Η Δια Βίου δεν έχει καταλάβει τίποτα… Μέχρι να ξεκουμπιστούν από το προσκήνιο ΟΛΟΙ οι υπεύθυνοι της τραγωδίας που ζούμε, δεν υπάρχει περίπτωση να καθίσει “επίσημος” στην εξέδρα της παρέλασης και να μην λάβει το μερτικό του…
Δελτίο Τύπου 22/02/2012
Απάντηση της Υπουργού Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, Άννας Διαμαντοπούλου, σε ερώτηση δημοσιογράφου σχετικά με τα επεισόδια κατά τη μαθητική παρέλαση στα Ιωάννινα, στη διάρκεια Συνέντευξης Τύπου για την Έρευνα και Τεχνολογία
Το χθεσινό φαινόμενο είναι απαράδεκτο και νομίζω ότι λύπησε βαθιά όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες. Προσέβαλε μια εθνική ημέρα, το συμβολισμό μιας πόλης και προσέβαλε περισσότερο αυτούς που το έκαναν και όχι αυτούς στους οποίους απευθυνόταν.
Ας αφήσουμε μακριά τα νέα παιδιά από όλες τις πολώσεις και τις συγκρούσεις που έχουν πολλών ειδών χαρακτηριστικά. Οι νέοι άνθρωποι είναι αυτοί που πραγματικά οργίζονται και θυμώνουν περισσότερο από την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα. Οι νέοι άνθρωποι, όμως, είναι αυτοί που εκφράζουν και το ήθος της Ελλάδας.
Όσον αφορά το συγκεκριμένο περιστατικό, έχει δοθεί εντολή στους Διευθυντές και έχει ήδη ξεκινήσει έρευνα, για το πώς έγιναν αυτά τα επεισόδια ώστε να καταλογιστούν ευθύνες όπου υπάρχουν, σε όλα τα επίπεδα.
65 σχόλια
Ροή σχολίων γι' αυτό το άρθρο
Φεβρουαρίου 22, 2012 στις 6:24 μμ
Άγγελος
το έχω ξαναγράψει αλλά ας το επαναλάβω εδώ
όταν στους δρόμους της Βιέννης ο όχλος κρεμούσε αξιωματούχους από τους φανοστάτες τον Μάρτη του 1848, ο αυτοκράτωρ ρώτησε τον καγκελάριο Μέττερνιχ
- Μα γιατί κάνει τόσο θόρυβο ο κόσμος;
- Κάμνουν επανάσταση μεγαλειότατε απάντησε ο γέρο-καγκελάριος
- Μα καλά, επιτρέπεται; αναρωτήθηκε ο πρώτος.
Φεβρουαρίου 22, 2012 στις 6:25 μμ
σχολιαστης
http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12333&subid=2&pubid=112823614
Απίστευτα γεγονότα σημάδεψαν αρνητικά τη χθεσινή παρέλαση στα Ιωάννινα, για την 99η επέτειο της απελευθέρωσης της πόλης, με «πρωταγωνιστές» μαθητές αλλά και εκπαιδευτικούς, που συμμετείχαν σε αυτήν.
Στην επέτειο δεν παρευρέθηκε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κάρολος Παπούλιας. Ειδικότερα, σημαιοφόρος σχολείου φώναξε στους επίσημους «είσαστε μ…άκες», ενώ τον ακολούθησαν και άλλοι. Παράλληλα, μαθητές με προτροπή των καθηγητών τους γύρισαν επιδεικτικά το κεφάλι τους στην εξέδρα, ενώ άλλοι μαθητές από δύο λύκεια μούντζωσαν τους επισήμους.
Ενοχλήθηκε
Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός πως οι γυμναστές, που συντόνιζαν την παρέλαση δύο λυκείων, έδωσαν το πρόσταγμα «κλίνατε επ΄ αριστερά», όταν οι μαθητές έφτασαν στην εξέδρα – αντί του ορθού «κλίνατε επί δεξιά». Φανερά ενοχλημένος ο δήμαρχος των Ιωαννίνων, Φίλιππας Φίλιος, εγκατέλειψε την εξέδρα και αποχώρησε δηλώνοντας ότι «αγωνίζομαι νύχτα-μέρα για τους δημότες. Δεν επιτρέπω τέτοιες συμπεριφορές. Νιώθω βαθιά προσβεβλημένος, από μαθητές και εκπαιδευτικούς.
Ήρθα στην παρέλαση για να τιμήσω τους νεκρούς του αγώνα της απελευθέρωσης και τα νιάτα, όχι για να με βρίζουν». Κατά τη διάρκεια της παρέλασης στην κεντρική οδό της πόλης είχαν παραταχθεί διαδηλωτές του ΠΑΜΕ, του ΣΥΡΙΖΑ, του ΑΝΤΑΡΣΥΑ και εκπαιδευτικοί, που φώναζαν συνθήματα κατά του Μνημονίου. Στα Ιωάννινα βρέθηκαν 17 διμοιρίες των ΜΑΤ, ενώ η ένταση και τα επεισόδια δεν αποφεύχθηκαν όταν «ήρθαν στα χέρια» αστυνομικοί και κτηνοτρόφοι.
Φεβρουαρίου 22, 2012 στις 6:27 μμ
σχολιαστης
Αν ισχύει το θέμα της προτροπής των καθηγητών, το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο απο την καζούρα που μεμονωμένα μπορούν να κάνουν μαθητές.
Φεβρουαρίου 22, 2012 στις 6:37 μμ
Πάνος
Άκουσα το Φίλιο να τα λέει και στο ραδιόφωνο. Δεν με έπεισε. Από τη φωτό προκύπτει ότι άλλοι μούτζωσαν, άλλοι όχι. Το “κλίνατ’ επί δεξιά”, αν το πάμε έτσι, ακόμα και αν ειπώθηκε (αναπόδεικτον), ουδεμία οργανική συσχέτιση έχει με τη μούντζα, που είναι το κυρίως θέμα.
Φεβρουαρίου 22, 2012 στις 6:40 μμ
Πάνος
Α, και ΔΕΝ πρόκειται για “καζούρα”, σχο. Πρόκειται για βαθύτατα πολιτική χειρονομία! Η οποία προφανώς θα έχει συνέχεια. ΚΑΙ στα Γιάνεννα ακόμα μεγαλύτερη, αν επιχειρηθεί η τιμωρία (μαθητών και εκπαιδευτικών) που παράγγειλε η κ. Δια Βίου.
Φεβρουαρίου 22, 2012 στις 6:45 μμ
Πάνος
Για την ενημέρωσή σας, άλλο ΔΤ της Δια Βίου:
Δελτίο Τύπου 22/02/2012
Απάντηση της Υπουργού Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, Άννας Διαμαντοπούλου, σε ερώτηση δημοσιογράφου για την πορεία εφαρμογής του νόμου στα ΑΕΙ, στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου για την Έρευνα
Θεωρώ ότι στη συγκεκριμένη συγκυρία το διακύβευμα είναι το νέο Πανεπιστήμιο που όλος ο ελληνικός λαός θέλει κι απαιτεί. Διατυπώνουμε και ο Αναπληρωτής Υπουργός και εγώ με μεγάλη σαφήνεια τη θέση μας, γιατί είμαστε η Πολιτική Ηγεσία ενός Υπουργείου στο οποίο βρίσκονται τα δύο κόμματα τα οποία στηρίζουν την κυβέρνηση.
Ο νέος νόμος ψηφίστηκε από τα 4/5 της ελληνικής Βουλής και έχει την αποδοχή του 85% της ελληνικής κοινωνίας. Είναι ένας νόμος ο οποίος απαντάει στη μεγάλη ανάγκη των νέων ανθρώπων για ένα Πανεπιστήμιο χώρο μάθησης και γνώσης – βασιζόμενο στο μόχθο και στην ευφυΐα χιλιάδων ικανών καθηγητών και εκατοντάδων χιλιάδων φοιτητών- που μπορεί να ανταποκριθεί τόσο στις ανάγκες τους, όσο και στην ανάπτυξη της χώρας και στη φιλοδοξία των νέων ανθρώπων.
Ο νέος νόμος έχει 80 άρθρα. Από αυτά τα 79 εφαρμόζονται. Έχουν εκδοθεί εκατοντάδες πράξεις, που αφορούν το σύνολο των άρθρων, από τους Πρυτάνεις και από τους Προέδρους των ΤΕΙ.
Οι αντιδράσεις αφορούν ένα συγκεκριμένο άρθρο, της εκλογής των Διοικήσεων των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων που πλέον γίνεται με μία τελείως διαφορετική, αντίθετη- θα έλεγα- λογική από αυτή που ίσχυε μέχρι τώρα: Τέρμα στον κομματισμό, τέρμα στην κομματική συναλλαγή, τέρμα στην όποια διαπλοκή.
Τα πράγματα αλλάζουν ριζικά. Γι’ αυτό και υπήρξε τόσο μεγάλη συμφωνία και σε πολιτικό επίπεδο και σε επίπεδο κοινωνίας, αλλά και σε επίπεδο Πανεπιστημιακής Κοινότητας όπως υπογράμμισε ο Αναπληρωτής Υπουργός, γιατί η πλειοψηφία της Πανεπιστημιακής Κοινότητας θέλει να αλλάξουν τα πράγματα.
Η αντίδραση που παρακολουθούμε σήμερα είναι μία αντίδραση βίαιη, αλλά εξαιρετικά μειοψηφική. Δίνω ενδεικτικά το παράδειγμα του μεγαλύτερου Πανεπιστημίου της χώρας, του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου με 88.000 φοιτητές και 2.500 καθηγητές, όπου 300 άνθρωποι με παραταξιακές και κομματικές σημαίες λοιδόρησαν, εξύβρισαν, με χυδαίο τρόπο, σεβαστούς δασκάλους και γενναίους καθηγητές. Είναι πραγματικά γενναίοι σήμερα, οι άνθρωποι οι οποίοι με προσωπικό κόστος, κάτω από απειλές και κάτω από βία -που δεν μπορεί πια να γίνει αποδεκτή από την ελληνική κοινωνία γιατί έγινε για πολλά χρόνια αποδεκτή- προσπαθούν οι ίδιοι να αλλάξουν και να πάρουν στα χέρια τους το Πανεπιστήμιο.
Σε όλα τα επίπεδα η ελληνική κοινωνία και η ελληνική πολιτεία αυτή την περίοδο, βρισκόμαστε μπροστά στο δίλημμα αν θα αλλάξουμε σελίδα ή όχι. Εάν θα συνεχίσουμε τις μεγαλύτερες παθογένειες της μεταπολίτευσης, δηλαδή το μη σεβασμό των νόμων και την επιβολή των μειοψηφικών κομματικών συντεχνιών ή αν θα γυρίσουμε σελίδα και θα πούμε ότι υπάρχει μία πλειοψηφία η οποία εκφράζει τα συμφέροντα του ελληνικού λαού και αυτή υπηρετούμε.
Είμαστε πεπεισμένοι ότι ο ελληνικός λαός θέλει να αλλάξουμε σελίδα. Η συζήτηση που γίνεται σήμερα δεν αφορά τη συμφωνία ή τη διαφωνία με το νόμο. Υπάρχουν πολλές διαφωνίες και στο σύνολο και σε άρθρα του νόμου. Είναι κατανοητές, είναι απολύτως σεβαστές. Ο ίδιος ο νόμος δίνει τη δυνατότητα μετά από την αξιολόγησή του να προχωρήσουμε σε αλλαγές όταν δούμε ότι υπάρχουν ζητήματα. Έτσι γίνεται σε όλες τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις.
Όμως η συζήτηση σήμερα είναι για το εάν διαφωνούμε στην εφαρμογή του νόμου. Αυτό είναι ένα θέμα που αφορά τον πυρήνα της Δημοκρατίας. Πέντε κόμματα – ΠΑΣΟΚ, Νέα Δημοκρατία, ΛΑΟΣ, Δημοκρατική Αριστερά και Δημοκρατική Συμμαχία- έχουν εκφράσει, το καθένα με τον τρόπο του, την ανάγκη να εφαρμοστεί ο νόμος.
Υπάρχουν δύο κόμματα της Αριστεράς, το Κομμουνιστικό Κόμμα και ο ΣΥΡΙΖΑ, τα οποία κατά τη διάρκεια συζήτησης του νόμου είχαν πει ότι δεν θα επιτρέψουν την εφαρμογή του νόμου και αυτό κάνουν τώρα.
Θεωρώ λοιπόν ότι πρέπει τα κόμματα αυτά να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στο τί συμβαίνει και τί θα συμβεί στα ελληνικά Πανεπιστήμια, γιατί είναι θέμα Δημοκρατίας.
Στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Η Δημοκρατία και το θεσμικό πλαίσιο μάς δίνουν όλες τις δυνατότητες για να εφαρμοστεί ο νόμος. Οι Διοικήσεις των Πανεπιστημίων έχουν την ευθύνη της εφαρμογής του νόμου λόγω του αυτοδιοίκητου του Πανεπιστημίου.
Ο νέος νόμος τους δίνει πλέον τη δυνατότητα να αντιμετωπίσουν τα πολύπλοκα προβλήματα τους. Πρέπει να πούμε ότι πραγματικά υπάρχουν εξαιρετικές Διοικήσεις, οι οποίες δείχνουν και βούληση και ικανότητα και ολοκληρώνουν τις εκλογές ή έχουν έναν συγκεκριμένο σχεδιασμό και προσπαθούν με τον καλύτερο τρόπο -χωρίς να υποκύπτουν σε βία αλλά ούτε και να προκαλούν βία- να ολοκληρώσουν την εφαρμογή και αυτού του άρθρου του νόμου.
Το θεσμικό πλαίσιο δίνει τη δυνατότητα στις Διοικήσεις να αντιμετωπίσουν τόσο τις εξωπανεπιστημιακές παρεμβάσεις -έχουν αναφερθεί περιστατικά μεταφοράς ανθρώπων με λεωφορεία από περιοχή σε περιοχή- όσο και εσωτερικά ζητήματα με τον εσωτερικό κανονισμό.
Ο ίδιος ο νόμος μέσα στα άρθρα του λέει βήμα προς βήμα τις διαδικασίες, αλλά και τις συνέπειες από τη μη εφαρμογή. Το Υπουργείο δεν παρεμβαίνει σε τίποτα. Είναι πολύ σαφή τα πράγματα από τον ίδιο το νόμο.
Εμείς περιμένουμε, πιστεύουμε και προσδοκούμε ότι θα επικρατήσει η γνώμη της πλειοψηφίας, ότι αλλάζει σελίδα για το ελληνικό Πανεπιστήμιο και για την ελληνική κοινωνία.
Σε ερώτηση δημοσιογράφου για το αν υπάρχει σκέψη για επιστολική ψήφο η Υπουργός απάντησε:
Υπάρχει επιστολική, υπάρχει ηλεκτρονική, υπάρχει ψηφιακή, υπάρχουν χίλια πράγματα, αλλά αυτή τη στιγμή είναι σαφές ότι υπάρχει ένας νόμος και δεν θεωρούμε ότι υπάρχει ανάγκη να υπάρξει παρέμβαση.
Φεβρουαρίου 22, 2012 στις 6:57 μμ
σχολιαστης
Και εγω το Φίλιο άκουσα στο ραδιόφωνο.
Αυτός δεν ήταν που είχε εκλεγεί με το ΣΥΝ την εποχή που δεν υπήρχε ακόμα ΣΥΡΙΖΑ?
Φεβρουαρίου 22, 2012 στις 7:09 μμ
Πάνος
Α, δε γνωρίζω – ή μάλλον δεν θυμάμαι…
Φεβρουαρίου 22, 2012 στις 8:52 μμ
Ermippos
Καταπληκτικό το πρώτο σχόλιο.
