Απόσπασμα από εδώ: http://tvxs.gr/node/87430

Σαν σήμερα, στις 20 Ιουνίου του 1962, το ΚΚΕ αποκαθιστά τον Άρη Βελουχιώτη, τον οποίο είχε «καταδικάσει» το 1945 διαγράφοντας τον από το κόμμα και χρησιμοποιώντας βαρύτατες εκφράσεις εναντίον του. Αν και αποκαταστάθηκε, η διαγραφή του ουδέποτε ανεκλήθη έστω και τυπικά, αν και αποτελεί ένα ιστορικό πρόσωπο, στο οποίο το ΚΚΕ αποδίδει μεγάλες τιμές.

«Ο Βελουχιώτης ήταν και παρέμεινε ως το θάνατό του αδιάλλακτος εχθρός των ξένων κατακτητών και των μονίμων συνεργατών τους και κτύπησε αμείλικτα την εθνοπροδοσία, γι’ αυτό αγαπήθηκε τόσο πολύ από το λαό και μισήθηκε άγρια από τους προδότες.

Πέρασαν 17 ολόκληρα χρόνια από το χαμό του Άρη, οι αγωνιστές της αντίστασης όμως όλοι οι Έλληνες πατριώτες θυμούνται και θα θυμούνται πάντα τον θρυλικό πολέμαρχο που συνέδεσε αδιάρρηκτα το όνομά του με μια από τις ενδοξότερες σελίδες της νεώτερης ιστορίας μας, την εποποιία της εθνικής μας αντίστασης.
Και δεν θα αργήσει να ‘ρθη ο καιρός που οι δυνάμεις της εθνικής αναγέννησης ανοίγοντας το δρόμο προς τη δημοκρατική αλλαγή, θα στήσουν στο βάθρο που πρέπει τη δοξασμένη εποποιία του έθνους και τότε στα σχολεία της αναγεννημένης Ελλάδας δίπλα στους άθλους των ηρώων του 1821, του Κολοκοτρώνη, του Καραϊσκάκη, του Μπότσαρη και του Κανάρη θα διδάσκονται στα Ελληνόπουλα τα κατορθώματα του Άρη Βελουχιώτη, του Σαράφη και των άλλων ηρώων της εποποιίας της αθάνατης εθνικής μας αντίστασης.»

Με τα παραπάνω λόγια, ο Άρης Βελουχιώτης αποκατεστάθη από το Ραδιόφωνο του ΚΚΕ που λειτουργούσε το 1962 στο εξωτερικό. Στη είδηση δημοσίευσαν ελληνικές εφημερίδες της εποχής.

17 χρόνια πριν, στις 16 Ιουνίου του 1945, την ημέρα του θανάτου του η εφημερίδα «Ριζοσπάστης» είχε δημοσίευσει την απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ για τη διαγραφή του Βελουχιώτη από το κόμμα. Το κείμενο έχει ως εξής:

«Το ΠΓ ενέκρινε τη δημοσίευση στο “Ριζοσπάστη”, της απόφασης της 1ης Ολομέλειας της ΚΕ για τον Άρη Βελουχιώτη (Θανάση Κλάρα ή Μιζέρια). Ο Κλάρας, αφού μια φορά πρόδωσε και αποκήρυξε το ΚΚΕ γιατί λύγισε μπροστά στην τρομοκρατία του Μανιαδάκη, ξαναζήτησε στον καιρό του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα να ξαναστρώσει με το αίμα του την προδοσία του εκείνη που αναγνώρισε και καταδίκασε. Το ΚΚΕ του’ δωσε τη δυνατότητα αυτή. Σήμερα όμως σε μια δύσκολη και κρίσιμη στιγμή, από δειλία και φόβο, παρά τις υποσχέσεις και τη συμφωνία που στα λόγια έδειξε, απειθαρχεί πάλι, ξαναπροδίδει το ΚΚΕ με την τυχοδιωκτική και ύποπτη δράση του που μονάχα τον εχθρό ευνοεί. Στο ΚΚΕ δεν έχει θέση κανένας οσοδήποτε ψηλά κι αν στέκει και οσοδήποτε μεγάλος κι αν είναι, όταν οι πράξεις του δεν συμβιβάζονται με το κοινό συμφέρον και όταν παραβιάζεται η δημοκρατική εσωκομματική πειθαρχία».

*

Και σήμερα;

Σήμερα το ΚΚΕ αποκαθιστά (όχι πλήρως) τον Βελουχιώτη και τον «συμφιλιώνει» με τον Ζαχαριάδη, που αποκαθίσταται με δόξες και τιμές:

http://panosz.wordpress.com/2011/04/25/kke-23/

Έχουν νόημα όλα αυτά;

Φυσικά. Η εργαλειακή χρήση της Ιστορίας (και πρώτα απ’ όλα της δικής του Ιστορίας) βοήθησε καθοριστικά το ΚΚΕ να επιβιώσει πολιτικά και να παραμένει στη πολιτική σκηνή του τόπου. Και αυτό πρέπει να επισημαίνεται.

Ωστόσο, εμάς μας ενδιαφέρουν όλα αυτά για λογαριασμό μας: είναι κορυφαίο κομμάτι της ιστορικής πορείας του νεοελληνικού κράτους (εν μέρει και του έθνους), η οποία θέλει ακόμα 10 χρόνια για να συμπληρώσει τα 200…