ΤΟ ΒΗΜΑ – Το ελληνικό 1989 – γνώμες.
Του Αντώνη Καρακούση
Το 1989, μαζί με τα καταρρεύσαντα καθεστώτα της Ανατολικής Ευρώπης κατέρρευσαν ιδέες, αντιλήψεις και ζωές πλανημένες. Πρόσωπα βέβαια και σίγουρα για τα πιστεύω τους, είδαν σε ελάχιστο χρόνο να καταρρίπτονται πεποιθήσεις μιας ζωής, υπέστησαν ήττα προσωπική, βίωσαν την κατεδάφιση της συνείδησής τους. Πολλοί τότε στον Δυτικό Κόσμο και στην Ελλάδα συγκλονίστηκαν και βίωσαν την απόλυτη απογοήτευση.
Αρκετοί αποσύρθηκαν, άλλοι μετακινήθηκαν κι άλλοι απλώς αρνήθηκαν την πραγματικότητα, μένοντας προσκολλημένοι, μέχρι γραφικότητας, στις μνήμες του ηρωικού παρελθόντος. Τηρουμένων των αναλογιών, το 2012 ζούμε το ελληνικό 1989. Πλήθος πολιτικών στελεχών, αλλά και πολιτών που πίστεψαν και αφιερώθηκαν στην «αλλαγή», βιώνουν την κατάρρευση μιας ζωής. Κακά τα ψέμματα, στελέχη που επί τριάντα και πλέον χρόνια υπηρέτησαν ένα σύστημα ιδεών και αντιλήψεων ζουν αυτό τον καιρό σε συνθήκες εσωτερικής κατάρρευσης.
Οι περισσότεροι που ακόμη κυριαρχούν στο πολιτικό στερέωμα εισήλθαν στον πολιτικό στίβο από τα πρώιμα νιάτα τους. Φοιτητές ακόμη βρέθηκαν να κινούνται δίπλα στον Ανδρέα Παπανδρέου και αργότερα όταν επικράτησε το κίνημα της αλλαγής έγιναν σύμβουλοι, γραμματείς, νομάρχες, διέτρεξαν την ιεραρχία του κράτους και της πολιτικής και έφθασαν σήμερα να είναι υπουργοί και να διαχειρίζονται την εξέλιξη του ονείρου σε εφιάλτη. Οσο κι αν ο κυνισμός πολλούς έχει καταλάβει, δεν αρκεί για να τους προστατεύσει από την κατάρρευση του εσωτερικού τους κόσμου. Γι’αυτό κι οι αντιδράσεις των περισσοτέρων είναι ακραίες, αλόγιστες και εν πολλοίς ανεξήγητες.
Ας μην γελιούνται ωστόσο. Επιμένοντας να παλεύουν με τον εαυτό τους, κινδυνεύουν οι περισσότεροι με αυτοεξευτελισμό και αυτοακύρωση. Είναι προτιμότερη η αποχώρηση και η σιωπή.
11 σχόλια
Ροή σχολίων γι' αυτό το άρθρο
Ιανουαρίου 27, 2012 στις 7:22 μμ
Πάνος
“Ας μην γελιούνται ωστόσο. Επιμένοντας να παλεύουν με τον εαυτό τους, κινδυνεύουν οι περισσότεροι με αυτοεξευτελισμό και αυτοακύρωση. Είναι προτιμότερη η αποχώρηση και η σιωπή”.
Δεν το βλέπω και τόσο πιθανό να συμβεί… Πιθανότερη είναι η σιωπή που θα τους επιβληθεί, με την κλωτσιά από τα δημόσια αξιώματα.
Αλλά και πάλι… όποιος έχει κάποιαν αξία θα πάει στο σπίτι του – και οι φελλοί θα παραμείνουν στην πιάτσα…
Ιανουαρίου 27, 2012 στις 9:33 μμ
nikiplos
Για τους λαούς του Ανατολικού Μπλοκ, πέρα από οραματισμούς ή όχι, το 1989 σήμαινε ζητήματα επιβίωσης. Απολύθηκαν σωρηδόν οι δημόσιοι υπάλληλοι και τελείως εκείνοι που εργάζονταν στα σοβχοζ. Οι υπεύθυνοι της συμφοράς, κομσομόλοι, κομματικοί εγκάθετοι κλπ έγιναν τα νέα αφεντικά, αδίστακτα όσο και η καμόρα… Σήμερα στελεχώνουν τη νέα υψηλή τάξη στις χώρες τους… Ότι θα γίνει και εδώ οσονούπω δλδ. Όταν θα γίνει, ναι, τότε θα μπορούμε να μιλήσουμε για ομοιότητες…
(μόνο που εδώ έχουν δύο χρώματα… πράσινο και γαλάζιο…
)
Ιανουαρίου 27, 2012 στις 9:40 μμ
Δύστροπη Πραγματικότητα
Αν και δεν είμαι οπαδός του Καρακούση, κατά την γνώμη μου σε αυτό το άρθρο λέει σωστά πράγματα.
Βιώνουμε όντως ένα τέλος εποχής, τελειώνει αυτό που – ελλείψει άλλου όρου – θα το χαρακτήριζα Σύστημα Πασοκ. Ένα σύστημα διακυβέρνησης δηλαδή που βασίστηκε κατά κύριο λόγο στις πελατειακές σχέσεις μεταξύ κράτους-πολιτών, στην απορρόφηση της ανεργίας με μαζικούς διορισμούς στον δημόσιο τομέα, στην οικονομική ανάπτυξη που ως κύρια αιτία της είχε τα εκτεταμένα δημόσια έργα.
