριλίου 23, 2011 στις 3:56 μμ
1ας
Τραγική περίπτωση,άξια αρχαίου δράματος.Πάντως οι θιασώτες του αντικομμουνισμού(βλ. Βήμα)δικαιώνουν τους Καραγιώργη/Πλουμπίδη μόνο και μόνο για την “βγούνε” από τα αριστερά στο ΚΚΕ.Ενώ είναι γνωστό ότι οι μέθοδοι τους και των δύο ήταν κοινές με αυτές του Ζαχαριάδη.
´Αλλωστε ο Πλουμπίδης ήταν υπεύθυνος της ΟΠΛΑ ενώ ο Καραγιώργης φέρεται ότι ήταν ο καλύτερος φίλος για πολλά χρόνια του Ζαχαριάδη.
Από εκεί και πέρα,ας μην ξεχνάμε ότι αναλύουμε ένα στρατό(ΔΣΕ) που κατάγεται αλλά δεν ταυτίζεται με τον ΕΛΑΣ,όπου τα 2/3 των μαχητών σκοτωθήκανε ή είχανε κάποιο δικό τους σκοτωμένο.Καλώς ή κακώς τα μέτρα ήταν πιο αυστηρά από ότι ο ψευτοανθρωπισμός μας σήμερα.
Για τον Καραγιώργη δεν είναι εξακριβωμένος ο τρόπος που πέθανε.
Απριλίου 23, 2011 στις 6:47 μμ
Πάνος
“Ενώ είναι γνωστό ότι οι μέθοδοι τους και των δύο ήταν κοινές με αυτές του Ζαχαριάδη”.
Έχει απόλυτο δίκιο ο 1ας. Το αυτό (ίδιες και χειρότερες) ισχύει για τους Σιάντο και Τζήμα. Επιφυλάσσομαι (δε γνωρίζω) για τον Γιαννούλη, ο οποίος ωστόσο δεν είχε ανέβει σε υψηλά κομματικά αξιώματα, όπως οι υπόλοιποι.
Απριλίου 23, 2011 στις 9:36 μμ
1ας
Χαίρομαι που μετά από δεκάδες πόστς βρήκαμε κάτι που συμφωνούμε.Ίσως είναι λόγο ημέρας
(Για τον Τζήμα δεν γνωρίζω κάτι,ίσως γιατί τον διώξανε νωρίς)
Πάνω στα πτώματα Καραγιώργη και στον Πλουμπίδη χτίστηκε ένας ψευδεπίγραφος ανθρωπισμός της “Ανανεωτικής” Αριστεράς με ψέμματα(π.χ η περίπτωση Έλλη Παππά για τα γεγονότα του Μπελογιάννη) και αποσιωπήσεις.Που αναπαράχθηκε άκριτα,αλλά πριματοδοτήθηκε από τα μεγάλα δημοσιογραφικά κέντρα,και ας ήταν επιπέδου Λιακόπουλου οι “αποκαλύψεις”.
Η Αριστερά έκανε λάθη,πολλά λάθη,εγκληματικά λάθη.Αντιμετώπιζε τον εσωτερικό εχθρό πάντα με έναν ηλίθιο τρόπο(πράκτορας).Αλλά το μεγαλύτερο λάθος της Ελληνικής Αριστεράς δεν είναι τα όποια εγκλήματα της.Το μεγαλύτερο λάθος της είναι ότι συμβιβάστηκε με τον Αγγλικό Ιμπεριαλισμό και ξεπούλησε το πιο μαζικό κίνημα από γέννησης του Ελληνικού κράτους,και μόνο όταν ο Αγγλικός Ιμπεριαλισμός της έδωσε να καταλάβει ότι θα την εξοντώσει προσπάθησε να μαζέψει τα ασυμάζευτα με τον καθυστερημό ΔΣΕ(ουσιαστικά μέσα 1947).
Η κριτική που γίνεται από δήθεν ανθρωπιστική πλευρά στην Αριστερά,και μιλά για την δήθεν εγκληματική φύση των ΚΚΕδων είναι μια αστεία προσπάθεια ξεμπερδέματος της Βρώμικης Ιστορίας του 1940-50 όπου χιλιάδες εγκλήματα γίνανε και αποσιωπηθήκαν,όπου το σύνολο του αστικού κόσμο τα βρήκε με τον κατακτητή και σήμερα αυτοί που βρίζουν το ΚΚΕ,το κάνουν με την “ανθρωπιστική” των εξουσιών που κρίνουν τη βία από όπου και αν πρόερχεται,ταυτίζοντας βία καταπιεστή με αυτή του καταπιεζόμενου.
Ίσως δεν είναι τυχαίο,ότι η τάση είναι να φανούν και οι ήρωες του ’21 ως μόνο σφαγείς(άλλωστε ήταν ΣΦΑΓΕΙΣ,και πολύ περισσότερο ΣΦΑΓΕΙΣ από τους σε μεγάλο βαθμό πραγματικά ανθρωπιστές ΚΚΕδες).
Απριλίου 27, 2011 στις 8:00 πμ
Πάνος
Το «Βήμα της Κυριακής» δημοσίευσε στις 24 Απριλίου 2010 συνέντευξη της κυρίας Μαρίας Καραγιώργη, χήρας του Κώστα Καραγιώργη, πρώην διευθυντή του Ριζοσπάστη, η οποία επισημαίνει ότι τα 93 χρόνια της και τα προβλήματα υγείας που την ταλαιπωρούν μπορεί να καταλάγιασαν την οργή και τον θυμό της όμως, ούτε συγχώρεση δίνει ούτε λησμονιά, σε όσους ευθύνονται για την εξόντωση του άνδρα της.