Φεβρουαρίου 22, 2012 στις 8:58 μμ
ο δείμος του πολίτη
Απαράδεκτο και υποκινούμενο το επεισόδιο, αλλά ουδείς ενδιαφέρθηκε να μάθει γιατί τόσοι μαθητές τελικά υπάκουσαν (αν υπάκουσαν), γιατί το έκαναν…
Φεβρουαρίου 24, 2012 στις 7:26 μμ
ΣΑΘ
# Η Δια Βίου δεν έχει καταλάβει τίποτα… Μέχρι να ξεκουμπιστούν από το προσκήνιο ΟΛΟΙ οι υπεύθυνοι της τραγωδίας που ζούμε, δεν υπάρχει περίπτωση να καθίσει “επίσημος” στην εξέδρα της παρέλασης και να μην λάβει το μερτικό του…#
Μ’ αυτή τη συλλογιστική, ωστόσο, μέχρι να αναλάβουν οι (όποιοι) άσπιλοι, άμμωμοι, αναμάρτητοι (και βεβαίως “μη υπαίτιοι” για την τραγωδία) “δικοί μας” (ποιοι άραγε;), οι “μη δικοί μας” ‘επίσημοι’ του Κράτους μπορούν να προπηλακίζονται και να λοιδορούνται κατά βούλησιν, συλλήβδην και ελευθέρως…
Ποιος τη χέζει την ιερή μνήμη εκείνων που έπεσαν για την απελευθέρωση (ή μήπως κατάληψη / κατάκτηση;) των Ιωαννίνων;
Με τέτοια θα ασχολούμαστε τώρα;
Καθαρές κουβέντες:
Το να φέρεσαι κατ’ αυτόν τον τρόπο (είτε ως παρελαύνων μαθητής είτε -πολλώ μάλλον- ως συνοδεύων “καθηγητής”) σε μια τέτοια εκδήλωση, είναι (λέω εγώ) πράξη βέβηλη και απαράδεκτη.
Οι επαναστάτες του κώλου, ας ‘βγάλουν’ αλλού (πιο έντιμα και πιο παλικαρίσια) το επαναστατικό τους μένος.
ΥΓ
Ο Δήμαρχος (ας πούμε) και κάποιοι άτυχοι εκπρόσωποι τοπικών αρχών, είναι ‘καρατσεκαρισμένο’ ότι έχουν ‘μερτικό’ ευθύνης για την “τραγωδία που ζούμε”;
Φεβρουαρίου 24, 2012 στις 8:01 μμ
Ermipoos
Αφού συμφωνήσω πρώτα με το από πάνω σχόλιο να παραθέσω το λινκ ενός εξαιρετικού άρθρου του Πετρουλάκη για το ζήτημα.
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=12918
Φεβρουαρίου 24, 2012 στις 9:48 μμ
Πάνος
Παρακαλώ να μη γίνεται, εκουσίως ή ακουσίως, σύγχυση ανάμεσα στην αγάπη για την πατρίδα και την τιμή στους προγόνους, με το άγριο γιούχα που (απο)λαμβάνουν τα επί της εξέδρας υποκείμενα. Δεν έχουν την παραμικρή συνάφεια. Αλίμονο αν βάλουμε το χρέος και την αγάπη για τους παππούδες μας στη ζυγαριά με τα τσόλια της πολιτικής ελίτ (αλητ) κεντρικής ή τοπικής. Όποιος νοιώθει ότι αδίκως φασκελώνεται, ας κατέβει κάτω, στον κόσμο και τη νεολαία. Οι εξέδρες ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ.
Φεβρουαρίου 25, 2012 στις 2:45 πμ
ΣΑΘ
Για το καλό της συζήτησης και μόνον, εκείνο το περί ‘εκουσίας συγχύσεως’ (!!) το προσπερνώ.
Aν ο κ. Μπουτάρης (ας πούμε) είναι “υποκείμενο” και “τσόλι της [τοπικής] πολιτικής ελίτ (αλητ)”, μπορεί να είναι και ο (άγνωστός μου) ατυχής δήμαρχος Ιωαννίνων.
ΕΙΝΑΙ;
Είναι οπωσδήποτε “υποκείμενα” και “τσόλια” και όλοι οι (ατυχείς) εκπρόσωποι των τοπικών αρχών (μη πολιτικοί) που βρέθηκαν εκεί κατά υπηρεσιακό καθήκον και μόνον;
Όλοι αυτοί είναι βέβαιο ότι έχουν ‘μερτικό’ ευθύνης για την “τραγωδία που ζούμε”;
# Όποιος νοιώθει ότι αδίκως φασκελώνεται, ας κατέβει κάτω, στον κόσμο και τη νεολαία.#
Τώωωωρα, μάλιστα!!
Σε ποιον ‘κόσμο’, αγαπητέ;
Στους ‘άμωμους’ και ‘άσπιλους’ του ΠΑΜΕ, του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ;
Ή μήπως στους δυσαρεστημένους (εξίσου ‘άμωμους’ και ‘αθώους’ τού αίματος) πρώην ΠΑΣΟΚους, Νεοδημοκράτες και άλλους;
Που δεν έχουν, οι καημενούληδες, καμία απολύτως ευθύνη για το κατάντημά μας;
Και σε ποια “νεολαία”;
Στην κακομαθημένη, ασυστόλως τραμπουκίζουσα και φασίζουσα τσογλαναρία, που έχει καταλύσει κάθε έννοια νόμου, τάξης και ιεραρχίας, π.χ. στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης;
Αυτοί οι θρασύδειλοι επαναστάτες της πορδής θα μας σώσουν;
Φίδια που μας φάγανε, μοναχά……
Φεβρουαρίου 25, 2012 στις 2:53 πμ
Πάνος
ΣΑΘ,
εξακολουθείτε να συγκρίνετε μήλα με μακαρόνια. Δε βγαίνει έτσι. Προς το παρόν σας χαιρετώ, γιατί σε λίγη ώρα φεύγουμε για έξω. Θα τα ξαναπούμε σύντομα, ελπίζω, επί διαδικτυακού “εδάφους”
Φεβρουαρίου 25, 2012 στις 4:21 πμ
ΣΑΘ
Μετά την (ενδεχομένως) “εκούσια σύγχυση”, η σύγκριση μήλων με μακαρόνια!
Φαίνεται ότι το μυαλό μου παραφύρανε…
Αλλά ας μη χαλάμε (άλλο) τις καρδιές μας τέτοιαν ώρα.
Να πάτε στο καλό!
Φεβρουαρίου 25, 2012 στις 6:29 μμ
Δύστροπη Πραγματικότητα
“οι “μη δικοί μας” ‘επίσημοι’ του Κράτους μπορούν να προπηλακίζονται και να λοιδορούνται κατά βούλησιν, συλλήβδην και ελευθέρως…”
ΣΑΘ διακρίνω μία άρνηση να καταβάλλεις έστω και το ελάχιστο της προσπάθειας που απαιτείται προκειμένου να καταλάβεις γιατί οι μαθητές ενήργησαν όπως ενήργησαν.
Εντάξει, δεν λέω, καλός ο ηθικός αποτροπιασμός δυστυχώς όμως δεν μας βοηθάει να καταλάβουμε μία συμπεριφορά που αποδοκιμάζουμε.
Η ενέργεια των μαθητών, ενταγμένη μέσα στο γενικότερο πλαίσιο της στιγμής, είναι μία ενέργεια απόλυτα κατανοητή. Πρόκειται για την έκφραση μίας βαθιάς αποδοκιμασίας απέναντι στο πολιτικό προσωπικό της χώρας και τους τοπικούς εκπροσώπους του.
Αυτή η αποδοκιμασία έχει ως βάση της την πολύ μεγάλη επιδείνωση του επιπέδου ζωής που έχει υποστεί η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών αυτής της χώρας. Μία επιδείνωση για την οποία ευθύνεται σε παρα πολύ μεγάλο βαθμό αυτό ακριβώς το πολιτικό προσωπικό πρός το οποίο στρέφονται οι αποδοκιμασίες. Και το οποίο πολιτικό προσωπικό δεν φτάνει που μας έχει οδηγήσει στα πρόθυρα της χρεοκοπίας αλλά έχει αναλάβει από πάνω, τάχα, και την ευθύνη να μας βάλει στο “ίσιο δρόμο” καταστρέφοντας πλήρως την ηδη πολύ προβληματική ελληνική οικονομία.
“Οι επαναστάτες του κώλου, ας ‘βγάλουν’ αλλού (πιο έντιμα και πιο παλικαρίσια) το επαναστατικό τους μένος.”
Πάω στοίχημα πως όπου και αν εξέφραζαν την αποδοκιμασία τους, οσο έντιμα και παλικαρίσια και αν την εξέφραζαν, πάλι θα γκρίνιαζες…
Και θα γκρίνιαζες γιατί η ταύτισή σου με την εξουσία και τα σύμβολά της είναι σε τέτοιο υπέρμετρο βαθμό που φτάνει μέχρι του σημείου να θεωρείς κάθε αποδοκιμασία εναντίον της πράξη “βέβηλη και απαράδεκτη”.
Φεβρουαρίου 25, 2012 στις 10:27 μμ
Πάνος
Βασίλης Χιώτης
Και λίγα ακούτε κύριοι βουλευτές
Ούτε ένας βουλευτής, ούτε ένας υπουργός, δεν πρέπει να παραπονεθεί ξανά για τους απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς που χρησιμοποιούν κατά καιρούς οι πολίτες εναντίον τους. Ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίζονται την τελευταία εβδομάδα τα ζητήματα των τραπεζικών λογαριασμών τους, δικαιολογεί ακόμη και τις κακόπιστες επιθέσεις.
Βρέθηκε ένας δικαστικός να αποκαλύψει ότι ένας βουλευτής έβγαλε στο εξωτερικό ένα εκατομμύριο ευρώ, την ώρα που παιζόταν η χρεοκοπία της χώρας. Κι αντί η Βουλή να απαιτήσει την άμεση δημοσιοποίηση του ονόματός του για να μην κηλιδώνονται αδίκως οι υπόλοιποι 299, παίζεται εδώ και τρεις μέρες ένα παιχνίδι συγκάλυψης στο οποίο σπεκουλάρουν όλοι οι πονηροί πολιτευτές διαδίδοντας ότι την «απρέπεια» την έκανε ο τάδε ή ο δείνα πολιτικός τους αντίπαλος.
Την Παρασκευή ο υπουργός Οικονομικών αποκαλύπτει στη Βουλή, ότι την «απρέπεια» αυτή, δεν την έκανε μόνο ένας.
Πολλοί άλλοι βουλευτές έβγαλαν χρήματα στο εξωτερικό – άλλοι με το όνομά τους κι άλλοι με ονόματα συγγενών τους- φοβούμενοι μην χάσουν τις αποταμιεύσεις τους την ώρα της κρίσης.
Και διαβιβάζει τον σχετικό κατάλογο στη Βουλή. Αλλά ούτε κι αυτός ο κατάλογος δίδεται στην δημοσιότητα, γιατί υποτίθεται ότι θα πρέπει να ελεγχθεί προηγουμένως από την αρμόδια επιτροπή της Βουλής. Και ξαναρχίζει ένα γαϊτανάκι φημών, διαδόσεων και αχαλίνωτης συκοφάντησης πολιτικών, πυροδοτώντας άλλο ένα κύμα κριτικής για όλα ανεξαιρέτως τα μέλη του Κοινοβουλίου. Το οποίο αυτή τη φορά είναι απολύτως δικαιολογημένο.
Με λίγα λόγια: Με τα μυαλά που συνεχίζετε και κουβαλάτε κύριοι βουλευτές, και λίγα ακούτε…
http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=445581&h1=true
Φεβρουαρίου 25, 2012 στις 11:08 μμ
Αναγνώστης ο αθηναίος
Νομίζω ότι, αν και διαφωνώ με την αξιολόγηση περί βεβήλωσης, πολύ ορθά ο ΣΑΘ στο σχόλιο 2.45, θέτει το εξής:
Το (κύριο) ζήτημα δεν είναι το όποιο λοιδορούμενο πρόσωπο και αν αξίζει να λοιδορηθεί, αλλά οι νέοι άνθρωποι και η συνείδηση που διαμορφώνουν μέσα από αυτή τη δράση.
Είναι προφανές ότι πιστεύω ότι η συνείδηση διαμορφώνεται μέσα από συμμετοχή στον κοινωνικό στίβο.
Είναι κρίσιμο το ζήτημα το αν επιδοκίμασαν (πόσω μάλλον αν παρότρυναν) οι καθηγητές τους.
Αν έγινε έτσι (ελπίζω ότι είναι φήμες και ..κακεντρέχειες) έχουμε το εξής σκηνικό.
Μια σχολική μονάδα αποφασίζεται να συμμετάσχει σε κάποιες εκδηλώσεις της Κεντρικής Διοίκησης.
Οι αρμόδιοι εκπρόσωποι της Διοίκησης (εν προκειμένω οι υπέυθυνοι για το θέμα καθηγητές), κατ’ανάθεσιν (έχει σημασία) αναλαμβάνουν, ως είθισται, να οργανώσουν την παρουσία των Μαθητών στην εκδήλωση και μάλιστα για να πάνε όλα καλά συνοδεύουν και τα τμήματα που παρελαύνουν δίνοντας και παραγγέλματα (πάλι έχει σημασία).
Με μια κουβέντα εγγυώνται να τηρηθεί το ζητούμενο και ορίζονται ως εγγυητές διότι τους έχει εκχωρηθεί εξουσία να το κάνουν (και γενικά ως καθηγητές, εκτός αν παρελαύνει το ..Σάμερχιλ, αλλά και κατ’αποκοπήν για την παρέλαση , παραγγέλματα και τέτοια και αυτό αν έχει σημασία)
Παράλληλα υπάρχει ένα ζήτημα ότι οι εκπρόσωποι τόσο της Κεντρικής Διοίκησης, όσο και της ..τοπικής στις εκδηλώσεις θεωρούνται ανάξιοι διότι με τις πράξεις τους και τις παραλήψεις τους κλπ κλπ.
Ουδείς θέτει θέμα πριν (ας πούμε αν είναι αυτοί εκεί δεν θα συμμετέχουμε) με τρόπο όμως υπεύθυνο πχ σε ¨Οργανα κλπ κλπ.
Ουδείς αρνείται να συμμετάσχει ως συνοδός, δηλαδή εγγυητής του αρχικού σχεδίου, αλλά πετάει το μπαλάκι στους μαθητές, διότι με το να μπουν αυτοί μπροστά και να καθαρίσουν, είναι ..επικοινωνιακά καλύτερο .
Ορέα!!
Ας πάμε παρακάτω.
Για να μην κοροϊδευόμαστε το να κράζεις, μουτζώνεις κλπ Βουλευτή ή Υπουργό τη σήμερον ημέρα στην πράξη έχει καταντήσει ημι-παράνομη πράξη (αν δεν είναι και νόμιμη).
Δηλαδή δεν έχει και μεγάλο κόστος.
Προφανώς αν μουτζώνεις το τιμώμενο πρόσωπο σε μια παρέλαση είναι ένα θέμα , αν όμως το επιδοκιμάζει η Εξουσία (που υποτίθεται ότι η νεολαία αμφισβητεί) δια των εκπροσώπων της, ήτοι τους συνοδούς και κατόπιν τη διεύθυνση και το Σύλλογο Καθηγητών, τότε no problem δεν συνεπάγεται ανάληψη ευθύνης, ΟΜΩΣ ακυρώνεται και η λειτουργία της κίνησης ως έμπρακτης αμφισβήτησης, αφού τσάμπα αμφισβητήσεις δεν…
Έχω να ρωτήσω το εξής:
Όταν ο εν λόγω νέος θελήσει να αμφισβητήσει το Σύστημα , αφού το να φωνάζει, υβρίζει, να δημιουργεί αταξία (που λέγανε παλιά) δεν είναι πράξη αμφισβήτησης τι πρέπει να κάνει;;
Το λέω γιατί οι εποχές με την Κρίση είναι και παράξενες.
