Το τοπίο αρχίζει να ξεκαθαρίζει. Η κυβέρνηση δεν επιθυμεί να πτωχεύσουν:
- Οι Τράπεζες
- Όσοι συμμετέχουν στο κλειστό επάγγελμα που λέγεται κατ’ ευφημισμόν «πολιτική»
- Ευλογημένα τμήματα του πληθυσμού, όπως το ιερατείο, οι υπάλληλοι της Βουλής, οι δικαστικοί κλπ.
- Τα συνήθη μεγαλο-λαμόγια των ΜΜΕ και της διαπλοκής, τα οποία έχουν ήδη μεταβληθεί σε «κρατικά» και ελέγχονται απολύτως.
Το θέμα είναι ότι όλοι αυτοί ΔΕΝ θα πτωχεύσουν και αυτό θα το παρουσιάσουν ως τη σωτηρία της χώρας από την πτώχευση. Κάποιοι, ωστόσο, θα πληρώσουν το μάρμαρο.
Μην αναρωτιέστε «ποιοι είναι αυτοί» – απλά κοιταχτείτε στον καθρέφτη!
Και αναρωτηθείτε αν μας συμφέρει εμάς μια τέτοια «σωτηρία από την πτώχευση»; Γιατί αυτή η «σωτηρία», σημαίνει:
- Εφιαλτικά επίπεδα ανεργίας
- Πλήρης κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους και της (όποιας) προστασίας των αδυνάτων
- Ιδιωτικοποίηση της Υγείας και της Εκπαίδευσης
- Μεσαιωνικό εργασιακό καθεστώς και μισθοί πείνας (όταν υπάρχουν) στον ιδιωτικό τομέα – πιθανότατα και στον δημόσιο τομέα
- Πλήρης αποδιοργάνωση του κρατικού μηχανισμού και αναστολή παροχής οποιαδήποτε υπηρεσίας προς τον πολίτη
- Καταστροφή του ασφαλιστικού συστήματος και απόλυτη συνταξιοδοτική ανασφάλεια.
- Επιστροφή στην προπολεμική ταξικότητα: καμιά δυνατότητα στο φτωχό να σπουδάσει ή να ξεφύγει από τη μιζέρια – εκτός, ίσως, από τη μετανάστευση.
- Πλήρης διάρρηξη του κοινωνικού ιστού, μετατροπή της κοινωνικής ζωής σε ζούγκλα.
Εγώ δεν τη θέλω μια τέτοια «σωτηρία από την πτώχευση». Προτιμώ να πτωχεύσουμε ΟΛΟΙ και να οργανώσουμε εξαρχής την οικονομία, το κράτος και τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις με βάση τις πραγματικές μας δυνατότητες και τις πραγματικές μας ανάγκες. Που σημαίνει ότι:
- Το παρόν πολιτικό προσωπικό φεύγει (με τήρηση των δημοκρατικών διαδικασιών) από τη μέση, στο σύνολό του.
- Επανεξετάζουμε τη σχέση μας με την ΕΕ και την Ευρωζώνη. Με τη λογική πως θέλουμε να μείνουμε, αλλά για να εξυπηρετούνται τα δικά μας συμφέροντα και όχι αποκλειστικά εκείνα του καπιταλισμού – καζίνο. Θυμόμαστε ξανά την μικρή λεξούλα «όχι».
- Οι πολίτες φτιάχνουμε και ενισχύουμε συνεχώς ένα πολύπλευρο κίνημα (πολιτικό, οικονομικό, καταναλωτικό, περιβαλλοντικό) και διεκδικούμε μέσα από αυτό την οικονομική και κοινωνική μας επιβίωση, την αξιοπρέπεια και την αισιοδοξία μας. Και, βέβαια, την ανακατανομή των πόρων, η οποία θα χρηματοδοτήσει μια υγιή και στέρεα, κατά το δυνατόν, ανάπτυξη.
- Παράλληλα, ενισχύουμε την κοινωνική αλληλεγγύη, τη βοήθεια (υλική, αλλά και με προσωπική εθελοντική προσφορά) στους άνεργους, τους ΑΜΕΑ, τους γέροντες κλπ.
Αυτά, ως πλαίσιο εργασίας. Περιμένω με ενδιαφέρον τις δικές σας σκέψεις.
85 σχόλια
Ροή σχολίων γι' αυτό το άρθρο
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 10:40 πμ
σχολιαστης
Ενα πρώτο σχόλιο.
Οτι γίνεται πρέπει να γίνεται συντεταγμένα και με βασική επιδίωξη την παραμονή στην ΕΕ.
Οι πιθανότητες να τα καταφέρουμε έξω απο την Ευρώπη είναι ανύπαρκτες.
Το γωνιακό μαγαζί περιμένει τις ευκαιρίες του.
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 10:44 πμ
Πάνος
Τις ευκαιρίες τις δημιουργείς, δεν πέφτουν από τον ουρανό, έτσι ξαφνικά…
Όσο για την ΕΕ, είμαι σαφής: τη θέλουμε (πολύ) αν μας εξυπηρετεί. Αν δεν, δεν είμαστε μαζοχιστές.
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 11:07 πμ
σχολιαστης
Για να μας εξυπηρετεί, πρέπει εκτός των άλλων να φτιάξουμε κράτος στο μέσο όρο των χωρών της ΕΕ.
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 11:36 πμ
Γιάννης
οι προτάσεις της πτώχευσης ή του κουρέματος θα υιοθετηθούν και από την κυβέρνηση και τις τράπεζες, με άλλο σκεπτικό φυσικά από εκείνο όσων τις ζητάνε τώρα, όταν βολέψει αυτές π.χ. όταν θα πιστέψουν ότι δεν έχουν άλλα να πάρουν χωρίς σκοτωμούς. έως τότε δεν θα υπάρχει κανένας κίνδυνος πτώχευσης. σε κάθε περίπτωση, είτε πριν από την πτώχευση στα μέτρα τους είτε μετά την πτώχευση είτε με την “σωτηρία”, τα αποτελέσματα θα είναι αυτά που λες.
η ε.ε. δεν είναι θρησκεία, υπάρχει για να εξυπηρετεί αμοιβαία συμφέροντα. η συμμετοχή στο σκληρό πυρήνα της ε.ε. ήταν, είναι και θα είναι ασύμφορη για τις δυνατότητες της ελλάδας, όπως είναι ασύμφορη και η αποχώρηση από αυτόν άμεσα και χωρίς προετοιμασία ή η αποχώρηση με τρόπο σύμφωνο με τις επιθυμίες του σκληρού πυρήνα.
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 11:53 πμ
zeppos
“Οι πολίτες φτιάχνουμε και ενισχύουμε συνεχώς ένα πολύπλευρο κίνημα (πολιτικό, οικονομικό, καταναλωτικό, περιβαλλοντικό) και διεκδικούμε μέσα από αυτό την οικονομική και κοινωνική μας επιβίωση, την αξιοπρέπεια και την αισιοδοξία μας. Και, βέβαια, την ανακατανομή των πόρων, η οποία θα χρηματοδοτήσει μια υγιή και στέρεα, κατά το δυνατόν, ανάπτυξη.”
Τι λές ευλογημένε;
Τα ίδια δεν μας λένε ΟΛΟΙ οι πολιτικοί χρόνια τώρα προεκλογικώς;
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 12:26 μμ
nikiplos
Επί του προκειμένου…
Προσωπικά, δεν βλέπω σωτηρία εντός ΕΕ και κυρίως εντός ευρωζώνης.
Η Ε.Ε. για την ώρα μας προσφέρει ελάχιστα, εκτός από το περιβόητο πακέτο “σωτηρίας” μόνο όλων όσων σωστά περιγράφει ανωτέρω το ποστ… Απλά να εξηγήσουμε σε όλους τους τόνους ότι ΔΕΝ θέλουμε να σωθούμε…
Ένα παράδειγμα: Εισάγουμε όλα τα ανταγωνιστικά για εμάς προϊόντα μέσω Ε.Ε. και δεν υπάρχει δίχτυ προστασίας. Αντίθετα ΔΕΝ εισάγουμε φθηνά βιομηχανικά απευθείας από τις πηγές, ενώ κάποια ΔΕΝ τα εισάγουμε καθόλου (πχ τα κινέζικα “smart”-JAC ή κορεάτικα ssangyong που κοστολογούνταν καινούρια 3000€. Η Ε.Ε. τα απαγορεύει για αθέμιτο ανταγωνισμό και επιτρέπει μόνο τα πολύ ακριβά μοντέλα τους). ΑΚόμη κι όταν εισάγονται ανταγωνιστικά βιομηχανικά προϊόντα στην ΕΕ υποχρεούνται σε διατίμηση… κοινώς τα δικά μας δικά μας και τα δικά σας δικά μας μας, λέει ο Ευρωπαϊκός Βορράς.
Όσο παραμένουμε στο ευρώ, τίποτε εγχώριο δεν είναι ανταγωνιστικό και ούτε πρόκειται να γίνει όσο κι αν ο ΓΑΠ και η υπόλοιπη παρέα οραματίζονται τσεκουρώνοντας τους μισθούς. Οι μισθοί είναι σχετικοί και έχουν να κάνουν πάντοτε με το κόστος ζωής. Όσο όλοι αυτοί που μας κυβερνούν είναι λούστράκια των Καρτέλ και των εγχώριων μαφιόζων του χονδρεμπορίου, οι μισθοί θα είναι πείνας… μαζί και το κράτος νταβατζής που παίρνει κλεπτικά από τον κόσμο, άνεργους, συνταξιούχους που πλήρωσαν με το παραπάνω κάποτε το μόχθο τους για να έχουν μια αξιοπρεπή σύνταξη… Αντίθετα ενόσω είμαστε στο ευρώ και για μας εδώ το νόμισμα είναι ελαστικό ως προς την παραγωγή, στα ζητήματα των εισαγωγών το ευρώ μας υποτιμά συνεχώς. Έτσι εισάγουμε ντομάτες Ολλανδίας και όσο κι αν φαίνεται περίεργο (τό να χέρι νίβει τ’ άλλο) στα “ελληνικά” Σ/Μ καρτέλ, δεν βρίσκεις τίποτε ελληνικό…
Η γνώμη μου: χρεωκοπία και στάση πληρωμών τώρα!
1. κρατικοποίηση των τραπεζών και δέσμευση των καταθέσεων υπέρ του κράτους.
2. Διελκυστίνδα διεθνών δικών σε όσους τα έβγαλαν παράνομα, εκτός, έτσι ώστε να τα φάνε στους ξένους δικηγόρους…
3. Δήμευση της περιουσίας όλων όσων έκλεψαν ή χρωστούν.