Ο κ. Χρήστος Πασαλάρης, προσφέρει στο «Βήμα» κάποιες δικές του άγνωστες εν πολλοίς εμπειρίες γύρω από την περιπέτεια του κορυφαίου αυτού δημοσιογράφου της Αριστεράς.
Ποιος ξέρει για πόσα χρόνια ακόμη οι ρουμανικές αρχές αλλά και ο Περισσός θα κρύβουν στα υπόγειά τους μυστικούς φακέλους για το φρικτό τέλος του Κώστα Καραγιώργη, ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ, διευθυντή του «Ριζοσπάστη» κατά τη δραματική διετία 1945-1947 και κορυφαίου δημοσιογράφου.
Είχα την «τύχη», ως νεαρός συντάκτης του «Ρ» εκείνο τον καιρό, (μαζί με τους Γλέζο, Λιναρδάτο, Δήμου, Τσαλόγλου, Τσουράκη Κ.ά.) να παραστώ μάρτυς της πρώτης περιπέτειας του Καραγιώργη, όπως την περιγράφει η αγαπημένη σύντροφός του Μαρία, στο βιβλίο της που πρόσφατα κυκλοφόρησε.
Μια νύχτα του Φεβρουαρίου 1946, λίγο μετά την αναχώρηση του Καραγιώργη από τα γραφεία του «Ρ» για το σπίτι του στη Γλυφάδα, επέδραμε στα τυπογραφεία της στοάς Πάππου ο ίδιος ο Ζαχαριάδης, μας έδιωξε από κοντά του (εγώ ήμουν βοηθός του τότε αρχισυντάκτη Παναγιώτη Πατρίκιου) και διέταξε τον αρχιεργάτη να χαλάσει την πρώτη σελίδα και να στοιχειοθετήσει με τεράστια γράμματα την λέξη ΑΠΟΧΗ. Δηλαδή αποχή από τις εκλογές της 31ης Μαρτίου.
Ηταν η πρώτη σπίθα του εμφυλίου πολέμου που θα ακολουθούσε σε λίγες μέρες. Είδε το πρωί την εφημερίδα του ο Καραγιώργης (που ο ίδιος είχε ταχθεί εναντίον της αποχής) και τραβούσε τα μαλλιά του. Από την ημέρα εκείνη ο Ζαχαριάδης τον έκανε πέρα και εγκαταστάθηκε στο γραφείο του εκτελώντας αυταρχικά τις έξωθεν εντολές, ερήμην της λοιπής ηγεσίας του Κόμματός του.
Τις ίδιες μέρες συγκάλεσε την 2η ολομέλεια του ΚΚΕ που σε μυστική παράγραφο των αποφάσεών της υπήρχε η «ντιρεκτίβα» για ένοπλο αγώνα. Ο Ζαχαριάδης μας απαγόρευσε ακόμη και να την διαβάσουμε. Την ίδια μέρα των εκλογών (31 Απριλίου) εξαπέλυσε επίθεση, δια του καπετάν Μπαρούτα (Υψηλάντη), στο Λιτόχωρο που σήμανε την έναρξη του μεγάλου εμφυλίου πολέμου (1946-49).
Ο Καραγιώργης ερχόταν τυπικά στα γραφεία (Σταδίου – Εδουάρδου Λω) ως την ημέρα που βγήκε στην παρανομία. Κρύφτηκε για λίγες μέρες στο δικό μου σπίτι, στο Παγκράτι, όπου και μου ζήτησε να γίνω επώνυμος αρχισυντάκτης του «Ρ» αφού όλα σχεδόν τα σπουδαία στελέχη είχαν συλληφθεί. Υπήρξα ο τελευταίος αρχισυντάκτης, ως το κλείσιμό του, στα τέλη του 1947. Η Ασφάλεια είχε διαταχθεί να με συλλάβει αλλά αντί για Πασαλάρη πήγε κατά λάθος να συλλάβει τον δεδηλωμένο «εθνικόφρονα» Πασπαλιάρη. Και έτσι πρόλαβα να κρυφτώ ώσπου να με… τσιμπήσει η ΕΣΑ και να με στείλει στη Μακρόνησο… για τα περαιτέρω…
Εκείνο που δεν ξέρει η αγαπητή Μαρία είναι η ρομπατσίνα που έφαγε ο άνδρας της, δηλαδή βαριά κομματική επίπληξη, όταν ο Ζαχαριάδης την «συνέλαβε» από το παράθυρο του Κόμματος (Σταδίου και Εδουάρδου Λω) να δίνει θερμό αποχαιρετιστήριο φιλί στον άνδρα της, μέρα μεσημέρι στην οδό Σταδίου. Τον είδα από απέναντι. Ο ανώμαλος κομματικός πουριτανισμός του Ακροναυπλιώτη στην αποθέωσή του!…
Τις ίδιες εκείνες μέρες ο μοιραίος αυτός ηγέτης του ΚΚΕ έγραφε ολοσέλιδο άρθρο στον «Ρ» με τον τίτλο «Υπέρ βωμών και εστιών» κηρύσσοντας τον ένοπλο αγώνα και αμέσως την επομένη αναχωρούσε για την Πράγα (για να πάρει «γραμμή») και εν συνεχεία για το βουνό όπου και ηγήθηκε του «Δημοκρατικού Στρατού» με το γνωστό αιματοκύλισμα.
