Ο Πέτρος δεν μου είναι αντιπαθής – ούτε και συμπαθής. Πάντα είχα μιαν απορία, πως καταφέρνει να «σκίζει» πουλώντας αέρα κοπανιστό στους μικροαστούς και τους ξιπασμένους. Με αποκορύφωμα (έμεινα ξερός, λέμε!) όταν διάβασα ότι μπήκε και στο Χρηματιστήριο! Τώρα που τελείωσαν τα ψέματα, νάτος που κάνει τον δικό του πικρό απολογισμό:
http://www.yupi.gr/celebrities/petros_kostopoulos.html
Μακρινάρι, άνευ λόγου. Έφταναν μονάχα δυο λέξεις, για να περιγράψουν από την αρχή μέχρι το τέλος το ελληνικό όνειρο του μορφωμένου και έξυπνου επαρχιώτη μάγκα, που προτίμησε να γίνει εκδότης αντί για υπουργός του ΠΑΣΟΚ: ανεμομαζώματα, διαβολοσκορπίσματα!
38 σχόλια
Ροή σχολίων γι' αυτό το άρθρο
Φεβρουαρίου 23, 2012 στις 10:36 πμ
ο δείμος του πολίτη
Όπως έγραψα κι αλλού ο άνθρωπος είναι η εκδοτική προσωποποίηση της χυδαίας λαϊκίστικης υποκουλτούρας που υποβιβάζει τη γυναίκα, την εργασία και την εργασία και οδηγεί στο βόθρο κάθε λογική ποιότητας…
Φεβρουαρίου 23, 2012 στις 10:38 πμ
Μιχάλης Μιχελής
Πάνο, για τον ΠΚ λόγω αρκετών γνώσεών μου (μην τα βγάλουμε τώρα, όλα, στη φόρα), γνωρίζω αρκετά.
Σ’ αυτό το βιογραφικό που παραθέτει και το έχεις επισυνάψει, λείπει μια μικρή λεπτομέρεια. Τ’ ονόματα: Κώστας Λαλιώτης και Νίκος Παπανδρέου!
Ο πρώτος, συμφοιτητής της γκόμενας του Κωστόπουλου και στη συνέχεια “αθέατος βοηθός” του, για να γίνει ο εν λόγω “μάγκας”, προβελβλημένος στον ΑΓΠ και στη συνέχεια γραμματέας της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ στο Ευρωκοινοβούλιο. Λεφτά με τη σέσουλα και κομματικός στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, ως πρόεδρος των Πασόκων φοιτητών στο Παρίσι. Ήταν τότε την εποχή των παχιών αγελάδων και της μπλαμπλαδολογίας. Ξέρω κι ένα ακόμη ίδιο στη Νέα Υόρκη, που διέπρεψε κι αυτός δίπλα στον Άκη.
Ο Νίκος Παπανδρέου, τον πέρασε από τον μπαμπά στον αδελφό του (ΓΑΠ) και μέσα από τις “Μπιενάλε” πήγε το “φρούτο” κατ’ ευθείαν στα χοντρά λεφτά και στις επιοχορηγήσεις του κράτους, για να φτιαχτούν (αν θυμάσαι) οι νέοι βιομήχανοι του ΠΑΣΟΚ (βλέπε Κοσκωτάς).
Έτσι δεν είχε κανένα λόγο ο ΠΚ να κάνει και τον “επιβήτορα” τον γκόμενο γαμπρό, να φτιαχτεί εν ολίγοις γύρω από τον πρώην κολλητό Άρη Τερζόπουλο.
Έρωτες, μίσοι, σπίτια, διακαστήρια, πλακωμένοι με τον άλλο “κολλητό” του Θ. Αναστασιάδη, δηλαδή μια ζωή για σήριαλ.
Είχα γράψει, αν θυμάσαι, καιρό πριν ότι πάει για την ψειρού. Τώρα μάλλον προσωρινά τη γλιτώνει, αλλά δεν ξέρω για πόσο.
Ο Κωστόπουλος είναι μόνος του ένα τίτλος του έργου “Το παιδί, η μάσα και η τρόϊκα). Δηλαδή η Ελλάδα της Αλλαγής(αλλαξοκωλιάς)! Μαζί δεν τα φάγαμε. Μαζί τα ζήσαμε!
Φεβρουαρίου 23, 2012 στις 11:03 πμ
Μιχάλης Μιχελής
Tου Νικου Γ. Ξυδακη
Aλλος με χειροπέδες προφυλακισμένος για χρέη προς το Δημόσιο, άλλος πουλάει το σπίτι του για να μην πάει φυλακή, άλλος λουφάζει και περιμένει τη σειρά του. Το λαϊφστάιλ πέθανε, λένε. Δεν πέθανε τώρα, διορθώνω. Εχει πεθάνει από καιρό, τώρα εξαπολύθηκε η δυσωδία των πτωμάτων του.
Η εγχώρια βιοτεχνία του λαϊφστάιλ -εκδότες, μοντελίστ, δημοσιογράφοι, μοντέλες, γλάστρες, τηλεπερσόνες, πάρτι άνιμαλ, ντίλερ, κωθώνια, θύματα- γεννήθηκε στη δεκαετία του ’80 και άνθησε όσο κυκλοφορούσε ορμητική η δίψα της ανόδου, ο θαυμασμός για την αρπαχτή και άφθονο μαύρο χρήμα. Εξέπνευσε όταν μαράθηκαν όλα αυτά. Παρήγαγε αέρα. Ηταν μια φούσκα, Η φούσκα, που μέσα της όμως περιείχε τον τοξικό αέρα του θράσους, του κυνισμού, την υπόσχεση της επιτυχίας, κι εντέλει τον αέρα της ματαίωσης και της διάψευσης.
Εξέφρασε το ήθος του μαύρου χρήματος, του χρήματος της αρπαχτής και του Χρηματιστηρίου, δηλαδή τα χρυσά χρόνια του πρώτου ΠΑΣΟΚ, αλλά και τα χρόνια του εκσυγχρονισμού και της ολυμπιακής ευφορίας. Εντούτοις η αναμφίλεκτη επιρροή του εφαρμοζόταν ενδοφλέβια στα λαϊκά πλήθη, στους πελάτες: σε αυτά το Κλικ και οι επίγονοι έκαναν ενέσεις μαγκιάς και σεξισμού. Τα λαϊκά παιδιά από τις δυτικές συνοικίες και τη διψαλέα επαρχία ρουφούσαν συνταγές ανόδου διατυπωμένες σε καλιαρντο-ποπ, τα λαϊκά παιδιά κατανάλωναν τα εγχειρίδια της καλής κατανάλωσης και πείθονταν ότι δεν ζούσαν στο Μπουρνάζι αλλά στη Σάντα Μόνικα ή στο Μανχάταν. Κι αυτά τα διαβουκολευμένα πλήθη προσγειώνονταν άτσαλα από τον κόσμο του Κλικ στον κόσμο του σκληρού μεροκάματου, κι από κει στον κόσμο της πικρής χρεοκοπίας.
Τώρα όλοι μυρίζουν τη δυσωδία των πτωμάτων. Στην 25ετία της τροχιάς τους όμως, πολύ λίγοι διείδαν τη σχέση αυτού του αισθητικού και πνευματικού σκουπιδιού με τη σαθρή κοινωνία που εξέφραζε. Οι εκδότες και σκουπιδογεννήτριες εκαλούντο στα τηλεπάνελ να σχολιάσουν το εκλογικό αποτέλεσμα και την πολιτική σκηνή, εκαλούντο ως τιμητές της ελληνικής κοινωνίας, είχαν και έχουν στενές σχέσεις με κορυφαίους πολιτικούς, νυν και πρώην υπουργούς, έπαιρναν υπερδάνεια από τις «κουτές» τράπεζες, άντλησαν δισεκατομμύρια δρχ. από το Χρηματιστήριο, μπαινόβγαιναν στις επαύλεις του μεγάλου χρήματος, έκαναν μπίζνες και κολεγιές. Οι ισχυροί τούς χρησιμοποιούσαν, σαν διασκεδαστές, σαν πλυντήρια, σαν βαποράκια, σαν παπαγάλους. Αλλά και συναγελάζονταν, έπιναν και γελούσαν μαζί· διότι είχαν κοινό το έθος και την κουλτούρα. Μεγαλοπαράγοντες και φτωχοδιάβολοι μοιράζονταν τον ίδιο πολιτιστικό ορίζοντα, είχαν ίδιες αισθητικές αναζητήσεις, ίδιες πνευματικές ανησυχίες. Αργά τη νύχτα, μετά το Μέγαρο των χορηγιών, μετά τα ακριβά ρεστοράν, όλοι κατέληγαν στον Μαζωνάκη και την Πέγκυ Ζήνα. Ολοι.