Είναι απολύτως αναμενόμενο λοιπόν πως όλοι αυτοί που πίστεψαν σε αυτό το σύστημα, αλλά και οσοι το υπηρέτησαν, να έχουν περιέλθει σήμερα σε μία κατάσταση εντονότατης εσωτερικής διάψευσης και σχεδόν πλήρους ιδεολογικής κατάρρευσης.
Ιανουαρίου 27, 2012 στις 9:55 μμ
Δύστροπη Πραγματικότητα
Νίκιπλε δεν θα συμφωνήσω με την ισοπεδωτική, και ως εκ τούτου λαθεμένη, αναλυσή σου.
Το επίπεδο ζωής των λαών της Ανατολικής Ευρώπης βελτιώθηκε σημαντικά μετά την κατάρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων. Βελτιώθηκε τόσο σε ένα καθαρά υλικό επίπεδο οσο και στο επίπεδο της ατομικής ελευθερίας που απολαμβάνουν οι πολίτες τους σήμερα. Και στους δύο αυτούς τομείς τα πράγματα ήταν πολύ χειρότερα την περίοδο που επικρατούσε ο κομμουνισμός.
Μία χώρα που συνιστά μερική εξαίρεση είναι η Ρωσία. Μερική εξαίρεση με την έννοια πως εκεί, όντως, η μετάβαση πρός την δημοκρατία δείχνει να μην έχει ολοκληρωθεί και επιπρόσθετα, η μετάβαση σε μία καπιταλιστική οικονομία έδωσε ώθηση στην ανάπτυξη ενός μαφιόζικου καπιταλισμού. Παρόλα αυτά όμως, ακόμα και εκεί, τα πράγματα είναι σημαντικά καλύτερα από την εποχή που επικρατούσε ο κομμουνισμός, με την πολύ εκτεταμένη φτώχεια και γενικευμένη καταστολή που ίσχυε τότε.
Η Ρωσία παραμένει ένα αυταρχικό κράτος, πολύ πιο αυταρχικό από τα υπόλοιπα της Ανατολικής Ευρώπης, αλλά ακόμα και έτσι θα έλεγα πως και η δημοκρατία έχει κάπως προχωρήσει και ο μαφιόζικος καπιταλισμός έχει τεθεί κάτω από έλεγχο.
Ιανουαρίου 27, 2012 στις 10:51 μμ
δεξιος
Όχι πια ΠΑΣΟΚ.Μόνο ΔΗΜΑΡ.
Ιανουαρίου 27, 2012 στις 11:43 μμ
anikitos
Ξεχασατε επισης να αναφερετε που οφειλεται το μισος της ανατολικοευρωπαιας Μερκελ προς τους <> (συμφωνα με την αποψη των ανατολικοευρωπαιων) Ελληνων. Ο Ελληνας που ειναι οκνηρος ( ξεχνωντας οτι στις σοσιαλιστικες χωρες επικρατουσε το ανεκδοτο <>), η Ελλαδα που επρεπε να ειναι κομμουνιστικη, αλλα ο προδοτης Τσωρτσιλ την ηθελε στη δυση, η Ελλαδα που εχει ολο κομμουνιστες και δεν δικαιουται να ειναι στην Ευρωπη, και ενα σωρο αλλες λακαμιες που σφηνωθηκαν στα μυαλα κομπλεξικων ανατολικοευρωπαιων για να δικαιολογησουν την απραξια τους απεναντι στο ναζισμο, το φασισμο και μετεπειτα τη σοβιετοκρατια. Αυτες τις ιδεες εχει φυσικα και η Μερκελ που δεν ειναι εξεραιση, ειναι μαλιστα ο κανονας.
Ιανουαρίου 27, 2012 στις 11:46 μμ
anikitos
Μεσα στις παρενθεσεις :
1η (κατα λαθος δυτικους)
2η : ( εμεις κανουμε οτι δουλευουμε κι αυτοι κανουν οτι μας πληρωνουν)
Ιανουαρίου 28, 2012 στις 10:32 πμ
δεξιος
Έχεις δίκιο ότι είναι αχώνευτη σε πολλούς στην Α.Ευρώπη η μοιρασιά του Τσώρτσιλ.
Από το λόγο του για το παραπέτασμα.
http://en.wikisource.org/wiki/Sinews_of_Peace
From Stettin in the Baltic to Trieste in the Adriatic, an iron curtain has descended across the Continent. Behind that line lie all the capitals of the ancient states of Central and Eastern Europe. Warsaw, Berlin, Prague, Vienna, Budapest, Belgrade, Bucharest and Sofia, all these famous cities and the populations around them lie in what I must call the Soviet sphere, and all are subject in one form or another, not only to Soviet influence but to a very high and, in many cases, increasing measure of control from Moscow. Athens alone — Greece with its immortal glories — is free to decide its future at an election under British, American and French observation.
Αυτός τα κανόνισε όλα και τους δούλευε κιόλας.
Ιανουαρίου 28, 2012 στις 11:21 πμ
nikiplos
Δύστροπε, δεν βλέπω που διαφωνούμε…
δεν ισχυρίστηκα εγώ ότι περνούσαν καλά επί κομουνισμού…
είπα για απώλεια θέσεων εργασίας, και αυτό είναι μια πραγματικότητα…
Σε όλα τα υπόλοιπα που λες συμφωνώ… αλλά είναι άσχετα με το πρακτέον…
περισσότερα για το ανατολικό μπλοκ μπορεί κανείς να δει εδώ:
Αντρέι Κούρκοφ, Oι πιγκουίνοι δεν πεθαίνουν απ’ το κρύο (2002).
το συνιστώ ανεπιφύλακτα…
Ιανουαρίου 28, 2012 στις 11:43 πμ
Άγγελος
(ε ρε και να ξανάμανα 17)
Ιανουαρίου 28, 2012 στις 12:16 μμ
Πάνος
(κι εγώ 27…)