Η Ελληνική κυβέρνηση πρέπει να ξεφύγει από μια ούτως ή άλλως αφόρητη κατάσταση. Έχει ένα δυσδιαχείριστο επίπεδο δημοσίου χρέους (που αντιστοιχεί στο 150% του ΑΕΠ της, και το οποίο αυξήθηκε το τελευταίο έτος κατά 10%), μια καταρρέουσα οικονομία (με το ΑΕΠ να πέφτει περισσότερο από 7% αυτή τη χρονιά ωθώντας το ποσοστό των ανέργων πάνω από το 16%), ένα χρόνιο ελλειμματικό ισοζύγιο πληρωμών (που τώρα ανέρχεται στο 8% του ΑΕΠ), και αφερέγγυες τράπεζες οι οποίες παρουσιάζουν μια συνεχή απώλεια καταθέσεων.
Sep 27, 2011
By Martin Feldstein
reuters
Ο μόνος τρόπος διεξόδου για την Ελλάδα είναι να δηλώσει στάση πληρωμών του δημοσίου χρέους της. Όταν συμβεί αυτό, θα πρέπει να διαγραφεί η αρχική αξία του χρέους της κατά τουλάχιστον 50%. Το σημερινό σχέδιο που προβλέπει τη μείωση της παρούσης αξίας των ιδιωτικών ομολόγων κατά 20% είναι μόνο ένα πρώτο μικρό βήμα προς αυτό το στόχο.
Αν η Ελλάδα εγκαταλείψει τη ζώνη του Ευρώ ύστερα από μια στάση πληρωμών, αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει στην υποτίμηση του νέου νομίσματός της, πράγμα όμως που θα οδηγήσει στην τόνωση της ζήτησης και τη μετατόπισή της ταυτόχρονα προς ένα εμπορικό πλεόνασμα. Μια τέτοια στρατηγική ‘στάσης πληρωμών και υποτίμησης του νομίσματός της’ έχει δώσει σίγουρα αποτελέσματα σε μια σειρά άλλες χώρες του κόσμου, όταν και αυτές αντιμετώπισαν ένα παρόμοιο δυσδιαχείριστο δημόσιο χρέος και ένα χρόνιο έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών. Αυτό δεν έχει συμβεί ακόμα στην Ελλάδα, επειδή η Ελλάδα είναι παγιδευμένη στο ενιαίο Ευρωπαϊκό νόμισμα.
Οι αγορές γνωρίζουν πολύ καλά ότι η Ελλάδα, όντας αφερέγγυα, θα κηρύξει πιθανόν στάση πληρωμών. Γι` αυτό το λόγο το επιτόκιο των τριετών ομολόγων της Ελλάδος πρόσφατα εκτινάχθηκε πάνω από το 100% και η απόδοση των δεκαετών ομολόγων της στο 22%, πράγμα που σημαίνει ότι ένα αρχικό ποσό των €100 πληρωτέο σε δέκα χρόνια, αξίζει σήμερα λιγότερα από €14. Γιατί λοιπόν, οι πολιτικοί ηγέτες της Γαλλίας και της Γερμανίας προσπαθούν σήμερα τόσο σκληρά να εμποδίσουν – ή ακριβέστερα να αναβάλουν – το αναπόφευκτο; Υπάρχουν δυο λόγοι.