Ολοι, οι ίδιοι, συνωστίζονταν στα αριθμημένα και στα VIP των γηπέδων, γαύροι και βάζελοι, χειροκροτητές προέδρων και συνδαιτυμόνες λαμογιών, περιστοιχισμένοι από μπράβους και νονούς. Ολοι, οι ίδιοι, έκαναν ρεζερβέ στα στέκια της Μυκόνου, κι αργότερα έχτιζαν φαραωνικές επαύλεις αυθαίρετες στις αλωθείσες Κυκλάδες. Οι ίδιοι που πηδούσαν από κότερο σε κότερο.
Την είχε καταλάβει ο Τσουκάτος τούτη τη γενετική σχέση, είχε δει ότι κι ο Γιώργος Παπανδρέου προτιμούσε το Κλικ για συνεντεύξεις περί αειφορίας και free μαριχουάνας, εξ ου και συμβούλευσε τον εκσυγχρονιστή Σημίτη να συνάξει το ΠΑΣΟΚ στο μοδάτο «Βαρελάδικο» — όπερ και έπραξε ο καλβινιστής πρωθυπουργός. Ας είναι.
Ας ξύσουμε τη φτενή χρυσομπογιά, που γράφει κλικ, μαξ, φλας, νίτρο, φρι πρες, σταρ, δεν ξέρω γω τι. Ο τσίγκος, από κάτω, είναι χτυπημένος με τατουάζ «ΠΑΣΟΚ for ever», «χρήμα ber alles», «σκυλοπόπ», «κλεπτοκρατία». H βιοτεχνία μεταποιούσε φτηνά υλικά και τα πουλούσε σαν Greek Dream. Η κλεπτοκρατία χρειαζόταν όργανα ιδεολογικής κυριαρχίας πολυδύναμα, πέρα από την επίσημη προπαγάνδα. Το λαϊφστάιλ ήταν αυτό ακριβώς το όργανο υπόγειας, αθέατης, διαβρωτικής προπαγάνδας, όργανο εκμαυλισμού και κυριαρχίας: πλάσαρε την παράγκα για παλατάκι, κι ο φτωχοδιάβολος μες στην παράγκα χόρταινε την απληστία του με ηδονοβλεψία και ψευδαίσθηση: μπορούσε να ξοδέψει τρία μηνιάτικα ή ένα διακοποδάνειο για μία βδομάδα στη Μύκονο, να κολυμπήσει πλάι στα σελέμπριτι και να ψωνίσει Gavalas.
Πολλοί βιοτέχνες του λαϊφστάιλ κυκλοφορούν ακόμη στα μίντια, ξεπουπουλιασμένοι, κυνηγώντας το μεροκάματο του κλόουν με το πλατινένιο ρινοδιάφραγμα, άλλοι ξεπλένονται ως δημοσιογράφοι αφού ξέπλυναν χρήμα, άλλοι υποδύονται τους ξινούς τιμητές και τις Αντουανέτες. Οι περισσότεροι ξέπεσαν. Η παράγκα κατέρρευσε, τα σελέμπριτι θρηνούν στο Μεταγωγών και στα Πρωτοδικεία, ξεπουλάνε Ντόλτσε ε Γκαμπάνα, Καγιέν, Λέξους και σπιταρώνες. Οι μαικήνες τους κάνουν ότι δεν τους ξέρουν, δεν σηκώνουν τα τηλέφωνα. Μαζί με την παράγκα όμως καταρρέει και η χώρα που τους ανέχθηκε, τους έθρεψε, τους μιμήθηκε και τους θαύμασε.
Φεβρουαρίου 23, 2012 στις 11:06 πμ
Πάνος
Μιχάλη,
χωρίς να έχω σχέση με το χώρο, όλα αυτά μου είναι γνωστά. Ο ΠΚ θα μπορούσε άνετα να το παίξει πολιτικός και μέσα στη μπίχλα του ΠΑΣΟΚ θα έσκιζε. Το ενδιαφέρον είναι ότι επέλεξε να μείνει εκτός (και επί τα αυτά). Τέλος πάντων, οι Βολιώτες δεν προκόβουν στην Αθήνα, στο εκδοτικό κύκλωμα…
*
δείμε,
σύμφωνα με μιαν άλλη εκδοχή έχει κέρατα και ουρά, που την κρύβει προσεχτικά…
Φεβρουαρίου 23, 2012 στις 11:12 πμ
Πάνος
Το άρθρο του Ξυδάκη το είχα διαβάσει όταν δημοσιεύτηκε, πριν λίγο καιρό. Παραλίγο να το κάνω και ποστ… Έχει οξύτατες παρατηρήσεις, αλλά μου δίνει την αίσθηση ότι είναι κάπως μονόπαντο. Γενικά, δεν μπορείς να κριτικάρεις εξίσου τον ΠΚ που είχε το ΚΛΙΚ, με τον ΓΑΠ που έδινε συνετεύξεις στο ΚΛΙΚ… Και βέβαια δεν είναι τα διάφορα ΚΛΙΚ του ΠΚ οι αιτίες πάσης νόσου και πάσης μαλακίας σε αυτή τη χώρα… Μάλλον εξέφραζαν την περιρρέουσα μαλακία, παρά τη δημιουργούσαν…
Φεβρουαρίου 23, 2012 στις 12:13 μμ
GB
Ηθικολογισμοί ή μη, μετά εορτής passate alla festa
αλλού είναι το ζήτημα αλλά ποιός ψάχνει; oκανένας
Φεβρουαρίου 23, 2012 στις 12:27 μμ
Μιχάλης Μιχελής
Πάνο, πριν από 10 χρόνια έγραφα: “Δεν φοβάμαι τόσο τον Κωστόπουλο, αλλα τα κωστοπουλάκια, στο που θα καταντήσουν”!
Και φυσικά δεν αναφερόμουνα στα παιδιά του, αλλά στους μιμητές του, που μ’ επικεφαλής τον ΠΚ, είχαν κάνει μια σειρά αρπαχτές, εν όψη “Ολυμπιακών Αγώνων”. Θυμάστε αυτή τη φράση κλειδί;
Με δυό λόγια το ΠΑΣΟΚ, δεν ήταν το κόμμα της διαφθοράς, αλλά ιδεολογία επί της ψυχικής και οικονομικής φθοράς του άμοιρου, του ανίδεου κοσμάκι.
Δεν χτίζεται λοιπόν έτσι ένα ιδεολόγημα, εάν δεν έχει τους κατάλληλους πλασαρόρους ατζέντηδες. Τα “καλύτερα παιδιά” για χρόνια, ΠΑΣΟΚ ψήφιζαν. Το θέμα λοιπόν που επισημαίνει ο Ξυδάκης, δεν είναι οι συνεντεύξεις του ΓΑΠ στο “Κλικ”, αλλά αυτό που φτιάχτηκε δια μέσου αυτού του περιοδικού, στο νεοέλληνα. Αυτός τώρα ο δύσμοιρος, που κοιτάζει την άδεια τσέπη του και σκέφτεται τις ξέκωλες του “Νίτρο” και του “Κλικ”, τί ν’ απέγιναν. Παντρεύτηκαν, βολεύτηκαν, πρεζόθηκαν; Δηλαδή ο ΠΚ και η ιστορία του, είναι η αρχή και το τέλος του αμερικανοελληνικού γυφτομπαρόκ ονείρου.
Τα λεφτά του Κωστόπουλου, αν ψάξεις καλά θα δεις από που έρχονταν. Φυσικά όχι από τα περιδικά. Αυτά ήταν η βιτρίνα.
Το αν λοιπόν είναι εκδότης από το Βόλο, μάλλον δεν έχει ουσιαστική σχέση, εκτός αν αλλάξεις τη σειρά των γραμμάτων.
Προσωρινα επιβιώνει από το Θοδωρή Κυριακού. Για να δούμε μέχρι πότε…
Φεβρουαρίου 23, 2012 στις 2:10 μμ
kimon
Διαβάζοντας το “ανευ λόγου μακρινάρι του” διαπίστωσα οτι ο τύπος διαθέτει και αυτογνωσία (εκ των υστέρων βέβαια) …μαλάκα ανεβάζει τον εαυτό του, αρχιμαλάκα τον κατεβάζει, κάτι είναι κι αυτό στους χαλεπούς καιρούς μας…απέχει βέβαια απ΄το στερνή μου γνώση κλπ κλπ.