Ο Καραγιώργης βγήκε στην παρανομία και εμείς οι νεαροί μαθητές του προσπαθήσαμε να βγάλουμε όπως όπως το «Ρ». Για λίγο εγκαταστήσαμε παράνομο μηχανισμό στη Μαγκουφάνα όπου ερχόταν η Ελλη Παπά (η σύντροφος του Μπελογιάννη) να της δώσω την ύλη για να την πάει στο μυστικό τυπογραφείο. Με τον Κώστα Μάτσικα (πατέρα του εκλεκτού στελέχους σας) ζητήσαμε τότε να βγούμε στο βουνό αλλά η ηγεσία προτιμούσε να πάμε στα ξερονήσια.
Εκεί, με το πέρασμα του χρόνου και το κορύφωμα του δράματος καταλήξαμε, δυστυχώς όχι όλοι, στον σοφό συλλογισμό του Τάκη Λαζαρίδη: «Ευτυχώς που ηττηθήκαμε, σύντροφοι»!…
http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=397557&h1=true
Μαΐου 9, 2011 στις 8:30 πμ
Πάνος
http://www1.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=6220031&publDate=30/4/2011
Ψέματα και αλήθειες για τον Κ. Καραγιώργη
«Το ΒΗΜΑ», ναυαρχίδα του αντικομμουνισμού
Το αμαρτωλό «ΒΗΜΑ», μια εφημερίδα που θα βρεις κάτω από όποια πέτρα αντιλαϊκής πρακτικής κι αν σηκώσεις, μια εφημερίδα της πλουτοκρατίας που παριστάνει τη φιλολαϊκή κι ας έχει ξοδέψει τόνους αντικομμουνιστικής μελάνης σε όλη την ιστορία της, το «ΒΗΜΑ» λοιπόν, που έχει πάρει εργολαβικά την υπόθεση της αντιΚΚΕ συκοφαντικής επίθεσης, επανήλθε γράφοντας τα ίδια για χιλιοστή και παραπάνω φορά σχετικά με τη λεγόμενη «υπόθεση Καραγιώργη». Βοηθός του αυτή τη φορά η Μ. Καραγιώργη, της οποίας το «ΒΗΜΑ» και ο δημοσιογράφος του υιοθετούν με κλειστά μάτια (δεν περιμέναμε τίποτα άλλο) όσα η Μ. Καραγιώργη ισχυρίζεται και σε αυτήν τη συνέντευξη που τους έδωσε (Κυριακή 24 Απρίλη 2011). Το γεγονός ότι απέχουν παρασάγγας από την ιστορική αλήθεια, εννοείται ότι δεν ενδιαφέρει το «ΒΗΜΑ» και τους όμοιούς του κάθε ανάλογου εντύπου. Δεν ενδιαφέρει, βεβαίως, και τον οπορτουνισμό. Το βασικό γι’ αυτούς είναι το ΚΚΕ. Αυτό έχουν στο στόχο και όχι τόσο για το παρελθόν, όσο κυρίως για το παρόν και το μέλλον. Αυτό φοβούνται, την απήχηση της πολιτικής του.
Τα λεγόμενα στη συνέντευξη από την Μ. Καραγιώργη ότι αν το ΚΚΕ είχε στα χέρια του τον Καραγιώργη «… θα του έκανε (…) ό,τι “καλύτερο” είχε ο Μεσαίωνας για να “τιμωρήσει” τον άτακτο, ανήσυχο και προβληματιζόμενο υπήκοό του», έγινε τίτλος της δισέλιδης συνέντευξης.
Πέρα από το γεγονός ότι η Ιστορία δεν γράφεται με αυτόν τον απαράδεκτο τρόπο, κρίνουμε τα λεγόμενα και γραφόμενα της Μ. Καραγιώργη με βάση τα ιστορικά γεγονότα.
Αν και καθένας οφείλει να προσεγγίζει την ιστορική πραγματικότητα κατά το δυνατόν αντικειμενικά, η Μ. Καραγιώργη δεν το κάνει. Πολλά από αυτά, που έχει γράψει και είπε στη συνέντευξή της, στερούνται κάθε προσπάθειας αναζήτησης της αλήθειας, εμπεριέχουν πολλές ανακρίβειες και αυτό δεν δικαιολογείται μόνο από το γεγονός ότι εδώ και περίπου πενήντα χρόνια διέρρηξε τους δεσμούς της με το ΚΚΕ περνώντας στον οπορτουνιστικό χώρο.
Ανακρίβεια πρώτη…
Υποστηρίζει η Μαρία Καραγιώργη στη συνέντευξή της ότι «μετά την πτώση του Ζαχαριάδη, το 1956, έγινε από το ΚΚΕ μια “αποκατάσταση” του Καραγιώργη με μισό στόμα». Βεβαίως, τα πράγματα έγιναν τελείως διαφορετικά και αυτό η Μ. Καραγιώργη ασφαλώς το γνωρίζει, όπως και η κυρία Κατερίνα Ζωιτοπούλου – Μαυροκεφαλίδου, που συνυπογράφει το τελευταίο βιβλίο της Μαρίας Καραγιώργη. Και το γνωρίζουν, αφού η σχετική απόφαση βρίσκεται στα αρχεία του οπορτουνισμού, στα ΑΣΚΙ, δηλαδή στο χώρο όπου βρίσκονται τα κλεμμένα από τους αναθεωρητές του 1968 αρχεία του ΚΚΕ, τα οποία έχουν διερευνήσει. Και γνωρίζουν ότι το σχετικό πόρισμα της Επιτροπής, που προτάθηκε στην Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ και εγκρίθηκε από την 9η Ολομέλεια (1958), αριθμεί 23 δακτυλογραφημένες σελίδες – ύμνο στον Κ. Καραγιώργη. Το σχετικό κείμενο κλείνει με την αποκατάστασή του ως εξής: «Ν’ ακυρωθεί η απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ της 9. 6. 50 για την καθαίρεσή του από μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και τη διαγραφή του. Ν’ ακυρωθεί επίσης η καθαίρεσή του από το βαθμό του αντιστράτηγου του ΔΣΕ. Ν’ αποκατασταθεί στο ΚΚΕ απ’ το 1920, στην ΚΕ απ’ το 7ο Συνέδριο που τον εξέλεξε και στο βαθμό του αντιστράτηγου του ΔΣΕ» (Αρχείο ΚΚΕ – Εγγραφο 48413). Ακολούθησε η δημοσιευμένη εδώ και χρόνια Απόφαση της 9ης Ολομέλειας της ΚΕ, με την οποία αποκαταστάθηκαν οι Γ. Σιάντος και Ν. Πλουμπίδης, μαζί και ο Κ. Καραγιώργης.