Κατά πρώτον, οι τράπεζες και τα άλλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα στη Γερμανία και την Γαλλία έχουν εκτεθεί πολύ στο Ελληνικό δημόσιο χρέος, είτε άμεσα είτε μέσω των πιστώσεων που έχουν παραχωρηθεί στις Ελληνικές και σε άλλες τράπεζες της Ευρωζώνης. Αναβάλλοντας τη στάση πληρωμών της Ελλάδος, η Γαλλία και η Γερμανία δίνουν χρόνο στα χρηματοπιστωτικά αυτά ιδρύματα να επανακτήσουν τα κεφάλαιά τους, να μειώσουν την έκθεσή τους στις Ελληνικές τράπεζες με το να μην ανανεώσουν τις πιστώσεις μετά την εξόφληση των δανείων, και να πουλήσουν τα Ελληνικά ομόλογα στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
Ο δεύτερος και πιο σπουδαίος λόγος που εξηγεί την προσπάθεια που κάνουν οι Γάλλοι και οι Γερμανοί να αναβάλουν τη χρεοκοπία της Ελλάδος είναι ο κίνδυνος που υπάρχει μήπως μια χρεοκοπία της Ελλάδος προκαλέσει ανάλογα αποτελέσματα και σε άλλες χώρες και σε άλλα τραπεζικά συστήματα, και κυρίως στην Ισπανία και την Ιταλία. Ο κίνδυνος αυτός υπογραμμίστηκε με τη πρόσφατη υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ιταλίας από την Standard & Poor’s.
Μια χρεοκοπία ενός εκ των δύο μεγάλων αυτών κρατών θα μπορούσε να έχει καταστροφικές συνέπειες για τις τράπεζες και τα άλλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα της Γαλλίας και της Γερμανίας. Το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας είναι αρκετά μεγάλο για να καλύψει τις χρηματοδοτικές ανάγκες της Ελλάδος, αλλά δεν είναι τόσο μεγάλο, για να καλύψει τις αντίστοιχες ανάγκες της Ισπανίας και της Ιταλίας, εάν αυτές χάσουν την πρόσβασή τους στις ιδιωτικές αγορές. Έτσι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ελπίζουν ότι με το να επιδείξουν ότι ακόμη και η Ελλάδα μπορεί να αποφύγει την χρεοκοπία, οι ιδιωτικές αγορές θα δείξουν αρκετή εμπιστοσύνη στη βιωσιμότητα της Ιταλίας και της Ισπανίας, προκειμένου να συνεχίσουν τη χορήγηση δανείων στις κυβερνήσεις των χωρών αυτών σε λογικά επιτόκια και επίσης τη χρηματοδότηση των τραπεζών τους.
Εάν ‘επιτραπεί’ στην Ελλάδα να κάνει στάση πληρωμών τις επόμενες εβδομάδες, οι χρηματοπιστωτικές αγορές θα θεωρήσουν πράγματι πολύ πιο πιθανή τη χρεοκοπία της Ισπανίας και της Ιταλίας. Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει στα ύψη τα επιτόκια δανεισμού τους και σε αιφνίδια αύξηση το δημόσιο χρέος τους μετατρέποντάς το σε πολύ αφερέγγυο. Ενώ με το να αναβάλλουν την Ελληνική χρεοκοπία για δύο χρόνια, οι πολιτικοί της Ευρώπης, ελπίζουν να δώσουν στην Ιταλία και την Ισπανία χρόνο για να αποδείξουν ότι είναι οικονομικά βιώσιμες χώρες.
Τα δύο χρόνια θα μπορούσαν να επιτρέψουν στις αγορές να εξετάσουν αν οι τράπεζες της Ισπανίας θα μπορέσουν να χειριστούν την πτώση των τιμών των εγχώριων ακινήτων, ή αν η αφερεγγυότητα των υποθηκών θα οδηγήσει σε εκτεταμένες πτωχεύσεις τραπεζών, εγείροντας απαιτήσεις από την Ισπανική κυβέρνηση να χρηματοδοτήσει με μεγάλα ποσά τις εγγυήσεις των καταθέσεων. Τα επόμενα δύο χρόνια θα μπορούσαν ακόμα να αποκαλύψουν την οικονομική κατάσταση των τοπικών κυβερνήσεων, οι οποίες έχουν χρέη τα οποία τελικά τελούν υπό την εγγύηση της κεντρικής κυβέρνησης.