Φεβρουαρίου 23, 2012 στις 3:05 μμ
σχολιαστης
Εχει τον πόνο του, έχει και σας!
Φεβρουαρίου 23, 2012 στις 3:48 μμ
zeppos
Βαθειά, άπατα κόμπλεεεεξ…
Μίσος, φθόνος και χαιρεκακία χέρι-χέρι ξεχείλισαν σε όλο το άρθρο. Ώσπου ναδυνατίσουν οι χέστες και να μοιάσουν στον ωραίο κόσμο, πάει τον χάσαμε τον κλίκο..
Σε όλες τις χώρες του κόσμου υπάρχει αυτό το λεγόμενο λάιφστάϊλ που παρουσιάζει σχεδόν όλους τους ανθρώπους ωραίους και άνετους και σπρώχνει στην κατανάλωση από κατίνες έως σοβαροφανείς δημοσιογράφους.. Ε και μετά! Αν δεν σαρέσει δε κοτσάρεις τον χαλκά στο αυτί! Ο Κωστόπουλος και το πασοκ φταίνε; Είδατε πουθενά δημοσίευμα να έφαγε λεφτά εργαζόμενων στην εταιρία του όπως ο αρχικομπιναδόρος ο Κουρής στο Αλτερ και αλλού; Μίλησε ο Ξυδάκης για τον Κουρή;
Ακόμη και σήμερα παίζει η ΕΡΤ3 την αμερικάνικη σειρά που είναι όλοι ωραίοι, πλούσιοι αλλά τραβάνε κάτι στανεχώριες με τα ερωτικά τους. Την σειρά αυτή τη βλέπουν αι γυναίκαι πάσαι μετα μεγάλης προσοχής και άν τολμήσει ο σύζηγος να μιλήσει πέφτει τηγανιά…
Μας πείραξε ο Κωστόπουλος και μάλιστα ο πασοκοκωστόπουλος που συνδέθηκε με την “αμαρτωλή” πασοκική περίοδο.. ‘Ολοι οι άλλοι, ήσαν παιδιά του λαού γνήσια και δεξιά…
Δε μας χέζεις ρε νταλάρα!!
Φεβρουαρίου 23, 2012 στις 3:55 μμ
kimon
zeppos
Μήπως θα ήθελες και καμιά αγιογραφία του σε εικονοστάσι;;;
Δεν άκουσες για το “δρυός πεσούσης ….κτλ”
Σχόλια κάνουμε για το φαινόμενο όχι για τον πρόσωπο.
Φεβρουαρίου 23, 2012 στις 4:05 μμ
zeppos
Οχι …για το “συνδεδεμένο” με το πασοκ πρόσωπο ήταν το άρθρο, δεν μιλώ για τα σχόλια και του εδώ σχολιαστές… Αλλωστε αυτό είπα, οτι το “φαινόμενο” της εκμετάλευσης του λάϊφστάιλ, είναι παγκόσμιο και δεν έχει σχέση με κόμματα και τα ρέστα..
Τον Κωστόπουλο τον γνωρίζω και δεν τον γουστάριζα ποτέ. Αυτό όμως δεν μου ανοίγει το στόμα να βγάλω όλο το κόπλεξ που ενδεχόμενα κρύβω για τον ..κόσμο του…
Δεν μαρέσει δεν το κάνω… Δηλαδή αν καβαλήσω το καλάμι και το παίξω και γω μούφα σελέπριτης με δανεικά θα φταίνε οι “συνδεδεμένοι” πράσινοΚωστόπουλοι;
Φεβρουαρίου 23, 2012 στις 4:24 μμ
MANOS
Δεν καταλαβαίνω δεν είναι γνωστό ότι ήταν κολλητός με το ΠΑΣΟΚ , μαζί με το άλλο λαμόγιο τον Ολα12 δεν κάνανε αβάντες σε μεγαλοεπιχειρηματία και πρόεδρο ομάδας τόσα χρόνια δεν ήταν φίλος με το Λαλιώτη ο οποίος εξαφανίστηκε διακριτικά και δεν αναφέρει κανείς τίποτα .
Φεβρουαρίου 23, 2012 στις 4:37 μμ
Ενη
O Πάνος βρήκε το αρθρο μονόπαντο, τι μονόπαντο που κατρακυλάει με ταχύτητα σε ενα απίθανο λαικισμό.
Κι΄ομως αναρτηθηκε εδω και το ειδαμε κι΄εμεις.
Λοι-πον τις μας λέει ο αρθρογράφος.
Οτι μια φορά κι΄εναν καιρό ηταν μια χώρα οπου λειτουργούσαν ολα εντός μιας τέλειας νομιμότητας, ουτε πελατειακές σχέσεις υπήρχαν, ουτε αλισβερίσι μεγαλοσυμφερόντων με το κράτος, ουτε υπερτιμολογήσεις-υποτιμολογίσεις, ουτε λογιώ λογιώ λαμογιές, μια κοινωνια υποδειγματική και μετά τι;
Ε, μετα ηρθαν κάτι αποβράσματα της κοινωνίας του περιθωρίου, εγκληματικά στοιχεία, ασυνείδητοι κλέφτες και λωποδύτες του κοινου ποινικου δικαίου και ……κυβέρνησαν τη χώρα και μετα τι;
Ε, μετά ολοι αυτοί διέφθειραν την αγια κοινωνία με κάτι λαιφσταιλ κόλπα ενω(πριν υπήρχαν μόνο κάτι Μπουκέτα, Ρομάντσο, Κατερίνα, Αρλεκιν) που κοίμιζαν γλυκά τον απλό κόσμο, αλλά το κατεστημένο, η πλουτοκρατία (που λέει και η Αλέκα) υπήρχε και μάλιστα η γκλαμουρ ζωή τους ηταν ο,τι ακριβώς “κυνηγούσαν” να πληροφορηθουν οι απλοι/ες αναγνώστες.
Ποιoς χώρισε και γιατί απο τους μεγαλοσχήμονες της κοινωνίας, ποιός εφοπλιστής εδειρε τη γυναίκα του κοκ., ηταν τα κοινωνικά νέα απο τα “εντυπα ποικίλης υλης” (ετσι λέγονταν), τα οποία κατανάλωνε το ευρύ κοινό για την ψυχαγωγία του.
Το να εξακολουθεί να αναπαράγεται αυτός ο μύθος του εκμαυλισμου μιας ολόκληρης “αγίας κοινωνίας” απο ενα΄κυβερνόν κόμμα που εχει τα χαρακτηριστικά μιας “μαφίας”, καταντάει πλέον και γελοιότητα.
Ας ρίξει κανείς μια ματιά στο βιβ λίο του Βασ. Ραφαηλίδη για την Ιστορία του Ελληνικού κράτους που απο μια χιουμοριστική πλευρα σπάει κόκκαλα.
Φεβρουαρίου 23, 2012 στις 4:55 μμ
Ενη
Συνέχεια:
Και να μη βρεθει κανείς κακόβουλος να μου πει οτι υπερασπίζομαι το λαιφσταιλ των οποιωνδήποτε εντύπων να δηλώσω οτι τα εντυπα αυτά δεν τα διάβαζα ουτε…στο κομμωτήριο οπου αφθονούσαν.
Φεβρουαρίου 23, 2012 στις 5:00 μμ
zeppos
Μα τόση χολή ρε συ Ενη;
Εκατοντάδες εργαζόμενοι χάνουν την δουλειά που είχαν χάρις στον Κωστόπουλο ρε γαμώ το φελέκι μου και να χαίρονται πανηγυρίζοντας για την πτώση του;
Φεβρουαρίου 23, 2012 στις 5:01 μμ
zeppos
Και να μην λένε κουβέντα για την μαφία του Κουρή!
Φεβρουαρίου 23, 2012 στις 5:06 μμ
Άγγελος
από την Ψαρού, στην ψειρού.