Πιστεύω ότι έχουμε την εμφάνιση του μεγάλου προβλήματος στην εποχή μας (ανάμεσα στα άλλα) όπου ουδείς είναι διατεθημενος να αναλάβει τις ευθύνες που απορρέουν από τους ρόλους που αποδέχεται και ειδικά καθόσον αφορά τη νέα γενιά (που οι ευθύνες και ο συνεπαγόμενος πονοκέφαλος είναι μεγάλος)
Όταν οι Γονείς γίνονται ..φίλοι με τα παιδιά τους, γιατί και οι καθηγητές να μην γίνουν συναγωνιστές;;
Βέβαια υπάρχει και το γνωστό ανέκδοτο “Γιώργο χάσαμε”.
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 12:26 πμ
Γιάννης - 2
Όσο χαμηλά και αν έχει πέσει η υπόληψη των “ηγετών” και των “επισήμων” σήμερα στην Ελλάδα, η πράξη των μααθητών είναι απαράδεκτη!
Αν παρακινήθηκαν από τους καθηγητές τους αακόμη χειρότεραα…
Ίσως το κράξιμο των επισήμων θα φέρει και το τέλος του απηρχαιωμένου εθίμου των παρελάσεων.
Προσωπικά δεν έχω πρόβλημα υπό τις παρούσες συνθήκες, και μάλλον επικροτώ, το κράξιμο πολιτικών οποιουδήποτε επιπέδου όπου και να βρεθούν.
Χάρηκα το κράξιμο που έγινε στον παλιό μου γνωστό Νικολάκη Νικολόπουλο στην Κάτω Αχαγιά, όπου γιά να γλυτώσει από τα κεσεδάκια διέφυγε από το παράθυρο
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 5:58 πμ
Πάνος
Αναγνώστη και Γιάννη-2,
επαναλαμβάνω για χάρη σας το πρώτο σχόλιο, του άγγελου:
όταν στους δρόμους της Βιέννης ο όχλος κρεμούσε αξιωματούχους από τους φανοστάτες τον Μάρτη του 1848, ο αυτοκράτωρ ρώτησε τον καγκελάριο Μέττερνιχ
- Μα γιατί κάνει τόσο θόρυβο ο κόσμος;
- Κάμνουν επανάσταση μεγαλειότατε απάντησε ο γέρο-καγκελάριος
- Μα καλά, επιτρέπεται; αναρωτήθηκε ο πρώτος.
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 6:33 πμ
Πάνος
Μούντζες
Του Γιώργου Λακόπουλου
http://www.tanea.gr/proektaseis/?aid=4697580
Για δεύτερη φορά σε μια παρέλαση ορισμένοι μαθητές αντί για τη συνήθη «στροφή της κεφαλής δεξιά» όταν περνούσαν από την εξέδρα των επισήμων, προέταξαν απλώς τα δάχτυλα του δεξιού χεριού. Στη δεκαετία του 1970 η χειρονομία θα είχε στόχο το «κατεστημένο» ή το «σύστημα» γενικώς. Τώρα με αυτόν τον αντιαισθητικό τρόπο αντιμετωπίζονται οι πολιτικοί. Τα περιστατικά καταδικάστηκαν ως αντιπαιδαγωγικές και ανάρμοστες συμπεριφορές. Ωστόσο υπάρχει και ο παλιός στίχος του Σαββόπουλου: «Είμαι 16άρης, σας γ… τα λύκεια». Δηλαδή ποιος μπορεί να υποδείξει σε έναν έφηβο πώς θα συμπεριφέρεται όταν αισθάνεται οργισμένος; Ετσι συνέβαινε πάντα. Και έτσι θα συμβαίνει όσο υπάρχουν 16άρηδες. Οι ενδεχόμενες ποινές για τις μούντζες θα έχουν τόση αξία όση είχε και το κούρεμα με την ψιλή του Νόμου 4.000 «περί τεντιμποϊσμού» στη δεκαετία του 1960.
Προφανώς, από την άποψη του οποιουδήποτε καθωσπρεπισμού, αυτές οι συμπεριφορές είναι καταδικαστέες. Αλλά αν πρέπει να καταδικάσουμε συμπεριφορές σ’ αυτή τη χώρα, μάλλον πρέπει να αρχίσουμε από όσους σημαδεύουν τα ανοιχτά δάχτυλα. Και το λιγότερο που μπορεί να τους καταλογιστεί είναι ότι μετέτρεψαν τη συμμετοχή στην πολιτική σε άθλημα κατάληψης της εξουσίας και την άσκηση της εξουσίας σε επάγγελμα. Σε όχημα ατομικής αποκατάστασης. Η ιδιότητα του βουλευτή εξέπεσε σε κάτι σαν κλάδος των Πανελλαδικών Εξετάσεων. Σε εποχές στις οποίες, έτσι και «περνούσες», το μέλλον σου ήταν εξασφαλισμένο.
Οτι τώρα τους κυνηγούν οι μούντζες δεν είναι ευπρεπές. Αλλωστε δεν είναι γενικευμένη συμπεριφορά. Αλλά προς Θεού. Δεν είναι κάτι που στρέφεται κατά της χώρας, κατά της κοινωνίας, κατά της δημοκρατίας και άλλες αρλούμπες που ακούγονται αυτές τις ημέρες. Γιατί η πολιτική τάξη δεν είναι ούτε η χώρα ούτε η κοινωνία. Οι βουλευτές δεν είναι το Κοινοβούλιο και πολύ περισσότερο δεν είναι η έννοια του κοινοβουλευτισμού. Μερικοί είναι και το αντίθετο.
Μαζί με τους προπηλακισμούς εκ μέρους πολιτών, οι πολιτικοί θα πρέπει να μάθουν να ζουν και με τις άσεμνες χειρονομίες στις μαθητικές παρελάσεις; Για να το αποφύγουν, πρέπει να αλλάξουν πρώτα οι ίδιοι. Κατά τα λοιπά, με το να τιμωρείς τους εφήβους για κάποια πράγματα, θυμίζει αυτό που έλεγε ο αμερικανός ηθοποιός Ουίλ Ρότζερς για τον κομμουνισμό: «Είναι σαν την ποτοαπαγόρευση – καλή ιδέα αλλά δεν δουλεύει».
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 8:29 πμ
zeppos
Δυστυχώς έχει χαθεί το μέτρο. Και δεν μιλώ τόσο για τους μαθητές, όσο γι’αυτούς που τους οργάνωσαν, αλλά και για τους τόσο πολλούς που επικροτούν τον τραμπουκισμό. Όλοι αυτοί συνηθίζουν να βάζουν τις παράνομες (γιατί τέτοια είναι) πράξεις των ανθρώπων σε μια κλίμακα κατά το δοκούν. Οτι τους αρέσει δεν είναι τραμπουκισμός και ας ξεφτιλίζει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Το ζήτημα είναι οτι ποιός ή ποιοί θα “ορίσουν” πόσοι και ποίοι είναι “άξιοι υποψήφιοι” για μούτζες, γιαούρτωμα, αυγά, μπινελίκωμα κλπ. Ο Πάνος πχ λέει οτι στους εκπροσώπους του ΝΔΣΟΚ αξίζουν και χειρότερα, εκτός αν αλλάξουν! Να γίνουν δηλαδή …οικολόγοι ή κάτι άλλο που αρέσει στον Πάνο και στον καθηγητή που έβαλε τους νέους από νωρίς στην παρανομία, που τους δίδαξε οτι έ δεν πειράζει να ρίξουν και κανένα γιαούρτι αύριο και στον ίδιο…
Τι θα γίνει όμως αν αύριο φερ’ειπείν έρθει ο ..Τρεμόπουλος στη βουλή και μόλις τον βλέπουν οι φονιάδες κυνηγοί (λέω τώρα), ή οι εθνικοσωτήρες Μακεδονομάχοι θυμηθούν τα έργα του και τον αρχίζουν τις μούτζες τη μια, το αυγό την άλλη κλπ;
Πεδίον μάχης λαμπρόν!
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 9:27 πμ
Πάνος
ζέπο,
κόψε τις αρλούμπες “για αυτούς που οργάνωσαν τους μαθητές”. Από τη φωτογραφία του ποστ προκύπτει ότι όποιος θέλει φασκελώνει και όποιος δεν θέλει, δεν. Και πάρτο απόφαση: το μόνο που θα γλιτώσει το ΝΔΣΟΚ από τα φάσκελα είναι η μαζική αποχώρηση των στελεχών του από το προσκήνιο, για καμιά τριανταριά χρόνια. Και βλέπουμε.
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 9:54 πμ
δεξιος
Αφού το ξέρεις ποιός θα ορίσει ποιός είναι άξιος για γιαούρτωμα και ξύλο Ζέπο.
Οι προοδευτικές δυνάμεις στις οποίες – ωιμέ – δεν ανήκει πια το ΠΑΣΟΚ.
Αυτό αλλάζει με ένα μόνο τρόπο : τα αντίποινα.Όταν γιαουρτώθηκε ο Αλαβάνος στον Άγιο Παντελεήμονα ηκούσθη κραυγή μεγάλη “αντιφασισμού” αλλά για μήνες τα γιαουρτώματα σταμάτησαν και μετά το “ρατσιστικο πογκρόμ” η γειτονιά ηρέμησε.
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 10:07 πμ
Πάνος
Όχι βία, λέμε!
Τα ξυλοφορτώματα είναι εκτός – και εκεί πρέπει να μείνουν.
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 10:51 πμ
σχολιαστης
Οταν θεωρείται σωστό και δίκαιο το μούτζωμα, τα ξυλοφορτώματα είναι κοντά.
Ας έχουμε στο μυαλό μας ότι δεν υπάρχει επαναστατική κατάσταση. Υπάρχει αγωνία για την τύχη της χώρας στην ΕΕ και η μουτζομέθοδος είναι εκτός.
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 11:44 πμ
Πάνος
Για να μη το χέσουμε εντελώς, το πραγματικό ξυλοφόρτωμα το δίνουν τα ΜΑΤ, επί δικαίων και αδίκων.
Δεν έχει γούστο (ούτε ρεαλιστικό πολιτικό αίσθημα) να αντιστρέφουμε εντελώς την κατάσταση και να παρουσιάζουμε τα λεβεντόπαιδα από τα λύκεια των Ιωαννίνων σαν τραμπούκους.
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 11:54 πμ
σχολιαστης
Εσύ κάνεις τον χαρακτηρισμό λεβεντόπαιδα, που σημαίνει ότι θεωρείς λεβέντικη και τη στάση τους. Και βέβαια άξια μιμήσεως. Οσοι διαφωνούμε χέζουμε το θέμα;
Εγώ ΔΕΝ τα είπα τραμπούκους.
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 12:03 μμ
Πάνος
Η συζήτηση έφτασε στα όρια της. Φεύγω πρώτος…
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 1:25 μμ
ΣΑΘ
1) Μ’ αυτή τη συλλογιστική, επαναλαμβάνω, μέχρι να αναλάβουν οι -όποιοι- άσπιλοι, άμωμοι, αναμάρτητοι (και βεβαίως “μη υπαίτιοι” για την [χι] τραγωδία) εκάστοτε “δικοί μας”, (εν προκειμένω ΚΚΕδες, ΣΥΡΙΖΑδες, ΟΠάδες, δυσαρεστημένοι [και βεβαίως 'αθώοι' του αίματος] ‘ΝΔΣΟΚ’άδες κ.τ.λ.), οι “μη δικοί μας” ‘επίσημοι’ του Κράτους μπορούν να προπηλακίζονται και να λοιδορούνται κατά βούλησιν και ΣΥΛΛΗΒΔΗΝ.
Ποιος τη χέζει την ιερή μνήμη εκείνων που έπεσαν για την απελευθέρωση (κατ’ άλλους κατάληψη / κατάκτηση) των Ιωαννίνων;
Επιμένω ότι το να φέρεσαι κατ’ αυτόν τον τρόπο (είτε ως παρελαύνων μαθητής είτε πολλώ μάλλον ως συνοδεύων -ανάξιος του ονόματος- διδάσκαλος) σε μια παρέλαση επ’ ευκαιρία εθνικής επετείου, είναι (λέω εγώ) πράξη βέβηλη και απαράδεκτη.
2) Επειδή, πέρα από απαξιωτικές γενικότητες, απάντηση δεν έχει δοθεί, επαναλαμβάνω επίσης:
Aν ο κ. Μπουτάρης (ας πούμε) είναι “υποκείμενο” και “τσόλι της [τοπικής] πολιτικής ελίτ (αλητ)”, μπορεί να είναι και ο (άγνωστός μου) ατυχής δήμαρχος Ιωαννίνων.
ΕΙΝΑΙ;
Είναι οπωσδήποτε “υποκείμενα” και “τσόλια” και όλοι οι (ατυχείς) εκπρόσωποι των τοπικών αρχών (ΜΗ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ) που βρέθηκαν εκεί κατά υπηρεσιακό καθήκον και μόνον;
Όλοι αυτοί (οι εκπρόσωποι των τοπικών αρχών) είναι βέβαιο ότι έχουν ‘μερτικό’ ευθύνης για την “τραγωδία που ζούμε”;
Κι αν ναι, ποιος και πώς το αποφάσισε;
@ Πάνος
α) Το ” [Ζέπο] κόψε τις αρλούμπες” [“για αυτούς που οργάνωσαν τους μαθητές”], ειπωμένο από σας στη συγκεκριμένη συγκυρία, δεν νομίζω ότι προάγει τη συζήτηση.
Γράφετε (αιτιολογητικά):
“Από τη φωτογραφία του ποστ προκύπτει ότι όποιος θέλει φασκελώνει και όποιος δεν θέλει, δεν.”
Δεν ξέρω αν αληθεύει ή όχι η πληροφορία ότι υπήρξε καθοδήγηση / σύνθημα από τους συνοδούς καθηγητές.
Ασχέτως, όμως, αυτού, το ότι δεν φασκελώνουν όλοι οι μαθητές, ΔΕΝ σημαίνει αναγκαστικά ότι δεν υπήρξε καθοδήγηση / σύνθημα.
Επομένως;
β) Όταν επιδοκιμάζετε / δικαιολογείτε το φασκέλωμα των επισήμων [και μάλιστα ΣΥΛΛΗΒΔΗΝ] και το «είσαστε μαλάκες», το ” Όχι βία, λέμε! ” που γράφετε, ακούγεται τουλάχιστο ως αστείο.
Πέραν αυτού που λέει ο “σχολιαστης”, (“τα ξυλοφορτώματα είναι κοντά”), η βία δεν είναι μόνο φυσική, αγαπητέ.
Υπάρχει και η φραστική βία και η ψυχολογική βία κ.τ.λ.
Που ενίοτε είναι χειρότερη (και εμπρηστικότερη) από τη φυσική.
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 1:48 μμ
Πάνος
ΣΑΘ,
βία είναι να σε ψεκάζουν με χημικά (επειδή έτσι τους αρέσει) τα οποία είναι άκρως επικίνδυνα για την υγεία. Βία είναι να σε λιανίζουν με τα κλομπ, ενώ είσαι άοπλος και ανυπεράσπιστος. Βία είναι να σου περνάνε χειροπέδες και να σε σέρνουν στην “ασφάλεια”. Βία είναι να σου γαμάνε τη ζωή με τις αποφάσεις τους, επειδή μπορούν να το κάνουν, ενώ εσύ δεν μπορείς να αντιδράσεις. Κλπ.