… και η καθιερωμένη αντιΚΚΕ επίθεση
Ωστόσο, η Μ. Καραγιώργη ισχυρίζεται (και το «ΒΗΜΑ» βεβαίως υιοθετεί) ότι βρίσκεται στον Περισσό «κρυμμένο στα βάθη του μεγάρου του (…) όλο το αρχείο» που αφορά στις συνθήκες θανάτου του Καραγιώργη, το χώρο ταφής του και άλλα. Και ζητάει να της αποδοθεί.
Η εδώ και δεκαετίες ενορχηστρωμένη επίθεση για το αρχείο του ΚΚΕ επανέρχεται και διά στόματος Μ. Καραγιώργη. Οσο κι αν είναι διατεθειμένος κάποιος να της αναγνωρίσει το δίκαιο του αιτήματός της, άλλο τόσο δεν μπορεί να παραγνωρίσει και την επίδραση που της ασκούν κακοί σύμβουλοι. Γιατί, αφού δεν υπάρχουν στο «φάκελο Καραγιώργη» στα ΑΣΚΙ τέτοια έγγραφα, σίγουρα δεν υπάρχουν στο κατακλεμμένο αρχείο του ΚΚΕ. Ας τα αναζητήσουν λοιπόν αλλού οι ενδιαφερόμενοι. Και αυτοί που δείχνουν και έλλειψη σεβασμού σε μία υπερήλικα γυναίκα. Ακόμα: Αν ο Τσαουσέσκου, με τον οποίο το κόμμα της Καραγιώργη, το πάλαι ποτέ «ΚΚΕ εσωτερικού», διατηρούσε τις καλύτερες των σχέσεων, δεν έδωσε στην οικογένεια Καραγιώργη το αρχείο που αφορά στον Κ. Καραγιώργη, γι’ αυτό δεν ευθύνεται το ΚΚΕ, που με τον Τσαουσέσκου διατηρούσε κάθε άλλο παρά καλές σχέσεις και με τη βοήθειά του κατέκλεψαν το 1968 το αρχείο του ΚΚΕ στο Βουκουρέστι, σε συνεργασία με τη ρουμανική αστυνομία.
Ανακρίβεια δεύτερη
Λέει στη συνέντευξη η Μαρία Καραγιώργη για την αποχή του ΕΑΜ από τις βουλευτικές εκλογές της 31ης Μαρτίου 1946: «Η μοιραία απόφαση για την αποχή ήταν αποκλειστικά του Ζαχαριάδη». Και όμως, η σχετική απόφαση δεν ήταν προσωπική απόφαση του Ζαχαριάδη, ούτε ήταν μόνο του ΚΚΕ. Τότε την υποστήριξαν και ο Ι. Σοφιανόπουλος και ο Αλέξ. Σβώλος και πολλοί άλλοι μη κομμουνιστές. Συγκεκριμένα, η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ υιοθέτησε σχετική απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΑΜ, που είχε προηγηθεί (βλέπε ΚΚΕ – Επίσημα Κείμενα, τ. 6ος, σελ. 176). Αλλά και μετά τις εκλογές (3 Απρίλη 1946) έλεγε η ανακοίνωση εφτά κομμάτων (Ενωσις Δημοκρατικών Αριστερών, ΣΚΕΛΔ, Αριστεροί Φιλελεύθεροι, Αγροτικό Κόμμα Ελλάδος, Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδος, Δημοκρατική Ενωσις, μαζί τους και ο Πολιτικός Συνασπισμός των Κομμάτων του ΕΑΜ): «… η τεράστια πραγματικά αποχή που εσημειώθη δεν ήταν απλώς κραυγή διαμαρτυρίας διά το εκλογικόν ανοσιούργημα της 31ης Μαρτίου (…) Η ψευδοβουλή που προήλθεν από τις εκλογές (…) δεν εκπροσωπεί παρά την μειοψηφίαν του Εθνους (…) να διεξαχθούν σύντομα νέες γνήσιες και ελεύθερες εκλογές»(ολόκληρη η ανακοίνωση στο ΚΚΕ – Επίσημα Κείμενα, τ. 6ος, σελ. 431, 432, 433).
Το γεγονός ότι ο Ν. Ζαχαριάδης πρωτοστάτησε στην αποδοχή της θέσης για αποχή, είναι αναμφισβήτητο. Μάλιστα, δε συμφώνησε και δεν εισηγήθηκε τη σύσταση της ηγεσίας του ΠΚΚ (ΚΚΣΕ) καθώς και άλλων αδελφών κομμάτων, που υποστήριζαν ότι το ΚΚΕ έπρεπε να πάρει μέρος στις εκλογές.
