*
*
Είναι πολύ χαρακτηριστική η απόδοση των γυναικείων μορφών. Στην πρώτη, οι εξώλης και προώλης ελαφρές ταξιαρχίες του Μάρκο (ανοιχτά πόδια, τσιγάρο, πρόστυχο ύφος) αντικατοτρίζουν την ηθική κατάπτωση των κομμουνιστών και ταυτόχρονα ειρωνεύονται το ΔΣΕ. Η φαντασία του σκιτσογράφου (που δεν είναι άλλος από τον Μπόστ) οργιάζει: εμφανίζει τις αντάρτισσες με μπαλώματα, αλλά και άψογες …γόβες και προκλητικά στήθη!
Στη δεύτερη, η σεμνή ελληνίδα ντυμένη νυφούλα αποφασιστικά στο πλευρό του καλού της, του ηρωικού χωροφύλακα, ο οποίος την έσωσε από τον αιμοβόρο, ρακένδυτο αλλά πάνοπλο εαμοσλάβο – ο οποίος είχε υπόψη του (οπωσδήποτε) να τη βιάσει κιόλας. Η σύνθεση αποχτά δραματικό βάρος (λέμε τώρα…) από το χωριό που φλέγεται στο φόντο. Χαρακτηριστικό – και πάλι – το υπερήφανο στήθος της ελληνοπούλας.
*
Δείτε μερικά αντίστοιχα έργα της άλλης πλευράς, φτιαγμένα μετά την Κατοχή, σε προηγούμενη φάση του Εμφυλίου:
http://panosz.wordpress.com/2010/12/05/civil_war-95/
34 σχόλια
Ροή σχολίων γι' αυτό το άρθρο
Ιουνίου 30, 2011 στις 7:36 μμ
Πάνος
Τα σκίτσα τα βρήκα εδώ:
http://kokkinosfakelos.blogspot.com/
Ιουνίου 30, 2011 στις 10:01 μμ
Μαρία
Τα υπόλοιπα εμφυλιοπολεμικά του Μποστ εδώ:
http://xyzcontagion.wordpress.com/2011/03/11/ta-emfyliopolemika-skitsa-mpost/
Πριν απο λίγο υπήρχαν εδώ άλλα δυο σχόλια, ένα δικό σου κι ένα της Σίλιας. Τα έφαγε η μαρμάγκα;
Ιουνίου 30, 2011 στις 10:37 μμ
Πάνος
Ανήκαν σε άλλο ποστ. Τα κάνει κάτι τέτοια η πόρσε τελευταία (και μας σπάει τα νεύρα…)
Ιουνίου 30, 2011 στις 10:52 μμ
Δύστροπη Πραγματικότητα
Με τέτοια προπαγάνδα confused
( ο θεός να την κάνει), δεν είναι να απορεί κανείς που η Δεξιά χρειάστηκε την συνδρομή των Αμερικάνων για κερδίσει στον εμφύλιο…
Ιουνίου 30, 2011 στις 10:57 μμ
Πάνος
Τους σαμποτάριζε ο Μποστ, γι’ αυτό…
*
Μαρία,
ευχαριστώ για το σύνδεσμο – με έβγαλε σε ψαρότοπους με λαυράκια!
Ιουνίου 30, 2011 στις 11:39 μμ
Μαρία
Σε άλλο ποστ! Εμ έτσι εξηγούνται όλα. Έψαχνα μάταια να ταυτίσω κάποια φιγούρα με την Αγγέλα.
Το μπλογκ της Βασιλικής έχει πράγματι υλικό που σ’ ενδιαφέρει. Σου το είπε κι η ίδια απο δω κάποια φορά
Ιουλίου 1, 2011 στις 12:50 πμ
Πάνος
Ο μεν βίος βραχύς, η δε μπλογκόσφαιρα μακρά… όπως έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι…
Ιουλίου 1, 2011 στις 12:13 μμ
ΣΑΘ
@ “Δύστροπη Πραγματικότητα” :
Νομίζω ότι είναι λάθος να λέγεται (ακόμα σήμερα) ότι τον Εμφύλιο τον κέρδισε η Δεξιά.
Η συντριβή τών Κομμουνιστών, δεν ήναν έργο τής Δεξιάς μόνον.
Ήταν άθλος τής συντριπτικής πλειοψηφίας τού Ελληνικού Λαού, υπό την σώφρονα και δυναμική ηγεσία τής κυβέρνησης συνασπισμού Σοφούλη – Τσαλδάρη, με πρωθυπουργό τον πρώτο (7.9.1947).
Προ τού αμέσου και προφανούς κινδύνου σοβιετοποίησης τής χώρας, (υπό την πίεση βέβαια και των προσδραμόντων [και για τους δικούς τους λόγους] Αμερικανών), το Λαϊκό Κόμμα και το Κόμμα τών Φιλελευθέρων (οι αιώνιοι αντίπαλοι από την εποχή τού Διχασμού), ξεπέρασαν αντιθέσεις και εγωισμούς και ένωσαν τις δυνάμεις τους για το καλό τής Πατρίδας.
[Οι σημερινοί ανάξιοι 'επίγονοί' τους, αποδεικνύονται ανίκανοι να ακολουθήσουν το φωτεινό εκείνο παράδειγμα, για τη διάσωση τής χώρας από την άμεσα επαπειλούμενη χρεοκοπία και καταστροφή].
Να είστε καλά!
Ιουλίου 2, 2011 στις 1:06 πμ
Βασιλική Μετατρούλου
Ποια Μαρία είσαι (στα σχόλια της 30ης Ιουνίου), εσύ που προτείνεις το μπλογκ μου στον Πάνο, δεν μπορώ να καταλάβω, δεν πάει το μυαλό μου τώρα
Ο Πάνος κάνει ότι δε με ξέρει, δηλαδή;;;
Περίεργο.
Διότι έχω την εντύπωση, ότι και το κόμικ με τον μασκοφόρο εκδικητή
(εκτός από τα σκίτσα του Μποστ που ο Κόκκινος Φάκελος έκανε κόπυ/πέηστ από το δικό μου μπλογκ -και όπως λένε, από τότε που βρέθηκε το κόπυ/πέηστ, χάθηκε το φιλότιμο),
και το κόμικ έλεγα είναι από εδώ κάπου
http://xyzcontagion.wordpress.com/2011/01/31/ena-exofreniko-comic-e8nikos-ekdikitis/
Ιουλίου 2, 2011 στις 2:00 μμ
Πάνος
Βασιλική,
η Μαρία έκανε ένα λάθος – δεν πρόσεξε τον τρούλο. Πόθεν προκύπτει ότι εγώ κάνω ότι δεν σε ξέρω ;
*
ΣΑΘ,
έχω άλλη αντίληψη για τη διακυβέρνηση Σοφούλη – Τσαλδάρη. Η οποία συμφωνεί με εκείνη των Αμερικανών της εποχής, που τους θεωρούσαν ένα τσούρμο ανίκανους πολιτικάντηδες της κακιάς ώρας – αλλά δεν είχαν άλλους…
Ιουλίου 2, 2011 στις 2:43 μμ
Βασιλική Μετατρούλου
Αφού λες, Πάνο, “ευχαριστώ” στη Μαρία που σου υπέδειξε το μπλογκ μου, και λες επίσης ότι βρήκες εκεί ψαρότοπο με λαυράκια κ.λπ., (σα να το επισκέφτηκες πρώτη φορά).