Το φασκέλωμα είναι 100% πολιτική πράξη. Γίνεται δημόσια και όσοι το κάνουν ξέρουν ότι μπορεί να τιμωρηθούν γι’ αυτό. Καλύπτονται δηλαδή πλήρως οι βασικοί κανόνες της πολιτικής ανυπακοής του Θορώ, για τους οποίους έχουμε συζητήσει αναλυτικά στην καλύβα.
Για το δήμαρχο των Ιωαννίνων αρμοδιότεροι να τον κρίνουν (και να τον φασκελώσουν) είναι οι συμπατριώτες του. Από τα ίδια τα λεγόμενά του σε ραδιοφωνικές εκπομπές βγάζω το συμπέρασμα ότι καλώς εφασκελώθη, αλλά η γνώμη μου έχει σχετική μόνο αξία.
Τέλος επαναλαμβάνω (νομίζω για τρίτη φορά) ότι είναι επιεικώς απαράδεκτο να συσχετίζεται ο συγκεκριμένος πολιτικός ακτιβισμός με δήθεν έλλειψη σεβασμού προς την επέτειο ή τους προγόνους. Ποιος μπορεί να ισχυριστεί (αζημίως για την σοβαρότητά του) ότι κρατάει το μετρητή της φιλοπατρίας και του φιλότιμου; Και μάλιστα να το λέει αυτό απευθυνόμενος σε Ηπειρώτες…
Θα τα ξαναπούμε στις 25 Μαρτίου, υποθέτω…
ΥΓ. Κρατάω μια επιφύλαξη για το γιαούρτωμα – αν δηλαδή παραμένει πίσω από τα όρια του πολιτικού ακτιβισμού ή τα ξεπερνάει και συνιστά (πραγματική) βία. Δυστυχώς, το ΙΘΙ, ο αρμόδιος επιστημονικός οργανισμός επί παρομοίων θεμάτων, δεν υφίσταται πλέον, ώστε να μελετήσει το ζήτημα και να αποφανθεί. Οπότε, αφήστε τα γιαούρτια στα ψυγεία σας…
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 2:20 μμ
Δύστροπη Πραγματικότητα
“Πέραν αυτού που λέει ο “σχολιαστης”, (“τα ξυλοφορτώματα είναι κοντά”), η βία δεν είναι μόνο φυσική.
Υπάρχει και η φραστική βία και η ψυχολογική βία κ.τ.λ.
Που ενίοτε είναι χειρότερη (και εμπρηστικότερη) από τη φυσική.”
Αμα κάνουμε μία έννοια λάστιχο τότε όλα μπορούμε να τα χωρέσουμε μέσα της, και να θεωρούμε, λόγου χάρη, πράξη βίας το μούτζωμα ή την βρισιά. Μόνο όμως που οι περισσότεροι άνθρωποι όταν λένε πως κάποιος τους άσκησε βία δεν εννοούν βέβαια πως τους αποκάλεσε ‘μαλάκες’ ή πως τους μούτζωσε. Ενοούν πως έκανε κάποια πράγματα, εκ των οποίων, τα πλέον ήπια, είναι αρκετούς βαθμούς δραστικότερα από μία βρισιά ή μία μούτζα…
Και δεν το συζητάμε, η φυσική βία – αυτό που οι περισσότεροι έχουν στο νού όταν μιλάνε για βία δηλαδή – είναι πάντοτε πολύ πιο επώδυνη από τον ψυχολογικό καταναγκασμό.
Επιπλέον, η θεωρία που θέλει τις βρισιές και τις μούτζες να οδηγούν στο ξυλοφόρτωμα είναι αναλογης -μηδενικής – ποιότητας με την θεωρία που θέλει όποιον ξεκινάει το κάπνισμα ή να πίνει αλκοόλ, να βρίσκεται κοντά στο να αρχίσει να παίρνει σκληρά ναρκωτικά…
Κατά την γνώμη μου συμβαίνει μάλλον το αντίθετο: εαν η κυβέρνηση αρχίσει να μοιράζει τιμωρίες σε κάθε ένα που αποδοκιμάζει λεκτικά τους πολιτικούς τότε θα καταστήσει μάλλον πιθανότερο το ενδεχόμενο όλοι αυτοί που δεν θα μπορούν πια ούτε καν λεκτικά να αποδοκιμάσουν τους πολιτικούς, να ασκήσουν πραγματική βία αυτή την φορά εις βάρος των τελευταίων.
ΥΓ. Επιμένεις πάντως ΣΑΘ να μην καταβάλλεις την παραμικρή προσπάθεια προκειμένου να καταλάβεις ένα φαινόμενο που αποδοκιμάζεις. Και όπως ηδη έχω πει, καλός ο ηθικός αποτροπιασμός (αν μη τι άλλο μας βοηθάει να νιώθουμε “ηθικά” ανώτεροι από αυτούς που δεν είναι σαν τα μούτρα μας), έχει όμως το μέγα μειονέκτημα πως δεν προάγει κατά κανένα τρόπο την κατανόηση του φαινομένου που αποδοκιμάζουμε.
Και πρόσεξε, η κατανόηση δεν οδηγεί απαραίτητα στην επιδοκιμασία. Μπορείς κάλλιστα να συνεχίσεις να αποδοκιμάζεις την συγκεκριμένη συμπεριφορά. Αυτό όμως που δεν θα μπορείς να συνεχίσεις είναι να μιλάς από τον άμβωνα της γεμάτης εχθρότητα ιερής ηθικής αγανάκτησης ενάντια στους βέβηλους και τους αμαρτωλούς…
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 3:06 μμ
Ermippos
@Πάνο, λες
“Το φασκέλωμα είναι 100% πολιτική πράξη. Γίνεται δημόσια και όσοι το κάνουν ξέρουν ότι μπορεί να τιμωρηθούν γι’ αυτό. Καλύπτονται δηλαδή πλήρως οι βασικοί κανόνες της πολιτικής ανυπακοής του Θορώ, για τους οποίους έχουμε συζητήσει αναλυτικά στην καλύβα. ”
Δεν έχεις άδικο. Έτσι είναι και επιπλέον έτσι όπως τα λες πιο πάνω για την βία. Για να καλυφθούν οι όροι αυτοί όμως πρέπει αυτός που αντιδρά να έχει (τουλάχιστον έναν βαθμό) συνείδησης τόσο για τους λόγους που προκάλεσαν τις πράξεις του όσο και για την αξία και τον στόχο της αντίδρασης του. Πιστεύεις ότι τα 17χρονα παιδιά εμπίπτουν σε αυτήν την κατηγορία; Ξέρουν τι έπαθαν, από ποιους το έπαθαν και τι πρέπει να κάνουν για να απαλλαγούν από τις συνέπειες;
Υποθέτω ότι αν αυτοί οι μουντζωμένοι άρχοντες (που, για να μην παρεξηγούμεθα, αξίζουν την σκληρότερη τιμωρία που θα μπορούσε να υπάρξει) έβρισκαν σήμερα τον τρόπο να αποσπάσουν καμιά 100σταριά ανοικτά δις από τους εταίρους μας, χωρίς όρους και περιορισμούς, και τα μοίραζαν στον κοσμάκη, με τον τρόπο που το έκαναν μέχρι τώρα, όλα θα γινόντουσαν ξανά μέλι γάλα, άσχετα αν σε κάνα δύο χρόνια ο “τίμιος λαός” θα ανακάλυπτε ξανά με “έκπληξη” ότι με το νέο αυτό χρέος υποθηκεύεται όχι απλά το μέλλον μιας αλλά δύο πλέον γενεών. Και στο μεταξύ τα γραφεία των βουλευτών θα ξαναγέμιζαν προσωρινά με χαμόγελα ευχαριστημένων πελατών. Που δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα γιατί θα μπορούν να κάνουν την δουλειά τους. Ας μην γελιόμαστε. Ακόμη και σήμερα όλοι είναι έτοιμοι και πρόθυμοι να εξαγοραστούν φτηνά για μια ακόμη φορά. Το ότι δεν έρχεται κανείς να τους εξαγοράσει είναι το πρόβλημα.
Πρέπει επιτέλους να αποφασίσουμε που θέλουμε να πάμε και να οργανώσουμε το πως. Αυτό δεν γίνεται με κραυγές και ειδικά κραυγές 17χρονων που ορμηνεύονται από πονηρούς ενήλικες. Ή στην καλύτερη περίπτωση αντιδρούν σαν αμοιβάδες στην ατμόσφαιρα της διάχυτης κατάθλιψης και ακατέργαστης οργής που διακατέχει την κοινωνία.
Το φαινόμενο αυτό εντάσσεται απλά στην κατηγορία των πράξεων και των νοοτροπιών που μας έφεραν εδώ. Είναι, απλά, η συνέχεια του σε άλλη θεατρική σκηνή. Και βοηθά σε έναν βαθμό τους βασανιστές μας. Επειδή η δική τους βία είναι πάντα “νόμιμη”. Ασκείται ύπουλα και υπόγεια κάτω από την υποκριτικά χτισμένη επιφάνεια της νομιμότητας. Είναι η βία της αδικίας και της αυθαιρεσίας. Και προπάντων η βία της καλλιεργούμενης άγνοιας, μέσω της δόλιας παραπληροφόρησης και της μετατροπής των πολιτών σε μέλη ασύνταχτου κοπαδιού.
Αυτές οι πράξεις λοιπόν οδηγούν σε έναν νέο μίνι διχασμό που αποπροσανατολίζει. Μας χωρίζουν σε οπαδούς της ευγένειας και του καθωσπρεπισμού από την μια και της ειλικρινούς δήθεν αυθόρμητης αντίδρασης από την άλλη. Επειδή δεν έχουν καμία ειδική στόχευση. Σκέψου τι θα γινόταν αν την στιγμή που η σημαία του πρώτου αγήματος της παρέλασης έφτανε στην εξέδρα των επισήμων, στο Σύνταγμα οι παρελαύνοντες σταματούσαν, καθόντουσαν κάτω σιωπηλοί και ένας εκπρόσωπος τους ανακοίνωνε στους επισήμους με ύφος γεμάτο περιφρόνηση ότι δεν θα σηκωθούν ποτέ από εκεί μέχρι να έρθουν στην δημοσιότητα τα πλήρη στοιχεία που αφορούν την απόκρυψη του ελλείμματος από τον Καραμανλή προς τα κάτω (και πιθανόν αυτήν του Παπανδρέου προς τα πάνω). Με την προϋπόθεση ότι ο κόσμος θα είχε ήδη συνειδητοποιήσει τι ρόλο έπαιξε αυτή η απόκρυψη για την ξέφρενη συνέχιση του δανεισμού. Ή ακόμη ότι δεν θα σηκωθούν μέχρι να ξεκινήσει μια εκτεταμένη έρευνα για το σκάνδαλο της υγείας (για να αναφερθώ και λίγο στα της ειδικότητας μου). Αλλά οι διαμαρτυρόμενοι σήμερα ζητούν απλά και μόνο χρήματα για να ξαναγυρίσουν στις παλιές καλές εποχές. Και με δεδομένο ότι χρήματα πια δεν υπάρχουν προσφέρουν την καλύτερη υπηρεσία στους τυράννους. Που μπορούν πολύ εύκολα να αποδείξουν το παράλογο των αιτημάτων των υποτελών και εξ αυτού να αναδείξουν τον δικό τους φωτισμένο ρόλο στην καθοδήγηση του αμαθούς και ανεύθυνου κοπαδιού.
Όσο για αυτό που ισχυρίζεσαι σχετικά με τον δημόσιο χαρακτήρα της πράξης και την ανάληψη της ευθύνης θα σου πω ότι είναι απλά ωραιοποίηση και στρουθοκαμηλισμός. Η δημόσια επίδειξη αυτού του τσαμπουκά έχει πολύ περισσότερο να κάνει με την διάχυτη κουλτούρα της ανοχής και της ατιμωρησίας για τους πάντες και τα πάντα και πολύ λιγότερο με την υπεύθυνη και γενναία ανάληψη της ευθύνης μιας πράξης αντίστασης που ξεπερνά κάποια όρια.
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 3:43 μμ
GB
Εκτός απτο έγκλημα και τιμωρία υπάρχει κι η μετάνοια μετά ή άνευ λόγου γνώσεως
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 4:14 μμ
kapetanios
Ermippos
δλδ εσύ έχεις “ήδη συνειδητοποιήσει τι ρόλο έπαιξε αυτή η απόκρυψη(του ελλείμματος από τον Καραμανλή) για την ξέφρενη συνέχιση του δανεισμού?
Πιστεύεις πραγματικά ( σε έχουν πείσει δλδ) ότι υπήρξε κάποια “απόκρυψη” και από ποιόν?
Κι αν η “αποκάλυψη της αλήθειας” ήταν η λύση του προβλήματος γιατί συνεχίζεται εδω και 2 χρόνια «ξέφρενα»(σε πρωτοφανή στην σύγχρονη οικονομική μας ιστορία επίπεδα) ο δανεισμός μας?
Ας μην κοροϊδευόμαστε, ούτε εσύ (που υιοθετείς θεωρίες του κερατά των πρασινοκάγκουρων θιγκς τανκ και μας τις παρουσιάζεις ως _οικονομικά & κοινωνικά _ θέσφατα ) ούτε και οι μαθητές έχετε την παραμικρή γαμημένη ιδέα του πως και γιατί φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, αυτό που σίγουρα γνωρίζετε είναι η οσμή που αποπνέει ο πολιτικός κόσμος και οι «επίσημοι» που εκπροσωπούν την δομή της εξουσίας και αυτήν (την βρώμα) είναι που μουντζώνουν τα νιάτα των Ιωαννίνων. Εξάλλου είναι μια περιοχή της Ελλάδος που πληρώνει εδώ και δεκαετίες την αδιαφορία και τις μαλακίες των πολιτικών προϊσταμένων – η μετανάστευση ήταν και παραμένει η μόνη διαφυγή μια δραματικής πραγματικότητας σε αυτήν την παρατημένη από θεούς και ανθρώπους γωνιά της γης.
Κι αν παραμένει έως τις μέρες μας αυτός ο τόπος Ελλάδα οφείλεται ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στον τοπικό πληθυσμό και στα νιάτα του που φροντίζουν χρόνια τώρα να τιμούν εντός και εκτός συνόρων την ιστορία της – οι επίσημοι φορείς του Ελληνικού κράτους φρόντισαν, από την εποχή του Βενιζέλου ακόμη, να υπονομεύσουν ακόμη και αυτή την Ελληνικότητα της περιοχής
υγ
το πατριωτάκι μου ο Παπούλιας γιατί δεν πήγε στον εορτασμό της ιδιαίτερης πατρίδας του? Και ‘άντε , να δεχτώ ότι στη σαλονίκη ήταν εκτός έδρας και δεν μπορούσε να υπερασπιστεί την πολιτική του ιστορία και το έργο του και την έκανε με αλαφριά πηδηματάκια μόλις αγρίεψαν τα πνέΒματα. Στα Γιάννενα που όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους τι φοβήθηκε(?),έχει προσφέρει τόσα και τόσα στον τόπο του αφού…
*
γεια σου ρε άγγελε
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 4:51 μμ
Ermippos
Καπετάνιε, μην γίνεσαι τόσο επιθετικός, δεν έχει νόημα. Ναι έχω συνειδητοποιήσει αρκετά περισσότερα από τα 17χρονα. Κάθε ένας έχει την ιστορία του άλλωστε. Και, σε κάθε περίπτωση, έκανα τον κόπο να αναφέρω δύο μόνον παραδείγματα. Θα μπορούσαν να είναι πολύ περισσότερα.