4. Φορολόγηση των εταιριών και των offshore.
5. Ίδρυση κρατικών ΔΕΚΟ: α. Τράπεζα που θα προστατέψει το δημόσιο χρήμα
β. Τράπεζα που θα πάρει τα κόκκινα στεγαστικά από τις δημευμένες τράπεζες και θα τα διαχειριστεί με γνώμονα το δημόσιο κοινό συμφέρον, έχουμε ξαναπει πως και γιατί.
Σίγουρα θα γίνουν όλα χειρότερα, αλλά όχι τόσο όσο φανταζόμαστε τώρα με το μυαλουδάκι μας… Οι μόνοι που θα έχουν πρόβλημα είναι εκείνοι που θα θέλουν να … σπουδάσουν στην Ε.Ε (μόνο εκεί, όχι στις ΗΠΑ ή αλλού),καθώς το Ευρώ θα γίνει απλησίαστο για μας… αλλά who cares?
Πριν βιαστείτε να κρίνετε τα ανωτέρω ως ιδιαίτερα αριστερίζοντα, να πούμε ότι έγιναν στις ΗΠΑ δυό φορές… Από τον Κάρτερ και τον Κλίντον.
Από τα πολιτικά του Αριστοτέλη, ξέρουμε πως τα αδύναμα κράτη πρέπει να έχουν αρκετά κρατικά μονοπώλια, ώστε να προστατεύουν το δημόσιο συμφέρον…
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 12:30 μμ
zeppos
Οι αγαναχτισμένοι να επιτρέπονται;
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 12:44 μμ
xBerliner
Πάνο να με συγχωρείς αλλά λαϊκίζεις. Και εξηγούμε γραμμή προς γραμμή:
“Η κυβέρνηση δεν επιθυμεί να πτωχεύσουν:
Οι Τράπεζες”
Πολύ σωστά. Γιατί αν πτωχεύσουν θα πρέπει το κόστος να αναλάβει το κράτος (καταθέσεις + εξυπηρέτηση δανείων) με κύριο λόγο κερδισμένους τους γνωστούς νταβατζήδες που χρωστάνε.
” Όσοι συμμετέχουν στο κλειστό επάγγελμα που λέγεται κατ’ ευφημισμόν «πολιτική»”
Εδώ έχει δίκιο.
“Ευλογημένα τμήματα του πληθυσμού, όπως το ιερατείο, οι υπάλληλοι της Βουλής, οι δικαστικοί κλπ.
Τα συνήθη μεγαλο-λαμόγια των ΜΜΕ και της διαπλοκής, τα οποία έχουν ήδη μεταβληθεί σε «κρατικά» και ελέγχονται απολύτως.”
Δεν έχει τα @@ να τα βάλει με αυτούς για διάφορους λόγους όχι ότι την ενδιαφέρει αν θα χρεοκοπήσουν. Π.χ. το ιερατείο έχει ακόμα μεγάλη δημοφιλία στο εκλογικό σώμα και μπορεί να κινητοποιήσει μεγάλα τμήματα πληθυσμού πολύ εύκολα (ευκολότερα π.χ. από τους αγανακτισμένους).
“Γιατί αυτή η «σωτηρία», σημαίνει:
Εφιαλτικά επίπεδα ανεργίας
Πλήρης κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους και της (όποιας) προστασίας των αδυνάτων
Ιδιωτικοποίηση της Υγείας και της Εκπαίδευσης
Μεσαιωνικό εργασιακό καθεστώς και μισθοί πείνας (όταν υπάρχουν) στον ιδιωτικό τομέα – πιθανότατα και στον δημόσιο τομέα
Πλήρης αποδιοργάνωση του κρατικού μηχανισμού και αναστολή παροχής οποιαδήποτε υπηρεσίας προς τον πολίτη
Καταστροφή του ασφαλιστικού συστήματος και απόλυτη συνταξιοδοτική ανασφάλεια.
Επιστροφή στην προπολεμική ταξικότητα: καμιά δυνατότητα στο φτωχό να σπουδάσει ή να ξεφύγει από τη μιζέρια – εκτός, ίσως, από τη μετανάστευση.
Πλήρης διάρρηξη του κοινωνικού ιστού, μετατροπή της κοινωνικής ζωής σε ζούγκλα.
”
Η μη “σωτηρία τί σημαίνει?
Πότε η υγεία στην ελλάδα ήταν δημόσια; Προσωπικά δεν ξέρω ούτε μισή περίπτωση γνωστού μου που να χρειάστηκε να εγχειριστεί και δεν έδωσε φακελάκι ή δεν αναγκάστηκε να πάει σε ιδιωτική κλινική.
Η παιδεία μπορεί να είναι τυπικά (αλλά μόνο εν μέρει πρακτικά) δημόσια. Θέλουμε όμως τέτοια παιδεία; Και από που προκύπτει ότι οι αλλαγές στην τριτοβάθμια οδηγούν σε ιδιωτικοποίηση. Έχω σπουδάσει με αιματηρές προσπάθειες από την οικογένειά μου παρότι τότε η παιδεία δεν είχε ακόμα ιδιωτικοποιηθεί. Και “μετανάστευσα” την εποχή των παχιών αγελάδων στην ελλλάδα για να ξεφύγω από τη δημοσιουπαλληλίστικη μιζέρια της γενιάς μου. Δεν νομίζω ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν χειρότερα.
“Προτιμώ να πτωχεύσουμε ΟΛΟΙ και να οργανώσουμε εξαρχής την οικονομία, το κράτος και τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις με βάση τις πραγματικές μας δυνατότητες και τις πραγματικές μας ανάγκες. ”
Η αιτία που φτάσαμε ως εδώ θα είναι και η αιτία που θα μας οδηγήσει πίσω σε μια βαλκανική-οθωμανική κοινωνική οργάνωση (με τις συντεχνίες, τους βολευτές κοτζαμπάσηδες κτλ.) αν χρεοκοπήσουμε στην πράξη. Όχι ότι βγήκαμε ποτέ από αυτή την οργάνωση αλλά ειδικά αν κόψουμε τους δεσμούς μας με την ευρώπη θα χάσουμε κάθε ελπίδα.
“Το παρόν πολιτικό προσωπικό φεύγει (με τήρηση των δημοκρατικών διαδικασιών) από τη μέση, στο σύνολό του.”
Κυριακή κοντή γιορτή. Σε δύο χρόνια το πολύ θα έχουμε εκλογές, αλλά πάμε στοίχημα ότι θα πάμε από τον ανίκανο στον πανύβλακα;
“Επανεξετάζουμε τη σχέση μας με την ΕΕ και την Ευρωζώνη. Με τη λογική πως θέλουμε να μείνουμε, αλλά για να εξυπηρετούνται τα δικά μας συμφέροντα και όχι αποκλειστικά εκείνα του καπιταλισμού – καζίνο. Θυμόμαστε ξανά την μικρή λεξούλα «όχι».”
Η ΕΕ είναι μια διαρκής διαπραγμάτευση όπου λες όχι όταν μπορείς. Μέχρι στιγμή όμως δεν μας έδωσε και λίγα.
“Οι πολίτες φτιάχνουμε και ενισχύουμε συνεχώς ένα πολύπλευρο κίνημα (πολιτικό, οικονομικό, καταναλωτικό, περιβαλλοντικό) και διεκδικούμε μέσα από αυτό την οικονομική και κοινωνική μας επιβίωση, την αξιοπρέπεια και την αισιοδοξία μας. Και, βέβαια, την ανακατανομή των πόρων, η οποία θα χρηματοδοτήσει μια υγιή και στέρεα, κατά το δυνατόν, ανάπτυξη.”
Εδώ θυμίζεις Τσίπρα. Το αναπάντητο ερώτημα παραμένει. Πως διατηρούμε ένα αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο ενισχύοντας το κοινωνικό κράτος τη στιγμή που δεν έχουμε πρωτογενή πλεονάσματα. Γιατί λεφτά ΔΕΝ υπάρχουν.
“Παράλληλα, ενισχύουμε την κοινωνική αλληλεγγύη, τη βοήθεια (υλική, αλλά και με προσωπική εθελοντική προσφορά) στους άνεργους, τους ΑΜΕΑ, τους γέροντες κλπ.”
ΟΚ αυτό αν το έγραφες σε έκθεση στις πανελλήνιες θα το έπαιρνες το εικοσάρι χαλαρά. Όλα αυτά απαιτούν ανεπτυγμένη κοινωνική συνείδηση την οποία δεν έχουμε. Μας ενδιαφέρει ο εαυτός μας, το σόι μας, περιβαλλοντικά μόνο η γειτονιά μας και οικονομικά μόνο η συντεχνία μας, όλοι οι υπόλοιποι να πάνε να γαμηθούν. Αυτό θέλει τουλάχιστον μια γενιά για να αλλάξει.
Με λίγα λόγια αφήνεις να εννοηθεί ότι υπάρχει και άλλος δρόμος, ο οποίος δεν θα φέρει ανεργία, δεν θα μειώσει το κοινωνικό κράτος και πιθανόν δεν θα μας βγάλει από το ευρώ και την ΕΕ. Και ο τρόπος να το πετύχουμε αυτό είναι να επαναδιαπραγματευτούμε με την ΕΕ (οι λαϊκισμοί του πανύβλακα δηλαδή) και ταυτόχρονα να ενταχθούμε σε κοινωνικά κινήματα. Τρία πουλάκια κάθονταν με λίγα λόγια.
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 12:45 μμ
σχολιαστης
Τι να πω, έχω μείνει ξερός.
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 12:53 μμ
Άγγελος
όπως ορθώς επισημαίνει ο Γιάννης, η παραμονή στην ΕΕ έχει νόημα εάν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της χώρας.
Λέω τώρα εγώ…
Ποία είναι αυτά; Η ομαλή και δίκαια οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη, η διατηρισιμότητα αυτής και η εθνική κυριαρχία.
Πως εξασφαλίζεται αυτή; Με την δημιουργία ανταγωνιστικής παραγωγικής βάσης.
Πως δημιουργήται αυτή (εντός ΕΕ αρχικά, και μετά αποφασίζουμε εάν θέμε να μείνουμε ή όχι);
Λίγη περιφερειακή ανάλυση τώρα…
Η Ελλάδα εντός ΕΕ αντιμετωπίζει προβλήματα
1) μεγέθους,
2) πυκνότητας και
3) περιφερειακότητας,
κοινώς είναι μια μικρή, φτωχή, κατακερματισμένη χώρα στην άκρη της ΕΕ.
Ενώ το 1) και το 2) δεν επιηράζονται άμεσα από την πολιτική της ΕΕ, το 3) εντείνεται. από την διαδικασία Ευρωπαικής ολοκλήρωσης.