Δεν το ήξερες το μπλογκ μου, δηλαδή;;; Το έμαθες τώρα από τη Μαρία;;;
Ιουλίου 2, 2011 στις 3:36 μμ
Πάνος
Βασιλική, καλά κρασιά!
Αν αυτό σε βολεύει- γιατί άραγε;- δεν σε ξέρω, δεν σε είδα! ΟΚ;
Ιουλίου 2, 2011 στις 4:01 μμ
Δύστροπη Πραγματικότητα
“Νομίζω ότι είναι λάθος να λέγεται (ακόμα σήμερα) ότι τον Εμφύλιο τον κέρδισε η Δεξιά.”
Ναι σίγουρα υπήρχε και το Κέντρο, η Δεξιά όμως ήταν που έδινε τον τόνο. Η ιδεολογία του εθνικισμού ήταν μία δεξιά ιδεολογία. Το Κέντρο προσχώρησε και αυτό στον αντικομμουνιστικό αγώνα αλλά υπό την ιδεολογική σκέπη της Δεξιάς, και ανεξάρτητα εαν πρωθυπουργοί ήταν κεντρώοι όπως ο Σοφούλης.
«Η συντριβή τών Κομμουνιστών, δεν ήναν έργο τής Δεξιάς μόνον.
Ήταν άθλος τής συντριπτικής πλειοψηφίας τού Ελληνικού Λαού, υπό την σώφρονα και δυναμική ηγεσία τής κυβέρνησης συνασπισμού Σοφούλη – Τσαλδάρη, με πρωθυπουργό τον πρώτο (7.9.1947).»
Προσωπικά, βρίσκω εξαιρετικά άτοπη την χρήση της λέξης «άθλος» όταν αυτή αναφέρεται στην έκβαση ενός εμφυλίου πολέμου. Όταν έχεις περάσει μέσα από ένα εμφύλιο το να χαρακτηρίζεις την νίκη σου ως «άθλο» αφήνει μία εξαιρετικά πικρή γεύση (και εξίσου πικρή θα ήταν η γεύση αν έβγαινε η άλλη πλευρά να χαρακτηρίσει τυχόν νίκη της ως «άθλο»…).
Στο δια ταύτα τώρα…
Η συντριβή των κομμουνιστών έλαβε χώρα χάρη στην υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών. Υπάρχουν ένα σωρό ιστορικά ντοκουμέντα που αποδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας πως μεχρί τα τέλη του ’48, ίσως και αρχές του ’49, οι κομμουνιστές είχαν το πάνω χέρι στο πεδίο των στρατιωτικών επιχειρήσεων. Εαν δεν παρενέβαιναν οι Αμερικάνοι τόσο σε στρατιωτικό επίπεδο οσο και σε οργανωτικό, η Δεξιά κατά πολύ μεγάλη πιθανότητα θα είχε ηττηθεί στον Εμφύλιο.
Καμία συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού δεν πρόβαλλε κάποια ενεργητική αντίσταση στους κομμουνιστές. Από την άλλη μεριά αυτή η ΜΗ συμβολή της πλειψηφίας του ελληνικού λαού στην ήττα των κομμουνιστών δεν σημαίνει πως οι Έλληνες ήταν φιλοκομμουνιστές, κάθε άλλο. Ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού ήταν από αδιάφορο εως μετριοπαθώς αρνητικό απέναντι στους κομμουνιστές αλλά ως εκεί. Μία τέτοια στάση είναι απόλυτα φυσιολογική την στιγμή κατά την οποία η χώρα είχε μόλις βγεί από μία κατοχή, με όλα τα δεινά που αυτή η τελευταία είχε επιφέρει, για να εισέλθει δυστυχώς στην χειρότερη εμφύλια διαμάχη της ιστορίας της. Οι περισσότεροι αυτό που θέλανε ήταν να τελειώνει αυτή η ιστορία και να υπάρξει επιτέλους ειρήνη.
Οσοι ήταν υπέρ του κομμουνισμού ήταν μεν μία μειοψηφία ήταν όμως μία μειοψηφία πολύ δυναμική και ενεργητική σε αντίθεση με αυτούς που εναντιώνονταν στον κομμουνισμό όπου η πλειοψηφία, όπως περιέγραψα λίγο παραπάνω, ήθελε να τελειώσει ο εμφύλιος το ταχύτερο δυνατό.
Η κυβέρνηση Τσαλδάρη, όπως επίσης και η κυβέρνηση Σοφούλη, ούτε δυναμική ήταν, ούτε σοφή. Εαν δεν υπήρχαν οι Αμερικάνοι κατά πάσα πιθανότητα θα είχαν χάσει τον πόλεμο.
«Προ τού αμέσου και προφανούς κινδύνου σοβιετοποίησης τής χώρας, (υπό την πίεση βέβαια και των προσδραμόντων [και για τους δικούς τους λόγους] Αμερικανών), το Λαϊκό Κόμμα και το Κόμμα τών Φιλελευθέρων (οι αιώνιοι αντίπαλοι από την εποχή τού Διχασμού), ξεπέρασαν αντιθέσεις και εγωισμούς και ένωσαν τις δυνάμεις τους για το καλό τής Πατρίδας.»
Σίγουρα η μη επικράτηση του κομμουνισμού ήταν η καλύτερη επιλογή για την Ελλάδα όμως ούτε κατα διάνοια δεν ήταν κάτι τέτοιο απόρροια των επιλογών κάποιας πεφωτισμένης πολιτικής ηγεσίας εκείνης της περιόδου. Τα ίδια μαύρα χάλια ήταν οι μικρόνοες που αποτελούσαν την τότε κατεστημένη πολιτική τάξη της Ελλάδας (και δεν εξαιρώ εδω ούτε και την τότε ηγεσία του ΚΚΕ). Η «πεφωτισμένη» πολιτική ηγεσία της εποχής είχε φτάσει στο τσάκ να χάσει τον εμφύλιο ώσπου το πήραν αυτό χαμπάρι οι Αμερικάνοι και επενέβησαν προκειμένου να αποτρέψουν αυτό το ενδεχόμενο.