(σε σχέση με την απόκρυψη: το 2010, όταν ξεκίνησε η λογιστική απογραφή της χώρας βρέθηκαν περίπου 55 δις ορφανά χρέη [για την περίοδο 2000-2009], δηλαδή πιστωτικές εγγραφές στο δημόσιο χρέος για τις οποίες δεν υπήρχε αντίστοιχη χρεωστική εγγραφή από την οποία να προκύπτει τι είδους δαπάνες καλύφθηκαν με αυτόν τον δανεισμό – επρόκειτο κυρίως για ελλείμματα νοσοκομείων και δήμων που κρατούνταν μυστικά, δεν εμφανιζόντουσαν στο έλλειμμα και περνούσαν κατευθείαν στο χρέος την στιγμή της πληρωμής – είναι αυτονόητο ότι η εξωραϊσμένη εικόνα του ελλείμματος και του ρυθμού της ψευδεπίγραφης ανάπτυξης ευνοούσαν τον περαιτέρω δανεισμό αφού έδειχναν μια δυναμική και υγιή οικονομία – στο σημείο αυτό εκτός από τις εγχώριες θα μπορούσαν να αναζητηθούν και οι βαρύτατες ευθύνες της Eurostat αλλά κυρίως της Επιτροπής [Μπαρόζο, Αλμούνια] – αυτή η αναζήτηση ευθυνών θα έπρεπε να είναι η πρώτη προτεραιότητα αλλά δεν αναζητήθηκαν ποτέ διότι τυχόν ανάδειξη τους θα αναδείκνυε και τα εγκλήματα της εγχώριας μαφίας – έχουμε πει άλλωστε ότι το πολιτικό σύστημα έδρασε με αποκλειστικό γνώμονα την δική του σωτηρία και όχι αυτήν της χώρας)
(Κάτι παρόμοιο, σε σχέση με τις τεράστιες ευθύνες της Ε.Ε. για την χρεοκοπία της Ελλάδας θα μπορούσε να προβληθεί και σε σχέση με όσα, -καθόλου λίγα-, σπαταλήθηκαν στον τομέα των έργων και προμηθειών. Ο τομέας αυτός ρυθμίζεται αποκλειστικά από το κοινοτικό δίκαιο [πρώτος πυλώνας της Ε.Ε.] η ορθή εφαρμογή του οποίου βρίσκεται στην απόλυτη δικαιοδοσία της Επιτροπής. Υπό την έννοια αυτή η Επιτροπή, -ως ευρωπαϊκή και άρα και ελληνική δημόσια αρχή-, είναι 100% υπεύθυνη έναντι των Ελλήνων πολιτών δεδομένου ότι, με βάση το κοινοτικό κεκτημένο, στο πεδίο των δράσεων του πρώτου πυλώνα οι εθνικές αρχές περιορίζονται απλά στον ρόλο των εκτελεστικών οργάνων της κοινοτικής έννομης τάξης. Η αναζήτηση λοιπόν αυτών των ευθυνών από την Ε.Ε. δεν θα γίνει ποτέ χάριν της ασυλίας που ο ελληνικός λαός διαθέτει απεριόριστα στο εγχώριο πολιτικό σύστημα. )
Όσο για την συνέχιση του δανεισμού; Αν κοιτάξεις τα νούμερα θα δεις ότι ο νέος δανεισμός είναι σχεδόν ισόποσος του ετησίου ελλείμματος το οποίο οι έλληνες ισχυρίζονται (και για ανθρωπιστικούς λόγους !!!) ότι δεν μπορούν να περιορίσουν σε μικρό χρονικό διάστημα, Το παράδοξο βέβαια είναι ότι οι ανθρωπιστικοί αυτοί λόγοι δεν αφορούν τους νεοεισερχόμενους στην εργασία, τους ανέργους και τους αστέγους, -οι οποίοι προφανώς έχουν περιπέσει στην κατηγορία των άνευ δικαιωμάτων πολιτών-, αλλά τα ειδικά μισθολόγια και τις συντάξεις άνω των 2,000 των πενηντάρηδων (που ναι, υπάρχουν ακόμη όσο και αν φαίνεται παράξενο). Μια κοινωνία σαν να λέμε του όσοι προλάβανε. Οι υπόλοιποι ας πρόσεχαν.
Κατά βάθος δεν διαφωνούμε ιδιαίτερα. Απλά εγώ ισχυρίζομαι ότι ο τρόπος αυτός δεν οδηγεί πουθενά εκτός και εάν συνοδεύεται από μια συγκεκριμένη πρόταση. Και οι κραυγές του τύπου “δεν καταλάβατε τίποτε και σε έχουν πείσει οι πρασινοκάγκουρες” δεν εγγυώνται ότι υπάρχει μια τέτοια.
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 5:03 μμ
ΣΑΘ
@ Πάνος
Η (αστυνομική) βία, (όταν βεβαίως αυτή δεν ασκείται καταχρηστικώς / καθ’ υπέρβασιν), είναι ανεκτή ή και επιβεβλημένη στα πλαίσια του νόμιμου περιορισμού της ελευθερίας των πολιτών, εν ονόματι της δημοκρατίας και -τελικώς- υπέρ της δημοκρατίας.
Αλλιώς μιλάμε για αναρχία, ή για ολοκληρωτισμό και τυραννία.
Γράφετε:
“Τέλος επαναλαμβάνω (νομίζω για τρίτη φορά) ότι είναι επιεικώς απαράδεκτο να συσχετίζεται ο συγκεκριμένος πολιτικός ακτιβισμός με δήθεν έλλειψη σεβασμού προς την επέτειο ή τους προγόνους.”
Υποθέτω μετά λόγου ότι αυτή είναι, απλώς, η γνώμη σας.
Γιατί εκείνο το ” ε ί ν α ι επιεικώς απαράδεκτο”, μπορεί να διαβαστεί και διαφορετικά.
Το “δήθεν”, είναι δικό σας. Ελόγου μου, το παραλείπω. Άποψή μου.
Γράφετε ακόμα:
“Ποιος μπορεί να ισχυριστεί (αζημίως για την σοβαρότητά του) ότι κρατάει το μετρητή της φιλοπατρίας και του φιλότιμου; Και μάλιστα να το λέει αυτό απευθυνόμενος σε Ηπειρώτες…”
Ουδέποτε, αγαπητέ, διεκδίκησα για τον εαυτό μου τον ρόλο του αλάνθαστου τιμητή, ή του κριτή της φιλοπατρίας και του (εθνικού) φιλότιμου.
Την ταπεινή μου γνώμη καταθέτω.
Μετά την (ενδεχομένως) “εκούσια σύγχυση” (!!) και τη σύγκριση “μήλων με μακαρόνια”, μου αποδίδετε τώρα ευσχήμως και έλλειψη σοβαρότητος.
Έτσι δείχνετε εσείς τον σεβασμό σας απέναντι στον (και μεγαλύτερόν σας) διαφωνούντα συνομιλητή σας;
Ως προς το “απευθυνόμενος σε Ηπειρώτες…” :
Και ο διαβόητος Πήλιος Γούσης, Ηπειρώτης (Σουλιώτης) ήταν.
Και άλλοι που επιμένουν, ακόμα σήμερα, ότι οι Γιαννιώτες περνούσαν καλύτερα με τον Αλή Πασά παρά με το “Ελληνικό”.
Κι άλλοι, τέλος, που δεν μιλάνε για απελευθέρωση των Ιωαννίνων, αλλά για κατάκτηση / κατάληψη.
Να ‘στε καλά!
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 5:36 μμ
kapetanios
Ermippos τσούκου
θέλω να πω ότι τα νούμερα σου απέχουν πολύ από την πραγματικότητα.
-η αναθεώρηση του ελλείμματος δεν αφορούσε το διάστημα 2000-2009
-δεν ήταν 55δις (για τα νοσοκομεία και για τις χρήσεις 2005-2009 απ ότι θυμάμαι πρέπει να ήταν κοντά στα 5-6δις +κάτι ψιλά για τους δήμους )
-ο νέος δανεισμός δεν είναι η άθροιση των ελλειμμάτων 2 χρόνων (να στο πω μπακαλίστικα : έλλειμμα 10% του ΑΕΠ χ 2 οικονομικά έτη = 20% την στιγμή που το χρέος εκτοξεύτηκε στο + 40% (120% 160%)
- το πολιτικό προσωπικό (όχι το σύστημα) έδρασε με αποκλειστικό γνώμονα την δική του καλοημέρευση εξυπηρετώντας ξένα πολιτικά ( το προσόν πχ του Σημίτη ήταν οι συμπάθειες που έτρεφε στην γερμανική πολιτική σκηνή) και οικονομικά (βλπ μιζενς κλπ) συμφέροντα
-ποιες ευθύνες της Eurostat και της Επιτροπής [Μπαρόζο, Αλμούνια]αγαπητέ, δεν είμαστε το κέντρο του κόσμου ούτε φυσικά και η αιτία της ευρωπαϊκής κρίσης δανεισμού/χρέους Το «ελληνικό πρόβλημα» (στο οποίο δίνει τάχαμου λύση ένα πρόγραμμα που έχει στόχο ένα 120%/ΑΕΠ χρέος το 2020..) είναι μια παρανυχίδα του όλου
Κατά τα άλλα κραυγάζω γιατί πρέπει κάπως να εκτονωθώ κι εγώ, δεν νομίζεις ?
υγ
το κύριο θέμα όμως είναι η προσβολή της «εθνικής στιγμής» κατά την ανιστόρητη Διαμαντοπούλου αλλά βλέπω δεν σηκώνεις το γάντι που άφησα να πέσει στο προηγούμενο σχόλιο μου – ας είναι
σε χαιρετώ
(δεν σου επιτίθεμαι , είναι η γραφή μου τέτοια
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 5:54 μμ
ΣΑΘ
# Μ’ αυτή τη συλλογιστική, επαναλαμβάνω, μέχρι να αναλάβουν οι -όποιοι- άσπιλοι, άμωμοι, αναμάρτητοι (και βεβαίως “μη υπαίτιοι” για την [χι] τραγωδία) εκάστοτε “δικοί μας”, (εν προκειμένω ΚΚΕδες, ΣΥΡΙΖΑδες, ΟΠάδες, δυσαρεστημένοι [και βεβαίως 'αθώοι' του αίματος] ‘ΝΔΣΟΚ’άδες κ.τ.λ.), οι “μη δικοί μας” ‘επίσημοι’ του Κράτους μπορούν να προπηλακίζονται και να λοιδορούνται κατά βούλησιν και ΣΥΛΛΗΒΔΗΝ; #
και
# Είναι οπωσδήποτε “υποκείμενα” και “τσόλια” και όλοι οι (ατυχείς) εκπρόσωποι των τοπικών αρχών (ΜΗ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ) που βρέθηκαν εκεί κατά υπηρεσιακό καθήκον και μόνον;
Όλοι αυτοί (οι εκπρόσωποι των τοπικών αρχών) είναι βέβαιο ότι έχουν ‘μερτικό’ ευθύνης για την “τραγωδία που ζούμε”;
Κι αν ναι, ποιος και πώς το αποφάσισε; #
Νομίζω ότι η σωστή απάντηση και στα δυο (αναπάντητα μέχρι στιγμής) ερωτήματά μου, είναι “όχι”.
Διότι αν δοθεί η απάντηση “ναι”, πώς θα αντιμετωπισθούν αύριο ηθικά τυχόν “άφρονες”, οι οποίοι εν ονόματι του “δίκιου ΤΟΥΣ” και -πάντοτε κατ’ ισχυρισμόν τους- εν ονόματι του Λαού (π.χ. “νόμος είναι το δίκιο του εργάτη”), μπορεί να δοκιμάσουν να επιβάλουν ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ “το δικό τους”, αδιαφορώντας για τη συνταγματική νομιμότητα;
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 6:01 μμ
Ermippos
@Καπετάνιε
Αρχίζοντας από το τέλος να σου πω ότι με αφήνει αδιάφορο η υπεράσπιση της Διαμαντοπούλου, την οποία ελάχιστα εκτιμώ. Και επιπλέον δεν αντιμετωπίζω το ζήτημα υπό το πρίσμα αφελών ωραιοποιήσεων του τύπου “προσβολή της εθνικής επετείου” κ.λ.π. Σιγά τα ωά. Και άλλωστε, όπως μπορείς να διαπιστώσεις, δεν μετείχα σε αυτό το μέρος της συζήτησης. Η κίνηση θα με ενοχλούσε εξίσου αν γινόταν και στο γήπεδο ή οπουδήποτε αλλού. Επειδή όπως λες και συ ο ίδιος είναι μόνο κίνηση εκτόνωσης που μάλιστα μπορεί να οδηγήσει σε αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Δεν απορρίπτω την βία, όταν όλα τα σημάδια δείχνουν ότι είναι το τελευταίο καταφύγιο για κάτι περισσότερο από την απλή εκτόνωση.
Κατά τα λοιπά. Πρόσεξε ότι δεν μιλάω για την αναθεώρηση του ελλείμματος 2005 – 2009 αλλά για την (ιστορική) λογιστική απογραφή που έγινε. Η διαφορά είναι ουσιώδης. – Το έλλειμμα που αναφέρεις χοντρικά είναι μόνον το πρωτογενές προ τόκων και λοιπόν υποχρεώσεων. Η χώρα δεν θέλησε να χρεοκοπήσει επίσημα οπότε δεν μπορούσε να αρνηθεί την πληρωμή και αυτών των επιπλέον εξόδων, εφόσον, παραμένοντας αχρεοκόπητη, τα θεωρεί νόμιμα. Η αναζήτηση αυτών των ποσών, μαζί με την ανάλογη προσμέτρηση της αύξησης του χρέους ως ποσοστού επί του ΑΕΠ λόγω του σταδιακού ξεφουσκώματος του δεύτερου θα σε οδηγήσουν στην εξήγηση της αύξησης του δανεισμού. – Δεν είπε κανείς ότι είμαστε το κέντρο του κόσμου. Απλά είπα ότι για τον έλληνα πολίτη οι υπηρεσίες στις Βρυξέλλες δεν είναι κάτι ξένο αλλά ελληνικές αρχές που του οφείλουν εξηγήσεις για τις παραλείψεις τους. Πλην όμως αυτές οι εξηγήσεις δεν μπορούν να δοθούν διότι θα έπρεπε να προηγηθεί η αναζήτηση ευθυνών των εδώ εκτελεστικών οργάνων. Κάτι που οι έλληνες εκούσια ή ακούσια “αρνούνται” να κάνουν. Νομίζω ότι στις δημοκρατίες (όπως είναι ακόμη οι χώρες της Ε.Ε.) η κοινή γνώμη παίζει τον κυρίαρχο λόγο. Και η κοινή γνώμη της Γερμανίας (για παράδειγμα) θα έβλεπε με άλλο μάτι τον ελληνικό λαό, τον οποίο σήμερα αντιμετωπίζει συλλήβδην ως κάτι κακό, αν μάθαινε και κάποια πράγματα για τα σούξου μούξου του Καραμανλή με τον Μπαρόζο ή του Αλμούνια με τον Αλογοσκούφη. Δυστυχώς βλέπεις δεν μπορείς να έχεις και τον Μπαρόζο αρχηγό και τον λαό ταϊσμένο. Προς το παρόν προτιμούμε το πρώτο.
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 6:33 μμ
kapetanios
Ermippos
στα περισσότερα σημεία του τελευταίου σχόλιου σου συμφωνώ , δεν θα μείνω στα λίγα που διαφωνώ
καλησπέρα
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 7:00 μμ
nikiplos
Καλησπέρα σε όλους τους σχολιάζοντες… Κατ’ αρχήν έχοντας διανύσει οι περισσότεροι εδώ αρκετές δεκαετίες από τότε που ήμασταν 17 ετών, ας μην κάνουμε το εύκολο βήμα να θεωρούμε πως τάχα ξέρουμε πως οι σημερινοί 17ρηδες είναι μωροί, ανώριμοι και εύκολη λεία πονηρών…
Θα συνιστούσα σε πολλούς από τους εδώ να (ξανα)διαβάσουν την “Αστροφεγγιά” του Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου. Είναι ένα πέρα από κάθε άλλη φορά επαν-επίκαιρο έργο. Και αυτό γιατί γράφτηκε για να απεικονίσει μιαν εποχή την οποία εμείς οι περισσότεροι δεν ζήσαμε και την οποία βιώνουν φυσικά μέσω των οικογενειών τους οι σημερινοί 17ρηδες.