Απλά όσο αφαιρούνται εμπόδια στην οικονομική δραστηριότητα, μέσω
1) εν. αγοράς και κατάργησης δασμών
2) Ευρώ και κατάργησης έμμεσων δασμών και
3) ολοκλήρωσης των ΤΕΝ και μείωσης του κόστους μεταφορών
οι ΚΕΝΤΡΙΚΕΣ περιοχές της ΕΕ αποκτούν ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ έναντι της περιφέρειας.
Οι εξισωτικές μεταβιβάσεις της ΕΕ μέσω π.χ. Διαρθρωτικών Ταμείων επιδιώκουν μια εξισορρόπηση, αλλά δεν επαρκούν διότι
α) είναι σχετικά αδύναμες σε σχέση με τις κεντρομόλες δυνάμεις που αναπτύσσονται στην ένωση και
β) είμαστε τενεκέδες και δεν ξέρουμε να τις εκμεταλλυετούμε σωστά.
Λίγη θεωρία τώρα…
Υπάρχουν διάφορα υποδείγματα περιφεριακής οικονομιάς, το καθένα έχει κάποια χρησιμότητα, αλλά κανένα δε λέει όλη την αλήθεια
Ας σταθούμε στα
1) Νεοκλασσικό υπόδειγμα, βασιζόμενο στην εξίσωση ανισοτήτων μέσω της κινητικότητας των παραγόντων της παραγωγής (βασικά του κεφαλαίου). Πάσχει σε κάποια σημεία, αλλά η Ιρλανδία έχει αποδείξει το εφικτό, όσον αφορά την έλκυση Άμεσων Ξένων Επενδύσεων (ΑΞΕ).
2) Θεωρία της πόλωσης, ως αντίβαρο στο 1). Η θεωρία της πόλωσης λέει βασικά ότι τα λεφτά πάνε στα λεφτά.
3) Θεωρία της ενδογενούς περιφερειακής ανάπτυξης, βασιζόμενη στην εδραίωση περιφερειακών παραγωγικών δομών. Στο προκείμενο μας ενδιαφέρουν τα θέματα που αφορούν στην εμβάνθυση της παραγωγικής δομής για την κάλυψη της τοπικής ζήτησης, στην ανάπτυξη εφηρμοσμένης καινοτομίας και στην διαφοροποίηση της οικονομιάς.
4) Θεωρία Εξαγωγικής Βάσης, όπου διαμορφώνεται μια εξωτερική ζήτηση που την καλύπτει ένας εξαγωγικός τομέας (βασικος τομέας) που τραβάει και την υπόλοιπη οικονμία (μη βασικός τομέας) μαζί του.
Θεωρούμε ότι και τα 4 έχουν κάτι να μας δώσουν.
Λίγη πολιτική τώρα
1) Λύσεις σύμφωνα με το νεοκλασσικό υπόδειγμα συνεπάγονται την προσέλκυση κεφαλαίου ως ΑΞΕ. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με την θέσπιση ζωνών χαμηλής φορολόγησης και σταθερότητας φορολογικού πλαισίου με ορίζοντα 20ετίας. Χαμηλοί μισθοί δεν είναι απαραίτητο συστατικό αυτών των ζωνών. ασχέτως του τι λένε οι διάφοροι αριστερίζοντες κάτι τέτοιο δεν επιβεβαιώνεται εμπειρικά. Οι τομείς που μας ενδιαφέρουν θα πρέπει να είναι αυτοί που το κόστος μεταφοράς δεν θα αποτελεί σοβαρό πρόβλημα, δηλαδή ελαφρά προϊόντα υψηλής αξίας. Σε κάθε περίπτωση θα δώσουμε και λίγο κώλο π.χ. σε θέματα περιβάλλοντος ή απολύσεων, είναι αναπόφευκτο γιατί ως γνωστό κώλοι υπάρχουν λεφτά δεν υπάρχουν.
2) Λύσεις σύμφωνα με την Θεωρία της πόλωσης σημαίνουν την ύψωση φραγμών απέναντι στον ανταγωνισμό. Αυτοί ουσιαστικά δεν επιτρέπονται μέσα στην ΕΕ. Δύο παραθυράκια υπάρχουν.
α) Αμυντικές δαπάνες, οι οποίες δεν υπόκεινται στο πλαίσιο των δημόσιων προμηθειών. Εδώ θα θεωρήσουμε την άμυνα σαν «εξωτερική» ανελαστική ζήτηση και θα χτίσουμε επάνω της την διαμόρφωση ενός βασικού τομέα σύμφωνα με την Θεωρία Εξαγωγικής Βάσης
β) Εισαγωγή «πράσινης δημόσιας προμήθειας» και άλλων τέτοιων παραριών. Έτσι θα λέμε ότι ναι μεν να αγοράσουμε από τη Δανεία αλλά για να μεταφέρετε τα καβλιτζέκια σας εδώ θα παράγετε διοξείδιο του άνθρακα που είναι τζιζ κακά, οπότε, άσε θα φτιαξουμε εδώ και ας είναι πιο ακριβά γιατί στο σύστημα αξιολόγησης προσφορών αυτό το γαμημένο διοξείδιο τα φέρνει όλα τούμπα.
3) Λύσεις σύμφωνα με την θεωρία της ενδογενούς περιφερειακής ανάπτυξης. Εδώ θα πρότεινα δύο κατευθύνσεις
α) εμβάνθυση της παραγωγικής δομής όσον αφορά την γεωργία, ήτοι ολοκληρωμένες δομές εξευγενισμού αγροτικών προϊόντων και τοπική παραγωγή ενδιάμεσων αγαθών και υπηρεσιών (αν και εδώ πάμε σχετικά καλά τελευταία),
β) ανάπτυξη κρίσιμης μάζας καινοτομίας στον γεωργικό τομέα μέσω προσέλκυσης ξένων ερευνητών και οργανισμών έρευνας. Η χώρα έχει μεγάλη παραγωγική περίοδο και πλήθος μικροκλιμάτων για να μπορούν να δοκιμάσουν όλοι όλα. Αυτό σημαίνει α) εκτάσεις, β) υποδομές και γ) γλειφιτζουράκια, δηλαδή, άντι κ. ερευνητά να φάτε τα νιάτα σας στην Ολλανδία, να μια βιλίτσα κοντά στη θάλασσα έναντι συμβολικού ενοικιίου για 25 χρόνια άμα έρθετε στην Ν. Ηρακλείτσα (αυτό βασικά για πέσει και κανά μπετό μην μαραζώσει η ατμομηχανή my ass της ελληνικής οικονομιάς.
Για να γίνει το 1) απαιτείται η εκτέλεση όλων των υπουργών οικονομικών από το 1974 μέχρι σήμερα
Για να γίνει το 2) απαιτείται ο απαγχονσιμός όλων των υπουργών αμύνης και εξωτερικών από το 1981 μέχρι σήμερα
Για να γίνει το 3) απαιτείται ο ανασκολοπισμός όλων των υπουργών γεωργίας και ανάπτυξης από το 1981 μέχρι σήμερα.
Γάμα το, δεν γίνεται, ας πτωχεύσουμε καλύτερα.
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 1:03 μμ
σχολιαστης
Αφου θα τα πληρώσουμε τα δημοψηφίσματα, δε ρωτάνε “ναι ή όχι στην ΕΕ με όποιο κόστος”;
Και ας γίνει κουβέντα ανοιχτή για το τι σημαίνει μέσα ή έξω από το μαντρί, για να υπάρχει δημοκρατική νομιμοποίηση της όποιας απόφασης.
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 1:12 μμ
M
–
Αυτό αγαπητέ, δυστυχώς και με το μπαρδόν, μόνον με ερπυστριοφόρα τεθωρακισμένα οχήματα (λαϊκιστί τανκς) επιτυγχάνεται.
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 1:45 μμ
Πάνος
Ζωηρούς και ενδιαφέροντες σας βρίσκω… Στα πιο “προκλητικά” σημεία θα πάρω το ριμπάουντ όταν (ξανα)βρεθώ στο ήρεμο περιβάλλον του γραφείου μου – τώρα είμαι on the road…
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 1:52 μμ
nikiplos
Η Ιρλανδία υπήρξε ο αγγλόφωνος δούρειος ίππος της αγγλόσφαιρας στη ζώνη του ευρώ… εξού και οι υπερβολικές υπερατλαντικές επενδύσεις στη χώρα…
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 2:09 μμ
Omadeon
Επιτέλους ένα σωστό ποστ ρε Πάνο… (σόρυ που το λέω, αλλά έχω καιρό να δω κάτι τέτοιο).
Με τις… λάθος αντιρρήσεις άλλων, όπως πάντα (Χεχε).
Εδώ όμως πολλοί ξεχνάνε ότι η ΜΗ-συμμετοχή στην ευρωζώνη ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ από την Ε.Ε.
Δηλαδή… από που κι ως που “δεν είναι στην Ε.Ε.” η Βρεταννία, που ως γνωστόν κλώτσησε μακριά της το Ευρώ? Ας σοβαρευτούμε.
Θέλετε τα πλεονεκτήματα της Ε.Ε. χωρίς τα μειονεκτήματα. ΟΚ, τα έχετε ΗΔΗ, τα πιο πολλά. Αλλά το ευρώ πρέπει να φύγει και οι τράπεζές μας να εθνικοποιηθούν, σε συνδυασμό να άρνηση πληρωμής του ΣΥΝΟΛΟΥ των χρεών. Και ΟΛΑ τα λαμόγια στη φυλακή.
ΑΥΤΟ είναι το “μέτωπο”. Θέλετε κάτι άαααλλο? ΦΑΤΕ το.
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 2:10 μμ
Omadeon
Υ.Γ. σε συνδυασμό ΜΕ άρνηση πληρωμής του ΣΥΝΟΛΟΥ των χρεών (διόρθωση)
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 2:11 μμ
catalinas
αυτο βοηθα πολυ .. αν δεν ξεφορτωθεις τους φωστηρες δεν γινεται τιποτα. Πραγματικα τιποτα.
http://mimisandroulakis.blogspot.com/2011/09/blog-post.html
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 2:39 μμ
xBerliner
@Άγγελος
Λες:
“3) περιφερειακότητας,
κοινώς είναι μια μικρή, φτωχή, κατακερματισμένη χώρα στην άκρη της ΕΕ.
Ενώ το 1) και το 2) δεν επιηράζονται άμεσα από την πολιτική της ΕΕ, το 3) εντείνεται. από την διαδικασία Ευρωπαικής ολοκλήρωσης.
