Κατά καιρούς απ’ όταν ξέσπασε η κρίση, γράφω στην καλύβα σκέψεις για την πολιτικοκοινωνικοοικονομική (όπως λέμε καφεοινοπαντοπωλείον) κατάσταση  της χώρας και του …πλανήτη. Με την αδειά σας το επιχειρώ άλλη μια φορά.

  1.  Ο καπιταλισμός μοιάζει να έχει μπει σε μια εντελώς χαώδη περίοδο.  Ολα έχουν βγει σε μια γιγάντια λοταρία. Τεράστιες περιουσίες χτίζονται χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα πουλώντας χαρτιά.  Τζογάρεται ο χρυσός  100 φορές πιο πάνω από τη φυσική αποθηκευμένη ποσότητα.  Παίζονται στο χρηματιστήριο τα σιτηρά, τα ζώα, τα φάρμακα, τα καύσιμα,  οι άνθρωποι.  Κάποια στιγμή η τεράστια φούσκα θα σπάσει με σίγουρα θύματα.  Πρώτοι που θα την πληρώσουν οι Κινέζοι  που θα χάσουν όλο το …χαρτί.
  2. Το περιβάλλον καταστρέφεται.   Τελευταίας εσοδείας τα επικίνδυνα χημικά με τα οποία επεξεργάζονται ρούχα και  υποδήματα  όλες οι μεγάλες γνωστές εταιρίες, οι οποίες υποσχέθηκαν ότι θα σταματήσουν μετά το 2020.
    Οποιος έχει μνήμες από τη δεκαετία του 70, μπορεί να αξιολογήσει την τεράστια περιβαλλοντική υποβάθμιση της Ελλάδας.  Εκτός από το αισθητικό και οικολογικό κόστος, υπάρχει και τεράστιο κόστος υγείας.
  3. Το πολιτικό σύστημα που ήρθε στα πράγματα μετά την πτώση της Χούντας, αποδείχτηκε ακατάλληλο και η χώρα έχασε τις ευκαιρίες να είναι στην πρώτη γραμμή  των  αναπτυγμένων χωρών.  Μάλιστα τώρα προς το τέλος το πολιτικό σύστημα τα έχει παίξει εντελώς και το μόνο που προσπαθεί να κάνει – ανεπιτυχώς – είναι να μας πείσει ότι δεν είναι βασικός συντελεστής του προβλήματος, αλλά ότι είναι αυτό που θα φέρει τις λύσεις.
  4. Στην Ελλάδα καταφέραμε ο καπιταλισμός να  έχει τη μικρότερη δυνατή απόδοση. Για να γίνει αυτό στήθηκε ένα Σοβιετικού τύπου κράτος  με μοναδικό σκοπό να τρώει το ίδιο και να παράγει γραφειοκρατία και …εκλογική πελατεία.  Παράγει ακόμα και διαπλοκή, διότι κάτω από τις …φτερούγες του η αστική μας τάξη καρδάμωσε με το μικρότερο δυνατό ρίσκο.  Αποδείχτηκε επίσης φαγανό και στα περίφημα πακέτα της Ευρώπης που σε μεγάλο βαθμό φαγώθηκαν λακέρδα μεζέ.
  5. Εχουμε χιλιάδες γιατρούς και άρρωστη υγεία.  Εχουμε στρατιές εκπαιδευτικών και απίστευτα χαμηλή ποιότητα εκπαίδευσης.  Εχουμε χιλιάδες στρατιωτικούς γραφειοκράτες με τους εξοπλισμούς να έχουν γίνει  το λαχείο για τον πλουτισμό των διαφόρων.  Εχουμε πολεοδομίες, θερμοκήπια αρπαχτών,  εκατομμύρια αυθαίρετα αμφίβολης  αντοχής και αβυσαλέας αισθητικής στη χώρα με τους περισσότερους σεισμούς στην Ευρώπη.  Εχουμε εφορίες ζημιογώνες,  εφόρους πανευτυχείς και φοροδιαφυγή απίστευτη.  Είμαστε η χώρα που σχεδόν οι μισοί κάτοικοι έχουν μαζευτεί στην Αθήνα κσι τώρα βέβαια με την κρίση θα φάει ο ένας τον άλλο.
  6. Η απαρίθμηση δεν έχει τέλος οπότε σταματάει εδώ.