Ανακρίβεια τρίτη
Η Μ. Καραγιώργη υποστηρίζει στη συνέντευξή της ότι ήταν για όλα ενημερωμένη, «μια και ήμουν και η ίδια ενεργό στέλεχος του Κόμματος», όπως λέει. Και για τις διαφωνίες του Κ. Καραγιώργη υπογραμμίζει: «Αλλωστε, η διαφωνία ήταν πολύ παλαιά, από τον καιρό της αποχής από τις εκλογές του 1946. Η δική του θέση, όπως και του Χατζή και άλλων της ΚΕ, ήταν να πάρουμε μέρος στις εκλογές». Τα παραπάνω υιοθετεί και ο δημοσιογράφος του «ΒΗΜΑΤΟΣ», είτε από… επαγγελματική υποχρέωση, είτε επειδή δεν έκανε καν τον κόπο να διερευνήσει προτού γράψει.
Η απόφαση για αποχή από τις εκλογές της 31ης Μαρτίου 1946 πάρθηκε επί της ουσίας στη 2η Ολομέλεια της ΚΕ (12-15 Φλεβάρη 1946) και ήταν ομόφωνη (βλέπε ΚΚΕ – Επίσημα Κείμενα, τ. 6ος, σελ. 173) και δημοσιεύτηκε στο «Ριζοσπάστη» στις 17 Φλεβάρη 1946. Την υπερψήφισαν και ο Κ. Καραγιώργης και ο Θ. Χατζής, αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ ο πρώτος και τακτικό μέλος της ο δεύτερος. Η θέση του Κ. Καραγιώργη για τις εκλογές του 1946 άλλαξε από τις αρχές του 1950. Το ίδιο και η θέση του για τον αγώνα του ΔΣΕ.
Στην 5η Ολομέλεια της ΚΕ (Γενάρης 1949) ο Κ. Καραγιώργης είπε για τον Ζαχαριάδη σε σχέση με τον ένοπλο αγώνα: «… προσθέτω ότι η μεγαλύτερη συμβολή του σ. Ζαχαριάδη σε ολόκληρη την Ιστορία του Κόμματός μας, είναι, κατά τη γνώμη μου, ότι μας οδήγησε με μπολσεβίκικη πραγματικά τόλμη στην απόφαση να ξαναπάρουμε τα όπλα και να φτάσουμε εδώ που έχουμε φτάσει, με τη βεβαιότητα ότι αν κάνουμε το καθήκον μας μπορούμε στο συντομότερο ικανό χρονικό διάστημα να φτάσουμε στη σίγουρη νίκη. Κανένας άλλος από μας δεν θα μπορούσε να οδηγήσει το Κόμμα στη μεγάλη αυτή απόφαση» (Αρχείο ΚΚΕ – Εγγραφο 45446).
Ας σημειωθεί εδώ ότι και η διαφωνία που ο Κ. Καραγιώργης εξέφρασε σχετικά με λαθεμένες επιλογές που έκριναν την πορεία του λαϊκού κινήματος στην περίοδο της Κατοχής, εκδηλώθηκε πρώτη φορά μετά το 1949 και όχι στη διάρκεια της Κατοχής, όπως υποστήριξε το 1950. Στην 5η Ολομέλεια της ΚΕ (Γενάρης 1949) ο Κ. Καραγιώργης είπε ανάμεσα σε άλλα για την περίοδο της Κατοχής: «Αλλά σύντροφοι το γεγονός είναι γεγονός. Δεν έχει σημασία το τι είδε κανένας ούτε και το τι είπε. Σημασία έχει αν το είδε ολοκληρωμένο και ακόμη περισσότερη σημασία έχει το τι έκαμε πρακτικά στο δικό του τομέα όπου τον είχε τάξει το Κόμμα και τι έκανε, τι αποτέλεσμα έφερε για να βοηθήσει γενικότερα το Κόμμα (…) απ’ αυτή την άποψη κανείς μας δεν είναι εντάξει από κείνη την περίοδο, φυσικά ούτε και γω (…) Αυτή είναι η τελική μου διαπίστωση» (Αρχείο ΚΚΕ – Εγγραφο 45446).
Βεβαίως, τα αμέσως προηγούμενα δεν αφορούν μόνο τον Κώστα Καραγιώργη. Ηταν ένα πρόβλημα της συλλογικής σκέψης του ΚΚΕ, ένα πρόβλημα αδυναμίας, για διάφορους λόγους, να διαμορφώσει στρατηγική νίκης. Μην έχοντας λύσει το κυριότερο θέμα της ταξικής πάλης, δηλαδή χωρίς να θέτει ως στόχο την πάλη για τη σοσιαλιστική εξουσία, προσπάθησε να δει αυτοκριτικά την πορεία του έξω από αυτό το πλαίσιο.
Εξω από το παραπάνω πλαίσιο, το ΚΚΕ έκρινε και την αποχή από τις εκλογές του 1946, που ωστόσο πρέπει να κριθεί ως σωστή και αναγκαία, αλλά ενταγμένη στη στρατηγική για την εργατική εξουσία και στην πολιτική γενίκευσης του ένοπλου αγώνα πολύ νωρίτερα από το Σεπτέμβρη του 1947, οπότε και γενικεύτηκε.