Απλά όσο αφαιρούνται εμπόδια στην οικονομική δραστηριότητα, μέσω
1) εν. αγοράς και κατάργησης δασμών
2) Ευρώ και κατάργησης έμμεσων δασμών και
3) ολοκλήρωσης των ΤΕΝ και μείωσης του κόστους μεταφορών”
Αυτή είναι η μια πλευρά του νομίσματος. Η άλλη λέει ότι η μείωση του κόστους μεταφορών μειώνει το πρόβλημα περιφερειακότητας.
Λες ότι πρέπει να διατηρήσουμε την εθνική κυριαρχία. Δεν ξέρω πως το εννοείς, αλλά προσωπικά ελπίζω σε μια πραγματική ευρωπαϊκή ολοκλήρωση/ομοσπονδία η οποία συνεπάγεται φυσικά μείωση αυτού που σήμερα ξέρουμε ως εθνική κυριαρχία.
Επίσης φραγμούς εντός ΕΕ δεν μπορείς να υψώσεις. Ο πρώτος είναι ο προφανής (παράνομοι). Ο άλλος είναι ότι τα παραθυράκια έχουν είσοδο και έξοδο. Ότι παπαριά πεις για να βάλεις φραγμό στα προϊόντα του δανού μπορεί να τη πει και ο δανός για να βάλει στα δικά σου (αρχή της αμοιβαιότητας). Επίσης η εσωτερική αγορά είναι μικρή. Δεν μπορείς να έχεις ανάπτυξη αν δεν εξάγεις. Και για να εξάγεις πρέπει να παράγεις ανταγωνιστικά προϊόντα. Αλλά αυτό δεν θα το πετύχεις ποτέ εντός προστατευτικού περιβάλλοντος.
Στις αμυντικές δαπάνες θα συμφωνήσω μαζί σου απόλυτα. Μάλιστα θα μπορούσε μέσω αρχικά συμπαραγωγής να κερδίσεις όχι μόνο σε άμεσα οικονομικά οφέλη αλλά και σε τεχνογνωσία. Εδώ επίσης θα συμφωνήσω ότι θέλουν ηλεκτρική καρέκλα (ο απαγχονισμός είναι ξεπερασμένος πια) όλοι οι υπουργοί αμύνης.
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 2:51 μμ
Άγγελος
nikiplos,
είχα βρεθεί στην Ιρλανδία το 2000 και είχα μιλήσει με στελέχη του Τμήματος Περιφερειακής Ανάπτυξης (το Υπουργείο δηλαδή).
τους βρήκα πολύ προσγειωμένους, καταρτισμένους και αποδοτικούς με βάση τα συμφέροντα της χώρας τους. δεν λέω ότι δεν κάναν λάθη στην πορεία και πως δεν τους έφυγε το παιχνίδι μέσα από τα χέρια με την βλακεία της κυβέρνησης να πάρει επ΄ώμου τις τράπεζες.
το πρόβλημα με την Ιρλάνδία είναι για τις άλλες χώρες της ΕΕ οτι είναι σχετικά αξιόπιστη χώρα Ευρώ με 12% φορολόγηση εταιριών (π.χ. η Βουργαρία είναι χώρα μπουρδέλο με 10% και λέβα, η Ελλάδα είναι χώρα μπουρδέλο με 25% και ευρώ, άρα βολεύει να πάει κανείς Έιρε). Η Γερμανία κατεβάζει μπινελίκια εδώ και χρόνια γιατί η BMW π.χ. μεταφέρει λογιστικά δραστηριότητες στο Δουβλίνο. Ας προσέχανε. Δεν έγινε δούρειος ίππος επειδή η Microsoft πήγε εκεί.
Omadeon
το πλεινέκτημα του ευρώ είναι η σχετική νομισματική σταθερότητα, ιδίως αφού εισάγουμε ενδιάμεσα αγαθά και καύσιμα σε $. Αν το πάρει η κάτω βόλτα βέβαια αλλάζει.
αν τώρα γυρίσουμε σε δραχμή, δεν υπάρχει λόγος να μην πληρώσουμε τα δάνεια μας (αποφεύγοντας έτσι τον ρόλο του παρία). απλά όλα μας τα δάνεια, πλην τα τροικανά είναι μετατρέψιμα.
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 3:01 μμ
"κοινος νους"
Κραταω απο το κειμενο σου το πιο σημαντικο:Το παρόν πολιτικό προσωπικό φεύγει (με τήρηση των δημοκρατικών διαδικασιών) από τη μέση, στο ΣΥΝΟΛΟ του
Ελπιζω να συμπεριλαμβανεις και τους οικολογους -πρασινους.
Θα προσθετα και χωρις δημοκρατικες διαδικασιες
Πλεον κατι που φαινοταν αποκρουστικο σαν ιδεα πριν μερικα χρονια,
αρχιζει και συζητειται ολο και περισσοτερο ακομα και απο ατομα υπερανω πασης υποψιας
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 3:04 μμ
Άγγελος
“…Αυτή είναι η μια πλευρά του νομίσματος. Η άλλη λέει ότι η μείωση του κόστους μεταφορών μειώνει το πρόβλημα περιφερειακότητας….”
όχι το εντείνει. αυτό αναδυκνύει η θεωρία της πόλωσης (βλ. Polarisationstheory π.χ. κατά Myrdal et al.) Το όφελος που δίνει η μείωση του κόστους μεταφορών γίνεται εκμεταλλέυσιμο από το κέντρο πολύ καλύτερα από ότι η περιφέρεια. Οι νεοκλασσικοί λένε όχι, ευνοεί την κινητικότητα των παραγόντων, αλλα΄η εμπειρία δείχνει άλλα.
“Ότι παπαριά πεις για να βάλεις φραγμό στα προϊόντα του δανού μπορεί να τη πει και ο δανός για να βάλει στα δικά σου (αρχή της αμοιβαιότητας)”
Σαφώς. Αλλά δεν με πειράζει και πολύ τώρα (φέτα και λάδι πουλαώ, αν δεν τα πάρει ο δανός θα τα πάρει ο κινέζος). Σκοπός μου είναι να δημιουργήσω μια “θερμοκοιτίδα” για να σταθεί το παιδί στα πόδια του ΤΩΡΑ, όχι μόνιμα. Πριν από το 1981 υπήρχε αυτή η θερμοκοιτίδα. Μετά από αβελτηρία των κυβερνώντων το βρέφος πέθανε διότι σαν να μην έφτανε το ζόρι των βορείων, το βιάσανε και οι ίδιοι οι κυβερνώντες (λέγε με ΠΑΣΟΚ).
“Λες ότι πρέπει να διατηρήσουμε την εθνική κυριαρχία. ”
Ναι ασφαλώς, γιατί κάτι άλλο δεν υπάρχει ΤΩΡΑ. Όταν με το καλό προχωρήσουμε στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση/ομοσπονδία, να πάμε καβαλλάρηδες, όχι συρόμενοι. Και η Καλιφόρνια χρεωκόπησε αλλά δεν είδα την Πενσυλβάνια να την γαμοσταυρίζει από το πρωί ως το βράδυ
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 3:35 μμ
John
γαμώ το κέρατό μου
πότε αυτη η βουλη εδώ και δύο χρόνια έχει συζητήσει σοβαρά για το πού πρέπει να πάμε με το 1/10 της σοβαρότητας της συζήτησης που αναπτύσσεται εδώ και σε κάποια άλλα ανάλογα μπλογκ απο τους πολίτες ; ψηφίζουν μόνο κάτι άθλια νομοσχέδια και μετά εξαφανίζονται, αυτη δεν ειναι βουλή ειναι μια παρέα θλιβερών ανθρώπων-που παριστάνουν τη βουλή ‘των Ελλήνων΄…
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 3:53 μμ
σχολιαστης
Η κουβέντα είναι σε λάθος βάση. Στην ΕΟΚ και στην ΕΕ μπήκαμε κυρίως για εθνικούς λόγους, όπως και η Κύπρος.
Και είναι η ασπίδα μας σε μια τόσο ταραγμένη γειτονιά. Εκτός αν οι …αναχωρητές ξέρουν κάτι παραπάνω.
Λες και δεν ξέρουμε ότι τη μεγαλύτερη ευθύνη για το σημερινό χάλι την έχουμε οι ίδιοι.
Που πας καραβάκι με τέτοιον καιρό; Σοβαρευτείτε.
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 4:03 μμ
"κοινος νους"
“Λες και δεν ξέρουμε ότι τη μεγαλύτερη ευθύνη για το σημερινό χάλι την έχουμε οι ίδιοι”.
Καλα μη βαζετε και στοιχημα. Υπαρχουν παρα παρα πολλοι σ αυτη την χωρα που θα σας πουν ακριβως το αντιθετο. Ξερετε, φταινε η Μερκελ και οι Γερμανοι ,οι ευρωπαιοι, οι αμερικανοι .
Τρικυμια εν κρανιω των νεοελληνων
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 5:10 μμ
Ενη
Ολες οι ενδεχόμενες λύσεις και προτάσεις, εν τάξει, απηχούν τις απόψεις των συμμετεχόντων στην παρούσα συζήτηση.
Ομως δίνεται εντονα η εντύπωση οτι ολες αυτές οι σκέψεις και απόψεις πρώτη φορά ,οχι μόνο βγαινουν στη δημοσιότητα (πληθος αναλύσεων επι μήνες απο πασης φύσεως ειδικούς η μη αναλυτές και οχι μόνο στα μπλογκς)., αλλά
ειναι και ζητήματα που ουδέποτε απασχόλησαν ολόκληρη κυβέρνηση, κατα την αποψη ορισμένων.
Λες και η Ελλάδα βρίσκεται σε ενα……… κενό.
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 5:51 μμ
Δύστροπη Πραγματικότητα
Ωχ, ωχ, ήρθε πάλι ο Μόσιαλος…
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 6:11 μμ
σχολιαστης
Η πλάκα της υπόθεσης είναι ότι ο Βενιζέλος επιχείρησε για πρώτη φορά να ακολουθήσει πιο …επαναστατική στάση λέγοντας στην τρόικα: δεν παίρνω άλλα μέτρα, η 6η δόση θα δωθεί με πολιτική απόφαση.
Με δυο λόγια επιχείρησε να ακολουθήσει την πολιτική Σαμαρά για επαναδιαπραγμάτευση και εισέπραξε αυτό που εισέπραξε.
Αν με την πολιτική σου στέλνεις το μήνυμα ότι κατά βάθος θέλεις να κοροιδέψεις τους κουτόφραγκους και να διατηρήσεις τα ίδια βιλαέτια, εισπράττεις αυτό που εισέπραξε ο Μπένυ.
Δυστυχώς ο χοντρός ενώ λέει πολλά, δε λέει.