Δεν έχουμε να ζηλέψουμε απολύτως ΤΙΠΟΤΑ από εκείνη την περίοδο αλλά ούτε και από την πολιτική ηγεσία εκείνης της περιόδου.
Ιουλίου 2, 2011 στις 4:12 μμ
Πάνος
“Δεν έχουμε να ζηλέψουμε απολύτως ΤΙΠΟΤΑ από εκείνη την περίοδο αλλά ούτε και από την πολιτική ηγεσία εκείνης της περιόδου”
Προσυπογράφω.
Με την προσθήκη ότι η (απολύτως ανεπαρκής) ηγεσία της αντι-κομμουνιστικής παράταξης επιδίωκε όχι απλώς τη νίκη αλλά την απόλυτη συντριβή του ΚΚΕ, παριστάνοντας το λιοντάρι με τις πλάτες των ΗΠΑ. Αυτό το πλήρωσε πανάκριβα ο λαός, από κάθε άποψη, και είναι το μεγαλύτερο πολιτικό έγκλημά της, ισοδύναμο με το αντίστοιχο του Ζαχαριάδη, κατά την ταπεινή μου γνώμη.
Ιουλίου 2, 2011 στις 4:46 μμ
Βασιλική Μετατρούλου
Πάνο, δεν κατάλαβα τίποτα. Ούτε τι είναι αυτό “που με βολεύει”, ούτε τα “καλά κρασιά”. Εξέθεσα απλά κάποιες απορίες μου (στις οποίες δεν πήρα απάντηση, ούτε τώρα), και εισπράττω μια εχθρική και απαξιωτική αντιμετώπιση.
Νομίζω ότι πρέπει να εξηγήσεις τι εννοείς.
Ιουλίου 2, 2011 στις 6:45 μμ
Πάνος
Βασιλική,
δεν φταίω αν δεν καταλαβαίνεις. Ούτε σκοπεύω να σπαταλήσω χρόνο για να σου εξηγήσω ότι δεν έχω το παραμικρό εναντίον σου – αντιθέτως οι αναρτήσεις σου για τον Εμφύλιο είναι ενδιαφέρουσες για μένα. Ξαναδιάβασε τα σχόλια και αν το καταλάβεις, καλώς. Αν δεν το καταλάβεις – και πάλι καλώς. Συγγνώμη, αλλά δεν έχω περάσει ακόμα στο στάδιο του σουρρεαλισμού, ώστε να συζητάω ανύπαρκτα θέματα.
Ιουλίου 2, 2011 στις 7:34 μμ
Δύστροπη Πραγματικότητα
“Με την προσθήκη ότι η (απολύτως ανεπαρκής) ηγεσία της αντι-κομμουνιστικής παράταξης επιδίωκε όχι απλώς τη νίκη αλλά την απόλυτη συντριβή του ΚΚΕ, παριστάνοντας το λιοντάρι με τις πλάτες των ΗΠΑ. Αυτό το πλήρωσε πανάκριβα ο λαός, από κάθε άποψη, και είναι το μεγαλύτερο πολιτικό έγκλημά της, ισοδύναμο με το αντίστοιχο του Ζαχαριάδη, κατά την ταπεινή μου γνώμη.”
Σειρά μου να προσυπογράψω.
Ιουλίου 2, 2011 στις 9:06 μμ
Βασιλική Μετατρούλου
Βλέπω, Πάνο, ότι θέτεις θέμα αντίληψης.
Αν, δηλαδή, καταλαβαίνω ή δεν καταλαβαίνω.
Για να δούμε λοιπόν ποιος έχει μειωμένη αντίληψη και τί καταλαβαίνει ο καθένας.
Πάμε από την αρχή.
Κάνεις ένα ποστ με δύο φωτογραφίες τις οποίες (λες ότι) τις βρήκες στον Κόκκινο Φάκελο.
(Η αλήθεια είναι βέβαια ότι και τα εμφυλιοπολεμικά σκίτσα του Μποστ, και το κόμικ με τον Μασκοφόρο Εκδικητή
εγώ ήμουν αυτή που πρώτη τα έβγαλε στο ίντερνετ,
από το δικό μου σκάνννερ πέρασαν πρώτη φορά,
και μετά βγήκαν σε φόρουμ, ιντιμίντια, μπλογκ, κ.λπ.,
αλλά ασφαλώς αυτό δεν σημαίνει τίποτα απολύτως -για μενα-.
Ολοι στο ίντερνετ κόπυ/πέηστ κάνουν,
και δεν με ενοχλεί καθόλου να μην με αναφέρουν ως πηγή,
έχω συνηθίσει πια)
Η Μαρία σου λέει ότι η μία φωτογραφία είναι από το δικό μου μπλογκ και σου δίνει ένα λινκ προς αυτό με τις υπόλοιπες φωτογραφίες του Μποστ.
Την ευχαριστείς για την υπόδειξη του συνδέσμου και γράφεις ότι εκεί βρήκες “ψαρότοπο με λαυράκια”.
Βέβαια, μια που γνωριζόμαστε, και έχω γράψει στο μπλογκ σου, έχουμε συζητήσει, έχουμε ανταλλάξει ημέηλ και κείμενα,
έχουμε ανταλλάξει σχόλια στο φέησμπουκ
(και όπως λες στο τελευταίο σου σχόλιο «βρίσκεις πάντα ενδιαφέρουσες τις αναρτήσεις μου»),
το φυσιολογικό θα ήταν να πεις π.χ.:
Στη συνέχεια η Μαρία σου λέει ότι
Πάλι ο Πάνος αντιδρά σα να μην με ξέρει, και λέει κάτι ακατάληπτο:
Εκεί λοιπόν ρωτάω
Ο Πάνος κάνει ένα ακατάληπτο αστείο (όποιος το κατάλαβε, ας μου το εξηγήσει για να γελάσω κι εγώ)
Λέω εγώ τώρα:
Από που προκύπτει ότι η Μαρία είναι αυτή «που δεν πρόσεξε το τρούλο»;;;
-μόνο στο μυαλό του Πάνου βρίσκεται η απάντηση.
Μάλλον το αστείο αυτό είναι προϊόν αμηχανίας.
