Ο Πλατανιάς είναι ένας τόπος 11 χιλιόμετρα δυτικά από τα Χανιά. Η πάνω φωτό είναι από το 1900, όταν ο Πλατανιάς ήταν ένα καστροχώρι πάνω σ’ ένα λόφο και γύρω τα χωράφια των κατοίκων.
Ο ίδιος λόφος σήμερα. Είναι απορίας άξιο πως εξασφαλίζεται ακόμα και η πρόσβαση στα σπίτια αυτά. Εκεί που ήταν τα χωράφια, τώρα τριγυρνάνε εκατοντάδες μεθυσμένοι τουρίστες κάθε βράδυ το καλοκαίρι. Όλα θυσία στο γρήγορο κέρδος, όπως και σχεδόν παντού στην Ελλάδα των τεσσάρων τελευταίων δεκαετιών.
Αχ Γιάννη Ρίτσο… καλά τάλεγες κι ας σε κοροϊδεύανε ότι καθαρίζεις φρέσκα φασολάκια.
Ανεβήκαμε πάνω στο λόφο να δούμε τον τόπο μας-
φτωχικά, μετρημένα χωράφια, πέτρες, λιόδεντρα.
Αμπέλια τραβάν κατά τη θάλασσα. Δίπλα στ’ αλέτρι
καπνίζει μια μικρή φωτιά. Του παππουλή τα ρούχα
τα σιάξαμε σκιάχτρο για τις κάργιες. Οι μέρες μας
παίρνουν το δρόμο τους για λίγο ψωμί και μεγάλες λιακάδες.
Κάτω απ’ τις λεύκες φέγγει ένα ψάθινο καπέλο.
Ο πετεινός στο φράχτη. Η αγελάδα στο κίτρινο.
Πώς έγινε και μ’ ένα πέτρινο χέρι συγυρίσαμε
το σπίτι μας και τη ζωή μας;….
Οι φωτό από τη σελίδα του fb http://www.facebook.com/ChaniaCreteByNikos
5 σχόλια
Ροή σχολίων γι' αυτό το άρθρο
Απριλίου 30, 2011 στις 10:25 πμ
Πάνος
Όλα έγιναν χωρίς σεβασμό, χωρίς μέτρο και χωρίς επίγνωση του πραγματικού υλικού συμφέροντος, σε μακροπόθεσμη βάση. Το αποτέλεσμα είναι, αυτονοήτως, θλιβερό, χυδαίο και ζημιογόνο.
Απριλίου 30, 2011 στις 1:21 μμ
M
–
Μαζί τα ….κάναμε!
Απριλίου 30, 2011 στις 10:46 μμ
Αναγνώστης ο αθηναίος
Έχω την γνώμη ότι στο κοινωνικό επίπεδο τίποτα καλό ή κακό (ακόμη και έγκλημα) δεν γίνεται ..επί μακρώ
, αν δεν διασφαλισθεί η συμμετοχή (και η ανοχή νοούμενη ως έκφρασή της) σημαντικού μέρους των κοινωνικών ομάδων ή τουλάχιστον των ισχυρών και ενεργών στον οικονομικό και πολιτικό βίο.
Φυσικά , απολογιστικά αν το δούμε, υπάρχουν επιμέρους ευθύνες για τη συμμετοχή , αλλά και για ..τη μη συμμετοχή ενός-εκάστου.
Η άποψή μου είναι ότι “η παγίδα των ημερών μας” είναι η ταύτιση της διαδικασίας απόδοσης των ευθυνών με τη διαδικασία άρσης των δυσχερειών για έναν άλλο (ας πούμε με μεγαλύτερο σεβασμό στο περιβάλλον) δρόμο.
Αυτό που με απασχολεί (μετά την ανωτέρω διάζευξη που επιχείρησα) είναι το σε ποιο βαθμό η ένταξη του παράγοντα “οικολογική ατζέντα” θα μπορέσει να λειτουργήσει ως κινούσα πλευρά για μια άλλη διέξοδη πολιτική πρόταση.
Εννοώ, με το να αθροίσουμε την εν λόγω ατζέντα στη διαφορφωμένες της Αριστεράς ή του Κέντρου, έχει τα προβλήματά της, αλλά και η μετεξέλιξη της ατζέντας ενός κινήματος σε ατζέντα πολιτικού μορφώματος με βρίσκει επιφυλακτικό.
Οψόμεθα
Μαΐου 1, 2011 στις 1:07 πμ
Πάνος
Η “άθροιση” είναι καμμένη από χέρι. Δεν αθροίζονται η αναπτυξιολαγνεία και η αποανάπτυξη (ο δεύτερος όρος, σχηματικά).
Η “μετεξέλιξη” προϋποθέτει βαθύτατες διεργασίες στην αριστερά, που εκτός από απίθανες, (επιπλέον) χρειάζονται πολύ (πραγματικό) χρόνο.
Η “συνάντηση” σε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα με ορισμένους στόχους, το οποίο δεν θα αποκλείει ούτε τη σοσιαλδημοκρατία, ούτε τμήματα του συντηρητικού χώρου, είναι η πλέον ρεαλιστική επιλογή.
Η “οικολογική ατζέντα” μπορεί να χρησιμεύσει ως κοινός τόπος αλλά και ως “νομιμοποίηση” των συμμετεχόντων.
Πόσο ρεαλιστική είναι μια τέτοια προοπτική; Σήμερα, καθόλου. Σε λίγους μήνες, μπορεί να έχει γίνει μονόδρομος, αν δεν προτιμηθούν από το εκλογικό σώμα οι συνεργασίες δεξιάς – ακροδεξιάς ή δεξιάς και …άλλων.
Μαΐου 1, 2011 στις 1:30 πμ
sissa ben dahir
Την Τρίτη στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων 16.30-19.30 οι ΟΠ οργανώνουν ημερίδα με θέμα: «Η ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΤΟΠΙΟΥ»
http://www.facebook.com/#!/event.php?eid=213124855382226&index=1