Κατά τον ίδιο τρόπο τα επόμενα δύο χρόνια θα μπορούσαν να δώσουν τον απαραίτητο χρόνο και στην Ιταλία να αποδείξει κατά πόσο θα μπορέσει να επιτύχει έναν ισοσκελισμένο προϋπολογισμό. Η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι πέρασε πρόσφατα ένα νομοσχέδιο για τον προϋπολογισμό, με το οποίο σχεδιάζει να αυξήσει τα φορολογικά έσοδα και να φέρει την οικονομία σε έναν ισοσκελισμένο προϋπολογισμό μέχρι το 2013. Αυτό θα είναι δύσκολο να επιτευχθεί , διότι η λιτότητα που θα προκαλέσουν τα νέα μέτρα, θα οδηγήσει στην μείωση το ΑΕΠ της Ιταλίας, το οποίο σήμερα μετά βίας αυξάνεται, κάτι που στη συνέχεια θα οδηγήσει στη συρρίκνωση τα φορολογικά έσοδα. Έτσι μέσα στα δύο αυτά χρόνια μπορούμε να περιμένουμε μια συζήτηση για το αν ο προϋπολογισμός έχει γίνει κατορθωτό να ισοσκελίσει σε μια κυκλικά προσαρμοσμένη βάση. Αυτά τα δύο έτη θα μπορούσαν να δώσουν δείγματα για το αν οι Ιταλικές τράπεζες θα βρίσκονται σε καλύτερη κατάσταση απ` ό,τι πολλοί τώρα φοβούνται.
Εάν, στο τέλος των δύο χρόνων, η Ισπανία και η Ιταλία φανούν ότι είναι αρκετά υγιείς, τότε οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα μπορέσουν να επιτρέψουν στην Ελλάδα να προβεί σε στάση πληρωμών, χωρίς πλέον να υπάρχει ο φόβος ενός επικίνδυνου ντόμινο. Η Πορτογαλία θα μπορούσε ακολουθώντας την Ελλάδα να κηρύξει και αυτή μια στάση πληρωμών και να εγκαταλείψει στη συνέχεια την Ευρωζώνη. Όμως οι μεγαλύτερες χώρες πρέπει να μπορούν να είναι σε θέση να αυτοχρηματοδοτούνται με λογικά επιτόκια, και τότε το υπάρχον σύστημα της Ευρωζώνης θα μπορούσε να συνεχίσει απρόσκοπτα την πορεία του.
Αν ωστόσο, η Ισπανία και η Ιταλία δεν καταφέρουν να πείσουν τις αγορές τα επόμενα δύο χρόνια, ότι είναι δημοσιονομικά υγιείς, τότε τα επιτόκια για τις κυβερνήσεις τους και για τις τράπεζες θα αυξηθούν απότομα, και τότε θα γίνει ξεκάθαρο ότι οι οικονομίες τους είναι αφερέγγυες. Σε αυτήν την περίπτωση θα οδηγηθούν και αυτές στην χρεοκοπία. Θα υπήρχε περίπτωση επίσης να μην μπορούνε για κάποιο διάστημα να δανειστούν, και τότε θα έμπαιναν σε μεγάλο πειρασμό να εγκαταλείψουν το κοινό νόμισμα.
Αλλά υπάρχει ένας μεγαλύτερος και πιο άμεσος κίνδυνος: Ακόμη και αν η Ισπανία και η Ιταλία είναι απόλυτα υγιείς δημοσιονομικά, τα πράγματα μιλάνε σήμερα από μόνα τους: Το ύψος των Ελληνικών επιτοκίων δείχνει ότι οι αγορές πιστεύουν ότι η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει πολύ σύντομα. Και μάλιστα, πριν ακόμη συμβεί αυτή η χρεοκοπία, τα επιτόκια επί του Ισπανικού και του Ιταλικού χρέους θα μπορούσαν από στιγμή σε στιγμή να αυξηθούν απότομα, ωθώντας τις δύο αυτές χώρες σε ένα αδιέξοδο οικονομικά μονοπάτι. Οι πολιτικοί της Ευρωζώνης μπορεί να μάθουν με οδυνηρό τρόπο ότι η προσπάθειά τους να κοροϊδέψουν τις αγορές είναι μια επικίνδυνη στρατηγική.