Και αμέως μετά ρωτάει (δήθεν;;;) αθώα
Και εγώ απαντάω
Και εκεί μου επιτίθεσαι αναίτια
Μέχρι στιγμής, η απορία μου ήταν γιατί δύο φορές που η Μαρία ανέφερε εμένα και το μπλογκ μου,
έκανες ότι το γνώριζες πρώτη φορά και γιατί δεν έλεγες το πολύ απλό
«Ναι. Τη γνωρίζω τη Βασιλική και το μπλογκ της, και έχουμς συζητήσει κ.λπ. κ.λπ.»
Αντί για αυτό, τώρα βλέπω και μια αγενέστατη και ανοίκεια επίθεση, με απαξιωτικές λέξεις και υπονοούμενα.
Και, για να εξακολουθείς να μην απαντάς στις απορίες μου,
με οδηγεί να υποθέσω ότι για κάποιους τρίτους λόγους μου επιτίθεσαι.
Δικούς σου λόγους, που έχουν να κάνουν με την παρουσία σου στο ίντερνετ,
με το “κύρος” και την “αξιοπιστία” του καλού και υποψιασμένου μπλογκερ,
όχι πολύ μακριά από το να χαρακτηριστούν ακόμη και “υπαρξιακοί λόγοι”.
Και όταν για τελευταία (πολλοστή φορά) ζήτησσ να καταλάβω
αντί για εξηγήσεις, ο Πάνος με εγκαλεί ότι “δεν καταλαβαίνω” και ότι ο ίδιος “δεν φταίει αν δεν καταλαβαίνω”,
και ότι δεν ασχολείται με “ανύπαρκτα θέματα”.
Με λίγα λόγια, Πάνο, ΟΚ, βιάζεσαι να ξεμπερδέψεις (μήπως αισθάνεσαι άβολα;;;),
αλλά πάλι με αγενή και ανοίκειο τρόπο θες να το κάνει αυτό.
Σιγά, δε λύνουμε το μεσανατολικό εδώ.
Αλλά αυτά παθαίνει όποιος νομίζει ότι στο ίντερνετ όλα είναι σοβαρά.
Λοιπόν, επειδή κάθε άλλο παρά μειωμένης αντίληψης είμαι,
σε πληροφορώ ότι (αν δεν εξηγήσεις εσύ),
έχω εγώ μια συνεκτική θεώρηση αυτής της ακατανόητης συμπεριφοράς.
Αλλά ίσως, δεν θα σου αρέσει καθόλου να την ακούσεις.
Γι αυτό σε ρωτάω για άλλη μία, τελευταία φορά:
Υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος, που όταν η Μαρία με ανέφερε δύο φορές, εμένα και το μπλογκ μου,
έκανες ότι δεν γνωρίζεις;;;
Καλό θα ήταν να εξηγήσεις και όλα τα ενδιάμεσα (“αφού σε βολεύει”, “καλά κρασιά”),
αλλά αν αυτό δεν γίνεται (γιατί δεν γίνεται μόνος σου να μπεις σε μια δυσάρεστη για σένα κατάσταση),
πες μας τότε γιατί αισθάνθηκες ΤΩΡΑ την ανάγκη να πεις στο τελευταίο σου σχόλιο ότι «βρίσκεις τις αναρτήσεις μου ενδιαφέρουσες».
Εθιξε κανείς ένα τέτοιο θέμα;;;
Λοιπόν
Υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος, που όταν η Μαρία με ανέφερε δύο φορές, εμένα και το μπλογκ μου,
έκανες ότι δεν γνωρίζεις;;;
Ιουλίου 2, 2011 στις 9:21 μμ
σχολιαστης
Βασιλική Μετατρούλου καλησπέρα.
Είναι τάχα προσβλητικό το ότι έγραψε ότι “βρήκε εκεί ψαρότοπο με λαυράκια” επειδή δε συνοδεύτηκε απο τη δήλωση ότι τα έχει βρει απο παλιά;.
Ιουλίου 2, 2011 στις 9:32 μμ
Πάνος
Βασιλική,
δε χαραμίζω ούτε λεπτό παραπάνω. Μπορείς να συνεχίσεις όπως θέλεις, αλλά χωρίς εμένα.
Ιουλίου 2, 2011 στις 9:56 μμ
Βασιλική Μετατρούλου
Σωστά, Πάνο, και πολύ καλά κάνεις.
Αν είχες μία εξήγηση/απάντηση, θα την έδινες. Θα ήταν πολύ απλό, (και διόλου υποτιμητικό για όλους).
Για να μην κάνεις τον κόπο να απαντήσεις (αφού εμείς είμαστε “μειωμένης αντίληψης” και δεν καταλαβαίνουμε),
σημαίνει ότι επιτέλους σταμάτησες να μας περνάς για μαλάκες.
Κάτι είναι κι αυτό.
Ιουλίου 2, 2011 στις 10:08 μμ
Βασιλική Μετατρούλου
@Σχολιαστής.
Δεν είπα ότι είναι προσβλητικό. Στην πραγματικότητα, ούτε που με νοιάζει, και νομίζω ότι είναι και δεύτερη φορά που συμβαίνει το ίδιο πράγμα.
Σιγά τα ωά.
Είναι προσβλητικό όμως,
όταν κάνεις επανειλημμένα και καλοπροαίρετα τον κόπο να ρωτήσεις το γιατί,
να σε αντιμετωπίζουν με εκφράσεις του τύπου “καλά κρασιά” και τέτοια.
Είναι ενδεικτική περίπτωση της κατάστασης εκείνης,
που προσπαθεί κάποιος με πολλαπλά και συναπτά λάθη και υπεκφυγές,
να καλύψει μια μικρή αβλεψία ή παράβλεψη,
και το (μάλλον διογκωμένο) εγώ του τον οδηγεί σε συμπεριφορές ξένες προς τον χαρακτήρα του.
Αυτό συνέβη εδώ.
Δεν κρίνω τον Πάνο από αυτό το περιστατικό,
αλλά σίγουρα είναι μια ψηφίδα στη μεγαλύτερη εικόνα.
Το είπα και πριν, όταν οι λειτουργίες του ίντερνετ αντικαθιστούν τις φυσιολογικές νορμάλ καθημερινές λειτουργίες (όλων μας),
το αποτέλεσμα είναι αυτό ακριβώς.
Να μετράει περισσότερο η ιντερνετική περσόνα και το ψηφιακό “κύρος”,
εις βάρος των πραγματικών ανθρώπινων σχέσεων
Ξεκολλάτε ρε!!!
Ιουλίου 3, 2011 στις 12:08 πμ
Πάνος
Άσχετο:
http://xyzcontagion.wordpress.com/2011/02/18/telika-yparxoun-dyo-tainies/
…όπως υπήρχαν και ΔΥΟ πηγές: η καλύβα και το TVXS, το οποίο, φυσικά, αναφέρει κανονικότατα την καλύβα, από τη οποία πήρε το θέμα. Όχι όμως και η κυρία μετά τρούλου, η οποία επέλεξε να βάλει λινκ στο TVXS, το οποίο είχε πάρει το θέμα από την καλύβα και όχι στην αυθεντική πηγή!