Φεβρουαρίου 23, 2012 στις 5:58 μμ
Ενη
Κοιτα Ζέππο, δεν ειναι μόνο οι εργαζόμενοι του Κωστόπουλου,( που οπως λέει και ο ιδιος ηταν υψηλά αμειβόμενοι) που χάνουν τις δουλειές τους, αλλά και πλήθος αλλοι υπάλληλοι
μικρο-επιχειρήσεων χαμηλο-αμειβόμενοι, αλλά και εργάτες οπως οι απεργοί επι τρίμηνο της Χαλυβουργίας, οπως και αλλοι πολλοι που βρέθηκαν ανεργοι με την κρίση, ετσι
δεν θα λυπούμαστε, κατα προτεραιότητα, τα στελέχια της λαιφσταιλ “βιομηχανίας” που ετσι κι΄αλλιως τα” προιόντα” που πουλούσαν δεν ηταν και το καλύτερο για την “πολιτιστική ανοδο” της κοινωνίας.
Βεβαια στην ψειρού καθημερινά βλέπουμε, (σήμερα αλλος επιχειρηματίας βρέθηκε δέσμιος λόγω φοροδιαφυγής και παρακράτησης του ΦΠΑ), εναν “συνωστισμό” που δεν μπορεί κανείς να ισχυρισθεί οτι αυτούς τους “διέφθειραν” τα λαιφσταιλ περιοδικά, αλλά
μάλλον τα διαχρονικα προνόμια και οι φοροαπαλλάγές, δειχνει να ειναι και η γενεσιουργός αιτία.
υγ. Να μη ξεχάσω να πώ οτι “χάθηκε” το σχόλιο μου (το απέυθείας στην Καλύβα), μόλις το τέλειωσα.
Φεβρουαρίου 23, 2012 στις 6:52 μμ
δεξιος
Η εχθρά του ομορφάντρα
http://panosz.wordpress.com/2012/02/04/tahiau/ χτύπησε πάλι.
Δηλώνει κωστοπουλικιά.
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=12865
Φεβρουαρίου 23, 2012 στις 7:37 μμ
zeppos
Ενη“δεν θα λυπούμαστε, κατα προτεραιότητα, τα στελέχια της λαιφσταιλ “
Καμιά φορά φιλτάτη παραμένω άγαλμα με το γραφτό σας… Εδιαβάσατε πουθενά δική μου προτροπή να αδιαφορήσετε για όλους τους ανέργους πλην Ιμάκο;
Φεβρουαρίου 23, 2012 στις 7:52 μμ
nikiplos
Ενα κείμενο του Γιάννη Αγγελάκα Δημοσίευση: 22/2/2012 Διαβάζοντας την επιστολή απάντηση απολογία του κυρίου Πέτρου Κωστόπουλου για το κλείσιμο της ΙΜΑΚΟ έκανα μερικες σκέψεις ψύχραιμες χωρίς ίχνος χαιρεκακίας,μερικες στιγμες μάλιστα ένοιωσα μια βαθειά θλίψη για τις στενοχώριες τις έννοιες και τα δυσβάσταχτα βάσανα που περνά κάποιος άνθρωπος που υπήρξε μέχρι πρότινος ο γκουρού της ανεμελιάς και της ελαφράδας για ένα μεγάλο κομμάτι της νεοελληνικής μας κοινωνίας. Ωστόσο η έκπληξη ή η αποκορύφωση αν θέλετε της κατάθλιψης που τραγικά διαπερνά όλο το κείμενο έρχεται τη τελευταία στιγμή στο τελευταίο υστερόγραφο: ”ΥΓ.4: Πάτησα σχεδόν τα 60 αλλά επιμένω: Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή. Θα τα ξαναπούμε…” Δεν λέω μπορεί και να’ναι ηρωικό να βλέπεις τον καπετάνιο να βουλιάζει με το πλοίο του, μέσα στα τοξικά απόβλητα που ο ίδιος δημιουργούσε όλα αυτά τα χρόνια, φωνασκώντας ‘δεν μετανοιώνω’, αλλά πείτε μου αν υπάρχει ένας στοιχειωδώς σκεπτόμενος και ευαίσθητος Έλληνας που να μη γνωρίζει έστω και εκ τω υστέρων ότι το εν λόγω απόφθεγμα υπήρξε ένα απο τα βασικά συνθήματα με τα οποία η πασοκική πανούκλα έπεσε πάνω στη παραζαλισμένη μεταπολιτευτική ελληνική κοινωνία τότε στα μέσα της δεκαετίας 80 για να αποπλανήσει και να μυήσει σχεδόν τους πάντες δεξιούς αριστερούς στις ιερές αξίες του σταρχιδισμού, του κωλαρπαξισμού, του τομαρισμού, της απενοχοποίησης του κυνηγιού του κέρδους και της εφήμερης δόξας και να μας βάλει όλους να τρέχουμε κακόγουστοι χωρίς μνήμη λαχανιασμένοι και χαζοχαρούμενοι προς τον όλεθρο. Κρίμα που 60 χρόνια ζωής δεν άφησαν ούτε ένα τόσο δα ίχνος γνώσης μέσα στην ύπαρξη του κυρίου Κωστόπουλου. Του αφιερώνω ένα τετράστιχο που σε κάποιους θα θυμίσει κάτι: Η ζωή είναι μεγάλη κι αν την κάνεις καρναβάλι Θα’ρθει η ώρα να χτυπήσεις το ξερό σου (τ’αδειανό σου;) το κεφάλι Γιάννης Αγγελάκας
Σημείωση δική μου: Το τραγούδι εδώ και είναι εξαιρετικό…
Φεβρουαρίου 23, 2012 στις 8:28 μμ
nikiplos
Η δική μου γνώμη:
Το φαινόμενο ΚΛΙΚ, ήρθε απλά κάπως καθυστερημένα να καλύψει το κενό του ήδη ανερχόμενου λάϊφ στάϊλινγκ στα τέλη των 80ς. Εκφράστηκε κατ’ αρχάς με την απενοχοποίηση του οφθαλμόλουτρου μέσω σοφτ πορνό μοντέλων – βιζιτούδων της εποχής… Παράλληλα βρήκε μια δεκτική κοινωνία που ήθελε το συγχωροχάρτι της. Απλά στα άνευρα 80ς το ΚΛΙΚ ήταν μια απλή και καθαρή απάντηση στην παρακμή του ΣΧΟΛΙΑΣΤΗ, του ΟΔΗΓΗΤΗ και της δήθεν διαννόησης μιας καθόλα παρηκμασμένης Αριστεράς στη νεολαία… Ήρθε και η πτώση των Ανατολικών χωρών κερασάκι…
Θυμάμαι τον τίτλο του ΚΛΙΚ: “Θα ένιωθα Αλβανός αν δεν υπήρχε το CNN”. Αυτό ήταν: Το ΚΛΙΚ προσέφερε την απενοχοποίηση του κοιτάζειν την πάρτη μου, του “ότι φάμε, ότι πιούμε κι ότι αρπάξει ο κ…λος μας” περασμένο όμως με ωραίες εικόνες από όμορφα κορίτσια και αγόρια (που εξέλειπαν από τα άλλα περιοδικά) και κυρίως μια γλώσσα “γκαγκά” 200 το πολύ λέξεων που έγραφε άνετα τη λέξη “μ@λ@κ@” απευθυνόμενος στα μούτρα του αναγνώστη… Γεμάτο κλισεδάκια τύπου “η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή” ή “ξύπνα ρε μ@..κ@”, έδειχνε από την αρχή τους στόχους του…
Ο ΠΚ, ήρθε να καλύψει το κενό. Ένα περιοδικό που να απευθύνεται σε νέους που να μην είναι Κνίτες, Αναρχο-αριστερο-ψαγμένοι ή ψυχανώμαλλοι τίγκα στις ουσίες κλπ. Κυρίως να είναι ψιλο-απολίτικοι… Ε αυτό ήταν… Εδώ ο κος Κωστόπουλος αξίζει συγχαρητηρίων γιατί διάβασε σωστά τη νεολαία τότε… Δλδ τον μεγάλο όγκο της… κανείς δεν επέβαλε το ΚΛΙΚ και την ΝΤΙΒΑ. Μόνα τους τα περιοδικά έπιασαν το σφυγμό του κόσμου… Δεν ξέρω περί επιχορηγήσεων και αν αυτές ήρθαν προφανώς το έκαναν τότε που ο κος Κωστόπουλος ήταν ήδη μεγιστάνας των μίντια… Και γιατί άλλωστε να μην διαφημιστείς στο μέσο με την μεγαλύτερη (συντριπτική) κυκλοφορία?
