Τι γνώμη έχετε για τον Κουβέλη και τη ΔΗΜΑΡ;
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.proswpa&id=12804
Kουβέλης: Στην όχθη, για να μη βραχούν τα παπούτσια 
του Κώστα Ρεσβάνη
Το θέμα είναι τώρα τι λες
Καλά φάγαμε καλά ήπιαμε
Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ
Μικροζημιές και μικροκέρδη συμψηφίζοντας
Το θέμα είναι τ ώ ρ α τι λες.
(Μανόλης Αναγνωστάκης)
Ο Φώτης Κουβέλης γνωρίζει πολύ καλά ότι τα δημοσκοπικά ποσοστά που απολαμβάνει ο ίδιος και η Δημοκρατική Αριστερά, οφείλονται κατά κύριο λόγο στον κατακερματισμό και στην έλλειψη αξιόπιστης ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ. Δεν αγνοεί επίσης ότι το μειλίχιο ύφος που διαθέτει, στολισμένο με φιλοευρωπαϊκή εσάνς, φέρνει κοντά τους κεντρώους και προοδευτικούς ψηφοφόρους που δεν ανέχονται τις ανερμάτιστες κραυγές του Τσίπρα και το άνυδρο τοπίο των σταλινικών της Παπαρήγα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως σχεδόν μονοπωλεί τον δημόσιο λόγο, αφήνοντας στη σκιά τα στελέχη της ΔΗΜΑΡ. Γνωρίζει ότι το στυλ του «πουλάει» και έχει δίκιο.
Αλλά ας δούμε, με πολιτικούς όρους, τι απομένει αν ξύσουμε τη δημόσια εικόνα του Φώτη Κουβέλη.
Η αντινομία: Ορκίζεται στο ευρώ και στην «ευρωπαϊκή πορεία της χώρας» και ταυτόχρονα καταψηφίζει οτιδήποτε παρέχει την δυνατότητα-μέσα από απίστευτες δυσκολίες και θυσίες-να τελεσφορήσει αυτό που λέει ότι πιστεύει! Κάποιοι, περισσότερο βίαιοι, θα ονόμαζαν αυτή την αντινομία, «κουτοπονηριά». Και ευρωπαϊστής και αντίθετος με τις υπάρχουσες υποχρεώσεις μας στην Ευρώπη! Την απάντηση σε αυτά τη γνωρίζουμε ήδη: «Υπάρχουν άλλοι δρόμοι», υπάρχουν άλλα μείγματα» και λοιπές γοητευτικές λύσεις. Κι αναρωτιέται κάθε νοήμων: Τώρα θ’ αρχίσουμε τα σχέδια για «άλλα μείγματα»; Τη στιγμή που κινδυνεύουμε κάθε στιγμή να γίνουμε η χώρα που ονειρεύεται ο Μεντρέκας και ο Σκουρλέτης;
Μετά την καταστροφή της χώρας από μία άθλια διακυβέρνηση του Κ. Καραμανλή και μια αθλιότερη του Γ. Παπανδρέου, πολλοί απεγκλωβισμένοι αριστεροί και προοδευτικοί πολίτες πίστεψαν ότι κάποιο νέο σχήμα θα ξέφευγε από την μικροπολιτική και το θανάσιμο για τον τόπο «κομματικό κόστος». Θα ήταν η ΔΗΜΑΡ; Πολλοί το εύχονταν και δυστυχώς στην πορεία πολλοί διαψεύδονται. Αλλά παρατηρούμε και κάτι χειρότερο.