Όχι ότι χάλασε ο κόσμος – άλλωστε όταν συνέβη το είδα και δεν το σχολίασα. Είμαι συνηθισμένος σε τέτοιου είδους κομπλεξικές συμπεριφορές (και πολύ χειρότερες) απέναντι στην καλύβα – και δεν δίνω σημασία. Το θυμήθηκα τώρα, που η κυρία μετά τρούλου βάλθηκε να μου κάνει μαθήματα …ψυχανάλυσης, επειδή δεν βρήκε τους ψύλλους στα άχερα που έψαχνε.
Επί τη ευκαιρία, ουδέποτε υπήρξα “περσόνα”. Στα 7 χρόνια που μπλογκάρω το όνομα και το πρόσωπό μου είναι γνωστά σε όλους. Με τρούλους ή άνευ.
Ιουλίου 3, 2011 στις 2:39 πμ
Βασιλική Μετατρούλου
Πάνο, μην μπερδεύεσαι (και μην μπερδεύεις και τους αναγνώστες, εκτός κι αν το κάνεις σκόπιμα):
Δεν πήρα κανένα θέμα, ούτε από το tvxs.gr, ούτε από πουθενά αλλού.
Εγραψα μια ιστορία που μιλάει για τις δύο παράλληλες ταινίες,
και έκρινα σκόπιμο να λινκάρω τη συνέντευξη του Ζαχαριά, για παραπάνω πληροφορίες, όποιος θέλει να διαβάσει.
Αν παρέλειπα αυτό το λινκ, το άρθρο μου θα ήταν 98% όμοιο με αυτό που είναι τώρα.
(Προφανώς δεν το ξέρεις, αλλά αυτά που ο Ζαχαριάς λέει στο μπλογκ σου,
τα ίδια ακριβώς τα έχει πει δυο χρόνια πριν στο περιοδικό του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, στο βιβλίο προς τιμήν του που έβγαλε το ΕΚΚ και σε άλλες συνεντεύξεις.
Ισως νομίζεις ότι είχες κάποιου είδους “αποκλειστικότητα” στα λεγόμενα του Ζαχαριά, αλλά δεν είναι διόλου έτσι.
Χιλιοειπωμένα πράγματα είναι, γνωστά στους παρακολουθούντες.
Στο λέω για να μην εκτίθεσαι, διότι αυτό το υλικό που λέω μάλλον δεν υπάρχει στο ίντερνετ,
και ίσως θεωρείς ότι δεν υπάρχει καθόλου,
μιας που φαίνεται ότι τα όρια σου είναι εκεί που φτάνει το ίντερνετ).
Και, στα αλήθεια, δεν πήρα χαμπάρι ότι το tvxs.gr δίνει λινκ από εσένα.
Αν το είχα πάρει χαμπάρι, θα έδινα το δικό σου λινκ -δεν είχα κανένα λόγο να πράξω διαφορετικά.
Εσύ μπορείς να ισχυριστείς το ίδιο;;;
Μάλλον όχι, διότι και σε μία ακόμη περίπτωση, από όσο θυμάμαι, πάλι “έκανες ότι δε μας ήξερες”, σε κείνη την περίπτωση με τη δουλειά της Κασσιανού.
Συνεπώς, σου επιστρέφω το χαρακτηρισμό για τις “κομπλεξικές συμπεριφορές”.
Είναι ηλίου φαεινότερο, ότι εσύ επιδεικνύεις τέτοιου είδους συμπεριφορές,
και μάλιστα, γαμώτο, για πράγματα που δεν αξίζουν τον κόπο.
Αντίθετα, όταν εγώ σε ρωτάω “γιατί κάνεις ότι δε με ξέρεις”,
(που είναι κάτι ανθρώπινο, μιας που σε εκτιμώ και έχουμε μια αρκετά καλή σχέση)
και αρνείσαι να απαντήσεις εδώ και 20 σχόλια,
δείχνεις ότι κάτι άλλο υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού σου,
κάτι που καθορίζει το φέρσιμό σου και σε οδηγεί σε συναπτά λάθη που πανε να καλύψουν άλλα λάθη, όπως προείπα,
κι αφού σου αρέσει εσένα αυτό,
με γεια σου και χαρά σου.
Αν ο νταλγκάς σου είναι, αν λέω, να σε θεωρούν “πηγή”,
λυπάμει αλλά προσωπικά δεν το νομίζω αυτό.
Είσαι καλός να σχολιάζεις αυτά που λένε και κάνουν οι άλλοι,
αλλά για πρωτότυπο υλικό, για δημιουργικό λόγο, δεν πιάνεις μία.
Ιουλίου 3, 2011 στις 5:04 πμ
Γιάννης - 2
@ Πάνος και @ Δύστροπη Πραγματικότητα
“… Με την προσθήκη ότι η (απολύτως ανεπαρκής) ηγεσία της αντι-κομμουνιστικής παράταξης επιδίωκε όχι απλώς τη νίκη αλλά την απόλυτη συντριβή του ΚΚΕ, παριστάνοντας το λιοντάρι με τις πλάτες των ΗΠΑ. Αυτό το πλήρωσε πανάκριβα ο λαός, από κάθε άποψη, και είναι το μεγαλύτερο πολιτικό έγκλημά της, ισοδύναμο με το αντίστοιχο του Ζαχαριάδη, κατά την ταπεινή μου γνώμη….”
Αν εδώ υποστηρίζετε ότι στη διάρκεια του 1946-49, ο αγώνας εναντίον των ανταρτών του ΔΣΕ έπερεπε να είναι πιό …ήπιος και η αντκομμουνιστική παράταξη πιό διαλλακτική, δεν συμφωνώ καθόλου.
Ένας ένοπλος αγώνας, εναντίον ενός αντιπάλου είτε εξωτερικού είτε εσωτερικού, γιά να έχει νικηφόρο και καθοριστικό αποτέλεσμα διάρκειας, πρέπει να γίνει με αποφασιστικότητα και δύναμη. Και αυτό έγινε μόνο στις τεελυταίες φάσεις της πάλης μεταξύ του Ελληνικού Στρατού και του ΔΣΕ. Η κατάληψη από τους αντάρτες πόλεων μιά μετά την άλλη και η επίθεση σε άλλες, Καρδίτσα, Καρπενήσι, Νάουσα, Βέροια, μεταξύ Δεκ. του ’48 και Φεβρ.’49, επετρεψε στους Αμερικανούς να επιβάλουν στο Παλάτι (κυρίως) και τους πολιτικούς τον στρατηγό Παπάγο, και να στοχεύσουν στην απόλυτη συντριβή του ΔΣΕ..