9 σχόλια
Ροή σχολίων γι' αυτό το άρθρο
Σεπτεμβρίου 30, 2011 στις 1:40 μμ
Πάνος
“Οι πολιτικοί της Ευρωζώνης μπορεί να μάθουν με οδυνηρό τρόπο ότι η προσπάθειά τους να κοροϊδέψουν τις αγορές είναι μια επικίνδυνη στρατηγική”.
Δε νομίζω ότι ισχύει. Οι Ευρωπαίοι πολιτικοί είναι (στο σύνολό τους) οι απευθείας εκφραστές των συμφερόντων των “αγορών”, δηλαδή του πιο χυδαίου και ακόρεστου καπιταλισμού. Άλλους χρειάζεται να “κοροϊδέψουν” – και το κάνουν μια χαρά.
Σεπτεμβρίου 30, 2011 στις 10:31 μμ
Ελένη
Συμφωνώ, και θα προσθέσω ότι το ίδιο συμβαίνει και με τους Έλληνες πολιτικούς.
Στόχος τους είναι η αύξηση των κερδών τραπεζών, μεγαλοεπιχειρηματιών κ.λπ.,
- – (όλων εκείνων δηλαδή που χρηματοδοτούν τις εκλογικές τους αναμετρήσεις και στους οποίους οφείλουν τα πόστα τους) – -
σε τελευταία ανάλυση, των ίδιων των “αγορών”.
Ίσως γι αυτό το λόγο δεν θα έπρεπε να τους αποκαλούμε “ανίκανους”, αφού αυτό το σκοπό τον υπηρετούν με ευλάβεια και προς αυτή την κατεύθυνση αποδεικνύοντια ικανότατοι !
Οκτωβρίου 1, 2011 στις 6:20 πμ
Πάνος
Όχι πια – τους πήρανε χαμπάρι…
Οκτωβρίου 1, 2011 στις 6:35 μμ
Δύστροπη Πραγματικότητα
Ένα ενδιαφέρον άρθρο που μιλάει για κάποιες από τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης του 2008 και πως αυτές επηρεάζουν, και θα συνεχίσουν να επηρεάζουν και στο μέλλον, την παγκόσμια οικονομία.
http://robertreich.org/post/789574303
President Obama has vowed to double U.S. exports within the next five years. That’s because exports are critical for rebooting the American economy. It’s clear American consumers can’t get the economy going on their own. They can’t restart the jobs machine. They’ve run out of money and credit.
It’s not just that one out of four Americans is unemployed or underemployed (working part-time, overqualified, or at a lower wage than before). More significantly, the Great Recession burst the housing bubble that had let American consumers turn their homes into ATMs. Now the cash machines are closed.
So the Administration figures foreign consumers will have to fill the gap.
Problem is, most other economies also relied on American consumers. Remember the trade gap? Americans used to be the world’s biggest and most reliable customers – sucking in high-tech gadgets assembled in China, car parts from Japan, shirts and shoes from Southeast Asia, and precision instruments from Germany.
With American consumers pulling back, these other economies have also been slowing down. Their unemployment is rising.
Last week I attended a conference with global business executives. When I asked them where they expected to find new customers to replace Americans who are pulling back, they all said China and India and quoted me the same number: 800 million new middle-class consumers from these and other fast-developing countries over the next decade.
Yes, but. As of now China and India are still relying on net exports to fuel their growth. Even if you think their middle classes will eventually become so big and rich they can buy everything these nations will be able to produce, that doesn’t mean they’ll also buy what the rest of the world produces.
