Όλη η Ελλάδα παρακολούθησε χθες έκπληκτη τις ασκήσεις πολιτικής απελπισίας του Παπανδρέου, προσπαθώντας να καταλάβει «που πάνε τα πράγματα».

Αλλά τα πράγματα ΔΕΝ πήγαιναν πουθενά. Στριφογύριζαν άνευ λόγου στο ίδιο σημείο – ώσπου η αναταραχή σταμάτησε, με τον πρωθυπουργό αποδυναμωμένο όσο ποτέ. Έναν πρωθυπουργό που με την κραυγαλέα επίδειξη ηγετικού ελλείμματος κατάφερε να απογοητεύσει ακόμα και τους πιστούς που του είχαν απομείνει:

Είναι ενδεικτική η φράση ενός κορυφαίου υπουργού έπειτα από το διάγγελμα του Πρωθυπουργού «είμαι στα χαμένα, τι νόημα είχε αυτό που έγινε;»

http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=406468

Η κυβέρνηση συνεργασίας (με άλλον πρωθυπουργό) με συμφωνημένο πολιτικό πλαίσιο ήταν η πλέον ρεαλιστική λύση στην παρούσα συγκυρία. Οι εκλογές θα ήταν μια κακή λύση για τη χώρα. Αλλά αυτό που επέλεξε ο Παπανδρέου ήταν ακόμα χειρότερο: ακόμα κι αν η κυβέρνηση πάρει ψήφο εμπιστοσύνης, ακόμα κι αν καταφέρει να περάσει το Μεσοπρόθεσμο (ίσως με τη βοήθεια της Μπακογιάννη) από τη Βουλή, αποκλείεται να είναι «καλύτερη» κυβέρνηση από αυτήν που είχαμε ως χθες. Θα μείνει, όσο αντέξει, ως “σκιώδης” κυβέρνηση, χωρίς να κυβερνά. Και θα πέσει αργά ή γρήγορα, σε δραματικό (για τη χώρα) σκηνικό.

Τα παραπάνω είναι εξαιρετικά πιθανά, γιατί ο πρωθυπουργός έχει ήδη σπαταλήσει ολόκληρο το πολιτικό του κεφάλαιο και από πολλούς αντιμετωπίζεται πλέον ως το μεγαλύτερο πρόβλημα μέσα στο ίδιο του το κόμμα. Το οποίο πρέπει να αποφασίσει εδώ και τώρα αν θα κάνει κάτι για να σωθεί η χώρα (και το ίδιο) ή αν θα ακολουθήσει πειθήνια τον νυν αρχηγό του στο μηδέν.