Η απαράδεκτη εγκληματική συμπεριφορά των ανταρτών του ΔΣΕ εναντίον αθώων αμάχων πολιτών και στρατιωτών που υπηρετούσαν την στρατιωτική τους θητεία στην Καρδίτσα και στο Καρπενήσι, βοήθησε να στραφεί η πλειοψηφία των Ελλήνων καθαρά εναντίον τους .
Απαράδεκτη, γιά μένα ήταν η συμπεριφορά των νικητών, ή μάλλον “νικητών”, μετά τον Σεπτέμβριο του 1949. Τότε που συνέχισαν να διαχωρίζουν τον λαό με φιρμάνια και χαρτιά των διαφόρων “κρατικών” υπηρεσιών, και επέτρεψαν σε πολλούς που στην διάρκεια του πραγματικού αντικομμουνιστικού αγώνα του 1946-49 είχαν λουφάξει, έτοιμοι να ταχθούν με τον όποιο νικητή, να το παίζουν άλλοτε κομμουνιστοφάγοι και άλλοτε προστάτες με το αζημίωτο !
Αυτό θεωρώ εγώ τραγωδία!
Όχι τον αγώνα στον Γράμμο ή στον Ταϋγετο εναντίον του ΔΣΕ, ο οποίος έπρεπε να γίνει, και με ακόμη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα.
ΥΓ/ Γιά να προλάβω τυχόν σχόλια, αποφασιστικότητα σημαίνει ακριβώς αυτό, ότι λέει η λέξη. Δεν σημαίνει ότι ο αγώνας δεν μπορεί να εκτελείται και εντός των κανόνων, χωρίς την καταπάτηση ανθρωπίνων διακαιωμάτων των αντιπάλων.
Ιουλίου 3, 2011 στις 7:22 πμ
Δύστροπη Πραγματικότητα
Γιάννη δεν λές κάτι διαφορετικό από αυτό που λέμε εγω και ο Πάνος.
“Απαράδεκτη, γιά μένα ήταν η συμπεριφορά των νικητών, ή μάλλον “νικητών”, μετά τον Σεπτέμβριο του 1949. Τότε που συνέχισαν να διαχωρίζουν τον λαό με φιρμάνια και χαρτιά των διαφόρων “κρατικών” υπηρεσιών, και επέτρεψαν σε πολλούς που στην διάρκεια του πραγματικού αντικομμουνιστικού αγώνα του 1946-49 είχαν λουφάξει, έτοιμοι να ταχθούν με τον όποιο νικητή, να το παίζουν άλλοτε κομμουνιστοφάγοι και άλλοτε προστάτες με το αζημίωτο !”
Προσυπογράφω!
Ιουλίου 3, 2011 στις 10:06 πμ
Πάνος
“Και, στα αλήθεια, δεν πήρα χαμπάρι ότι το tvxs.gr δίνει λινκ από εσένα”.
Φυσικά – ήταν η μύτη σου μπροστά…
*
Γιάννηδες,
στο σχόλιό μου εννοούσα κάτι άλλο: ότι η κυβέρνηση της Αθήνας αυστηματικά αδιαφόρησε για όλες τις ευκαιρίες ειρήνευσης και τερματισμού του Εμφυλίου. Το ίδιο έκανε και η άλλη πλευρά. Και το λογαρισμό τον πλήρωσε η χώρα και οι άνθρωποί της.
Ιουλίου 3, 2011 στις 2:38 μμ
Δύστροπη Πραγματικότητα
“ότι η κυβέρνηση της Αθήνας αυστηματικά αδιαφόρησε για όλες τις ευκαιρίες ειρήνευσης και τερματισμού του Εμφυλίου. Το ίδιο έκανε και η άλλη πλευρά. Και το λογαρισμό τον πλήρωσε η χώρα και οι άνθρωποί της.”
Θίγεις μία πολύ σημαντική πτυχή Πάνο η οποία καταδεικνύει με ακόμα μεγαλύτερη έμφαση την τραγική ανεπάρκεια του πολιτικού προσωπικού της εποχής.
Όπως ηδη έχω αναφέρει, δεν έχουμε να ζηλέψουμε απολύτως τίποτα από τότε, η περίοδος εκείνη αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγή. Μακάρι να μην ξαναβρεθούμε ποτέ μπροστά σε κάτι παρόμοιο.
Ιουλίου 3, 2011 στις 3:02 μμ
Στάθης Δ
Ανεπάρκεια ή συνειδητή επιλογή “τελικήςλύσης” και από τις δύο μεριές;
Μην ξεχνάμε ότι η εποχή ήταν πολύ πιό σκληρή από σήμερα, το αδικα χυμένο αίμα, πάλι και από τις δυό μεριές, είχε χαράξει απαγορευτικές διαχωριστικές, και οι “λύσεις” με την φυσική εξόντωση του αντιπάλου ήταν πολύ πιό αποδεκτές τότε στο συλλογικό σκεπτικό από ότι θέλουμε να αποδεχτούμε σήμερα
Οτι και να ήταν, ναι, μακάρι να μην το ξαναζήσουμε. Οσο όμως και να ξορκίζουμε το κακό, τα παραδείγματα στην γειτονιά μας είναι πoλλά, και πρόσφατα
Αυτό καλό είναι να το σκέφτονται όσοι στριμώχνουν τον κόσμο στα σκοινιά ποντάροντας στην αποχαύνωση 30 χρόνων “ευμάρειας” μπροστά στην TV
Ιουλίου 3, 2011 στις 10:49 μμ
ΣΑΘ
@ Πάνος και “Δ. Π.” :
Χαρακτηρίζετε, κ. Π ά ν ο , την Κυβέρνηση Σοφούλη – Τσαλδάρη ως “ένα τσούρμο ανίκανους πολιτικάντηδες της κακιάς ώρας” (!!)
Βαριά -μα την αλήθεια- κουβέντα, εκστομισμένη “εκ του ασφαλούς”, (εξήντα τόσα χρόνια μετά).
Έξω απ’ το χορό, πολλά τραγούδια ξέρουμε όλοι μας…
Εν πάση περιπτώσει, διαφωνούμε. Δεν λέω, βέβαια, πως οι δύο αυτοί άνδρες ήταν ο Τσόρτσιλ και ο Ρούσβελτ τής Ελλάδας. Η λύση, όμως, τής συγκυβέρνησης εκείνης, (παρότι επιβληθείσα σχεδόν εκβιαστικά από τους κυρίαρχους -πλέον- τού παιχνιδιού Αμερικανούς) ήταν ό,τι καλύτερο διέθετε ο τόπος την εφιαλτική εκείνη εποχή.