Και είμαι ένας άνθρωπος συντηρητικών γενικά ιδεών, που ποτέ δεν συμπάθησα το στίχο του Σαββόπουλου, ούτε χάϊδεψα ποτέ μου μαθητές ή φοιτητές όπου περιστασιακά τους βρήκα, ενώ αντιπαθώ σφόδρα τόσο τους “μαθητοπατέρες” καθηγητές, όσο και τους “φοιτητοπατέρες” συναδέλφους τους. Όμως το σύστημα έχει συμβάλει εδώ και τόσα χρόνια στην αμάθεια των συμπολιτών μας με “φιλία” προς τους μαθητές συγχωρώντας τους κάθε ψυχανωμαλία και φασιστική συμπεριφορά στις τάξεις, ενώ από την άλλη τιμωρούσαν σκαιότατα οποιονδήποτε εκπαιδευτικό σήκωνε και κάνα χέρι που και που, (απέναντι σε πράξεις που αν τις ανέφερα θα λέγατε όλοι ανεξαιρέτως “ν’ αγιάσει το χεράκι του”).
Έτσι το σύστημα, Υπουργείο, σύλλογοι εκπαιδευτικών, φροντίζοντας για το δικό τους και μόνο συμφέρον, αδιαφόρησαν για τους ίδιους τους μαθητές… Φθάσαμε σε φαινόμενα Λυκείων της Αττικής, στα οποία η περιβόητη Γκράβα των 80ς φαντάζει καλογερική σχολή… Μαχαιρώματα, εκβιασμοί, προπηλακισμοί καθηγητών-τριών μέσα στις τάξεις, ομαδικός και κοινωνικός φασισμός, σφόδρα προστατευμένων από το κράτος.
Κι εμείς όλοι? Α’ κανένα πρόβλημα… Με τα δανεικά των εκάστοτε κυβερνήσεων και την εύνοια των ημέτερων βουλευτών (αυτών που ψηφίζαμε ντε!), όλο και κάτι βάζαμε στην μπάντα και στέλναμε τα τέκνα μας στα ιδιωτικά σχολιά… Εκείνα που στα 80ς πήγαιναν οι πλούσιοι κουμπούρες… Ανταποκρινόμενοι κι αυτοί αύξησαν το “δάγκωμα”, ενώ τα δημόσια κατέβηκαν κι άλλο σε (υπο)στάθμη.
Και τώρα Ω! του θαύματος! Η Υπουργός μας (που σε άλλη δυτική χώρα θα ήταν στη γειτονιά της παρακαλώντας για πελάτες να υπογράψει καμία άδεια οικοδομής στην καλύτερη περίπτωση) κάνει και κήρυγμα…
Για τους 17ρηδες: Για τους περισσότερους από αυτούς, η παιδεία στην ελλάδα δεν είναι παρά ένα επιπλέον πρόβλημα… το χειρότερο είναι ότι είναι σαφώς καλύτεροι από τους περισσότερους καθηγητές τους και φυσικά μιλώ για τους μεγάλους σε ηλικία κι όχι για τους “νέους κι απαίδευτους”. Όσοι από αυτούς είναι προστατευμένοι από τους γονείς τους, εντάξει πάει καλά… Το ζήτημα είναι ότι με την συμπίεση προς τα κάτω της μεσαίας τάξης, ολοένα και περισσότεροι από τους 17ρηδες θα μπαίνουν στην μεγάλη μάζα εκείνων για τους οποίους η (σημερινή ελληνική) παιδεία αποτελεί ένα ακόμη πρόβλημα από τα πολλά που θα έχουν…
Εδώ επανέρχεται η “αστροφεγγιά”. Αν στη δική μας εποχή, η πρόσβαση σε ένα καλό βιβλίο ή καλό φροντιστηριακό καθηγητή καθιστούσε τη διαφορά, σήμερα το χάσμα είναι μεγαλύτερο… Φτωχαίνει η οικογένεια, φτωχαίνουν και οι δυνατότητες, αλλά οι απαιτήσεις αυξάνουν… Σε λίγο ελάχιστοι από τους μαθητές θα έχουν πρόσβαση σε καλό υπολογιστή και διαδίκτυο από τα σπίτια τους… Ενώ το Υπουργείο όχι μόνο δεν θα δίνει βιβλία, αλλά ούτε αίθουσες θα διαθέτει…
Το επόμενο βήμα αν συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που καλά γνωρίζουμε (να κρύβουμε το πρόβλημα κάτω από το χαλί, μεταθέτοντάς το στο μέλλον), είναι φυσικά οι μούτζες των μαθητών να φαντάζουν οι ειρηνικότερες εκδηλώσεις των…
εναλλακτικά ας δουν κάποιοι την ταινία “το κύμα”…
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 7:06 μμ
ΣΑΘ
@ Ermippos
# Σκέψου τι θα γινόταν αν την στιγμή που η σημαία του πρώτου αγήματος της παρέλασης έφτανε στην εξέδρα των επισήμων, στο Σύνταγμα οι παρελαύνοντες σταματούσαν, καθόντουσαν κάτω σιωπηλοί και ένας εκπρόσωπος τους ανακοίνωνε στους επισήμους με ύφος γεμάτο περιφρόνηση ότι δεν θα σηκωθούν ποτέ από εκεί μέχρι να έρθουν στην δημοσιότητα τα πλήρη στοιχεία που αφορούν την απόκρυψη του ελλείμματος από τον Καραμανλή προς τα κάτω (και πιθανόν αυτήν του Παπανδρέου προς τα πάνω). Με την προϋπόθεση ότι ο κόσμος θα είχε ήδη συνειδητοποιήσει τι ρόλο έπαιξε αυτή η απόκρυψη για την ξέφρενη συνέχιση του δανεισμού. Ή ακόμη ότι δεν θα σηκωθούν μέχρι να ξεκινήσει μια εκτεταμένη έρευνα για το σκάνδαλο της υγείας …. #
Αυτό το (εξαιρετικά πετυχημένο -για μένα) παράδειγμά σας, αγαπητέ, το εντάσσετε στις “αφελείς ωραιοποιήσεις”;
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 7:12 μμ
Πάνος
Απαντήσεις στον Έρμπιππο:
1. “Πιστεύεις ότι τα 17χρονα παιδιά εμπίπτουν σε αυτήν την κατηγορία; Ξέρουν τι έπαθαν, από ποιους το έπαθαν και τι πρέπει να κάνουν για να απαλλαγούν από τις συνέπειες;”
Ναι. Ξέρουν τι έπαθαν (δεν έχει καμιά σχέση με την παρέλαση αυτό που έπαθαν). Πιθανότατα ξέρουν και τι πρέπει να κάνουν για να απαλλαγούν από τις συνέπειες: να απαλλάξουν, στο μέτρο που τους αναλογεί, τη χώρα από την πολιτική σαπίλα.
2. “Αλλά οι διαμαρτυρόμενοι σήμερα ζητούν απλά και μόνο χρήματα για να ξαναγυρίσουν στις παλιές καλές εποχές”.
Σε κάποιους, πιθανόν να συμβαίνει ακόμα. Ωστόσο, όλο και περισσότεροι ζητάνε άλλα πράγματα και όχι την (α-νόητη) επιστροφή στην εποχή που γέννησε το σήμερα.
3. “Όσο για αυτό που ισχυρίζεσαι σχετικά με τον δημόσιο χαρακτήρα της πράξης και την ανάληψη της ευθύνης θα σου πω ότι είναι απλά ωραιοποίηση και στρουθοκαμηλισμός. Η δημόσια επίδειξη αυτού του τσαμπουκά έχει πολύ περισσότερο να κάνει με την διάχυτη κουλτούρα της ανοχής και της ατιμωρησίας για τους πάντες και τα πάντα και πολύ λιγότερο με την υπεύθυνη και γενναία ανάληψη της ευθύνης μιας πράξης αντίστασης που ξεπερνά κάποια όρια”.
Αν ισχύει η ανάλυση που κάνεις για τα κινούντα αίτια, έχεις δίκιο. Αν ισχύει η δική μου, έχεις άδικο. Η νεκροψία του ΝΔΣΟΚ θα δείξει. ΑΝ γίνει.
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 7:35 μμ
Ermippos
@ΣΑΘ
Αν μπορούσατε να γίνετε πιο σαφής θα μπορούσα να σας απαντήσω.
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 7:43 μμ
Ermippos
@Πανο
1. Λυπάμαι αλλά δεν το πιστεύω ούτε κατ’ ελάχιστον
2. Έχεις δίκιο αλλά δεν υπάρχει ακόμη η κρίσιμη μάζα που θα κάνει την διαφορά και επιπλέον τα θεσμικά εργαλεία που διαθέτει ο λαός απέναντι στο σύστημα είναι ελάχιστα.
3. Η ποιότητα του δημόσιου διαλόγου μέχρι σήμερα και η παντελής απουσία σχεδιασμού από την μεριά της χώρας (ότι γίνεται εισάγεται ως ακατέργαστη λίστα οδηγιών από έξω – γιαυτό και αποτυγχάνει – εμείς δεν ασχολούμαστε, δεν διαπραγματευόμαστε το οτιδήποτε και οι γερμανοί προσπαθούν να εφαρμόσουν συνταγές έχοντας την ψευδαίσθηση ότι η ελληνική διοίκηση συγκροτείται από κλώνους του μέσου γερμανού Beamter) μάλλον αποδεικνύει ότι κινούμεθα τυφλά με βάση τους εθισμούς του παρελθόντος.
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 8:20 μμ
Ενη
Συγγνώμη που παρεμβαίνω μεταξυ Πάνου- Ερμιππου
Στο Νο. 1 εχετε αμφότεροι δίκαια.
Οι 17 αρηδες αντιδρουν στο συγκεκριμένο πολιτικό προσωπικό της “πολιτικης σαπίλας” κατα ΄Πάνο,
και ο Ερμιππος δεν πιστεύει οτι η αντίδραση τους προέρχεται απο μια κριτική στάση ενος συστήματος (οπως ο καπιταλισμός ) αλλά
ως εκφραση ενος θυμου.
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 8:22 μμ
ΣΑΘ
@ Ermippos
Γράφετε:
# Η δημόσια επίδειξη αυτού του τσαμπουκά έχει πολύ περισσότερο να κάνει με την διάχυτη κουλτούρα της ανοχής και της ατιμωρησίας για τους πάντες και τα πάντα και πολύ λιγότερο με την υπεύθυνη και γενναία ανάληψη της ευθύνης μιας πράξης αντίστασης που ξεπερνά κάποια όρια.#
Η φράση σας αυτή εν συνδυασμώ με κάποιες άλλες (π.χ. “ο τίμιος λαός”, “δήθεν αυθόρμητη αντίδραση” κ.α.) με έκαμε να σχηματίσω την εντύπωση ότι δεν επιδοκιμάζετε τη συγκεκριμένη συμπεριφορά των μαθητών και των συνοδών τους “καθηγητών”.
Για τον ίδιο λόγο θεώρησα ότι -κατά μείζονα λόγον- δεν θα επιδοκιμάζατε και τη συγκεκριμένη ακόμη πιο ακραία συμπεριφορά του πρώτου αγήματος στο Σύνταγμα, του παραδείγματος. Στη βάση του timing πάντα.
Κατόπιν όλων αυτών, τη φράση σας (σε επόμενο σχόλιο):
# Και επιπλέον δεν αντιμετωπίζω [όπως κάποιοι άλλοι εδώ μέσα] το ζήτημα υπό το πρίσμα αφελών ωραιοποιήσεων του τύπου “προσβολή της εθνικής επετείου” κ.λ.π. Σιγά τα ωά.#, την είδα προς στιγμήν ως αντίφαση.
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 9:36 μμ
Αναγνώστης ο αθηναίος
Πάντως η συγκεκριμένη στάση, ανεξάρτητα της έντασής της (μούτζα, κράξιμο, γιαούρτι, προπηλακισμός κλπ), είναι κάτι το in στις μέρες μας και ΔΕΝ έχει σχέση με χρήση μέσων που προϋποθέτουν ρίσκο (έτσι νομίζουν οι αφελείς βέβαια) οπότε βάλτε και τον παράγοντα αναπαραγωγή κλισέ που συνεπάγεται χειροκρότημα (μπράβο ελπίδα μας) από τους γύρω στις αιτίες για το συγκεκριμένο.
Μα και οι ίδιοι το ίδιο δεν (λένε ότι ) κάνουν;;
Άλλωστε η μοδάτη εκδοχή προϋποθέτει ότι το “πέσιμο” έργω ή λόγω, πάντως ομαδόν, θα περιορίζει το πεδίο άσκησής του στο πολιτικό προσωπικό (αφού τους καρπαζώνουν και οι ..προϊστάμενοι και μάλσιτα οι υπάλληλοι και μάλιστα δημόσια) ή σε όποιον άλλον γίνει σαφές ότι από πρώην ισχυρός έγινε αδύναμος και τον πετάξανε στην αρένα, το δε κράξιμο, προπηλακισμός κλπ είναι μια συνήθεια βρε αδερφέ.
Νομίζουν!! Υπάρχει και συνέχεια και εκεί αλίμονο στον αφελή που δεν θα καταλάβει τη διαφορά, ήτοι πότε άλλαξε η κατέυθυνση.
Όπως και νάχει το ξαναλέω, το ζήτημα δεν είναι ο καημένος ο Πολιτικός ή ο Δήμαρχος, το ζήτημα είναι η συνείδηση που διαμορφώνει ο νέος άνθρωπος.
Και ας αφήσουμε το πόσο είναι ώριμος ή όχι και ημείς έτσι διαμορφώνουμε συνείδηση, απλώς σε αυτούς έχει μεγαλύτερη σημασία γιατί έχουν να δώσουν και να πάρουν περισσότερα και δεν φέρουν το βάρος των προγενέστερων ενώ οι τελευταίοι πρέπει να φέρουν το βάρος για τους επόμενους, μην τρελλαθούμε κιόλας.
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 9:45 μμ
Ermippos
@ΣΑΘ
Κάθε μια από αυτές τις φράσεις απαντά σε διαφορετικής τάξης ερώτημα.
Κατά βάση προσπάθησα να αξιολογήσω και να κρίνω την πράξη των μαθητών αυτοτελώς και στην ουσία της, μόνον ως πράξη πολιτικής διαμαρτυρίας, (όπως πολλοί θέλουν να την παρουσιάζουν), και ανεξάρτητα από το συγκεκριμένο πλαίσιο της παρέλασης στο οποίο συνέβη. Η συνεκτίμηση του τελευταίου πιστεύω ότι θα αποπροσανατόλιζε την συζήτηση, αφού είναι βέβαιο ότι με την προσθήκη σε όλα τα αρνητικά και αυτού της προσβολής της εθνικής επετείου θα ενίσχυε λανθασμένα και άδικα την επιχειρηματολογία όσων είναι σε κάθε περίπτωση αντίθετοι. Το ζήτημα είναι αμιγώς πολιτικό και ως τέτοιο πρέπει να εξεταστεί. Οι μαθητές μούντζωσαν τους μεγαλύτερους τους σε ηλικία μη έχοντας σαφή ιδέα γιατί ακριβώς το κάνουν και όντας βέβαιοι, με βάση την εμπειρία, ότι η κοινωνία στην οποία ζουν και η οποία κολακεύει την κάθε αδυναμία τους είναι έτοιμη να επιτρέψει τα πάντα. Το έκαναν στην παρέλαση επειδή εκεί έτυχε να τους βρουν συγκεντρωμένους. Θα μπορούσαν να το κάνουν στο γήπεδο, στην σχολική τους αυλή σε μια γιορτή ή οπουδήποτε αλλού εύρισκαν μια καλή ευκαιρία.