Yes, global companies will do wonderfully well. General Motors is well on the way to selling more cars in China than it does in the U.S. But American workers won’t get the jobs, and nor will workers in Europe, Japan, or the rest of the world. GM makes the cars it sells to Chinese consumers in China.
Meanwhile, the productive capacities of China and India will continue to grow: More workers, more factories, more high-tech equipment, more offices. The buying power of their middle classes will have to expand rapidly just to catch up with what these nations will be able to produce.
This means Obama and others won’t easily find the export markets they need to create enough jobs to make up for the vanishing American consumer.
When the world’s productive capacities exceed the buying power of the world’s consumers, every government wants to increase exports and discourage imports. That spells trade war.
Last week the representatives of the world’s 20 biggest economies vowed to slash their budget deficits by half by 2013. The result will be even less domestic demand and even more pressure to export in order to avoid higher joblessness.
We’re unlikely to see a repeat of the disastrous Smoot-Hawley tariffs that worsened and lengthened the Great Depression. But you can forget trade-opening agreements. In Toronto last week, the G-20 leaders dropped their 2009 pledge to finish the Doha round this year. In the U.S., agreements with South Korea, Panama, and Colombia are languishing.
And watch out for under-the-radar protectionist moves. Since the start of 2008, when the Great Recession began, countries around the world have already imposed at least 443 measures to block imports, according to the Center for Economic Policy Research.
This is just the start.
Οκτωβρίου 1, 2011 στις 6:48 μμ
Τάλως
Γερμανικό σχέδιο «ρουμανοποίησης» και διασπορά αμερικανικών ζιζανίων
Του Δ.Π. ΔΗΜΑ
Οπως αποκάλυψαν στην «Ε» ευρωπαϊκοί τραπεζικοί κύκλοι που παραβρέθηκαν το περασμένο τριήμερο στην Ουάσιγκτον επί τη ευκαιρία της ετήσιας συνόδου των δίδυμων οικονομικών οργανισμών, του ΔΝΤ και της Διεθνούς Τράπεζας, το Βερολίνο επιδιώκει τη «ρουμανοποίηση» του βιοτικού επιπέδου της Ελλάδας και αυτό βρίσκεται υπ’ όψιν και τυγχάνει της σύμφωνης γνώμης της κυβέρνησης Παπανδρέου.
Κατά τους ίδιους κύκλους, η γερμανική κυβέρνηση έχει θέσει ως απαραίτητη προϋπόθεση για την έγκριση των περαιτέρω δόσεων προς την Ελλάδα τη δραστική μείωση μισθών και συντάξεων, ούτως ώστε «συγκρινόμενα, τα μεγέθη αυτά να προσεγγίζουν τα επίπεδα της Ρουμανίας».
Παράλληλα, μέσα στο πλαίσιο αυτό, επιδιώκεται ένα «προτιμησιακό» καθεστώς παραχώρησης προς τις γερμανικές εταιρείες επενδυτικών ευκαιριών στην Ελλάδα. Οσο, δε, η Αθήνα ανθίσταται -για «άλλους ευνόητους λόγους, παραχώρησης των “φιλέτων” σε ημετέρους»- όπως λέγεται θ’ αυξάνονται οι πιέσεις προς την ανήμπορη να αντιδράσει κυβέρνηση Παπανδρέου. Το «καρότο» θα είναι η γερμανική δέσμευση παραμονής της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ.
Βίαιη υποτίμηση
Αν προχωρήσει με το σενάριο αυτό το θέμα των ιδιωτικοποιήσεων, που θεωρείται «κεφαλαιώδους σημασίας» για το Βερολίνο, τότε η γερμανική κυβέρνηση θα έχει πράγματι κάθε λόγο να κρατήσει την Ελλάδα μέσα στην ευρωζώνη για να προστατεύσει τα συμφέροντά της.