Συμβόλισε και σε μεγάλο βαθμό υλοποίησε την ΕΝΟΤΗΤΑ τής σαφώς αντικομμουνιστικής παράταξης (δηλαδή τής συντριπτικής πλειοψηφίας τού ελληνικού λαού), απέναντι σε μια οργανωμένη και παθιασμένη μειοψηφία που επεδίωξε να επιβάλει τη θέλησή της με τη βία.
Γράφετε ακόμα: “…η κυβέρνηση της Αθήνας συστηματικά αδιαφόρησε για όλες τις ευκαιρίες ειρήνευσης και τερματισμού του Εμφυλίου.”
Για ποιές “ευκαιρίες” μιλάτε;
- Όταν (τέλη Ιουνίου 1947) ο Πορφυρογένης διακηρύσσσει στο Στρασβούργο την πρόθεση του ΚΚΕ να δημιουργήσει μια “…λεύτερη δημοκρατική Ελλάδα, με δική της κυβέρνηση και δική της κρατική υπόσταση”.
- Όταν υπάρχει το διαβόητο Σχέδιο “Λίμνες”, [10. 9. 1947], (του οποίου -ως γνωστόν- το πρωτότυπο χειρόγραφο είναι στα Ρωσικά…), που προβλέπει “δημιουργία ελευθέρου εδάφους στην έκταση τής Μακεδονίας και την απελευθέρωση ολοκλήρου της Μακεδονίας – Θράκης με κέντρο τη Θεσσαλονίκη.”.
- Όταν, (24.9. 1947), ο Μάρκος ζητάει από τον Hoxha να του στείλει 3.000 – 4.000 από τους εκδιωχθέντες Τσάμηδες. ( Δες Κόντης – Σφέτας “Εμφύλιος Πόλεμος” έγγραφο 19).
- Όταν (11.12.1947) το “Δεύτερο κλιμάκιο μασλατζή φασκέλωσε να γίνει χοροδία Βεζύρισσα μέχρι τέλους χρόνου…..”, δηλαδή αποφάσισε τη δημιουργία προσωρινής κυβέρνησης.
- Όταν οι Σλαβομακεδόνες (οι οποίοι είναι απολύτως ξεκαθαρισμένο πλέον γιατί ακριβώς αγωνίζονταν) αποτελούσαν το 30 – 50% τού συνόλου των ανταρτών το 1948, ενώ το 1949 περίπου το 60 – 70% (!!)
-Όταν, όταν……
Δικό μου συμπέρασμα είναι ότι τα συμφέροντα τών τότε ‘Μεγάλων’, η μισαλλοδοξία, οι έμμονες ιδέες, η καχυποψία, τα τα πάθη,”το άδικα χυμένο αίμα” (όπως λέει και ο “Στάθης Δ”), και από τις δυο πλευρές, είχαν κάμει το χάσμα αγεφύρωτο και τη θανάσιμη σύγκρουση αναπόφευκτη. Άπαξ και είχαν διαβεί (και οι δυο πλευρές) τον Ρουβίκωνα, δρόμος επιστροφής στην ομαλότητα δεν υπήρχε και ειλικρινής προσπάθεια ειρήνευσης δεν μπορούσε να γίνει και ΔΕΝ έγινε. Για να συμφωνήσω και πάλι με τον “Στάθη Δ”, είχαν και οι δυο πλευρές προσχωρήσει στη λογική τής “τελικής λύσης”, τής αλληλοεξόντωσης και της αλληλοεξουθένωσης.
Αυτά που αναφέρει ο Φ. Ηλιού και οι άλλοι, περί προσπαθειών ειρήνευσης κ.τ.τ., δεν [με] πείθουν.
Καλά τα λέει και ο αγαπητός “Γιάννης – 2″. Είναι σαφές ότι μιλάμε για τον Εμφύλιο και όχι για τα μετά.
“Δ.Π.”
Λυπούμαι που δεν σας άρεσε η λέξη “άθλος”. Ήταν η καλύτερη που μπόρεσα να βρω.
“Η συντριβή των κομμουνιστών έλαβε χώρα χάρη στην υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών.” : Συμφωνώ απολύτως.
“….μεχρί τα τέλη του ’48, ίσως και αρχές του ’49, οι κομμουνιστές είχαν το πάνω χέρι στο πεδίο των στρατιωτικών επιχειρήσεων.” (!!).
Αν το ΚΚΕ τα είχε δώσει όλα το 1946 – 1947, η νίκη θα ήταν δική του. Από εκεί και πέρα, το ΚΚΕ έδινε αγώνα επιβίωσης. Οι αναλαμπές τύπου Ραμπατίνας και Καρπενησίου, δεν ήταν παρά…. αναλαμπές προ ενός αναποτρέπτως επερχομένου τέλους.
“Στον Εμφύλιο ……….οι συνθήκες ήταν διαφορετικές. Δεν είχαμε το λαό στο πλευρό μας, είχαμε μόνο τα ελάτια, κι αυτά αραιά”
(Π. Ανταίος στο [Σ. Κούλογλου] “Μαρτυρίες για τον Εμφύλιο……”).
Κατά την ταπεινή μου γνώμη, η φράση αυτή τα λέει όλα.
Στρατός με αυστηρότατη πειθαρχία (και εκτελέσεις!) ήταν και οι μεν και οι δε.
Ο Δ.Σ.Ε. δεν ξεπέρασε ποτέ τους 25.000 – 28.000 αντάρτες/αντάρτισσες, που στο σύνολό τους ήταν άνθρωποι τής υπαίθρου.
Ο [κυβερνητικός] Στρατός, στο ζενίθ του, μαζί με τη Χωροφυλακή κ.τ.λ., ξεπέρασε κατά πολύ τις 250.000.
Ο Γράμμος (1948 και 1949) και το Βίτσι δεν έπεσαν με… κουφέτα και δημόσιες σχέσεις. Ούτε μόνον με τα αμερικανικά πολεμικά μέσα. Χρειάστηκε και η λυσσαλέα προσπάθεια και το αίμα τού Έλληνα φαντάρου που έρρευσε ποταμηδόν (όπως -αναμφίβολα- και από την άλλη πλευρά).
Ιουλίου 4, 2011 στις 1:26 πμ
Βασιλική Μετατρούλου
Κε ΣΑΘ, δεν κατάλαβα αυτό εδώ το απόσπασμα, αν μπορείτε να διευκρινίσετε ποιος το γράφει/λέει και σε ποια περίσταση:
Ιουλίου 4, 2011 στις 1:41 πμ
Γιάννης - 2
@ ΣΑΘ
Προσυπογράφω ολόκληρο το τελευταίο σχόλιο.