Αυτά δεν έγιναν και το αποτέλεσμα ήταν, βασικά λάθη να αποδίδονται μεταξύ άλλων αιτιών και σε «δουλειά υπόπτων», γεγονός στο οποίο συντελούσε και η υπονομευτική δράση του ταξικού αντίπαλου και κάποιες επιτυχίες που είχε αυτός στο παρελθόν, όσον αφορά στη διείσδυση ανθρώπων του σε κρίκους της δομής του Κόμματος.
Μέσα στο κλίμα που διαμόρφωναν όλα τα παραπάνω, σε συνθήκες ιδιαίτερης σκληρότητας της ταξικής πάλης και εσωκομματικής πολιτικής διαπάλης για την πορεία του Κόμματος, ξετυλίχθηκε και η τραγική περίπτωση του Κ. Καραγιώργη, καθώς και των Γ. Σιάντου και Ν. Πλουμπίδη, αλλά και του Ν. Ζαχαριάδη αργότερα.
Το ΚΚΕ έχει αποκαταστήσει τον Κώστα Καραγιώργη εδώ και 53 χρόνια. Θεωρεί άδικη την κατηγορία που του αποδόθηκε για συνεργασία με τον ταξικό εχθρό. Το ίδιο θεωρεί και για άλλα στελέχη που κατηγορήθηκαν επίσης άδικα.
Το ΚΚΕ μελετά την Ιστορία του υπεύθυνα, με σκοπό να βγάλει συμπεράσματα που θα το κάνουν πιο ικανό σήμερα που ο ταξικός αγώνας συνεχίζεται και θα γίνει πολύ περισσότερο σκληρός. Το ΚΚΕ είναι περήφανο για την ηρωική ιστορία του και διδάσκεται από αυτήν. Το τελευταίο προϋποθέτει επίπονη και συλλογική προσπάθεια και όχι δουλειές του ποδαριού. Προϋποθέτει επιστημονική μελέτη μιας ηρωικής πορείας, μακριά από τη λαθολογία και τον υποκειμενισμό, με μέτωπο και στον αντικομμουνισμό. Σε αυτήν την κατεύθυνση το ΚΚΕ και η ΚΝΕ αγωνίζονται και επαγρυπνούν.
Του
Μάκη ΜΑΪΛΗ
Μαΐου 9, 2011 στις 8:31 πμ
Πάνος
Αστικές και οπορτουνιστικές διαστρεβλώσεις της Ιστορίας του ΚΚΕ
Το άρθρο της Ντούνιας Α. Κουσίδου στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» (3/5/2011) με θέμα «Ο Πλουμπίδης, το ΚΚΕ και η αποκατάσταση» δεν είχε στόχο να συμβάλλει στην ιστορική αλήθεια για ζητήματα της Ιστορίας του ΚΚΕ, αλλά να ενισχύσει τη διαστρέβλωσή της και τον αντικομμουνισμό.
Η Ντ. Κουσίδου έχει τη γνώμη ότι δεν υπήρξε αποκατάσταση του Νίκου Πλουμπίδη. Ετσι, αναφέρει στο άρθρο της: «…δεν σημαίνει αποκατάσταση … των Γ. Σιάντου, Κ. Καραγιώργη και Ν. Πλουμπίδη όπως αυτή διατυπώθηκε στην ανακοίνωση της 9ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ που έγινε τον Αύγουστο 1958».
Σ’ αυτό το ζήτημα βέβαια δεν πρωτοτυπεί. Εχουν φουντώσει ανάλογα δημοσιεύματα, στα οποία διατυπώνεται παρόμοια άποψη.
Τα γεγονότα τούς διαψεύδουν. Η απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ γι’ αυτό το θέμα λέει: «Η 9η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, αφού επανεξέτασε τις υποθέσεις των συντρόφων Γιώργη Σιάντου, Νίκου Πλουμπίδη (Μπάρμπα) και Κώστα Γυφτοδήμου (Καραγιώργη), διαπιστώνει, ότι δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να στηρίζει την κατηγορία του προβοκάτορα και χαφιέ, που απέδωσε στους παραπάνω συντρόφους η παλιά καθοδήγηση μ’ επικεφαλής τον Ν. Ζαχαριάδη.
Με βάση την παραπάνω διαπίστωση, η Ολομέλεια της ΚΕ χαρακτηρίζει την κατηγορία αυτή σαν αστήριχτη και συκοφαντική, προϊόν του ανώμαλου εσωκομματικού καθεστώτος.
Η Ολομέλεια της ΚΕ αποφασίζει την αποκατάσταση της μνήμης των συντρόφων Γιώργη Σιάντου, Νίκου Πλουμπίδη (Μπάρμπα) και Κώστα Γυφτοδήμου (Καραγιώργη)»1.
Στο κλείσιμο της συζήτησης για το παραπάνω θέμα, στην ίδια Ολομέλεια, ο πρόεδρος της συνεδρίασης Απόστολος Γκρόζος είπε: «Νομίζω ότι το θέμα εξαντλήθηκε (…) Και ψηφίζεται παμψηφεί η πρόταση του ΠΓ για την αποκατάσταση των συντρόφων…»2.
