Τελευταία μέρα του χρόνου, πρωινός καφές. Ησυχία, όλοι κοιμούνται. Ευκαιρία για μια σύντομη ανασκόπηση του 2011.

*

Φέτος μπλέχτηκε το συλλογικό με το προσωπικό, όσο ποτέ άλλοτε. Γιατί η επώδυνη πορεία της ελληνικής κοινωνίας προς τη χρεοκοπία και τη διάλυση δεν είναι κάτι θεωρητικό, το οποίο μπορούμε να παρακολουθούμε ως θεατές: αφορά τον καθένα μας.

*

Αφορά λοιπόν και τη δική μου οικογένεια, η οποία είδε το εισόδημά της άλλοτε να μειώνεται δραματικά και άλλοτε να τείνει προς το μηδέν – για όσους δουλεύουν ως ελεύθεροι επαγγελματίες. Μας είχαν ζώσει βέβαια τα φίδια από το τέλος του ’10, αλλά άλλο να το φαντάζεσαι και άλλο να το ζεις…

*

Δεν έφτανε αυτό, αλλά εμάς μας «περιποιήθηκε» ιδιαίτερα και το …κοινωνικό μας κράτος. Χρειάστηκε να πάμε 3 φορές στο εξωτερικό, με τη σύζυγο, για μια θεραπεία που δεν γίνεται στην Ελλάδα. Απέρριψαν τη χρηματοδότηση από τον ασφαλιστικό φορέα, διότι, λέει, γίνεται. Απέρριψαν και την ένσταση, διότι, λέει, η θεραπεία αυτή δεν ενδείκνυται. Χοντρά και χυδαία ψεύδη, αμφότερα. Θα δικαιωθούμε στα δικαστήρια, σε μερικά χρόνια, αν υπάρχει ακόμα δικαιοσύνη και αν η Ελλάδα δεν έχει γίνει Ουγκάντα. Στο μεταξύ, χρεοκοπήσαμε απολύτως, γιατί πληρώσαμε τα πάντα εξ ιδίων – και με δανεικά, τα οποία πρέπει να επιστραφούν.

*

Τα καλά νέα είναι ότι είμαστε όλοι καλά. Ότι εξακολουθούμε να ζούμε με αγάπη μεταξύ μας. Ότι έχουμε ακόμα δουλειά. Ότι η κόρη σκίζει στο σχολείο και στη μαγειρική και ο γιος στο ευ ζην και τη μουσική. Ότι οι φίλοι μας όλοι ζορίζονται μεν, αλλά αντιστέκονται σθεναρά στην κατάθλιψη. Βρισκόμαστε, τα λέμε, διασκεδάζουμε, ενισχύει ο ένας τον άλλον και ετοιμαζόμαστε να αντιμετωπίσουμε τα χειρότερα, που πλησιάζουν με δρασκελιές.

*

Και η πολιτική; Οι φίλοι στο δίκτυο ξέρουν ότι προσπαθώ με τους Οικολόγους Πράσινους, μετά από πολιτικά άγονες δεκαετίες αυτονομίας, που ακολούθησαν την εμπλοκή μου με την αριστερά, στα νεανικά μου χρόνια. Λοιπόν, μια χαρά – τρεις απογοητεύσεις. Χωρίς συλλογικότητες, δε γίνεται τίποτα. Αλλά, πολύ ανθυγιεινό το ανθρώπινο περιβάλλον, βρε παιδί μου… Κι όμως, τα σκληρά καρύδια επιμένουν – μέχρι το κρακ. Γενικώς ειπείν, το ’11 δεν ήταν καλύτερο από το ’10, το οποίο δεν ήταν καλύτερο από το ’09. Αν υπάρχει κάποιος άγιος της πολιτικής οικολογίας, ας βάλει το χέρι του για το 2012.

*

Η καλύβα ήταν η μεγάλη μου αγάπη και για τη χρονιά που πέρασε. Πολλές επισκέψεις (λιγότερες, ωστόσο, από το ’10), περισσότερη πολιτική, περισσότερες συνεργασίες, περισσότερη οικολογία, λιγότερη (έως ελάχιστη) λογοτεχνία. Η μουσική μετακόμισε στο φέισμπουκ, όπου είχαμε πολλές βραδιές με συνακροάσεις. Μπήκα και στο τουϊτερ, αν και δεν έχω καταλάβει ακόμα το νόημα της ύπαρξής του – πέρα από μια έκτακτη ακαριαία ενημέρωση. Καλώς ή κακώς, παραμένω άνθρωπος του προηγούμενου αιώνα και δεν ενσωματώνω εύκολα τις καινοτομίες της επικοινωνίας… ;-)

*

Λοιπόν, ήταν μια δύσκολη χρονιά που σε λίγες ώρες δίνει τη σκυτάλη σε μια που θα είναι πολύ χειρότερη. Ωστόσο, είμαστε έτοιμοι για όλα. Το ’12 θα παιχτεί το μεγάλο παιγνίδι για όλους μας, καθώς θα πρέπει όχι μόνο να αντισταθούμε αλλά και να περάσουμε στην αντεπίθεση, διεκδικώντας ξανά αξιοπρέπεια και αισιοδοξία για τη χώρα μας, την κοινωνία μας, τους φίλους μας και τις οικογένειές μας. Γιατί χωρίς συλλογικότητα και αλληλεγγύη, καμιά ατομική λύση δεν προκόβει. Αν δεν με πιστεύετε, ρωτήστε σχετικά τον παππού μας τον Αριστοτέλη, που το είχε φιλοσοφήσει το θέμα.

*

Καλή χρονιά, σε όλους τους φίλους της καλύβας!