Να κάνω μόνο μιά παρατήρηση σ’αυτό που λέτε στο τέλος του σχολίου σας.
“..Ο Γράμμος (1948 και 1949) και το Βίτσι δεν έπεσαν με… κουφέτα και δημόσιες σχέσεις. Ούτε μόνον με τα αμερικανικά πολεμικά μέσα. Χρειάστηκε και η λυσσαλέα προσπάθεια και το αίμα τού Έλληνα φαντάρου που έρρευσε ποταμηδόν (όπως -αναμφίβολα- και από την άλλη πλευρά)…”
Στην τραγωδία του 1946-49 υπήρχαν 4 ομάδες που συμμετείχαν:
- οι στρατιώτες του Ελληνικού Στρατού, που υπηρετούσαν την υποχρεωτική θητεία τους και οι αξιωματικοί που εκτελούσαν το υπηρεσιακό τους καθήκον γιά το οποίο η πατρίδα τους είχε σπουδάσει (τους μόνιμους) και τους πλήρωνε,
- οι ΒΙΑΙΩΣ στρατολογηθέντες αντάρτες του λεγόμενου ΔΣΕ, ασχέτως πολιτικών πεποιθήσεων,
- οι εθελοντές αντάρτες του ΔΣΕ, μέλη ή μη του ΚΚΕ, που είχαν στόχο την κατάληψη της εξουσίας με τα όπλα και την εγκατάσταση κομμουνιστικού καθεστώτος.
- τα μέλη των παρακρατικών αντικομμουνιστικών ομάδων
Η παρατήρησή μου είναι ότι τα θύματα των δύο πρώτων ομάδων πρέπει να είναι πιό ψηλά από αυτά των δύο τεελυταίων, που συνειδητά και εθελοντικά επέλεξαν αυτόν το δρόμο.
Ιουλίου 4, 2011 στις 11:53 πμ
ΣΑΘ
@ “Βασιλική Μ” :
Η απόφαση τού “Δευτέρου Κλιμακίου” τού Π.Γ. τού ΚΚΕ (λίγο πριν από τη μάχη τής Κόνιτσας) για τη δημιουργία Προσωρινής Κυβέρνησης, ανακοινώθηκε στο “Πρώτο Κλιμάκιο” τής Αθήνας στις 10.12.1947, με κρυπτογραφημένο τηλεγράφημα τού Μάρκου Βαφειάδη προς τον Στέργιο Αναστασιάδη.
Το ίδιο ακριβώς τηλεγράφημα, στάλθηκε και την επομένη στον ίδιο παραλήπτη και από τον Γιάννη Ιωαννίδη.
Το κείμενο έχει ως εξής:
” [Προς] Σμαρώ.
αρ. 86.
ΕΠΕΙΓΟΝ
Ζευγαρώνω ακόλουθο Μαρίας. Αρχίζει. Δεύτερο κλιμάκιο μασλατζή φασκέλωσε να γίνει χοροδία Βεζύρισσα μέχρι τέλους χρόνου. Σύνθεση. Μάρκος πρόεδρος και στρατιωτικών, Διονύσης εσωτερικών. Μέμος εξωτερικών και δικαιοσύνης. Ψαθάς παιδείας και υγιεινής-Πρόνοιας. Αίας οικονομικών. Άτλας εθνικής οικονομίας Γεωργίας. Πρέπει βολιδοσκοπηθούν κόμματα δάσους και συνεργαζόμενα για συμμετοχή τους κυβέρνηση και ξεχωριστά παρακάτω πρόσωπα: Φίρας, Ακάκιος, Πόντιος, Κρητικάς, Ρόζα Ιμβριώτη, Κιτσίκης, Αγάθων και όσοι αποδεχθούν να σταλούν συντομότερο δρομολόγιο. Πάρις βρίσκεται τμήματά μας. Έχουμε ανάγκη από σπουργίτες. Φροντίστε να σταλούν. 10.12.[1947] Μαρία. Τέλος. 11.12.[1947] Διονύσης.” (!!!)
Το κείμενο αποκρυπτογραφγμένο:
“[Προς] Στέργιο Αναστασιάδη
αρ. 86.
ΕΠΕΙΓΟΝ
Επαναλαμβάνω ακόλουθο [τηλεγράφημα] Μάρκου. [Το] Δεύτερο Κλιμάκιο [τού] Π.Γ. αποφάσισε να γίνει Προσωρινή Κυβέρνηση μέχρι τέλους [τού] χρόνου.
Σύνθεση:
Μάρκος: Πρόεδρος και [υπουργός] Στρατιωτικών.
Γ. Ιωαννίδης: [υπουργός] Εσωτερικών.
Μ. Πορφυρογένης: [υπουργός]Εξωτερικών και Δικαιοσύνης.
Π. Κόκκαλης: [υπουργός] Παιδείας και Υγιεινής – Πρόνοιας.
Β. Μπαρτζιώτας: [υπουργός] Οικονομικών.
Λ. Στρίγκος: [υπουργός] Εθν. Οικονομίας και Γεωργίας.
Πρέπει [να] βολιδοσκοπηθούν [τα] κόμματα τού ΕΑΜ και [τα] συνεργαζόμενα για συμμετοχή τους [στην] κυβέρνηση και ξεχωριστά [τα] παρακάτω πρόσωπα. ‘Φίρας’*, ‘Ακάκιος’, ‘Πόντιος’ , [Στ.] Κρητικάς, Ρόζα Ιμβριώτη, [Νίκος] Κιτσίκης, ‘Αγάθων’, και όσοι αποδεχθούν να σταλούν [με το] συντομότερο δρομολόγιο. [Ο Δ.] Βλαντάς βρίσκεται [στα] τμήματά μας. Έχουμε ανάγκη από ασυρματιστές. Φροντίστε να σταλούν.
10.12.[1947].
Μαρκος. Τέλος.
11.12.[1947] Γ. Ιωαννίδης”.
* Τα εντός ‘ ‘ ψευδώνυμα, δεν στάθηκε δυνατόν να ταυτιστούν μετά βεβαιότητος.
(Δες Φ. Ηλιού, “Ο Ελληνικός Εμφύλιος……..”, Θεμέλιο [2004;], σελ. 262-263).
Γεια και χαρά.
Ιουλίου 4, 2011 στις 11:16 μμ
Βασιλική Μετατρούλου
Ευχαριστώ πολύ, τώρα πήγε το μυαλό μου και κατάλαβα.