Ο καιροσκοπισμός: Υπάρχει πιο επώδυνο τραύμα για έναν δημοκράτη από τη στάση της ΔΗΜΑΡ, δηλαδή του Φ. Κουβέλη, στο θέμα του νόμου για τα Πανεπιστήμια; Στη Βουλή καταψήφισε τον νόμο με δικαιολογίες α-μπε-μπα-μπλομ και έσπρωξε σπουδαίους ανθρώπους, ιδρυτικά μέλη του κόμματος, να αποχωρήσουν τρέχοντας. Γιατί το έκανε άραγε; Για όσους αναρωτιόμαστε, η απάντηση είναι οδυνηρή για όλους μας: Για να χαϊδέψει κάποια «αριστερά» φοιτητικά αυτιά και να ομαδοποιήσει τους «δικούς του» πανεπιστημιακούς. Με άλλα λόγια, σκαστός πολιτικός καιροσκοπισμός εν όψει εκλογών. Τις αθλιότητες αυτής της σύμπραξης της ΔΗΜΑΡ τις βλέπουμε καθημερινά στις Ανώτατες Σχολές, αγκαλιά με τους μπαχαλάκηδες του Τσίπρα, τους επαγγελματίες φοιτητές της ΚΝΕ και τους απερίγραπτους Πελεγκρίνηδες και Μυλόπουλους που δεν θέλουν να χάσουν την κότα με το χρυσό αυγό…
Διορθώστε με αν κάνω λάθος, αλλά νομίζω ότι ο Φ. Κουβέλης δεν τόλμησε ούτε ένα, κιχ αποδοκιμασίας, έστω και με μειλίχιο ύφος, για την καταστροφική ανομία που βιώνουμε τις τελευταίες μέρες στα ΑΕΙ. Ούτε ένα κιχ για τις έως και χθες φασιστικές μεθόδους που δεν επιτρέπουν να εφαρμοστεί ένας ψηφισμένος από τη Βουλή νόμος! Αυτή είναι η «ευρωπαϊκή πορεία της χώρας» που επαγγέλλεται; Αν λοιπόν, αυτό είναι ένα δείγμα της «κυβερνώσας Αριστεράς» που ως ελκυστικό σλόγκαν εξαπολύει ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, είναι προφανές ότι οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους ή προσφέρονται ως υπνωτικό στους καλόπιστους.
Η λεγόμενη «αντιμνημονιακή» στάση, άνευ όρων και ορίων, δεν είναι παρά ένα αμπρί για να μαζέψεις αλώβητος κάποιες ψήφους και ασφαλώς δεν ταιριάζει σε μια «κυβερνώσα Αριστερά». Μάλλον μοιάζει με στάση βολεμένων που στέκονται στην όχθη ορμητικού ποταμού, βλέπουν ανθρώπους που παλεύουν να μην πνιγούν και δεν δέχονται να βρέξουν ούτε τα παπούτσια τους για να τους σώσουν.
*Ο Κώστας Ρεσβάνης γεννήθηκε «Δεκέμβρη του ’44» στον Πειραιά ακριβώς «σε μια μοτοσυκλέτα του ΕΛΑΣ». Διακόπτει τις σπουδές Ιατρικής και υπηρετεί μουλαράς. Δημοσιογράφησε στην προδικτατορική Αυγή, στον ΔΟΛ (Ομάδα, Ταχυδρόμος, ΝΕΑ) και ΕΡΤ (Τμήμα Ειδήσεων και ραδιοφωνικός Σταθμός Βόλου) για πάνω από τριανταπέντε χρόνια. Με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο και τον Γιώργο Αρβανίτη δημιούργησε την εικοσάλεπτη ταινία «χωριό ένα, κάτοικος ένας!» που προβλήθηκε στην πρώτη εκπομπή των «Ρεπόρτερς».
53 σχόλια
Ροή σχολίων γι' αυτό το άρθρο
Φεβρουαρίου 24, 2012 στις 9:54 μμ
sissa ben dahir
Από παρόμοιες συζητήσεις στο fb:
Ο Φώτης σέβεται τις δημοσκοπήσεις που εκφράζουν την λαϊκή εντολή :
1) Πως χαρακτηρίζετε αυτά τα μέτρα; Είναι πολύ σκληρά; ΝΑΙ 97,5%
2) Πως κρίνετε αυτό το πακέτο μέτρων; ΑΡΝΗΤΙΚΑ 79,1%
3) Πιστεύετε ότι πρέπει να παραμείνουμε πάση θυσία στη ζώνη του ευρώ; ΝΑΙ 77,2%
ΝΑΙ στην ευρωζώνη, αλλά ΟΧΙ σε μέτρα που στοχεύουν ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς.