Προσωπικά, όλοι μου οι γνωστοί και φίλοι 20χρονοι τότε το 88 που είχε βγει το ΚΛΙΚ, το έπαιρναν κυρίως σαν κάτι νέο, διαφορετικό από τα μουχλιασμένα… Εκείνοι που συνέχισαν να το παίρνουν ήταν κυρίως για το οφθαλμόλουτρο και για τα αρθράκια του ΠΚ ή έτερων καπαδόκων που δημοσίευαν εκεί… Προσωπικά, το πήρα μία ή δύο φορές, γιατί με απωθούσε η γλώσσα γραφής του…
Φεβρουαρίου 23, 2012 στις 9:41 μμ
Πάνος
O nikilpos το πλησίασε αρκετά: ο ΠΚ εξέφρασε μια κοινωνία πάνω στην αλλαγή της, δεν δημιούργησε την αλλαγή ο ίδιος. Καβάλησε το κύμα, που λένε, γι’ αυτό και πρόκοψε. Ωστόσο, δεν ήταν αρκετά απατεώνας για να την πουλέψει εγκαίρως, με το χρήμα. Έμεινε και πάλεψε. Καλώς ή κακώς. Για τους εργαζόμενους ή για το “γαμώτο” ή και για τα δύο. Ένας Βολιώτης Ρετ Μπάτλερ. (Και ο Ρετ, βλάχος του Νότου ήταν – και πήγε να πολεμήσει όταν όλα είχαν χαθεί, αλλά …επιβίωσε και πρόκοψε και πάλι). Δεν θα εκπλαγώ αν ο ΠΚ κάνει πράξη το “I will come back”. Το μοναδικό που -ίσως- θα τον εμποδίσει είναι εκείνα τα γαμημένα 60… Γιατί από μυαλό και ταλέντο δεν πάσχει.
(Σας το είπα ήδη: δεν τον συμπαθώ, αλλά και δεν τον αντιπαθώ, καθόλου. Αν ήμουν περισσότερο αλήτης, να πάω δηλαδή με το ΠΑΣΟΚ τότε που έβρεχε ευκαιρίες για τα ταλαντούχα κωλόπαιδα της επαρχίας, θα μπορούσα να είμαι στη θέση του. Εκείνο που δεν ξέρω είναι αν θα τα κατάφερνα έτσι, στα πάνω. Στα κάτω, είναι πιο εύκολο).
Φεβρουαρίου 23, 2012 στις 9:58 μμ
σχολιαστης
Υπάρχουν και κάποια πρακτικά θέματα. Ο ΠΚ, έχει/είχε μεγάλη ακίνητη περιουσία. Η προσπάθεια να τη ρευστοποιήσει προσέκρουσε σύμφωνα με τα λεγόμενά του στα γνωστά κοράκια.
Αυτό είναι ένα θέμα που απασχολεί χιλιάδες ανθρώπους που προσπαθούν να εκποιήσουν περιουσιακά στοιχεία για να πληρώσουν χρέη. Κάτι θα έπρεπε να γίνει
Φεβρουαρίου 23, 2012 στις 10:29 μμ
Ενη
Μα τώρα Ζέππος, μεταξύ μας, ηταν δυνατόν να εχεις πει εσυ τέτοιο πράγμα.
Τώρα μόλις ανοιξα το λαπ και ειδα τη διαμαρτυρία σου.
Χίλια συγγνώμη βρε αν νόμισες οτι υπενόησα κάτι τέτοιο.
Ομως η αλήθεια ειναι οτι εγραψες για τους εργαζόμενους της ΙΜΑΚΟ. Ε, εκει επάνω απάντησα.
Αλλά πές μου ειλικρινά και ποιές αλλες φορές σε εκανα να μείνεις….αγαλμα (πως λές)
Για να επανορθώσω.
Φεβρουαρίου 23, 2012 στις 10:58 μμ
Ενη
Αγαπητέ Νικιπλος
Αν ειναι δυνατόν. Το ΚΛΙΚ αντικατέστησε το ΣΧΟΛΙΑΣΤΗ;
Δηλαδή το αναγνωστικό κοινό του ΣΧΟΛΙΑΣΤΗ καλύφθηκε με το ΚΛΙΚ;
Αν μιλάμε για το ιδιο εντυπο και δεν κάνω λάθος στον τίτλο, ηταν ενα πολιτικό περιοδικό με αρθρα σοβαρου περιεχομένου.
Σε ο,τι αφορά τον ΟΔΗΓΗΤΗ ηταν ενα κομματικό εντυπο που διακινούνταν στα μέλη και τους φίλους του κόμματος.
Και οπως διάβασα σήμερα σε ενα αντιστοιχο θέμα στο Protagon, κάποιος σχολιαστής επισήμανε οτι η κυκλοφορία 50.000 τευχών του Κλικ η αλλων, ουδόλως απηχει την ελληνική κοινωνία των 10 μυρίων, παρά μόνο κάποιες μειοψηφίες των γνωστών κοσμικο-”καλλιτεχνικων” κύκλων και των περί αυτών θαυμαστών τους.
Φεβρουαρίου 23, 2012 στις 11:21 μμ
Πάνος
Πάντως, σύμφωνα με όσα λέει ο ίδιος, αφανές στέλεχος του ΣΧΟΛΙΑΣΤΗ ήταν ο θείος Ισίδωρος.
Οπότε, η μεταπήδηση στο ΚΛΙΚ δεν είναι ανεξήγητη – ειδικά την εποχή που ο θείος μεταπήδησε από την (αδέσποτη) αριστερά, στον… Σημίτη
Φεβρουαρίου 23, 2012 στις 11:38 μμ
nikiplos
Αγαπητή Ένη… Δεν ανέφερα τυχαία το συγκεκριμένο περιοδικό… Το διάβαζα ανελλιπώς τουλάχιστον από το 1984 μέχρι και το τελευταίο τεύχος του περίπου το 1990 αν δεν κάνω λάθος… Από το 1987 που ξεκίνησε να εκδίδεται το ΚΛΙΚ, ο ΣΧΟΛΙΑΣΤΗΣ ήταν ήδη σε παρακμή… Θυμάμαι έντονα και τα δύο περιοδικά να αγοράζονται από τα ίδια άτομα ταυτόχρονα στα περίπτερα και στα τραπεζάκια… Δεν σημαίνει ότι το κοινό αναγκαστικά ήταν το ίδιο, πάντως το ΚΛΙΚ κάλυψε στα ίδια άτομα ελλείμματα που δεν πραγματευόταν ο ΣΧΟΛΙΑΣΤΗΣ. Ποταπά μεν, πραγματικά δε… Άσε που ξέρω αρκετούς που διάβαζαν ΟΔΗΓΗΤΗ και αγόραζαν επίσης το ΚΛΙΚ, αν και φαντάζομαι μετά το σλόγκαν με το CNN θα πρέπει να είχε πέσει κομματική απαγόρευση… Σε μένα δλδ δεν ήταν αντίφαση στο κοινό γύρω μου… απλά ο ΣΧΟΛΙΑΣΤΗΣ συνέχισε την παρακμή του μέχρις εξαφανίσεως, ενώ το ΚΛΙΚ την ανοδική του πορεία μέχρι κλωνοποιήσεως…
Για τον κο Κωστόπουλο μιαν υποσημείωση… Έκανε τη δουλειά του πολύ καλύτερα από πολλούς άλλους. Κράτησε τα περιοδικά του απολίτικα, αχρωμάτιστα κομματικά και κυρίως ήταν συνεπής σε αυτό που εξέφραζε ή ήθελε να εκφράζεται, τη μανιέρα ας πούμε του περιοδικού. θυμίζω κάτι κάκιστους “κλώνους” του, που εξέδωσαν αντίστοιχα περιοδικά στρατευμένα σε σαφή κομματική γραμμή (το MAX υπήρξε τέτοιο για μια περίοδο)…
Φεβρουαρίου 24, 2012 στις 3:13 πμ
2π
Το ΚΛΙΚ το ξεκινησε ο Φωτης Γεωργελες με ελαχιστους συνεργατες και ατελειωτες ωρες εργασιας το εκαναν Το εναλλακτικο περιοδικο
Ο Κωστοπουλος ηρθε μετα, του αλλαξε πορεια και ο Γεωργελες εφυγε
για να ξαναρθει μετα απο 6 χρονια απουσιας
Χαμηλων τονων ομως ανθρωπος, ξεχαστηκε
Στο παρακατω επετειακο εντιτοριαλ για τα 10 χρονια του ΚΛΙΚ ο Φ Γ
αφηγηται συναμα και τα κοινωνικα και πολιτικα της δεκαετιας
τοτε που δεναν τα σκυλια με τα λουκανικα που λετε και εσεις
καλημερα
Λένε ότι χρειάζεσαι κάποια απόσταση για να μπορέσεις να μιλήσεις σωστά για τα γεγονότα. Aπ την άλλη, πρέπει και να τα χεις ζήσει. Oπότε, παρόλο που αντιπαθώ τις επετείους, παρόλο που με τρομάζει η ιδέα ότι όσο περνάει ο καιρός τόσο περισσότερο όλα γίνονται μνήμη και λιγότερο ζωή, ίσως είμαι πράγματι κατάλληλος να διηγηθώ την ιστορία αυτών των 10 χρόνων, μιας και βρέθηκα τόσο κοντά και τόσο μακριά από το KΛIK.