Η προσβολή της ιερότητας της εθνικής επετείου είναι οπωσδήποτε ένα όχι ασήμαντο ζήτημα αλλά πιστεύω ότι υπό τις σημερινές συνθήκες της απόλυτης και με τόση υψηλή ένταση προτεραιότητας του πολιτικοοικονομικού προβλήματος μπαίνει σε δεύτερη μοίρα (ασφαλώς θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον μια μακρά συζήτηση για το κατά πόσον η απώλεια της αίσθησης της ιερότητας των συμβόλων είναι μια από τις αιτίες της παρακμής της σύγχρονης Ελλάδας αλλά δεν θα βοηθούσε ιδιαίτερα εν όψει του κατεπείγοντος χαρακτήρα του σημερινού προβλήματος – η αποκατάσταση τέτοιου είδους ισορροπιών είναι μια διαδικασία που απαιτεί πολύ χρόνο [όσο και η διατάραξη τους] και αυτήν την πολυτέλεια σήμερα δεν την διαθέτουμε – πρέπει λοιπόν να είμαστε πρακτικοί).
Από κει και πέρα είναι σαφές ότι αποδοκιμάζω την συγκεκριμένη πράξη των μαθητών αλλά όχι εν γένει την στοχευμένη πολιτική διαμαρτυρία, ακόμη και αν αυτή φτάνει στα όρια της πολιτικής ανυπακοής ή ακόμη και της βίας. Όταν γίνει πλέον έκδηλο το γεγονός ότι οι θεσμοί, που υπάρχουν για να αποτρέψουν το χάος της αυτοδικίας, έχουν πάψει να λειτουργούν τα πάντα είναι ανοικτά. Η ανάγκη για δικαιοσύνη είναι βιολογική, όπως και η ανάγκη για εκτόνωση που αναφέρει σε κάποιο σχόλιο ο Καπετάνιος. Απλά είναι καλύτερα, όταν ο μόνος δρόμος που έχει απομείνει είναι αυτός της εξωθεσμικής δράσης, η βίαιη αναζήτηση της δικαιοσύνης να προηγείται από αυτήν της εκτόνωσης. Συμφέρει περισσότερο μια και η πρώτη υπάρχει πιθανότητα να οδηγήσει κάπου ενώ η δεύτερη έχει μοιραία κατάληξη.
Εν όψει όλων αυτών η αντίδραση στην παρέλαση στην πλατεία Συντάγματος θα ήταν για μένα μια επιθυμητή πολιτική πράξη.
Όσο για τον λαό, είναι δύσκολο να πει κανείς αν είναι τίμιος ή άτιμος. Εξαρτάται από τις ευκαιρίες που του δίνονται να γίνει το ένα ή το άλλο. Το πάνω χέρι σε ομαλές περιόδους το έχουν οι ελίτ μιας κοινωνίας και από αυτές εξαρτάται το πλάσιμο των πολλών. Σε περιόδους όμως εκτροπής και απώλειας του ελέγχου ο λαός έχει πάντα δίκαιο και είναι πάντα τίμιος επειδή είναι ο πιο πολύς και επειδή σε μια δεδομένη αντιπαράθεση είναι αυτός που δεν τελειώνει. Το αν αυτή η αντιπαράθεση τελικά ξεσπάσει και στα καθ’ ημάς δεν εξαρτάται από τον λαό αλλά από αυτούς που κρατούν ακόμη με πείσμα και εγκληματική ιδιοτέλεια φυλακισμένους τους θεσμούς. Από εδώ και πέρα νομίζω πως αρχίζω να συμφωνώ με τον Πάνο.
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 10:10 μμ
Αναγνώστης ο αθηναίος
@Ermippos, συμφωνώ με τις επισημάνσεις του τελευταίου σου σχολίου, θα ήθελα να μου επιτρέψεις απλώς τις ακόλουθες παρατηρήσεις.
Είναι σημαντικό οι αντιδρούντες να έχουν ξεκαθαρίσει τη στόχευσή τους. Είναι διαφορετικό αν βάλλεται ο εκπρόσωπος του Θεσμού (όπως σωστά κατά τη γνώμη μου αναλύεις παραπάνω) και διαφορετικό να είναι στόχος ο Θεσμός (ο όποιος Θεσμός) και η λειτουργία του.
Επίσης πρέπει ο αντιδρών να γνωρίζει ότι το παραπάνω κρίνεται από το αποτέλεσμα και όχι από την πρόθεση.
Έτσι το θέμα των μέσων που μετέρχεται είναι κρίσιμο και πολλές φορές (που λέγανε και παλιά) καθορίζει την εν λόγω συνείδηση, τελικα δηλαδή.
Αυτό πιστεύω ότι ιδιαίτερη σημασία στις μέρες μας που ένα από τα προβλήματα που έχουμε είναι η πλήρης απαξίωση των όποιων θεσμών και κανόνων έχουμε συμφωνήσει, με πρωτεργάτες της απαξίωσης τους εκπροσώπους της (και πολτικής) ελίτ.
Μς βάση το παραπάνω αν και συμφωνώ ότι θεωρητικά τουλάχιστον δεν είναι απορριπτέα apriori η
“στοχευμένη πολιτική διαμαρτυρία, ακόμη και αν αυτή φτάνει στα όρια της πολιτικής ανυπακοής ή ακόμη και της βίας”, θέλω να πω ότι σε αυτές τις περιπτώσεις τα πάντα κρίνονται από το τι θα φτιαχθεί μετά.
Αν η κατάλυση κάποιων κανόνων δικαίου της Κοινωνίας (και Θεσμών) είναι διακιολογημένη ή όχι κρίνεται από το αν κίνηση ανατροπής της ταυτόχρονα παράγει κα΄τι άλλο στη θέση τους πιο λειτουργικό δίκαιο και επωφελές.
Είναι αυτό που λέμε επαναστατικό δίκαιο.
Αν καταλύει χωρίς να παράγει ή αυτό που παράγει είναι χειρότερο από το υφιστάμενο, τότε καλό είναι η πολτική διαμαρτυρία να μένει στους εκπροσώπους του Θεσμού αυστηρά.
Τέλος θεωρώ προφανές ότι αν κάποιος θέλει να καταλύσει κανόνες ή αναμολόγητες κοινωνικές συμφωνίες (θεσμούς) ΠΡΕΠΕΙ να το έχει διακηρύξει ΑΝΟΙΧΤΑ από πριν.
Την άποψή μου για το θέμα την είπα, όπως και για τη συγκυρία.
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 10:20 μμ
Ermippos
@Αθηναίε,
αν υπάρχει ένα αίτημα σήμερα στην Ελλάδα δεν είναι αυτό της κατάργησης και της αντικατάστασης των θεσμών με νέους αλλά η έναρξη λειτουργίας των υπαρχόντων. Είναι η εκδίωξη αυτών που κρατούν τους θεσμούς παράλυτους. Δεν χρειάζεται να επανεφεύρουμε τον τροχό. Να μας επιτρέψουν να τον χρησιμοποιήσουμε ζητάμε.
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 10:33 μμ
σχολιαστης
Για τους θεσμούς, δεν έχουμε παρά να πάρουμε τη βοήθεια των φίλων χωρών της ΕΕ.
Ξέρουν πως να κάνουν το κράτος να δουλεύει, εμεις ξέρουμε πως να το κάνουμε να μη δουλεύει.
Επίσης ξέρουν ότι χωρίς κράτος να δουλεύει, δεν θα πάρουν μια από τα χρήματα που μας δανείζουν. Αυτό σημαίνει ότι είναι αποφασισμένοι να γουλίσουν σα χταπόδι το πολιτικό σύστημα αν συνεχίσει να παίζει κατενάτσιο.
Ο τροχός θα χρησιμοποιηθεί τελικά και θα είναι μέρα μεσημέρι.
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 10:38 μμ
Ermippos
@Σχολιαστή,
Μέχρι σήμερα βάσιζα και εγώ σε αυτό την όποια αισιοδοξία μου. Τελευταία νομίζω πως τους αποδίδουμε ακλόνητες προθέσεις και, κυρίως, δυνατότητες που μπορεί τελικά και να μην έχουν. Όσο για τα χρήματα μην είσαι τόσο σίγουρος ότι θα επιμείνουν να τα πάρουν πίσω αν κάτι στραβώσει σοβαρά. Είναι πιθανόν όταν τα έδιναν να σκεφτόντουσαν ότι πρέπει να πληρώσουν μια ζημία που προήλθε και από δικό τους λάθος. Ή να το σκεφθούν έτσι αργότερα όταν κληθούν να συνεχίζουν να γεμίζουν το βαρέλι χωρίς πάτο.
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 10:53 μμ
σχολιαστης
Έρμιππε, ας ελπίσουμε να μη στραβώσει σοβαρά το πράγμα.
Α’ και εγώ επιφυλακτικός είμαι. Αλλά πιστεύω ότι η μηχανή θα αρχίσει σιγά σιγά να κυλάει. Τι διάολο δεν είμαστε και καθυστερημένα.
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 11:04 μμ
Αναγνώστης ο αθηναίος
Έρμιππε, να μεν ..αλλά.
Κατ’αρχήν για το αλλά.
Είναι δύσκολο με αυτά που συμβαίνουν (όχι μόνο στην Ελλάδα) να μην προκύψει η ανάγκη νέων ρυθμίσεων και επαναρυθμίσεων , καθώς και η αποτύπωση σε επίπεδο συμβολαίων και κοινωνικών συμφωνιών.
Θα έλεγα μάλιστα ότι ένα μέρος του προβλήματος είναι και η απουσία τέτοιων ρυθμίσεων, δηλαδή αργήσαμε ως Κοινωνίες.
Ύστερα υπάρχει και το θέμα ότι στην πολιτική δεν υπάρχει αξία έξω από την εφαρμογή, άρα ακόμη και η καλύτερη ρύθμιση, αν δεν περπάτησε όταν έπρεπε να περπατήσει, δεν μπορεί να ξανατεθεί ως τέτοια, είναι αυτό που λέμε κάηκε (μηδένα εις τον αυτόν ποταμόν κλπ κλπ).
Έτσι, δεν θα αποφύγουμε (και ούτε πρέπει) τη συζήτηση.
Αυτό που έχει σημασία είναι ο στόχος, η μέθοδος , τα υλικά(μέσα) και φυσικά το αποτέλεσμα.
Εδώ θα έρθω στο ναι, δηλαδή ότι συμφωνώ με την προσέγγισή σου παραπάνω.
Αυτό που λέω, χωρίς να διαφωνώ με σένα, είναι ότι από αυτην την άποψη πρέπει να κρίνουμε και τις μούτζες και τα κυριλέ και όλα, διότι το τι είναι δίκαιο και τι άδικο σε αυτόν τον κόσμο είναι σχετικό.
Σχολιαστή, φοβούμαι ότι πρόκειται για εσωτερική κατανάλωση (δική τους) και για κλισέ που χρησιμοποιείται κάθε φορά που σφίγγεις κάποιον.
Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι τι είδους βοήθεια θα δοθεί για την πάταξη της φοροδιαφυγής σε ..τεχνικό επίπεδο (πλάκα κάνουμε;;).
Αν δούμε και καμιά επανίδρυση του κράτους, όπου τα πρώτα τεύχη της ..τεχνικής βοήθειας θα είναι “Κεντρική Κυβέρνηση ονομάζουμε το σύνολο των μπλα μπλα” θα ησυχάσουμε.
ΥΓ Έχω ακούσει ότι παλιά σε κάποια ντέρμπυ ΟΣΦΠ-ΠΑΟ φωνάζανε ξένους διαιτητές και ..λάισμαν, αλλά η γκρίνια για τη διαιτησία γκρίνια.
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 11:28 μμ
Ermippos
Της τελευταίας στιγμής.
Το ιδιωτικό γερμανικό κανάλι ProSieben (η Bild της τηλεόρασης) παρουσίασε την μούντζα ως ναζιστικό χαιρετισμό. Πάμε πολύ καλά.
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 11:55 μμ
ΣΑΘ
@ Ermippos
Απολύτως σεβαστή η επιλογή σας να δείτε τη συγκεκριμένη πράξη “πολιτικής διαμαρτυρίας” των μαθητών ανεξάρτητα από το πλαίσιο εντός του οποίου συνέβη (παρέλαση επ’ ευκαιρία εθνικής επετείου).
Η συνεκτίμηση τού πλαισίου αυτού, γράφετε, “θα αποπροσανατόλιζε την συζήτηση, αφού είναι βέβαιο ότι με την προσθήκη σε όλα τα αρνητικά και αυτού της προσβολής της εθνικής επετείου θα ενίσχυε λανθασμένα και άδικα την επιχειρηματολογία όσων είναι σε κάθε περίπτωση αντίθετοι.”
Διαφωνούμε ριζικά.
Αξιολόγηση και η κρίση (ακόμα και η δικαστική) μιας πράξης, χωρίς συνεξέταση του πλαισίου εντός του οποίου η πράξη αυτή έλαβε χώρα, δεν είναι, κατά τη γνώμη μου, νοητή.
Διαφωνούμε επίσης επί της εκτιμήσεώς σας ότι “το ζήτημα είναι αμιγώς πολιτικό και ως τέτοιο πρέπει να εξεταστεί”.
Η παραδοχές σας ότι “η προσβολή της ιερότητας της εθνικής επετείου είναι οπωσδήποτε ένα όχι ασήμαντο ζήτημα” και ότι “η απώλεια της αίσθησης της ιερότητας των συμβόλων είναι μια από τις αιτίες της παρακμής της σύγχρονης Ελλάδας”, μας φέρνουν σίγουρα πιο κοντά.
Δεν μπορώ, ωστόσο, να μην επισημάνω την απόσταση που φαίνεται να χωρίζει τις παραδοχές σας αυτές από τη φράση σας:
#…δεν αντιμετωπίζω το ζήτημα υπό το πρίσμα α φ ε λ ώ ν ωραιοποιήσεων του τύπου “προσβολή της εθνικής επετείου” κ.λ.π. Σ ι γ ά τ α ω ά.#
Γράφετε:
# Από κει και πέρα είναι σαφές ότι αποδοκιμάζω την συγκεκριμένη πράξη των μαθητών αλλά όχι εν γένει την στοχευμένη πολιτική διαμαρτυρία, ακόμη και αν αυτή φτάνει στα όρια της πολιτικής ανυπακοής ή ακόμη και της βίας. #
Ούτε ελόγου μου αποδοκιμάζω τη στοχευμένη πολιτική διαμαρτυρία.
Αυτήν, δηλαδή, που δεν στρέφεται τυφλά (και ανέντιμα) εναντίον δικαίων και αδίκων ΣΥΛΛΗΒΔΗΝ και δεν ξεπερνάει κάποια αυτονόητα όρια.
Το ζήτημα της βίας είναι εξαιρετικά λεπτό και ευαίσθητο.
Αν πούμε ανοιχτά ‘ναι’ στη βία και στην αυτοδικία, ανοίγουμε τις πόρτες στην “τρομοκρατία” (τύπου ’17 Νοέμβρη’;), ή ακόμα και σ’ έναν νέο εμφύλιο σπαραγμό τύπου 1943 – 1949. Θεός φυλάξοι!
Ας μην ‘παίζουμε’ εν ου παικτοίς.
Γράφετε ακόμα:
“Σε περιόδους όμως εκτροπής και απώλειας του ελέγχου ο λαός έχει πάντα δίκαιο και είναι πάντα τίμιος”.
Διαφωνούμε.
Δεν έχω όμως την υπομονή και την αντοχή να σας εξηγήσω αναλυτικά το γιατί.