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 8:01 μμ
δεξιος
Bασικά σημαίνει ότι πρέπει να μείνουμε στο ευρώ έστω και με ελεγχόμενη χρεωκοπία ή συντεταγμένη χρεωκοπία για να διασωθεί ο Παπανδρέου για όσα διέπραξε.
http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=310053
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 8:05 μμ
δεξιος
@ Omadeon
Βάσει των συνθηκών δεν μπορείς να φύγεις από την ευρωζώνη χωρίς να φύγεις από την ΕΕ.
Η Αγγλία δεν μπήκε ποτέ στην ευρωζώνη και εξαιρέθηκε ρητά από τη συνθήκη του Μάαστριχτ.
Αλλοι δεν μπαίνουν επίτηδες (Δανία,Σουηδία) και το εξετάζουν.Δεν μπορείς όμως να μπεις και μετά να βγεις χωρίς να φύγεις και από την ΕΕ.
Φυσικά μπορεί επ αυτού να γίνει διαπραγμάτευση αλλά οι συνθήκες σήμερα αυτό λένε.
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 8:42 μμ
nikiplos
Δεξιέ, πιστεύω (και ελπίζω) ότι επίκειται ανώμαλλη προσγείωση και για τα δύο μεγάλα κόμματα. Το χαρτί Παπανδρέου είναι ήδη καμμένο, οι όποιες προσπάθειες γίνονται μάλλον για να σωθεί η παρτίδα, όπως σωστά γράφεις ή πιο πάνω ο σχολιαστής. Εκείνο που έχει σημασία βέβαια είναι να βάλουν όλοι πλάτη (εννοώ και η ΝΔ) και την ύστατη στιγμή για το καλό δήθεν της Πατρίδας να κάνουν πως συναινούν… Αυτό άλλωστε θέλει και η Ε.Ε. Η επάνοδος του Καραμανλή πιστεύω πως αυτό το σενάριο έρχεται να εξυπηρετήσει… Σε ότι αφορά τον κόσμο, η κάλπη θα δείξει, όταν και εφόσον έρθει…
Πάντως το δίκαιο είναι ένα δημοψήφισμα και ο κόσμος ας αποφασίσει…
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 8:57 μμ
Ενη
Ειλικρινά μου κάνει εντύπωση, αγαπητέ Νικοπλος, που συζητειται το ολον θέμα, μένουμε δεν μένουμε στην ΕΕ η στην ευρωζώνη, σε επίπεδο κομμάτων.
Το ζήτημα αφορά το μέλλον μιας ολόκληρης χώρας οποιος κι αν ειναι κυβέρνηση, (ολο το φάσμα των κοινοβουλευτικών δυνάμεων), επειδή το μέλλον των κομμάτων ειναι το ολιγότερον που ενδιαφέρει.
Πρόκειται για θέματα πλέον που υπερβαίνουν τά κόμματα και βρίσκονται στο πεδίο της πολιτικης που ασκει ενα κράτος, για το μέλλον μιας ολόκληρης κοινωνίας.
Νομίζω οτι ακριβώς ετσι μας βλέπουν και ολοι οι αλλοι ειτε ως εταίρους ειτε ως μια οικονομικη μονάδα ενος ολόκληρου συστήματος.
Βεβαια οι εκλογες και τα δημοψηφίσματα ειναι δικες μας εσωτερικές αποφάσεις.
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 9:00 μμ
Ενη
διόρθωση ονόματος Nikiplos,
επίσης
“ειτε ως μια κοινωνική και οικονομική μονάδα ενος ολόκληρου συστήματος”
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 9:05 μμ
nikiplos
Αγαπητή Ένη, το έχασα…
είσαι υπερ, ή κατά ενός δημοψηφίσματος?
γιατί όλες οι πολιτισμένες χώρες της Δύσης τόσο σοβαρές αποφάσεις μόνο με δημοψηφίσματα τις παίρνουν…
εφόσον λοιπόν υπερβαίνουν τα κόμματα, το δημοψήφισμα είναι η λογικότερη και δημοκρατικότερη λύση…
και μην ακούσω αρλούμπες του στυλ, ο κόσμος θα παρασυρθεί από τα ΜΜΕ κλπ… ας παρασυρθεί… κακό του κεφαλιού του… για όσους τον υποτιμούν φυσικά…
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 9:11 μμ
Ενη
Δεξιέ,
Αυτό το δημοσίευμα της ΕΝΕΤ λίγο σαν κουτσομπολιο μοιάζει. Του ειπα, μου ειπε, ειπαν ,εκαναν, εδειξαν. Δεν ξέρω αλλά θα φανεί τι ειναι τελικά να μαθει και το κοινό.
Αλλα ειχαμε πληροφορηθεί το 2009, οτι η eurostat ειχε “ανακαλύψει” το 15,4% αντι του 14%.
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 10:28 μμ
ΝΙΚΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Αντί σχολίου:
ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Αμνημόνευτ’ η αλήθεια
πάνδημ’ η σιωπή
φτιάχνουμε τη ζωή
κι ύστερα δε θέλουμε
τη ζωή που φτιάχνουμε
ποιά αλληλουχία αιτιατή
μας οδηγεί σε διαφωνία
με τον εαυτό μας;
ποιά άδηλη νομιμότητα
ποιά αλλότρια συμφέροντα
υπηρετούμε με την ασυνέπειά μας;
λένε πως τάχα ειν’ η μοίρα
που κυβερνάει τη ζωή μας
το πεπρωμένο μας
να κάνουμε ό,τι δεν θέλουμε
η μοίρα και το πεπρωμένο
τούτα τα δυο “γραμμένα”
στην κοινωνία είναι όπου ζούμε
γεννιόμαστε και γινόμαστε
ό,τι μας κάνουν
πριν μας παραδώσουνε στην εμπειρία
μας παραδίδουν έτοιμο τον εαυτό μας
καμωμένοι απ’ το “υλικό”
που μας φτιάχνουν
φτιάχνουμε τη ζωή
καταπώς τη θέλουν
ποιοί τη θέλουν έτσι;
ποιοί μας κάνουν έτσι;
ειν’ η δομή της κοινωνίας μας
η παλιά και η “νέα” τάξη
των πραγμάτων πάντα
η ίδια τάξη
οι λογής-λογής ιεραρχίες
τα λογιών-λογιών ιερατεία
οι προαιώνιοι πάτρωνες
που διαφεντεύουν τη ζωή μας
και η “παιδεία” της υποταγής
η απλωμένη ως το μεδούλι
του συλλογικού μας ασύνειδου
που μας κάνει μοιρολάτρες
έχουμ’ εθιστεί κοινωνικά
στη μοιρολατρία
σε μια παρωδία μορφωτική
φτάνει πια
καιρός να πετάξουμ’ από πάνω μας
την “κοπριά” του Αυγεία
στον καιάδα να ρίξουμε
ό,τι μας αναπηρεί
και μεσ’ απ’ τη διαλεκτική της ποίησης
του βιωμένου λόγου και της πράξης
ν’ αυτο-ανα-διαπαιδαγωγηθούμε
ποιητές εμείς να γίνουμε
του ίδιου του εαυτού μας
φτάνει πια
καιρός να διακινδυνεύσουμε
καιρός να εξεγερθούμε
ενάντια στα περιεχόμενα
της χαλκευμένης συνείδησης
να στασιάσουμε
τους φόβους και τις προσδοκίες της
ν’ αρνηθούμε
ν’ αρνηθούμε τις καταφάσεις
που μας αρνούνται
τις αφαιρέσεις που μας αφαιρούν
τη ζωική προσαρμογή
τη χωρίς αξιοπρέπεια
διάρκεια ζωής
την απλή επιβίωση ν’ αρνηθούμε
κι ακόμη αν χρειασθεί
όλα να τα’ αρνηθούμε
να τ’ αρνηθούμε και ν’ απέχουμε
κι ας παίρνουν αποβραδίς
οι συγκλητικοί αποφάσεις
την άλλη μέρα
ποιός θα τις εκτελέσει;
φτάνει πια
καιρός ν’ αφυπνιστούμε
να ξεσηκωθούμε
τα “όνειρα” δε γίνονται
όνειρα για να μείνουν
μηδ’ άσυλο να βρίσκει
σ’ αυτά η ψυχή
χάσαμε το κουράγιο
χάσαμε τα πάντα
δεν είναι η ανημπόρια
ούτε και η σύνεση
που μας κρατάνε
των υπόδουλων ο φόβος είναι
μπροστά στην ελευθερία
αυτός μας παραλύει
κι αυτός μας παρακινεί
να παριστάνουμε τους συνετούς
φτάνει πια
καιρός να λογαριαστούμε
με τον εαυτό μας
μαχαίρι δίκοπο να μπήξουμε
βαθιά στα σπλάχνα
της ψεύτικης συνείδησης
για να δικαιωθεί
το “πνεύμα” της εξέγερσης
που μόλις ξυπνάει
απ’ το λήθαργο
φτάνει πια
κάλλιο στην άβυσσο να πέσουμε
του χάους και του παράλογου
παρά περιδεείς
πίσω να γυρίσουμε
στην “αμνησία”
και τη σιωπή μας
κάλλιο στα βάθη τ’ ατελεύτητα
του μηδενός
του τίποτα
της πιο μεγάλης απάρνησης
του πιο αυτοκτονικού “όχι”
παρά μέτρο να έχουμε στη ζωή μας
το φόβο
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 10:31 μμ
Άγγελος
αντί απάντησης στην Ενη
http://techiechan.com/?p=1309
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 10:42 μμ
John
Αγαπητοί φίλοι, όταν ο Σιμήτης μας έβαζε στο Ευρώ , δεν ήξερε ότι αυτομάτως δεν θα μπορούμε να εξάγουμε τίποτα; και πώς τόσα χρόνια θεωρούσαμε φυσιολογικό να φεύγουν οι βιοτεχνίες στα βαλκάνια και αλλού , και να κλεινουν εδώ τα διάφορα εργοστάσια και οι βιοτεχνίες μας; Δίναμε σημασία μόνο στους ανέργους και στους ‘κακούς’ βιομηχάνους που φεύγουν ή που κλείνουν. αλλά γιατί δεν αναρωτηθήκαμε γιατί φεύγουν , τι τους αναγκάζει και φεύγουν ή νομίζαμε ότι με τα δάνεια θα γλυτώναμε;
Αν βάζαμε να μας κυβερνήσουν πέντε αγράμματους μεν, αλλα ανθρώπους που ξέρουν τη ζωή, ήτοι που έχουν δουλέψει στο ζωή τους, και τους βάζαμε να αποφασίσουν αφού για τα σοβαρά θέματα άκουγαν 5 σοφούς να επιχειρηματολογούν υπερ΄τη ς μιας άποψης για ένα θέμα και πε΄ντε υπερ της αντίθετης , πιστεύετε ότι θα τα είχαμε καταφέρει τόσο άσχημα; έλεος με τις κλίκες εκ των πολιτκών εκ του Πνανεπιστημίου ή τα κλειστά κυκλώματα τύπου υπερελίτ και λοιπές λέσχες του ξένου κεφαλαίου …
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 10:47 μμ
rodia
Απαντώ κατευθείαν στο ερώτημα του τίτλου: Όταν λέμε «να αποφύγουμε την πτώχευση» τι ακριβώς εννοούμε;
Εννοούμε να αποφύγουμε την πτώχευση όσων [μοναδικών και συλλογικών] προσώπων μας εφεραν ίσαμε εδώ, ώστε να διευκολυνθούν να μας αγοράσουν –όπως έγινε στη Ρωσία, όπου ρώσοι νεότευκτοι “μεγιστάνες” αγόρασαν τη χώρα τους.