Είναι προφανές κατά τους συνομιλητές της «Ε» ότι, με βάση τις εντολές των Γερμανών, όλα όσα παρατηρούνται την εποχή αυτή αποβλέπουν στο να γίνει βίαιη εσωτερική υποτίμηση, να τ’ αγοράσουν όλα σε χαμηλές τιμές και μετά να καρπωθούν την υπεραξία. Η εσωτερική υποτίμηση μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από σοβαρή ύφεση που θα επιφέρει η μείωση των εισοδημάτων και, συνακόλουθα, συμπίεση των τιμών προς τα κάτω, ώστε να υπάρξει βίαιη προσαρμογή της αγοράς.
Οι Ελληνες νόμιζαν ότι κορόιδευαν, και οι Γερμανοί τους περίμεναν στη γωνία. Τώρα, η ελληνική κυβέρνηση «δεμένη χειροπόδαρα» ακολουθεί πειθήνια τις γερμανικές εντολές και ο πρωθυπουργός της περιφέρεται τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες όπου του ανακοινώνουν οι άλλοι τις αποφάσεις τους για τη χώρα. Μετά το Βερολίνο, μεταβαίνει στο Παρίσι για να συναντηθεί με τον «Τζούνιορ πάρτνερ» των Γερμανών.
Μέσα από τη γερμανική επιδίωξη μείωσης του ελληνικού βιοτικού επιπέδου, προσδοκάται πως θα καταστούν άκρως ελκυστικές και προνομιακές οι επενδυτικές ευκαιρίες στην Ελλάδα, ιδιαίτερα στο πλαίσιο των προδιαγεγραμμένων ιδιωτικοποιήσεων του πακέτου των 50 δισ. ευρώ που έχει ήδη δρομολογηθεί προς εκποίηση.
Η επίσκεψη του πρωθυπουργού Παπανδρέου στο Βερολίνο λέγεται πως «κλείδωσε» τις σχετικές μεθοδεύσεις και αυτό φάνηκε ανάγλυφα στην ενθουσιώδη υποδοχή που του επεφύλαξαν οι Γερμανοί βιομήχανοι.
Οπως είναι φυσικό, στην Ουάσιγκτον δεν βλέπουν με πολύ καλό μάτι τις κινήσεις αυτές του «τέκνου» τους και αρχίζουν να «σπέρνουν ζιζάνια» -κατά απολύτως έγκυρες πληροφορίες της «Ε»- με ισχυρισμούς, αίφνης, για το κατά πόσο θα είναι σε θέση η Γερμανία να «απορροφήσει» τις σοκαριστικές επιπτώσεις από την «υπόθαλψη του ελληνικού χρέους» λόγω των δυσβάσταχτων χρεών και άλλων μελών της ευρωζώνης που μέλλει να ακολουθήσουν και να χρειαστούν τη βοήθεια του Μηχανισμού Στήριξης. Με τον τρόπο αυτό επιχειρούν να «ερεθίσουν» ευρωπαϊκές χώρες που, από τη μια πλευρά, παραμένουν καχύποπτες των γερμανικών προθέσεων και από την άλλη, δεν διάκεινται φιλικά στην ελληνική αναδιάρθρωση και ευχαρίστως θα έβλεπαν την Ελλάδα εκτός ευρωζώνης.
Ο Γερμανός σύμβουλος
Η προφανής απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να προσλάβει, αντί των Αμερικανών «Alvarez and Marsal», Βαβαρό «εκκαθαριστή» της κρατικής περιουσίας που μάλιστα φέρεται να πρόσκειται στον Γερμανό υπ. Οικονομικών Σόιμπλε, ήταν το «κερασάκι» των συσσωρευμένων αμερικανικών αντιδράσεων.
Οι ίδιοι κύκλοι φτάνουν μάλιστα να υποδεικνύουν πως για το… «καλό της Γερμανίας» θα είναι προτιμότερο να αφήσει την Ελλάδα στη μοίρα της, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, έστω και αν την οδηγήσουν εκτός ευρωζώνης – κάτι απαγορευτικό για τους Γερμανούς γιατί, λαμβανομένων όλων των δεδομένων υπ’ όψιν, αυτό θα τορπίλιζε τους σχεδιασμούς τους.