Τώρα η χώρα έχει μπλέξει χοντρά με τα πακέτα βοήθειας, τα μεσοπρόθεσμα, τα μακροπρόθεσμα και τα βραχυπρόθεσμα σχέδια.  Αλλά παρά τη θέληση της ΕΕ να μας βοηθήσει γιατί έτσι εξυπηρετεί και τα δικά της συμφέροντα,  αν οι ίδιοι δεν κάνουμε αυτά που πρέπει δεν πρόκειται να σωθούμε. Θα μας πάρει και θα μας σηκώσει.

1η κίνηση θα έπρεπε να είναι  η δραστική μείωση του κόστους του κράτους, το οποίο υποτίθεται ότι υπάρχει για να υπηρετεί τη χώρα και όχι να απομυζά τους πόρους. Για να αποφευχθεί κάποια στιγμή η πλήρης καθίζηση, πρέπει εδώ και τώρα να μπεί φρένο εξόδων για μισθούς και συντάξεις του δημοσίου στα 10 δις ευρώ το χρόνο.  Ας μη γίνουν  απολύσεις,  αφού καμιά  πολιτική δύναμη δεν τις θέλει, όλο αυτό το πλήθος ας μοιράζεται τα μισά χρήματα, χωρίς φορολόγηση. Ας  παγώσουν για εύλογο χρονικό διάστημα οι υποχρεώσεις για στεγαστικά δάνεια σε τράπεζες για τους Δ.Υ.   Επίσης πρέπει να υπάρξει εξορθολογισμός με άγριο κούρεμα των εξόδων λειτουργίας του δημοσίου.  Απο αυτές τις δυο πηγές  μπορεί να εξοικονομηθούν  γύρω στα 25 δις ευρώ το χρόνο, ποσό μυθικό για τα χάλια που βρίσκεται η χώρα.  Ετσι μπορούμε να πετύχουμε ισοσκελισμένους προυπολογισμούς. Επίσης μπορούμε να αποφύγουμε την πώληση κοψοχρονιά κρατικής περιουσίας. Και φυσικά να διατεθούν πόροι για τους άνεργους και τους εντελώς ανυπεράσπιστους.

2η κίνηση θα έπρεπε να είναι ένας σωστός  μηχανισμός για έλεγχο  της φοροδιαφυγής, της εισφοροδιαφυγής και των δαπανών υγείας όπου γίνεται το έλα να δεις.  Εδώ δεν υπάρχει δε μπορώ, υπάρχει δε θέλω.

3η κίνηση θα έπρεπε να είναι ένα σύνολο απο προγράμματα ανάπτυξης στους τομείς που μπορούμε όπως στην ενέργεια, στον τουρισμό, στην αγροτική παραγωγή, τη ναυτιλία. Αυτά σε συνδυασμό με το ΕΣΠΑ και τα αναπτυξιακά  πακέτα της ΕΕ.  Ετσι ίσως ο νεκρός ιδιωτικός τομέας πάρει τα πάνω του.

4η κίνηση θα έπρεπε να είναι  η προσπάθεια για μεταφορά τεχνογνωσίας  απο την ΕΕ σε όλους τους τομείς.  Ο βασικός φόβος των δικών μας πολιτικών σε αυτό είναι να μη φανεί πόσο άχρηστοι είναι, ουσιαστικό θέμα κυριαρχίας δεν υπάρχει.

5η κίνηση είναι  να κάνει ο Πατριάρχης ένα ευχέλαιο μετ’ αρτοκλασίας ώστε  οι προσπάθειες να πιάσουν τόπο.

Αυτά τα ολίγα.