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 10:51 μμ
σχολιαστης
http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=420139&h1=true
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 11:07 μμ
rodia
σχετικα με το αρθρο του Βηματος, όπου παραπέμπει ο σχολιαστης:
Βρε μανια με τον Κέινς.. η άλλη όψη του ιδιου νομισματος ειναι
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 11:34 μμ
vel
ένη, το βασικό επιχείρημα για το μνημόνιο κτλ ΗΤΑΝ το έλλειμμα και το πώς το έκρυβε η κυβέρνηση…
τότε ήταν επιχείρημα τώρα είναι κουτσομπολιό…
και το άσπρο -μαύρο!
άξια!
Σεπτεμβρίου 16, 2011 στις 11:40 μμ
Vita
http://news247.gr/ellada/eidiseis/sto_stoxastro_osoi_diafwnhsan_me_to_upsos_toy_elleimmatos.1372610.html
Το …κουτσομπολιό συνεχίζεται κ. Ένη
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 12:17 πμ
rodia
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 12:18 πμ
xBerliner
Η αναθεώρηση στο 15% έγινε όταν είχαμε ήδη μπει στο μνημόνιο.
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 1:25 πμ
Γιάννης - 2
Από τη συζήτηση που έγινε ως τώρα κρατώ την ερώτηση του John:
“..όταν ο Σιμήτης μας έβαζε στο Ευρώ , δεν ήξερε ότι αυτομάτως δεν θα μπορούμε να εξάγουμε τίποτα;”.
Αυτή είναι ερώτηση που έπρεπε να είχε γίνει σ’αυτόν και την κυβέρνησή του.
΄Ομως, ο λαός το δέχτηκε τότε γιατί ο Σημίτης και η παρέα του του παρουσίασαν 2 (φαινομενικά) πλεονεκτήματα. 1. Τα φθηνά δάνεια (που εν καιρώ έγιναν το μεγάλο πρόβλημα), και 2. Το σταθερό νόμισμα (που με τη σειρά του μα επιτρέπει να αγοράζουμε πετρέλαιο σε καλές τιμές).
Η καταστροφή της εμπορικής ανταγωνιστικότητας και η αποβιοτεχνοποίηση και τελική αποβιομηχανοποίηση της Ελλάδος δεν συζητήθηκε καθόλου τότε.
Συμπέρασμα: στάση εξωτερικών πληρωμών ή “κούρεμα” και έξοδος από το ευρώ, ΤΩΡΑ. Όχι από την ΕΕ.
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 1:38 πμ
sissa ben dahir
.
.
.
Τώρα και αν εφτώχυνες κοίτα μη πάθεις κρίση
η έξω κρίση πάντα περνά κι είναι μικρή η ζήση.
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 7:53 πμ
δεξιος
@ Γιαννης – 2
Όπως έγραψα και πιο πάνω βάσει των ευρωπαικών συνθηκών δεν μπορείς να βγεις από την ευρωζώνη χωρίς να βγεις από την ΕΕ.
Ωστόσο πιστεύω ότι είναι δυνατόν κατόπιν διαπραγματεύσεων να υπάρξει προσωρινή έξοδος από την ευρωζώνη υπό τον όρο ότι η νέα δραχμή θα βρίσκεται υπό την αιγίδα της ΕΚΤ με σταθερή ισοτιμία και θα προβλέπεται ότι όταν η Ελλάδα πετύχει παλι τους στόχους του Μάαστριχτ θα επανέλθει με τη νέα ισοτιμία.
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 8:09 πμ
Πάνος
Μα αν η δραχμή έχει σταθερή ισοτιμία, σε τι θα (μας) ωφελήσει;
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 8:33 πμ
Πάνος
Νομίζω ότι ως τώρα έγινε μια εξαιρετικά γόνιμη συζήτηση. Οι προτάσεις, βέβαια, κινούνται από το ένα άκρο ως το άλλο:
- Να μη κουνήσουμε ρούπι από το ευρώ και την Ευρωζώνη (σχολιαστής)
- Να φύγουμε από την ΕΕ, να χρεοκοπήσουμε και να κουρέψουμε το χρέος τώρα (nikiplos και άλλοι).
Η δική μου γνώμη είναι να μείνουμε εκεί που είμαστε, κάνοντας κάθε προσπάθεια σε δύο επίπεδα:
- Στο επίπεδο της ΕΕ, για να αλλάξουμε τους απεχθείς και απραγματοποίητους ούτως ή άλλως στόχους του Μνημονίου και του Μεσοπρόθεσμου. Αν οι εταίροι δεν το δέχονται, να φτάσουμε στα άκρα – χωρίς όμως να θέσουμε εμείς θέμα εξόδου. Κι αν το θέσουν αυτοί, να επιμείνουμε ότι δεν πάμε πουθενά! (Μην αμφιβάλλετε ότι θα έχουμε ισχυρότατη και αποτελεσματική υποστήριξη σε μια τέτοια πολιτική, αρκεί να είναι καλά μελετημένη)
- Στο εσωτερικό πεδίο, πρέπει να δώσουμε τα ρέστα μας. Παίδες και κόρες, λεφτά υπάρχουν! Μόνο από τις προμήθειες των νοσοκομείων τα τελευταία 10 χρόνια η ρεμούλα (η οποία συνεχίζεται!) υπολογίζεται σε 30 δις! Ε, αυτά τα λεφτά πρέπει να τα αναζητήσουμε και να τα μαζέψουμε ξανά (όσο περισσότερα γίνεται) για λογαριασμό του ελληνικού δημοσίου, με διαδικασίες φαστ τράκ! Άλλο παράδειγμα: γιατροί, δικηγόροι, μεταπράτες, πάσης φύσεως λαμόγια κλπ έχουν βίλες, οικόπεδα κλπ, χωρίς να έχουν ποτέ καταβάλει φόρο. Για να μην ψάχνουμε ψύλλους στα άχερα, μια λογική και δίκαιη φορολόγηση αυτών των (εξωφρενικών) περιουσιών κατά 20 έως 30% της πραγματικής τους αξίας μπορεί να αποδώσει πολύτιμους πόρους. Επίσης, λιτότητα στο δημόσιο, αρχής γενομένης από τους βουλευτές (πχ 2 χιλιάρικα το μήνα είναι υπερ-αρκετά, αντι 10 που εισπράττουν τώρα, μέχρι να βγούμε από την κρίση. 30 ανώτατοι δικαστικοί είναι αρκετοί, όπως ήταν τόσα χρόνια, αντί 70 που έχουμε σήμερα. κλπ).
Πρέπει να ελευθερώσουμε την πολιτική μας σκέψη και δράση από τα στερεότυπα. Να αποφύγουμε τη μοιρολατρία. Να πάρουμε πρωτοβουλίες. Να αποδεχτούμε ότι για ένα μεγάλο διάστημα το επίπεδο ευμάρειας για τη μεσαία τάξη θα μειωθεί σημαντικά. Αλλά, ταυτόχρονα, πρέπει να απαιτήσουμε ανυποχώρητα να συμβάλλουν όλοι. Αυτό λέγεται και κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά τώρα ταυτίζεται με την πραγματική (και όχι μαϊμού) σωτηρία της Ελλάδας και των Ελλήνων.
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 9:35 πμ
δεξιος
@ Πανος
Θα αποφευχθεί ανεξέλεγκτη υποτίμηση για λόγους πανικού.
Κατά τη γνώμη μου ήδη μετά τοσες μειώσεις μισθων αρκεί μια υποτίμηση 20% για να γίνει ανταγωνιστική η ελληνική οικονομία.
Πολλά νομίσματα της Ανατολικής Ευρώπης έχουν σταθερή ισοτιμία με το ευρώ.
Θα ορισθεί η ισοτιμία 1 ευρω = 1,20 ή 1,25 νέες δραχμές και από κοινού θα την εγγυηθούν η ΕΚΤ και η ΤτΕ.
Η Ελλάδα κάθε 10 χρόνια έκανε υποτίμηση και μέσα στην ΕΕ περίπου 15-20%.
Η τελευταία έγινε επί Σημίτη από 307 δρχ σε 340 το ευρώ ΄το 1997 λίγο πριν μπούμε στην ευρωζώνη.
Τα κοψίματα του μνημονίου έχουν ήδη αποκαταστήσει μέρος της απώλειας ανταγωνιστικότητος και οι φόβοι περί ανάγκης μεγάλης υποτίμησης είναι ψυχολογικοί καθώς ο λαός έχει απελπισθεί απο την προσπάθεια να γίνουν πράγματα μαθηματικώς αδύνατα.
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 10:14 πμ
σχολιαστης
Δεξιέ, μέσα στην ευρωζώνη, μια περαιτέρω μείωση 20% σε εισοδήματα, μισθούς κλπ. θα έχει αντίστοιχο αποτέλεσμα;
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 10:22 πμ
δεξιος
Θα έχει πολύ χειρότερα γιατί θα προκαλέσει άνευ προηγουμένου ύφεση και κατάρρευση πολλών επιχειρήσεων.
Αυτός είναι ο λόγος που οι διαφορετικές χώρες έχουν διαφορετικά νομίσματα.
Η εσωτερική υποτίμηση που κάνουν σήμερα οδηγεί σε μεγάλη ανεργία και διάλυση γιατί κλείνουν δουλειές.
Το παράδοξο κατασκεύασμα ενός κοινού νομίσματος για πολλές χωρες ήταν επόμενο να δημιουργήσει πρωτότυπες καταστροφές που μεγεθύνθηκαν έτσι όπως συμπεριφέρθηκαν διάφοροι άσχετοι πολιτικοί.