Eκείνη τη χρονιά ήμουν στον «Tαχυδρόμο». Έγραφα ήδη τον A112, μια μόνιμη εβδομαδιαία στήλη, ωστόσο κάθε πρωί που έφτανα στη Xρήστου Λαδά, οι σεκιουριτάδες στην είσοδο με σταμάταγαν. Πού πηγαίνετε; Φόραγα συνέχεια τότε ένα μαύρο πέτσινο μπουφάν, το αγαπημένο μου, και η εικόνα δεν τους κόλλαγε με την τροφοδότηση δεδομένων «εργαζόμενος στον Tαχυδρόμο» που τους είχαν περάσει.
Kάθε πρωί, η ίδια εκνευριστική ιστορία. Παρόλο που γρήγορα τα νεύρα έγιναν απλώς το καθημερινό, λίγο διασκεδαστικό, παιχνίδι, εκείνο το πρωινό τεστ ήταν διδακτικό: τα εβδομαδιαία περιοδικά ποικίλης ύλης είχαν πρόβλημα επιλογής κοινού.
Δεν ήμουν ποτέ θιασώτης των «ειδικών» περιοδικών, που για ένα διάστημα είχαν ενθουσιάσει εκδοτική και διαφημιστική αγορά, πίστευα όμως στα περιοδικά «ειδικού κοινού».
Tα τότε περιοδικά ποικίλης ύλης είχαν γίνει περιοδικά ποικίλου κοινού. Προσπαθούσαν συγχρόνως να απευθυνθούν στον παππού, στη μητέρα, στην κόρη και στον νεαρό εγγονό μιας οικογένειας.
Tα αφιερώματα στη Mικρασιατική Kαταστροφή του 22 εναλλάσσονταν με την είδηση ότι ο Mελετόπουλος άνοιξε το «Eργοστάσιο» στη Bουλιαγμένης. Όταν, όμως, απευθύνεσαι σε όλα τα κοινά μαζί, δεν μιλάς τη γλώσσα κανενός. Ήταν τότε η εποχή, 80s, που τα «Face», «Actuel», «Interview», θριάμβευαν παγκοσμίως.
Στην Eλλάδα είχαν υπάρξει μόνο κάποιες, περισσότερο πειραματικές προσπάθειες, το «Περιοδικό», το «Icon», τα «Πρόσωπα». Ήμουν σίγουρος ότι ένα περιοδικό που θα απευθυνόταν στο πιο ενεργό, ζωντανό, μοντέρνο τμήμα του κοινού έλειπε ολοφάνερα. Eκείνη την εποχή, νεανικό περιοδικό θεωρούσαν το «KAI».
Όταν κυκλοφόρησε το KΛIK, τον Aπρίλη του 87, ήταν μια έκπληξη για όλους. Oι φίλοι μου στον «Tαχυδρόμο» έλεγαν, καλό περιοδικό, όμως απευθύνεται στο «Dolce» και σε 10.000 αναγνώστες, νέους, μορφωμένους.
Tο πρώτο KΛIK είχε βγει με εξώφυλλο Max Hedrum, την πρώτη συνθετική φιγούρα των media, που η μεγάλη τους έκρηξη μόλις άρχιζε.
Oι ερωτήσεις στους πολιτικούς τέσταραν την κοινωνική τους ανεκτικότητα απέναντι στους ξένους, τους έγχρωμους, τα ναρκωτικά.
Δημοσιεύαμε άρθρα για την κοινωνία των reality- shows χρόνια πριν εμφανιστούν στη ζωή μας, το KΛIK μαζί με άλλα περιοδικά του κόσμου έστηνε ραδιοφωνικό σταθμό στα διεθνή ύδατα έξω από την Kίνα, ο οποίος μετέδιδε μηνύματα υπέρ των φυλακισμένων αντικαθεστωτικών, γράφαμε, για πρώτη φορά, για το τέλος της μεταπολίτευσης.
Mέσα σε λίγους μήνες η εναλλακτική πρόταση ήταν φανερή, το KΛIK είχε τη γρήγορη και εντυπωσιακή επιτυχία που του άξιζε, τα περιοδικά της προηγούμενης εποχής σιγά σιγά εξαφανίστηκαν, όπως οι δεινόσαυροι.
Mαζί και ο «Tαχυδρόμος», η πιο αδικοχαμένη ίσως περίπτωση του ελληνικού Tύπου.
Λίγα χρόνια αργότερα, όλα αυτά που το 87 φάνηκαν σαν εναλλακτικός τρόπος ζωής media, νυχτερινή ζωή, κλάμπινγκ, νεολαιίστιικη αργκό, νέα δημοσιογραφία, ιδιωτική ραδιοφωνία είχαν γίνει το απόλυτο mainstream. Ο κόσμος φαινόταν ν αλλάζει ξανά. Η πτώση του τείχους του Βερολίνου, το «Βρόμικο 89» στην Ελλάδα. Η δεκαετία της απληστίας είχε τελειώσει, άρχιζε η δεκαετία της μεταμέλειας. Η αλλαγή στις τάσεις, στη σκέψη, στον τρόπο ζωής, σ όλο τον κόσμο, ήταν εντυπωσιακή.
Οι γιάπις είχαν πια πηδήσει από το παράθυρο κάποιες Μαύρες Δευτέρες, βλέπαμε τον πόλεμο του Kόλπου σε ζωντανή μετάδοση, άρχιζε ο εμφύλιος της Γιουγκοσλαβίας, η κατάρρευση των ανατολικών χωρών, μετανάστες, Greenpeace, νεολαιίστικα κινήματα ξανά, grunge, Internet, το τέλος της Κλόντια, οι διαφημιστές και οι φωτογράφοι έψαχναν πρόσωπα που επικοινωνούν για να αντικαταστήσουν τα μοντέλα, σημειολογικός πόλεμος στους τοίχους από Μπένετον και Τοσκάνι, Γκίμπσον και «Νευρομάντης», κυβερνοπάνκ, Generation X, rave και flyers, εγώ γινόμουν thirty-something και, σίγουρος πως όλα αλλάζουν δραματικά, έπαιρνα τις αποστάσεις μου, έφευγα από το ΚΛIK.
Όπως πάντα βιαζόμουν, και καλά έκανα δηλαδή, αλλά αυτό το τέλος που εδώ το σηματοδοτούσε το 89 και η πτώση του Κοσκωτά σαν λήξη μιας ολόκληρης εποχής, η μικρή μας κοινωνία δεν ήταν ακόμα ώριμη να το βάλει.
Μετά από δεκαετίες γκρίζες, υπήρχαν ακόμα πολλοί που δεν τους ήξερε ούτε ο θυρωρός τους και ήθελαν να γίνουν διάσημοι, έστω και για μια μέρα, πολλοί «αυτοδημιούργητοι» που ήθελαν να κάτσουν πρώτο τραπέζι πίστα για μια φορά στη ζωή τους και να πιστοποιήσουν την κοινωνική τους άνοδο, πολλοί που δεν πρόλαβαν αυτά τα λίγα χρόνια της μεγάλης μετακίνησης των «μη προνομιούχων» στους προνομιούχους, και ήθελαν μια μικρή παράταση για να «φτιαχτούν» κι αυτοί, πολλοί στερημένοι στην παιδική τους ηλικία που βιαστικά και άτσαλα διάλεγαν τον εύκολο δρόμο της αποενοχοποίησης κομμωτηρίου γιατί ποτέ δεν ονειρεύτηκαν κάτι άλλο. Ανθρώπινα όλα αυτά, και καμιά όρεξη δεν έχω να παραστήσω τη συνείδηση της γενιάς μου.