Φαίνεται, όμως, να διαφωνείτε και εσείς ο ίδιος με τη διαπίστωσή σας αυτήν.
Τι άλλο μπορεί να σημαίνει η φράση σας:
# Ακόμη και σήμερα [και μη μου πείτε ότι δεν πρόκειται για μια τέτοια περίοδο] όλοι είναι έτοιμοι και πρόθυμοι να εξαγοραστούν φτηνά για μια ακόμη φορά. Το ότι δεν έρχεται κανείς να τους εξαγοράσει είναι το πρόβλημα. # ;
Γεια και χαρά!
Φεβρουαρίου 27, 2012 στις 12:37 πμ
Πάνος
Για κάθε ενδιαφερόμενο:
Μετά από ετούτο εδώ το ποστ έχουν αναρτηθεί άλλα είκοσι δύο (22) στην καλύβα. Τα περισσότερα από τα οποία ασχολούνται με το πως θα μπορέσουμε(;) να βγούμε από την κρίση, εμείς και η υπόλοιπη Ευρώπη.
Θα ήμουν ευτυχής αν όλα αυτά προκαλούσαν το μισό ενδιαφέρον απ’ όσο προκάλεσαν οι Γιαννιώτικες μούντζες…
Φεβρουαρίου 27, 2012 στις 1:10 πμ
Ermippos
@ΣΕΘ
Πραγματικά είπα ότι:
“Σε περιόδους όμως εκτροπής και απώλειας του ελέγχου ο λαός έχει πάντα δίκαιο και είναι πάντα τίμιος”
Ήταν, όμως, ελαφρώς ειρωνικό. Έχει δίκιο (ο λαός) όχι επειδή έχει στην πραγματικότητα δίκιο (άλλωστε στις καταστάσεις εκτροπής η έννοια της κοινά αποδεκτής αλήθειας και του δικαίου καταρρέει – εξ ου και η εκτροπή άλλωστε) αλλά επειδή, συνήθως, είναι αυτό από τα δύο αντίπαλα μέρη που στο τέλος επιβάλλεται. Και αυτός που κερδίζει είναι και αυτός που ορίζει προς όφελος του το μέτρο της τιμιότητας του αγώνα του. Μετά από χρόνια όλα αυτά πάλι αλλάζουν και τα μέτρα επανακαθορίζονται.
Όσο για την παρέλαση; Ίσως αν αποφορτίζαμε τον όρο “πλαίσιο” από το βάρος των συμβολισμών της επετείου και τον περιορίζαμε στην έκταση που είναι αναγκαία για να εξυπηρετηθεί η ανάγκη της περιγραφής της [εξ αφορμής και μόνον της επετείου] συγκέντρωσης σε κρίσιμη μάζα από την μια μεριά του λαού και από την άλλη των ενόχων κυβερνητών θα ήμασταν πιο ακριβείς. Αυτό το πλαίσιο λοιπόν εννοούσα. Αλλά δυστυχώς δεν γράφουμε πραγματείες. Σχολιάζουμε σε περιορισμένο χώρο και πολλά από όσα θέλουμε να πούμε εννοούνται χωρίς να λέγονται. Άλλωστε και μόνο η κοινή μας παραδοχή για το λυπηρό γεγονός της απώλειας της αίσθησης της ιερότητας των συμβόλων θα αρκούσε για να επιβεβαιώσει ως αυτονόητα τα παραπάνω. Επειδή για να διαπραχθεί το έγκλημα της προσβολής ενός συμβόλου το σύμβολο αυτό θα πρέπει να υπάρχει και να διατηρεί ακέραιο το βάρος του στην συνείδηση αυτού που θα επιχειρήσει να το προσβάλλει. Διορθώστε με αν θέλετε αλλά πιστεύω ότι οι εθνικές μας επέτειοι μετατρέπονται χρόνο με τον χρόνο όλο και περισσότερο σε ανούσιες τυπικές τελετές. Οι μαθητές που πιστεύουν ότι το 1821 η Ελλάδα πολέμησε τους Γερμανούς και ότι το 1940 διώξαμε τους Τούρκους δεν υπάρχουν μόνο στα ανέκδοτα. Η συλλογική μας μνήμη έχει εξασθενίσει τόσο όσο και η συλλογικότητα μας. Υπό αυτήν την έννοια ενώ υπό τις ιδανικές συνθήκες που θα θέλαμε να επικρατούσαν υπήρξε όντως προσβολή, αυτή δεν μπορεί να καταλογισθεί στους δράστες λόγω της συνδρομής συγγνωστής πλάνης. Άρα η συζήτηση θα πρέπει να περιοριστεί αμιγώς στο πολιτικό επίπεδο και μάλιστα, για να είμαστε πρακτικοί και αποτελεσματικοί, πολύ περιοριστικά, μόνο κάτω από το πρίσμα της πρόσφατης αναταραχής που δημιουργεί η τρέχουσα πολιτικοοικονομική κρίση και μόνο με τα λίγα απλοϊκά εργαλεία που μπόρεσε να επεξεργαστεί και να αναπτύξει τις τελευταίες δεκαετίες η κοινωνία μας. Η Ελλάδα σήμερα δεν αναστοχάζεται τις αριστοτελικές ιδέες. Αντιδρά σπασμωδικά ενώπιον μιας οιονεί θεομηνίας που την βρήκε απροετοίμαστη και άοπλη. Και ας μην ξεχνάμε ότι η Ελλάδα είναι δημοκρατία. Και για τον λόγο αυτό μπορεί να πετύχει κάτι μόνο στον βαθμό που αυτό μπορεί να ενσωματωθεί ως αναγκαίο και σκόπιμο στην συνείδηση των Ελλήνων. Δεν μπορούμε, εκ των πραγμάτων, να θέτουμε στόχους ανώτερους αυτών τους οποίους μπορούμε να κατανοήσουμε.
Για άρση κάθε παρεξήγησης και για να φανεί ότι στα ζητήματα ουσίας μάλλον συμπλέουμε θα πρέπει να πω ότι για μένα η απώλεια της αίσθησης της ιερότητας είναι όχι μόνο κρίσιμης σημασίας αλλά και τραγική εξέλιξη για την Ελλάδα. Απλά στην παρούσα φάση μπορούμε να κάνουμε πολύ λίγα για να υποκαταστήσουμε αυτό το θεμελιώδες για μια κοινωνία έλλειμμα. Θέλει χρόνο και υπομονή. Οι προτεραιότητες μας σήμερα καθορίζονται από το μέγεθος του κινδύνου που αντιμετωπίζουμε σε συνδυασμό με τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε να αντιληφθούμε [συλλογικά και όχι ατομικά] τον κόσμο. Και ο τρόπος αυτός απέχει μάλλον πολύ από τον ιδανικό.
Περαιτέρω, η αίσθηση δικαιοσύνης αφενός είναι αξεπέραστη βιολογική ανάγκη και αφετέρου έχει εξατομικευμένο χαρακτήρα. Μια κοινότητα θεωρείται επιτυχημένη όταν κατορθώνει την σύγκλιση των προσωπικών αισθήσεων των μελών της για το περιεχόμενο της έννοιας της δικαιοσύνης. Θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι τις τελευταίες δεκαετίες εμείς οι Έλληνες δεν έχουμε πετύχει τις καλύτερες επιδόσεις σε αυτόν τον τομέα. Το αντίθετο μάλιστα. Η βία λοιπόν θα έρχεται αναπόφευκτα όσο τα αποθέματα ενέργειας που συντηρούν το εντροπικό μας σύστημα λιγοστεύουν και η αταξία αυξάνεται. Δεν είναι ζήτημα επιλογής αλλά νομοτελειακής εξέλιξης. Το αν θα περιοριστεί εξαρτάται από αυτούς που κρατούν στα χέρια τους τα θεσμικά κλειδιά. Η απαγόρευση της αυτοδικίας στηρίζεται στην υπόσχεση της δίκαιας δίκης. Η αρνησιδικία είναι βία που αίρει την ισχύ του [ήδη κουρελιασμένου στα καθ' ημάς] κοινωνικού συμβολαίου. Ο λαός λοιπόν θα κάνει αυτό που κάνουν πάντα οι λαοί όταν αντιμετωπίζουν δίλημμα επιβίωσης. Και στο τέλος θα έχει δίκιο. Το αν θα φτιάξει και δίκαιο είναι μια άλλη υπόθεση.
Φεβρουαρίου 27, 2012 στις 1:24 πμ
Ermippos
@ΣΑΘ
Συγγνώμη κατ’ αρχήν για το ΣΕΘ του προηγούμενου μου σχολίου.
Να συμπληρώσω μόνο ότι η πρώτη μου συμμετοχή στην κουβέντα ήταν πριν δύο ημέρες (24/2 – 8:01 μ.μ.) για να δηλώσω την συμφωνία μου με το δικό σας σχόλιο στις 7:26. Μετά χαθήκαμε στα επί μέρους.
Φεβρουαρίου 27, 2012 στις 2:46 πμ
ΣΑΘ
@ Ermippos
Οι εκτενείς και εμβριθείς (αν και κάποτε δεκτικές παρερμηνείας) απαντήσεις σας, με τιμούν.
Ειλικρινά τις χάρηκα. Και όχι μόνον διότι φαίνεται -τελικά- να συμφωνούμε στα ουσιώδη.
Νομίζω ότι η “Καλύβα” έχει να κερδίσει από παρουσίες σαν τη δική σας.
Φεβρουαρίου 27, 2012 στις 12:04 μμ
Ενη
Μια καίρια ερώτηση “πλανάται” πάνω απο αυτή τη συζήτηση περί θεσμών, ευρυθμης λειτουργίας των αντιπροσώπων τους, εκπεφρασμένη “βία” ειτε συμβολικά ειτε οχι, αν
σήμερα και η Ελλάδα και η παγκόσμια κοινότητα δε βίωνε μια απο τις μεγαλύτερες οικονομικές κρίσεις του κοινωνικου-οικονομικου συστήματος;
Μεσα σ’ αυτά τα πλαίσια , αναπόφευκτα, θα πρέπει να κινούνται ολοι οι προβληματισμοί μιας κοινωνικης συμπεριφοράς και οχι,
ααποσπασματικά για κάποιο πολιτικό προσωπικό που αν ηταν αλλο
θα ηταν ολα διαφορετικά, ετσι ολα θα ηταν μέλι γ’αλα. Χωρίς μούντζες κλπ.
Μαρτίου 16, 2012 στις 10:16 μμ
ΣΑΘ
16-03-12
Μήνυμα του Υπουργού Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων Καθηγητή Γ. Μπαμπινιώτη για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου
Επ’ ευκαιρία του εορτασμού της 25ης Μαρτίου, ως πανεπιστημιακός δάσκαλος και με συναίσθηση της ευθύνης του λειτουργήματος του Υπουργού Παιδείας, θέλω να μοιραστώ μαζί σας μερικές σκέψεις για το μεγάλο αυτό γεγονός που γιορτάζουν μαθητές, εκπαιδευτικοί, γονείς, όλος ο ελληνικός λαός, όλος ο ελληνισμός όπου γης.
Φυσικός χώρος του εορτασμού του εθνικού αυτού γεγονότος, που είναι συμβολικά δεμένο και με μια μεγάλη θρησκευτική γιορτή, τη γιορτή της Παναγίας, είναι και παραμένει το σχολείο. Επικαλούμαι την ευαισθησία όλων των εκπαιδευτικών για το μοναδικής σημασίας ιστορικό γεγονός της εθνικής μας παλιγγενεσίας. Το ιστορικό αυτό γεγονός πρέπει να εορτάζεται στα σχολεία με καθολική συμμετοχή μαθητών και εκπαιδευτικών όχι μόνο με πανηγυρικό τρόπο (επίσημη ομιλία, θεατρικές απεικονίσεις, τραγούδια, απαγγελίες ποιημάτων, παραδοσιακούς χορούς κ.τ.λ.), αλλά και με πιο ουσιαστικό τρόπο, με συζητήσεις μέσα στις τάξεις πριν από τον εορτασμό για τη σημασία του γεγονότος και τη θέση του στην ιστορία της πατρίδας μας.
Προέκταση των ενδοσχολικών εκδηλώσεων είναι ο εορτασμός του ιστορικού γεγονότος στον δημόσιο χώρο, στους δημόσιους χώρους όλων των περιοχών της Ελλάδος με τον συμβολισμό των σχολικών παρελάσεων. Η συμμετοχή μαθητών σε τέτοιες δημόσιες εκδηλώσεις απόδοσης τιμής στους Έλληνες αγωνιστές, οι οποίοι δοκιμάστηκαν σκληρά, έχυσαν το αίμα τους και θυσίασαν τη ζωή τους για να απελευθερωθεί η πατρίδα μας από τη μακραίωνη τουρκική σκλαβιά, αποτελεί ελάχιστη δική μας συμβολή στη μνήμη αυτών των ηρώων, στην ιστορική μνήμη του νέου ελληνισμού, πράγμα που είναι χρέος μας να νιώσουν και να σεβαστούν πρώτοι και πάνω απ’ όλα οι νέοι μας.
Οτιδήποτε αμαυρώνει «χωρίς περίσκεψιν» αυτή την ιστορική μνήμη και την οφειλόμενη από όλους μας τιμή δεν προσβάλλει μόνο τη μνήμη των ηρώων, αλλά απαξιώνει πρωτίστως εμάς που αποδεικνυόμαστε ανάξιοι της θυσίας τους. Η αίσθηση ορίων είναι το λιγότερο που μπορεί να ζητήσει κανείς στη στάση όλων μας απέναντι σε τέτοιες ιστορικές επετείους και απέναντι στις μεγάλες ηρωικές μορφές του ελληνικού λαού. Δεν είμαστε εμείς -τα θεσμικά πρόσωπα, οι πολιτικοί ή οι διάφοροι εκπρόσωποι- οι αποδέκτες της τιμής που ανήκει στους ήρωες που θυσιάστηκαν. Είμαστε όλοι μαζί ένα μικρό αντιπροσωπευτικό κομμάτι του ελληνικού λαού που καλούμαστε σε τέτοιες εκδηλώσεις να εκφράσουμε δημόσια τον σεβασμό μας και να αναγνωρίσουμε δημόσια την οφειλή μας στους τιμώμενους αγωνιστές του ’21.
Δάσκαλοι, γονείς, συγγενείς, φίλοι, απλοί πολίτες προσερχόμαστε σε τέτοιες δημόσιες εκδηλώσεις να καμαρώσουμε τα νέα παιδιά, συμμετέχοντας και οι ίδιοι ψυχικά στον εορτασμό και –παρ’ όλη τη συσσωρευμένη πικρία που έχει πλημμυρίσει τις ψυχές μας σε αυτή την πρωτόγνωρη κρίση που περνά η χώρα μας– δεν έχει κανείς μας το δικαίωμα ούτε τη νομιμοποίηση να πληγώσει το δημόσιο αίσθημα και να τραυματίσει μια εθνική επέτειο μνήμης.
Καλούμεθα, λοιπόν, όλοι, ιδίως οι νέοι, να εορτάσουμε αυτή την επέτειο όπως αξίζει στους αγωνιστές του ’21 και όπως απαιτούν η παράδοση, το ήθος και το πνεύμα αυτής της επετείου και πάνω απ’ όλα ως ένα εθνικό χρέος που ενώνει όλους τους Έλληνες, ανεβάζει το ηθικό μας και αποτελεί πηγή υπερηφάνειας για όλους μας. Τα λόγια του Κολοκοτρώνη προς τους νέους είναι και σήμερα επίκαιρα «Εις εσάς μένει να ισάσετε και να στολίσετε τον τόπο, οπού ημείς ελευθερώσαμε• και, διά να γίνη τούτο, πρέπει να έχετε ως θεμέλια της πολιτείας την ομόνοια, την θρησκεία, την φρόνιμον ελευθερία».