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 10:34 πμ
σχολιαστης
Γι’ αυτό πολλοί λένε ότι για να μείνει η Ελλάδα στο ευρώ και η Ευρωζώνη στη θέση της, χρειάζεται νέο σχέδιο Μάρσαλ.
Κάτι στο οποίο δεν θα …διαφωνούσαμε, αρκεί να βρούμε τους πρόθυμους να πληρώσουν.
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 11:58 πμ
Ενη
Τώρα, Αγγελε, να χαρείς μου “στέλνεις” να διαβάσω ενα μακροσκελέστατο κείμενο που ειναι πανομοιότυπο με πολλά αλλα, της ιδιας αποψης, και εχουν κυκλοφορήσει επι μηνες στο διαδίκτυο και οχι μόνο.
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 12:01 μμ
Ενη
Δεν καταλαβαίνω την ερώτησή σου Νικιπλος, και βέβαια συμφωνώ με τα δημοψηφίσματα, φαίνεται αλλωστε και απο στο ανω σχόλιο μου, δεν το πρόσεξες φαίνεται.
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 12:07 μμ
Ενη
Από την πρόταση του Πάνου, ως γενικό συμπέρασμα βγαίνει οτι αν το θέμα των νοσοκομείων και της φοροδιαφυγης αντιμετωπισθεί δεν θα εχουμε πρόβλημα ελλειμματος.
Φυσικα 30 + 40 = 70 δις.
Φαίνεται οτι και ο Γερμανός (δεν θυμαμαι το ονομα του αυτή τη στιγμή), επικέντρωσε το ενδιαφέρον του στα νοσοκομεία και στην φοροδιαφυγή.
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 12:24 μμ
Ενη
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στο 12:18 πμ
xBerliner
Η αναθεώρηση στο 15% έγινε όταν είχαμε ήδη μπει στο μνημόνιο.”
Πράγματι, Βερολινεζε, η αναθεώρηση εγινε απο τη eurostat το 2010, οπόταν μάθαμε οτι αντι του 14% ηταν 15,4% του ΑΕΠ.
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 1:39 μμ
Ενη
Επίσης ποιός ειναι ο λόγος της σύγκρισης με την κρίση της Ιρλανδίας; Δεδομένου οτι στην Ιρλανδία αυτές που χρεωκόπησαν ηταν οι Τράπεζες και ηδη η Ιρλανδικη κυβέρνηση ειχε επιβάλει, απο μόνη της, μέτρα λιτότητας για να σωθούν οι τράπεζες ,πριν απο καθε μνημόνιο.
Η Ιρλανδία ειχε ονομασθεί ο κελτικός τίγρης ,ειχαν εγκατασταθεί πολλές επενδυτικές τράπεζες και η κρίση ειχε επιπτώσεις σε ολες τις εταιρείες που ειχαν επενδύσει στη χώρα (εξ’ου και η σιλικον βαλευ της ευρώπης)λόγω και του χαμηλού φορολογικού συντελεστή 12%.
Δεν εχει καμια σύγκριση η Ελλάδα με την Ιρλανδία. Στη χώρα μας το προβλημα ηταν το τεράστιο δημοσιονομικο ελλειμμα. Δεν
ειχαμε
προβλήματα ελληνικων τραπεζων οπως στην Ιρλανδία.
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 2:36 μμ
Elias
Το θέμα δεν είναι αν ήταν λάθος η είσοδος στο ευρώ, που προφανώς ήταν, αλλά αν είναι λάθος η έξοδος από αυτό. Σε καμία περίπτωση φεύγοντας από το ευρώ δεν ξαναγυρίζουμε στην Ελλάδα όπως την ξέραμε
Η έξοδος από το ευρώ θα είναι βούτυρο στο ψωμί των κερδοσκόπων, μια και θα συνοδευτεί από υποτίμηση του νομίσματος και ακόμα μεγαλύτερη εξαθλίωση των Ελλήνων, με αποτέλεσμα να μπορούν να αγοράσουν τις τουριστικές περιοχές και ότι άλλο τους ενδιαφέρει, για ένα κομμάτι ψωμί, μια και θα πληρώνουν σε σκληρά νομίσματα, όπως ακριβώς έγινε στην Βουλγαρία, Ρουμανία μετά την έκπτωση του κομουνισμού. (άλλωστε αν θέλουμε να καταλάβουμε τι θα γίνει πρέπει να μελετήσουμε αυτά τα γεγονότα που τα έχουμε και δίπλα μας.)
Ακόμα είναι η καλύτερη προοπτική για όλα τα λαμόγια που ήδη έχουν μεταφέρει τα χρήματα τους στο εξωτερικό, μια και θα μπορούν να εξαγοράσουν όσες συνειδήσεις θέλουν χρησιμοποιώντας αυτά ακριβώς τα κεφάλαια. Μην ξεχνάμε ότι στη Ρωσία όλοι οι ευνοημένοι από το σύστημα κομουνιστές μετατράπηκαν σε μια νύχτα σε πολυεκατομμυριούχους.
Ιστορικά οι άναρχες καταστάσεις βολεύουν τους ισχυρούς.
Θέλω να πιστεύω ότι οι εκλογές στην Ελλάδα δεν είναι νοθευμένες (αν και δεν θα έπεφτα από τα σύννεφα αν μάθαινα κάτι τέτοιο), άρα η μόνη πραγματική διέξοδος είναι η ενεργή συμμετοχή ,η συνετή ψήφος και η κοινή λογική. Η αθλιότητα του πολιτικού συστήματος (και μιλάω τόσο για την “αριστερά” όσο και για την “δεξιά”) δεν είναι δικαιολογία αποχής. Το να δηλώνει “αγανακτισμένος” κάποιος που στηρίζει με την ψήφο του τα υπάρχοντα κόμματα (για να μην αναφερθώ και σε αυτούς που την πουλάν για κάποιο γλύψιμο), είναι αν μη τι άλλο οξύμωρο.
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 2:40 μμ
σχολιαστης
http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=420127&h1=true
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 4:02 μμ
xBerliner
@ Elias
Άντε να τα πεις αυτά σε όσους ονειρεύονται αργεντινές, ισημερινούς και άλλες λατινοαμερικάνικες μπανανίες. Γιατί αυτό θα σημαίνει έξοδος από το ευρώ, μετατροπή της χώρας σε μπανανία όπου κουμάντο στη χώρα θα κάνουν 1) τα λαμόγια που έχουν τα φράγκα σε σκληρό νόμισμα στην ελβετία 2) οι ξένες εταιρείες που θα μπουν και θα αγοράσουν τα πάντα για ένα ξεροκόματο και 3) η νέα μαφία που πιθανόν θα δημιουργηθεί τον πρώτο καιρό και θα στηρίζεται στη μαύρη αγορά σε σκληρό νόμισμα εισαγόμενων ειδών πρώτης ανάγκης (από τρόφιμα και καύσιμα μέχρι φάρμακα).
Επίσης όσοι υποστηρίζουν ότι επιστροφή στη δραχμή θα σημαίνει και ανταγωνιστική ελληνική βιομηχανία δεν θέλουν να δουν ότι αυτό θα συμβεί όταν (και αν) με τις συνεχείς υποτιμήσεις κατεβάσουμε τα μεροκάματα σε επίπεδα βουλγαρίας και ρουμανίας, δηλαδή σε συνθήκες ζωής πολύ χειρότερες από τις σημερινές του μνημονίου.
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 5:18 μμ
σχολιαστης
http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231128868
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 5:27 μμ
Ενη
Πάντως το θέμα περί του οτι “το ελλειμμα εγινε 15,4% απο 14% για να ειναι μεγαλύτερο απο εκείνο της Ιρλανδίας, για μα μπούν δυσβασταχτα μέτρα λιτότητας στην Ελλάδα”
ως ειδηση που κατ΄αρχήν ανεφερθη απο την “Ε’, ( μετά αναπαρήχθη απο τα αλλα ΜΜΕ), την παραμονή της ομιλίας Σαμαρα, δημιουργεί σκέψεις ……………….
Βέβαια ολοι θυμούνται οτι το 2010 απο την EUROSTAT αναθεωρήθηκαν τα στοιχεία (απο 14% σε 15,4% του ΑΕΠ).
http://www.tanea.gr/latestnews/article/?aid=4657486
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 6:48 μμ
Στάθης Δ
Ευ. Βενιζέλος:
“Η αντίσταση στο τέλος ακινήτων οδηγεί σε νέα μέτρα”
Η αλλαζονεία της εξουσίας δια στόματος συνταγματολόγου my ass
Συνειδητοποιούν τι πρόκειται να γίνει?
Συνειδητοποιούν ότι θα παγιωθεί η άρνηση πληρωμής φόρων? Συνειδητοποιούν ότι βάζουν μπουρλότο στο κοινωνικό συμβόλαιο που μας χωρίζει από την ζούγκλα και το δίκαιο του ισχυρού?
Τι σκατά είναι?
Ηλίθιοι ή εκτελούν συμβόλαιο?
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 7:03 μμ
Πάνος
Αυτή την απορία έχω κι εγώ…
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 7:06 μμ
σχολιαστης
Οικονομολόγος δεν είμαι. Ξέρω όμως ότι τα ποσά που διαχειρίζεται το Ελληνικό κράτος είναι τεράστια.
Μπορούσε με εξοικονόμηση αρκετών δις απο τα έξοδα του δημοσίου να μην κάνει αυτή την επιδρομή σε όλους. Δεν το έκανε και την πληρώνουν οι πάντες.
Μάλιστα, ετοιμάζεται να κόψει εντελώς το αφορολόγητο για τους ελεύθερους επαγγελματίες, τους οποίους η κρίση έχει χτυπήσει στο δόξα πατρί.
Αν δεν παρθεί η απόφαση για μείωση των κάθε λογής εξόδων του δημοσίου τουλάχιστον 15 δις, η κατάσταση δεν πρόκειται να αναστραφεί. Ο νέος προυπολογισμός, θέλει έλεγχο ευρώ-ευρώ και άγριο κούρεμα.
Αλλιώς ας βάλουμε την ορχήστρα να παίζει ενώ το πλοίο θα βυθίζεται.
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 7:06 μμ
Ενη
http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12336&subid=2&pubid=112101264
Εμ, κάπου εδω θα εφθανε το πράγμα, φαίνονταν απο την αρχή.
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 7:36 μμ
δεξιος
Mπορεί να έχουν στόχο να δημιουργήσουν αντιευρωπαικό και αντιγερμανικό κλίμα για να δικαιολογήσουν μια νέα σύγκρουση ή και μια στάση πληρωμών ως αναπόφευκτη.