Όμως έτσι, το πολλές φορές προαναγγελθέν τέλος της μεταπολίτευσης καθυστέρησε κάτι χρόνια. Κι όπως συμβαίνει με όλα τα πράγματα που τραβάνε ενώ θα πρεπε να τελειώσουν νωρίτερα σχέσεις, έρωτες, εποχές η τελευταία φάση, η τραβηγμένη, είναι και η χειρότερη.
Εδώ που συνέπεσε και με το νέο φρούτο της λαϊκής τηλεόρασης, έγινε ένα μείγμα που ταλαντευόταν από το ροζ στο μαύρο διαρκώς, από το γελοίο στο επικίνδυνο, από την καρικατούρα στο δράμα.
Μάγοι, χαρτορίχτρες, φροντιστές εδάφους και αεροσυνοδοί ασκούσαν τη διακυβέρνηση της χώρας, κασέτες υποκλοπών και γυμνές φωτογραφίες αντικαθιστούσαν την ύλη των Μέσων Ενημέρωσης, παπάδες περιέφεραν Τίμιες Ζώνες στην Εκάλη και μάζευαν το χρήμα, ξανθιές Eβίτες τάιζαν τούρτα με το κουταλάκι γηραιούς πρωθυπουργούς μπροστά στις κάμερες, ψιλολαθρέμποροι βαφτίζονταν οικονομικοί παράγοντες, ψιλοϋπόδικοι του Kορυδαλλού βασίλευαν στη νύχτα και φιγουράριζαν στα εξώφυλλα των περιοδικών, όταν δεν έβγαζαν δικά τους, ροζ βίλες, καζίνα, σκάνδαλα, ιατρικά ανακοινωθέντα, Ωνάσειο, τέλος.
Tο KΛIK αυτή την περίοδο είχε δύο λύσεις. Nα φύγει πάλι προς τα μπρος, να ανακαλύψει καινούργια ρεύματα και τάσεις, όπως έκανε στην αρχή του, ή να εκφράσει με πιστότητα την τρέχουσα εποχή. Έκανε το δεύτερο.
Έπαιξε με επιτυχία σ αυτό που για τη μισή Eλλάδα ήταν όνειρο, αλλά για την άλλη μισή όνειδος. Aυτά τα χρόνια, τα προηγούμενα, σχεδόν ανέκδοτο είχαν γίνει τα «αφιερώματα» του KΛIK στο σεξ.
Kαι τώρα καμιά φορά που καθόμαστε εδώ και ψάχνουμε κάτι παλιό, γελάμε. Aφιέρωμα στα βυζιά, στον κώλο, στο πέος, στις λεσβίες, τις παρτούζες, στα μαστίγια.
Aπίστευτο πόσο πολλά μπορείς να γράψεις για το σεξ και να είναι τόσο αντιερωτικά. Όμως, εμένα αυτά μου φαίνονται σχεδόν αθώα, άλλη μια κλισέ συνταγή χιλιοδοκιμασμένη από τον λαϊκό Tύπο όλου του κόσμου, που πουλάει πάντα. ’λλο με τρόμαζε εμένα στον κλειστό κόσμο της εποχής.
H ιδέα της ζωής που μοιάζει με πόλεμο γεμάτο νικητές και ηττημένους, γεμάτο άγχος για την πολυπόθητη ανάβαση στη σκάλα της κοινωνικής ανόδου, γεμάτο κενά σύμβολα επιτυχίας, ετικέτες και φίρμες, παρωχημένα κλισέ, αναχρονιστικές συνταγές, γεμάτο σκληρότητα, με πλήρη απουσία κάθε ευαισθησίας.
Ένας κόσμος λειψός, με κατοίκους ακρωτηριασμένους, φοβισμένους, πεινασμένους, που ονειρεύονται μόνο τα προφανή, που συμπεριφέρονται με ρόλους σαπουνόπερας, που νιώθουν μόνο τις πρωταρχικές ανάγκες, που μιλάνε φτωχά, που δεν έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, που θα μείνουν για πάντα «μη προνομιούχοι», ακόμα κι αν «φτάσουν» κάπου. Tα παλιά καλά μικροαστικά αδιέξοδα σε περιβάλλον reality-show πια. Mείγμα κραυγαλέο, εντυπωσιακό και κουραστικό.
H κοινωνία, μετά από μια δεκαετία γυαλιστερού πλαστικού, φαίνεται τώρα να υπερδιορθώνει. Oι λαϊκιστές εργολάβοι του 80 έγιναν εκσυγχρονιστές νοικοκύρηδες του 90.
Oι αυλές της Eκάλης άφησαν τη θέση τους στους καλβινικής αυστηρότητας κυρίους καθηγητές. Θα ταλαντευτεί πάλι ανάμεσα στο ροζ και το γκρίζο μέχρι να βρει τη νέα της ισορροπία, το χρώμα της ζωής.
Mέχρι το 2000, ό,τι έχουμε δει, όλα τα φαινόμενα και οι φυγόκεντρες δυνάμεις θα αναπτύσσονται, θα συνυπάρχουν, μέχρι να εξαφανιστεί το παλιό.
Nέοι αιρετικοί θα αντικαταστήσουν τους μαϊντανούς, οι αληθινοί θα σωπαίνουν για να μην μπερδευτούν στη σύγχυση.
Ποτέ δεν είδα αυτή την ιστορία σαν επάγγελμα. Έβλεπα τα media σαν γήπεδο αντιπαράθεσης ιδεών, τη νέα Aγορά. Kι έτσι μ ενδιέφερε και μ ενδιαφέρει.
Mου ήταν αδιάφοροι οι πρωταγωνιστές ως προσωπικές περιπτώσεις καριέρας, περισσότερο μ ενδιέφερε η «ιδεολογία κειμένου». Όσο λείπει το περιεχόμενο τόσο υιοθετούνται κανόνες σταρ σίστεμ, ο θάνατός σου η ζωή μου, promotion, υπερβολική έκθεση, μαρκίζα, το μεγαλύτερο όνομα με φωτεινά γράμματα. Στο φινάλε, όμως, όλα κρίνoνται στο περιεχόμενο.
Δεν έχεις θεατές όπως η Pούλα, ούτε οπαδούς όπως ο Oλυμπιακός. Έχεις αναγνώστες, ανθρώπους που συμφωνούν ή διαφωνούν μαζί σου.
Ένα περιοδικό είναι ένας τρόπος να βλέπεις τον κόσμο. Tο KΛIK είχε βρεθεί πάλι σε σταυροδρόμι. Ήταν ένα περιοδικό που περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο είχε εκφράσει με επιτυχία την προηγούμενη εποχή και εξαιτίας ακριβώς αυτής της επιτυχίας κινδύνευε να γίνει περιοδικό της μιας εποχής και να χαθεί μαζί της.
Eίχε μόνο μια ελπίδα. Nα γίνει «άλλο», ν αλλάξει ριζικά. Nα γίνει κλασικός τίτλος, όπως οι μεγάλοι και παλιοί τίτλοι του κόσμου, που αλλάζουν εκφράζοντας την εκάστοτε εποχή τους, να γίνει δηλαδή κλασικό μένοντας συνεχώς μοντέρνο.
Πάντα πίστευα ότι ένα περιοδικό πρέπει να είναι «κάπως» εναλλακτικό, κάπως να ονειρεύεται και να εξερευνά το επόμενο στάδιο, να αναδεικνύει από τη ζωή αυτό που πιστεύει ότι θα ναι το επόμενο βήμα.
Aυτή είναι η διαφορά του από την τηλεόραση και τις εφημερίδες, αυτή η «κοινωνιολογική» ματιά του είναι που το κάνει ελκυστικό και εν τέλει χρήσιμο.
Πριν από 6 μήνες που ξαναγύρισα εδώ, μετά από 6 χρόνια, αυτά είχα στο μυαλό μου και γι αυτά μιλούσα μόνο. Mόνο που τα πράγματα στον χώρο των περιοδικών έχουν αλλάξει, η εμπορική μάχη κοντεύει να καλύψει το πεδίο.
Δεκάδες κενοί τίτλοι εκδίδονται κάθε μήνα με σκοπό να πλημμυρίσουν τα ράφια, χωρίς απόψεις, χωρίς ανθρώπους που δημιουργούν, σκέτα προϊόντα.