Στον εναρκτήριο λόγο του στο 8ο Συνέδριο του ΚΚΕ (1961) ο πρόεδρος της ΚΕ Απόστολος Γκρόζος είπε: «(…) Μόνο η Κεντρική Επιτροπή και η Κεντρική Επιτροπή Ελέγχου αριθμούν 21 συντρόφους, που έδωσαν τη ζωή τους για την υπόθεση του Κόμματος σ’ αυτό το διάστημα. Ας τους μνημονεύσουμε. Εκτελέστηκαν, δολοφονήθηκαν ή σκοτώθηκαν στα μέτωπα οι σ.σ. Στέργιος Αναστασιάδης, Νίκος Αραμπατζής, Αρίστος Βασιλειάδης, Στέφανος Γκιουζέλης, Γ. Δημητρίου, Νίκος Ζαγουρτζής, Γιάννης Ζεύγος, Ηλίας Κιαπές, Βασίλης Μαρκεζίνης, Αδάμ Μουζενίδης, Νίκος Μπελογιάννης, Νίκος Πλουμπίδης, Μήτσος Παπαρήγας, Γιώργης Τσιτήλος και Κώστας Φαρμάκης. Πέθαναν οι σ.σ. Κώστας Γυφτοδήμος (Καραγιώργης), Κώστας Θέος, Βασίλης Κοτσάβρας, Μιλτιάδης Πορφυρογένης, Γιώργης Σιάντος, Χρύσα Χατζηβασιλείου.
Σ’ ένδειξη τιμής σ’ αυτούς και στις μυριάδες νεκρούς του αγώνα μας προτείνω να κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή»3(υπογραμμίσεις Δ. Α.).
Η αποκατάσταση είναι προφανής και δε χωράει καμία αμφιβολία – παρερμηνεία. Η Κουσίδου όμως δεν φαίνεται ικανοποιημένη απ’ αυτό. Εκείνο που την ικανοποιεί, και το υιοθετεί χωρίς καμιά επιφύλαξη, είναι το απόσπασμα της απόφασης για το «ανώμαλο εσωκομματικό καθεστώς». Το άρθρο της τελειώνει ως εξής: «Το κεφάλαιο αυτό απαιτεί από τους ιστορικούς να ερμηνεύσουν τεκμηριωμένα το “ανώμαλο εσωκομματικό καθεστώς”, που διατυπώνεται στην 9η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ του 1958».
Τα περί «ανώμαλου εσωκομματικού καθεστώτος» αποτέλεσαν ιδεολογικό οπλοστάσιο του οπορτουνισμού, ώστε με το πρόσχημα της «δημοκρατίας» να καταπατείται ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός, η πειθαρχία στην απόφαση της πλειοψηφίας, να νομιμοποιούνται οι οργανωμένες μειοψηφικές τάσεις στο ΚΚΕ και ο φραξιονισμός.
Ο οπορτουνισμός για να κυριαρχήσει χρειάζεται απαραίτητα το φραξιονισμό, γι’ αυτό διασύρει το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό ως δήθεν έλλειψη εσωκομματικής δημοκρατίας. Στην πράξη ο οπορτουνισμός ποτέ δεν άσκησε διορθωτικά, αλλά πάντα φραξιονιστικά, την κριτική του σε αδυναμίες της λειτουργίας του Κόμματος. Μια από τις αποδείξεις είναι και το γεγονός: Ο οπορτουνισμός, που κυριάρχησε στην 6ηΠλατιά Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ (1956) και με την παρέμβαση του ΚΚΣΕ και άλλων 5 ΚΚ χωρών που φιλοξενούσαν τους μαχητές του ΔΣΕ, μέλη και στελέχη του ΚΚΕ, την ηγεσία του, κατηγόρησε αυτή την ηγεσία για «ανώμαλο εσωκομματικό καθεστώς», με επιχείρημα π.χ. τη μη διεξαγωγή συνεδρίου για 10 χρόνια. Ωστόσο, σε αυτό το διάστημα μετά τη λήξη του ένοπλου αγώνα (1949), αμέσως πραγματοποιήθηκε Πανελλαδική Συνδιάσκεψη (1950), ενώ είχε αποφασιστεί να γίνει και η Δ’ Συνδιάσκεψη και προγραμματικό συνέδριο, διαδικασία που αναστάλθηκε και με την παρέμβαση του ΚΚΣΕ. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι τα στελέχη της ΚΕ που πρωτοστάτησαν στην κατηγορία για «ανώμαλο εσωκομματικό καθεστώς» και κυριάρχησαν στα ηγετικά όργανα του ΚΚΕ από την 6ηΠλατιά Ολομέλεια, παρά την απόφασή της για άμεση διεξαγωγή συνεδρίου, το πραγματοποίησαν μετά από 5 χρόνια.
Ο οπορτουνισμός τροφοδότησε και τροφοδοτεί «εξ αριστερών» τον ταξικό εχθρό, για να δυσφημίσει το ΚΚΕ ως αντιδημοκρατικό κόμμα, να εξωραΐσει την αντιδημοκρατική – αρχηγική λειτουργία των αστικών κομμάτων και τον εκμεταλλευτικό χαρακτήρα του αστικού συστήματος.
Οι οπορτουνιστές και οι αστοί ιστοριογράφοι ταυτόχρονα ενοχλούνται όταν η δράση των προσώπων εξετάζεται μέσα στο ιστορικό πλαίσιο που κινήθηκαν και μέσα σ’ αυτό εξηγούνται οι πράξεις και οι αποφάσεις που πάρθηκαν, τόσο οι ατομικές όσο και οι συλλογικές, όπως κάνει το ΚΚΕ.
Απ’ αυτή την άποψη η 9ηΟλομέλεια σωστά αποφάσισε να αποσύρει τις άδικες κατηγορίες. Ωστόσο δεν ανέλυσε τη γενεσιουργό βάση αυτών των κατηγοριών, που οδήγησε σε ανυπόστατους και ακραίους χαρακτηρισμούς περί πρακτόρων. Δεν μπόρεσε να δει το πλαίσιο που διαμόρφωναν οι συνθήκες της παρανομίας, η σκληρότητα της ταξικής πάλης, καθώς και ότι στις ανυπόστατες κατηγορίες είχαν συμβάλει και αδελφά κομμουνιστικά κόμματα. Κάτι ανάλογο έγινε και εναντίον του Ν. Ζαχαριάδη.