Είναι ενδιαφέρον ότι οι ίδιοι παράγοντες της Ουάσιγκτον στο παρελθόν ήταν θιασώτες της μεγαλύτερης γερμανικής ανάμιξης στο ελληνικό πρόβλημα (σ.σ. έλεγαν ότι δεν κάνουν αρκετά οι Γερμανοί), με το βαθύτερο σκεπτικό πως κάτι τέτοιο θα ενέπλεκε το Βερολίνο περισσότερο στα προβλήματα της ευρωζώνης και θα καθιστούσε τη Γερμανία μέρος του προβλήματος. Τώρα, μάλλον από αδυναμία ανάμιξης και επιρροής των ευρωπαϊκών εξελίξεων έχουν αλλάξει «ρότα».
Η δήλωση Σόιμπλε
Η προχθεσινή δήλωση Σόιμπλε -παρουσία Παπανδρέου στο Βερολίνο- που τα ‘βαλε με τους Αμερικανούς και τους είπε να «κοιτάξουν τα του οίκου τους» δεν ήταν τυχαία και, όπως εκτιμάται από συνομιλητές της «Ε», ήταν απάντηση στα «ζιζάνια» που αίφνης σπέρνονται από την Ουάσιγκτον.
Οπως φαίνεται, η κρίση χρέους έχει καταστήσει επιτακτική την ανάγκη ισχυροποίησης και συντονισμού της δημοσιονομικής πολιτικής της ευρωζώνης σ’ ένα επίπεδο εκτός εθνικών κρατών, εξ ου και οι -εκ Γερμανίες εκπορευόμενες- φωνές για τη θέσπιση, κατ’ αρχήν, υπουργού Οικονομικών της ευρωζώνης.
Επανερχόμενοι τώρα στα γερμανικά σχέδια «ρουμανοποίησης» της Ελλάδας, εμπνευστής των οποίων φέρεται να είναι ο υπουργός Οικονομικών Σόιμπλε, σημειώνεται πως για τους Γερμανούς πρώτος στόχος ήταν ο δημόσιος τομέας που, κατά γενική παραδοχή, αποτελεί τη «γάγγραινα» της εύρυθμης λειτουργίας του ελληνικής Πολιτείας και, όπως έχει γράψει η «Ε» (9 Μαΐου), εξελήφθη ως κρας τεστ των ελληνικών κυβερνητικών προθέσεων -για τον πρόσθετο, μάλιστα, λόγο ότι το ελληνικό Δημόσιο «είναι ένα τερατούργημα πρωτίστως του κυβερνώντος κόμματος».
Είναι ενδιαφέρον ότι η σκληρότερη γερμανική στάση άρχισε να σχηματοποιείται λίγο πριν από την έγκριση της πέμπτης δόσης του Ιουλίου. Αίφνης είχαν πέσει τότε συντονισμένα οι γερμανικοί τόνοι εν αναμονή της έκθεσης της τρόικας του Ιουνίου και -εν γνώσει προφανώς των αρνητικών ευρημάτων της- η γερμανική πολιτική ηγεσία προετοίμαζε την κοινή της γνώμη (σ.σ. ερήμην της Αθήνας) για επιπλέον μέτρα στην Ελλάδα προκειμένου να συνεχιστεί η βοήθεια προς αυτήν.