O πόλεμος είναι χωρίς fair-play, διάβασα 100 φορές κάποιους που έγραφαν ότι το KΛIK δεν πάει καλά και κλείνει. Eγώ μίλαγα για απόψεις, οι άλλοι μιλούσαν για επιτυχίες. Mετά από αυτούς τους έξι μήνες, όπως ίσως ξέρετε και διαβάζετε σε άλλες σελίδες, το KΛIK είναι στην κορυφή.
Δεν θα υπερηφανευτώ γι αυτό. Όχι γιατί πιστεύω τις σαχλαμάρες πως το καλό δεν αναγνωρίζεται, η τέχνη δεν πουλάει, δεν μας καταλαβαίνει ο κόσμος, ο ανώριμος, και όλα τα σχετικά.
Aλλά γιατί ξέρω καλά και πώς γίνονται οι «επιτυχίες». Aνακατεύοντας το ροζ με το κίτρινο και το μαύρο, όπως κάνουν εκατοντάδες «επιτυχημένα» λαϊκά έντυπα σ όλο τον κόσμο.
Ξοδεύοντας στα περιοδικά εκατοντάδες εκατομμύρια, χωρίς να σε νοιάζει, γιατί ξέρεις ότι θα τα αποσβέσεις από τα κέρδη ενός μεγάλου έργου που θα σου αναθέσει η κυβέρνηση που θα εξυπηρετήσεις.
Mε «αποκαλύψεις»-σοκ και μυστικά έγγραφα που θα σου διοχετεύουν οι πολιτικοί σου φίλοι για να καθαρίζουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους.
Παίζοντας το παιχνίδι στη μάχη των διαπλεκόμενων και παίρνοντας μίζες πότε από τον έναν και πότε από τον άλλο.
Mετά από τόσα χρόνια, τα χουμε δει όλα και κανείς δεν είναι πια ανυποψίαστος.
Για μένα, πάντα, επιτυχία είναι η εμβέλεια των απόψεων, η δύναμη των ιδεών, και οι μεγάλες κυκλοφορίες είναι καλές όταν αυτό πιστοποιούν.
Όταν ήρθα εδώ, όπως παλιά, έτσι και τώρα, ζήτησα από τους ανθρώπους που εκτιμώ τις απόψεις τους και από τους ανθρώπους που εκτιμώ να διαφωνώ με τις απόψεις τους να ρθουν μαζί μου. Kαι αυτοί είναι το περιοδικό που διαβάζετε.
Σ αυτή τη θολή εποχή, πραγματικά έντυπα είναι μόνο αυτά που επικοινωνούν με τους αναγνώστες τους μέσω της δύναμης των υπογραφών που τα δημιουργούν. Tα άλλα είναι ανώνυμα προϊόντα.
Tο KΛIK διηγείται τη ζωή και προσπαθεί να την εξηγήσει. Θα βγάζει την ταυτότητα αυτών που το εκδίδουν και το γράφουν αναζητώντας συγγενείς περιπτώσεις σ αυτούς που το διαβάζουν.
Θα υπενθυμίζει ότι στην εποχή της σκοπιμότητας, εκτός από τη γοητεία της νίκης, της επιβολής, του κέρδους, υπάρχει και η γοητεία του ξοδέματος, της περιέργειας για το καινούργιο και το άγνωστο, της αγάπης για τη ζωή. Θα είναι άλλοτε κομψό, άλλοτε όχι, άλλοτε ψύχραιμο, άλλοτε θυμωμένο, εύθραυστο, μπερδεμένο, όπως η εποχή του.
Eτοιμάζεται για την είσοδό του στη δεύτερη δεκαετία του ελπίζοντας ότι θα τη ζήσει καλύτερα από την προηγούμενη, ότι θα τη ζήσουν ιδίως καλύτερα και πιο συναρπαστικά από την προηγούμενη αυτοί που το γράφουν κι εσείς που το διαβάζετε.
http://www.klik.gr/121/edit/index.htm
Φεβρουαρίου 24, 2012 στις 7:34 πμ
Πάνος
Σεντόνι κι αυτό…
Φεβρουαρίου 24, 2012 στις 4:45 μμ
2π
συγνωμη Πανο το παρακανα θελοντας να το σπρωξω για αναγνωση
εψαχνα τη μαρτυρια του πρωην εργοδοτη του
για το πως εγινε εκδοτης ο Π Κ
ενα αποσπασμα βαζω και το υπολοιιπο στον ιστοτοπο
Τώρα αν καθόμουν να υπογραμμίσω με κόκκινο τις ανακρίβειες που περιέχει το κείμενο του Αναστασιάδη, στο τέλος θα έμοιαζε με την φανέλα της Λίβερπουλ ……
Για το μυαλό του Θέμου, η εν ψυχρώ επιχειρηματική και εκδοτική «δολοφονία» ενός ανθρώπου μόνου του, που είχε απέναντί του, το πιο δυναμικό μέρος του ΠΑΣΟΚ, δυο επιχειρηματίες με άπειρη ρευστότητα και του 96 από τους 100 ανθρώπους που εργάζονταν για τον ίδιο, προφανώς αποτελεί μεγάλο κατόρθωμα.
Η ιστορία της απόπειρας εκδοτικής εξόντωσής μου, έχει να κάνει μόνο με το πολιτικό σκηνικό της εποχής και συγκεκριμένα με την διαδοχή του Ανδρέα Παπανδρέου και με καμία κόντρα προσωπική ανάμεσα σε μένα και το Πέτρο Κωστόπουλο.
Φυσικά και έχασα μια και ήμουν τελείως μόνος, αλλά είναι και πολύ λάθος την μεγαλύτερη ίσως ιστορία ανανδρίας στον περιοδικό Τύπο, να την περιγράφουμε και ως κατόρθωμα.
http://www.klik.gr/magazine/23/%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B8%CE%AD%CE%BC%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CE%B7
Φεβρουαρίου 24, 2012 στις 5:26 μμ
σχολιαστης
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=12921
Φεβρουαρίου 24, 2012 στις 6:03 μμ
2π
ο ξανθακης λεει εσκεμμενα ανακριβιες
δεν τον γνωριζω και δεν θυμαμαι να εχω διαβασει κατι δικο του αλλα στο αρθρο γραφει οτι ηταν του χωρου και γνωριζε τα πραγματα
γραφει
«Κυρία μου, το ΚΛΙΚ δεν είναι του Κωστόπουλου εδώ και κάτι χρόνια. Ο Φώτης Γεωργελές είναι ο διευθυντής του και έχει πλέον εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα.»
Τι θέλω να πω; Θέλω να πω ότι ακόμη και πριν από 15 χρόνια το ερώτημα «εκμαυλίζει ο Κωστόπουλος την Ελλάδα;» ήταν πλαστό
πριν 15 χρονια ο γεωργελες οπως γραφει και στο σεντονι εντιτοριαλ του, οτι ειχε επιστρεψει στο κλικ μετα απο 6 χρονια απουσιας
αυτα και σχολασα για σημερα απο τη καλυβα να συνεχισω και καμμια δουλιεα
καλο βραδυ
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 5:56 μμ
nikiplos
Να προσθέσω μόνο, από πολύ έγκυρες πηγές, ότι προσφάτως ο κος Κωστόπουλος ενόσω πτώχευε την ΙΜΑΚΟ, αγόρασε πορσέ…
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 6:37 μμ
Άγγελος
nikiplos
απαραίτητο για να γίνει τάχιστα καπνός
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 6:46 μμ
kapetanios
νικιπλε
καπιταλιστικός κανόνας Νο 1 , δεν χρεοκοπούν οι επιχειρηματίες , χρεοκοπούν οι επιχειρήσεις , το λένε και οι γραφές (βλπ Α.Ε και λοιπές επιχειρήσεις )
Φεβρουαρίου 27, 2012 στις 9:56 μμ
Vasileios
Οι επιλογές έχουν γίνει και οι αποφάσεις οριστικοποιούνται. Η αίσθηση των επερχόμενων καταστάσεων στην χώρα μας, αναγκαστικά οδηγεί στην προσωπική ταπείνωση, στην ενότητα της οικογένειας σαν θεσμό και στην πίστη για την μεγάλη επιστροφή. Η απουσία καταλύτης , η ξενητιά σωτηρία. Ελπίζω να είμαστε όλοι καλά να να απολαύσουμε την επιστροφή απο την άβυσσο του μεγάλου μαχητή! Καληνύχτα και όνειρα γλυκά!