Η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, μιλώντας σε πρόσφατη εκδήλωση για τον Ν. Πλουμπίδη είπε μεταξύ άλλων: «Δεν είναι παραδεκτό να ταυτίζονται οι διαφορετικές απόψεις με την ταύτιση του συμφωνούντος ή διαφωνούντος, ανάλογα με την περίπτωση, με τον ταξικό εχθρό. Αυτού του τύπου η διαπάλη όχι μόνο δε βγάζει πουθενά, όχι μόνο μπορεί να οδηγήσει σε φοβερή αδικία, αλλά συγκαλύπτει το πολιτικό περιεχόμενο των διαφορετικών απόψεων, την υποκαθιστά με προσωπικές διαμάχες και άδικες κατηγορίες που δύσκολα διορθώνονται έγκαιρα, ιδιαίτερα σε δύσκολες συνθήκες, σαν την περίοδο που αναφερόμαστε. Μια τέτοια τάση δυστυχώς υπήρξε και στις γραμμές του διεθνούς κομουνιστικού κινήματος, ζήτημα που το θίγουμε όχι για να βρούμε μια εύκολη δικαιολογία, αλλά για να αντλήσουμε πιο ουσιαστικά διδάγματα».
Εξάλλου η Ντ. Κουσίδου, ως ταμίας του Συλλόγου «Φίλοι των ΑΣΚΙ», θα γνωρίζει με βάση το κλεμμένο από τους οπορτουνιστές του «ΚΚΕ (εσ.)» αρχείο του ΚΚΕ, το οποίο βρίσκεται σήμερα στα ΑΣΚΙ, ότι η απόφαση του ΠΓ στις 25 Ιούλη 1952 για τον Ν. Πλουμπίδη στηριζόταν σε μεγάλο βαθμό και σε πληροφορίες που έδιναν στελέχη του Κόμματος από την Ελλάδα.
Μια προσεκτικότερη ματιά στο άρθρο της Κουσίδου δείχνει το πώς επιθυμεί τη μελέτη από το ΚΚΕ της ιστορίας του, των στελεχών του και γενικότερα των προσώπων. Αναφέρει: «Για το κεφαλαιώδες ζήτημα της διαδικασίας της αποκατάστασης παραθέτω ενδεικτικά απόσπασμα από την “Ελευθεροτυπία” (11.7.1988): (Μόσχα) (…) Στο ΚΚΣΕ Μπουχάριν – Ρίκοφ μετά από 50 έτη και κομματική αποκατάσταση των εκτελεσμένων από τον Στάλιν … Τον περασμένο Φεβρουάριο ο Μπουχάριν και ο Ρίκοφ είχαν αποκατασταθεί δικαστικώς. Τώρα αποκαθίστανται με πλήρεις τιμές ως μέλη του ΚΚΣΕ. Αυτή τη διαδικασία απαιτεί η κομματική δεοντολογία, όταν έχει να “λύσει” ζητήματα κεφαλαιώδους σημασίας, όπως αυτό της αποκατάστασης της κομματικής τιμής των στελεχών του…». Πρόκειται για αποκαταστάσεις της περιόδου Γκορμπατσόφ στη Σοβιετική Ενωση…
Τον Γκορμπατσόφ βρήκε να αναφέρει ως παράδειγμα; Και μόνο αυτό δείχνει το στόχο του οπορτουνισμού. Είναι ξεκάθαρο ότι αυτό που επιθυμεί ο οπορτουνισμός δεν είναι η μελέτη της Ιστορίας του ΚΚΕ ούτε η κομματική τιμή των στελεχών του. Επικεντρώνεται σε ένα τραγικό ζήτημα, που εκ των πραγμάτων δημιουργεί συναισθηματική φόρτιση, για να πιέσει το ΚΚΕ να μεταλλαχτεί σε άλλου τύπου κόμμα, να αρνηθεί το Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας, την Ιστορία του, τον επαναστατικό του χαρακτήρα, όπως έκαναν το ΚΚΣΕ και άλλα κομμουνιστικά κόμματα. Είναι μεγάλη η πλάνη τους. Το ΚΚΕ έδωσε σκληρή μάχη για να υπάρχει η σημερινή συνέχεια του κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα. Αυτό είναι ένα κεφαλαιώδες ζήτημα που του δίνει τη δυνατότητα να μελετά την Ιστορία του και αυτή η μελέτη να αποτελεί στοιχείο ανάπτυξής του για τη δράση του σήμερα και στο μέλλον.
—————-
1. Αρχείο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, «Η 9ηΟλομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ», εκδόσεις της ΚΕ του ΚΚΕ, Σεπτέμβρης 1965, σελ. 81.
2. Στο ίδιο, σελ. 34.
3. Το 8ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας, Εισηγήσεις, Ομιλίες, Χαιρετιστήρια, Αποφάσεις. «Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις», 1961, σελ. 20.
Του
Διονύση ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗ
* Ο Διονύσης Αρβανιτάκης είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, μέλος του Τμήματος Ιστορίας
http://www1.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=6235054
Μαΐου 9, 2011 στις 2:28 μμ
1ας
Είναι θράσσος οι ΚΚΕδες να μιλάνε για κλεμμένα αρχεία,την στιγμή που δεν δίνουν στη δημοσιότητα τα αρχεία τους.