Η σκόπιμη εκείνη σιωπή, λένε τώρα οι ενημερωμένες πηγές, απέβλεπε στο να «αποκοιμήσει» τους Ελληνες κυβερνώντες που, «σαγηνευμένοι» από την ικανότητα των… «ταχυδακτυλουργιών» τους, νόμιζαν ότι θα περάσουν εύκολα για άλλη μία φορά τις παραδοσιακές αλχημείες τους. Αυτό επέτρεψε στον Σόιμπλε να «στριμώξει» τον (πρώην υπουργό Οικονομικών) Παπακωνσταντίνου στην εσπευσμένη συνάντηση του Λουξεμβούργου (6 Μαΐου), λέγοντάς του χαρακτηριστικά, κατά τις τότε πληροφορίες της «Ε», «όλο ψέματα μας λες», και του έθεσε το ερώτημα «γιατί δεν προχωρούν οι περικοπές επιδομάτων και το κλείσιμο δημόσιων υπηρεσιών;».
Στα μαλακά ή στα σκληρά
Χωρίς τις «πλάτες» του έκπτωτου τότε Στρος-Καν, οι Ελληνες κυβερνώντες απέτυχαν να διαγνώσουν τη σχηματοποίηση της γερμανικής στάσης και να ερμηνεύσουν σωστά τις δηλώσεις Μέρκελ που -όπως είχε επισημανθεί από τις στήλες αυτές- σκληραίνοντας η Γερμανίδα καγκελάριος τη δημόσια τοποθέτησή της συνάρτησε απολύτως τις περαιτέρω δανειοδοτήσεις προς την Ελλάδα με τις εκθέσεις προόδου της τρόικας – πρωτίστως, δε, με τα εργασιακά και μισθολογικά για τη μείωση του ελληνικού βιοτικού επιπέδου, στο πνεύμα τής κατά Σόιμπλε «ρουμανοποίησης».
Εκείνο που απομένει τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή της «συντεταγμένης χρεοκοπίας» της Ελλάδας, για την οποία οι Γερμανοί -σε φερόμενες μυστικές συνομιλίες με τους Γάλλους- επιχειρούν να της δώσουν ένα πιο συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα. Το μόνο που απομένει είναι να προσδιοριστεί το κατά πόσον αυτή θα πέσει στα μαλακά ή στα σκληρά…
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=314414
Οκτωβρίου 1, 2011 στις 7:33 μμ
δεξιος
Ας θυμούνται και το τέλος του Τσαουσέσκου.Εάν πρόκειται να πάμε σε ρουμανοποίηση καλύτερα να μπει μπροστά ο Χολαργός να κοβει δραχμές και να στείλουμε την ΕΕ στον αγύριστο.
Οκτωβρίου 1, 2011 στις 7:39 μμ
Πάνος
Ψυχραιμίααααα…
Οκτωβρίου 1, 2011 στις 7:49 μμ
δεξιος
Καλά,μπορεί όλα αυτά να είναι μπαρούφες του Δήμα.
Ωστόσο κάποτε θα πρέπει να γίνει συζήτηση τι ακριβώς κερδίζουμε από το ευρώ και την αδυναμία υποτίμησης αν πρόκειται κάθε εβδομάδα να κοπανάνε και ένα καινούργιο μέτρο.
Έχω ξαναπεί ότι το ζήτημα του ευρώ είναι τεχνικό και όχι πολιτικό και πρέπει να αντιμετωπισθεί καθαρά τεχνοκρατικά.
Δεν βλέπω να έπαθαν κάτι οι ευρωπαικές χώρες που έμειναν εκτός.
Οκτωβρίου 1, 2011 στις 7:57 μμ
δεξιος
Και κάτι άλλο : ο Μάρτιν Φελντστάιν που γράφει το άρθρο είχε προτείνει το 2010 μόλις άρχισε η κρίση σύστημα διπλής ισοτιμίας στην Ελλάδα με ταυτόχρονη κυκλοφορία ευρώ και δραχμής υποτιμημένης κατά 30% με την οποία θα πληρώνονταν μισθοί και συντάξεις υπό την αιγίδα της ΕΚΤ μέχρι να ισορροπήσει ο προυπολογισμός και το εμπορικό έλλειμμα,κάτι που θα γινόταν κατ αυτόν μέσα σε 5 χρόνια.