Το βέβαιο είναι ότι η δραματοποίηση της κατάστασης είναι μέσα στο πρόγραμμα.
http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231128868
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 8:11 μμ
Δύστροπη Πραγματικότητα
“Ηλίθιοι ή εκτελούν συμβόλαιο?”
Κλίνω υπέρ του πρώτου. Είναι απύθμενα ηλίθιοι.
Αδυνατούν να καταλάβουν πως οδηγούν σε πλήρη απονομιμοποίηση το κράτος στα μάτια των πολιτών. Και όταν θα συμβεί αυτό η εφαρμογή των νόμων θα είναι πολύ πιο δύσκολη. Σε ορισμένες δε περιπτώσεις ίσως να είναι και αδύνατη…
Η απονομιμοποίηση είναι πολύ μεγάλη λούμπα για αυτούς που κυβερνούν, με πολλές και ενίοτε μακροχρόνιες αρνητικές συνέπειες. Και οι δικοί μας κάνουν ότι μπορούν για να πέσουν μέσα…
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 8:17 μμ
vel
εγώ κλείνω προς το δεύτερο. Οι κινήσεις τους αυτό δείχνουν
(κυρίως οι κινήσεις-συμπτώματα που γίνονται νωρίτερα, πριν ακόμα εκδηλωθεί η ασθένεια..)
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 8:18 μμ
Πάνος
Η πικρή αλήθεια είναι ότι ο Βενιζέλος έφαγε ξύλο στη Πολωνία – η 6η δόση ΔΕΝ δίνεται. Γι’ αυτό έφερε πίσω τον ΓΑΠ, μήπως βρεθεί λύση. Η μόνη “λύση” όμως (που μπορεί να δώσει η κυβέρνηση) είναι οι εκλογές.
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 8:18 μμ
vel
ούπς, ανάποδα το είπα;
κανένας γιατρός κοντά….;
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 8:22 μμ
σχολιαστης
Οποιος έχει …όρεξη, ας ακούσει τον κοστολογημένο για να αξιολογήσει αν είναι λύση οι εκλογές.
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 8:40 μμ
σχολιαστης
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_100030_17/09/2011_456396
Ο Ρέσλερ κερδίζει έδαφος με την άτεγκτη γραμμή του
Ξενια Κουναλακη
H ελληνική κρίση χρέους προκαλεί έντονες πολιτικές διεργασίες στο εσωτερικό της κυβέρνησης συνασπισμού στη Γερμανίας: οι εταίροι της καγκελαρίου, οι Ελεύθεροι Δημοκράτες (FDP) του υπουργού Οικονομίας Φίλιπ Ρέσλερ, εμφανίζονται έτοιμοι να αυτονομηθούν από την υφιστάμενη κυβερνητική γραμμή, συντάσσοντας μέσα στο Σαββατοκύριακο ένα κείμενο αρχών που θα περιγράφει τις θέσεις τους σε ευρωπαϊκά θέματα.
Μεταξύ άλλων, στις προγραμματικές τους θέσεις είναι πιθανό να προβλέπεται «η αποπομπή, βίαιη ή εθελοντική, από την Ευρωζώνη όσων χωρών αδυνατούν συστηματικά να ελέγξουν τα δημοσιονομικά τους», αναφέρεται σε χθεσινό δημοσίευμα της εφημερίδας Bild.
H πρωτοβουλία έχει θορυβήσει τους μετριοπαθείς Χριστιανοδημοκράτες που έχουν αρχίσει να νοσταλγούν δημοσίως τη σταθερότητα του μεγάλου συνασπισμού Χριστιανοδημοκρατών (CDU) και Σοσιαλδημοκρατών (SPD).
Οπως γράφει χαρακτηριστικά η Bild, το FDP προτιμά πλέον «ένα τέλος στον πανικό, παρά έναν πανικό χωρίς τελειωμό».
Σύμφωνα με χθεσινή δημοσκόπηση της εταιρείας Infratests dimap, μετά τις επίμαχες δηλώσεις Ρέσλερ ότι η ελεγχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας είναι μια πιθανή λύση, το FDP παρουσιάζει άνοδο δύο μονάδων και φτάνει το 5%, που είναι και το όριο κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης, σύμφωνα με τον γερμανικό εκλογικό νόμο.
Για πρώτη φορά ύστερα από αρκετό διάστημα, το FDP ανέκοψε την πτωτική πορεία του και η εξέλιξη αυτή αποδίδεται στην άτεγκτη γραμμή του Ρέσλερ στα ευρωπαϊκά θέματα και ειδικά στο ζήτημα της ελληνικής χρεοκοπίας.
Πτώση δύο μονάδων
Το στρατόπεδο της καγκελαρίου, αντίθετα, εμφανίζει πτώση δύο μονάδων και έχει πέσει στο 33%, καθώς η συντριπτική πλειονότητα των Γερμανών είναι άκρως επικριτική απέναντι στην πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση Μέρκελ για την κρίση χρέους και το ευρώ. Τέλος, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα SPD εξασφαλίζει το 30%, οι Πράσινοι το 19% και η Αριστερά το 7%.
Το περιοδικό Der Spiegel φιλοξένησε χθες στην ιστοσελίδα του σενάρια για τη δημιουργία ενός νέου μεγάλου συνασπισμού στο Βερολίνο και μάλιστα ανέφερε το όνομα του πρώην υπουργού Οικονομικών, Πέερ Στάινμπρουκ, ως πιθανού αντιπροέδρου της κυβέρνησης στο πλευρό της Μέρκελ.
Ο ίδιος πάντως διαψεύδει τη σχετική φημολογία, καθώς οι Σοσιαλδημοκράτες δεν φαίνονται αυτή τη στιγμή πρόθυμοι να σώσουν την κυβέρνηση της Μέρκελ από την κατάρρευση και να συνδράμουν στην αποτροπή πρόωρων εκλογών.
Το Spiegel υπογραμμίζει ωστόσο ότι σε περίπτωση που πέσει η κυβέρνηση, οι Σοσιαλδημοκράτες θα βρεθούν σε εξαιρετικά δυσχερή θέση. «Μέχρι τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών μεσολαβεί ένα διάστημα τριών μηνών. Σε αυτήν την περίοδο θα μπορούσε το SPD να συνεργαστεί ανεπίσημα σε ευρωπαϊκά θέματα με την καγκελάριο. Θα ήταν ένα είδος ανοχής μιας κυβέρνησης μειοψηφίας υπό τη Μέρκελ. Μόνο όμως σε ζητήματα Ευρώπης. Και μόνο υπό τον όρο ότι πρόκειται για μια μεταβατική περίοδο», επισημαίνει η επιθεώρηση.
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 8:41 μμ
xBerliner
Αν δεν δοθεί η 6η δόση τότε θα ζήσουμε ωραίες στιγμές τον Οκτώβρη όταν κάποιοι μισθοί οι συντάξεις αργήσουν να μπουν από μερικές μέρες ως μερικές βδομάδες. Μην ξεχνάμε ότι αυτή η δόση είναι νομίζω αποκλειστικά για εσωτερικές ανάγκες και όχι για εξόφληση χρεών οπότε τους παίρνει τους άλλους να μας βάλουν το μαχαίρι στο λαιμό.
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 8:43 μμ
σχολιαστης
Εξωτερικές υποχρεώσεις πληρώνουμε απο 18 Δεκεμβρίου.
Εκεί είναι και η γκάφα του Βενιζέλου, που πήγε να πουλήσει μαγκιά σε μια περίοδο που δεν θα προέκυπτε “πιστωτικό γεγονός”.
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 8:45 μμ
xBerliner
@ σχολιαστης
Το πρόβλημα με τη γερμανία είναι οι μόνοι που μπορούν να πιέσουν τους εταίρους. Οι πράσινοι και το spd θα στηρίξουν μια πιθανή μειοψηφική κυβέρνηση cdu μέχρι να γίνουν εκλογές στα ευρωπαϊκά θέματα. Αλλά χωρίς κυβέρνηση πως να πιέσεις π.χ. τους φιλανδούς. Και το fdp δεν πρόκειται να εκλεγεί στις επόμενες εκλογές.
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 9:44 μμ
Πάνος
Ομιλία Σαμαρά: καθαρόαιμη δεξιά, μετά από πολλά χρόνια. Λύση; Ούτε γι’ αστείο!
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 9:55 μμ
σχολιαστης
Ολα θα τα κάνει με τη βοήθεια του θεού. Αρα, αν δεχτούμε ότι ο θεός είναι …ασφαλτος, η επιτυχία είναι σίγουρη.
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 10:20 μμ
δεξιος
Μη δεξιές λύσεις στην ευρωζώνη δεν υπάρχουν.
Σεπτεμβρίου 17, 2011 στις 11:29 μμ
Πάνος
Επιφυλάσσομαι για συνολική κριτική αύριο. Αλλά τι να πεις για τον υποψ. πρωθυπουργό που πιστεύει ότι η λύση στο ελληνικό πρόβλημα είναι η αναβίωση της οικοδομής – με τη βοήθεια του θεού;
Σεπτεμβρίου 18, 2011 στις 2:29 πμ
sissa ben dahir
Μήπως Τρύφων Σαμαράς αντί για Αντώνιο Σαμαρά;
Τουλάχιστον θα μιλήσει μετά λόγου γνώσεως για τα κουρέματα που θα γίνουν και τα ξέρει καλά.
Σεπτεμβρίου 18, 2011 στις 11:53 πμ
Ενη
Η Ελλάδα δεν αντέχει αλλο λαικισμό
http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=2057623
Σεπτεμβρίου 18, 2011 στις 11:57 πμ
Vita
Αναλάβατε πάλι υπηρεσία κ. Ένη ;
Σεπτεμβρίου 18, 2011 στις 3:41 μμ
Γιάννης - 2
Αυτό,
“… Εάν δεν δημιουργηθούν γνήσιοι δημοκρατικοί υπερεθνικοί θεσμοί, εάν διαιωνιστεί επί μακρόν η αμφιλεγόμενη θεσμοπολιτική δομή των τελευταίων ετών και εάν η χώρα δεν αντέξει τον ανταγωνισμό, το «κλείδωμα» στην ΟΝΕ θα μετατραπεί σε φυλακή χωρίς δυνατότητα απόδρασης. Δηλαδή απαιτείται να εκτιμηθεί η θέση της χώρας υπό συνθήκες μεγάλου οικονομικού ανταγωνισμού και δημοκρατικού ελλείμματος.”
σε άρθρο του καθ. Παναγιώτη Ήφαιστου την Τετάρτη 09 Φεβρουαρίου 2000
http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4112419
Και ένα άλλο του ιδίου λίγο παλαιότερο: Ο μπαμπούλας της ΟΝΕ
Τετάρτη 30 Ιουνίου 1999
http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4077306