ΝΑΙ στο εκσυγχρονιστικό προφίλ αλλά ΝΑΙ και σε μια ΔΗΜΑΡ που είναι χώρος υποδοχής των δυσαρεστημένων πασόκων που δεν πρόλαβαν να ικανοποιηθούν.
Δεν γίνονται κύριε Φώτη μας όλα μαζί. Θα την πατήσετε τελικά.
Φεβρουαρίου 24, 2012 στις 9:56 μμ
silia
Νοιώθω την … απόλυτη απογοήτευση …
Νοιώθω σαν … δαρμένο σκυλί …
Φεβρουαρίου 24, 2012 στις 10:11 μμ
Πάνος
Ο κυρ- Φώτης δεν είναι κανένα κελεπούρι, αλλά το προβοκατόρικο άρθρο του κ. Ρεσβάνη ουσιαστικά ρωτάει (στην πραγματικότητα ζητάει τα ρέστα) με περισσή θρασύτητα “γιατί δεν είσαι πασόκος, ρε;”
Ας απαντήσει κανένας φίλος της ΔΗΜΑΡ, καλύτερα, μην κολάζομαι αδίκως με τις πεφυσιωμένες γραφίδες του ΠΑΣΟΚ…
Φεβρουαρίου 24, 2012 στις 10:21 μμ
δεξιος
Έχει δίκιο ο αρθρογράφος αλλά έχει δίκιο και ο Πάνος.
Εδώ και λίγο καιρό το κόμμα της πολιτικής απάτης έχει ενδυθεί το μανδύα του ορθολογικού πολιτικού και εξετάζει με αυστηρά κριτήρια όλους τους άλλους.
Η απάντηση σε πασόκους που δυσφορούν για τις ανακολουθίες Σαμαρά και τους δισταγμούς Κουβέλη είναι μία : πρώτα θα πετάξετε τη διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη και τα πορτραίτα του Ανδρέα στα σκουπίδια και μετά θα μιλήσετε για άλλα κόμματα,οποιαδήποτε άλλα κόμματα.
Φεβρουαρίου 24, 2012 στις 10:27 μμ
σχολιαστης
Πως το έλεγε ο μακαρίτης, δεξιέ. “δεν δικαιούσθε δια να ομιλείτε”;
Φεβρουαρίου 24, 2012 στις 10:29 μμ
δεξιος
Ακριβώς.
Φεβρουαρίου 24, 2012 στις 10:36 μμ
Πάνος
Όχι ρε παιδιά, ας μιλάνε οι άνθρωποι (οι πασόκοι). Αλλά… σεμνά.
Φεβρουαρίου 24, 2012 στις 10:53 μμ
σχολιαστης
Δεν τον ξέρω τον κ. Ρεσβάνη, αλλά αυτά που καταλογίζει στον Κουβέλη είναι σωστά. Συμφωνώ με τη silia, πλήρης απογοήτευση.
Φεβρουαρίου 24, 2012 στις 11:13 μμ
nikiplos
καλησπέρα…
Ο Κος Κουβέλης, δεν είναι μόνος του στη ΔΗΜΑΡ. Υπάρχουν εκεί πολυσχιδείς και συχνά αντιφατικές φωνές. Το βέβαιο είναι ένα: Η ΔΗΜΑΡ, αυτή τη στιγμή δεν είναι παρά ένα δημοσκοπικό πυροτέχνημα. Θα μπορούσε να γίνει ένα καταφύγιο για τους απαγοητευμένους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ και αυτό θα ήταν και μια μοναδική ιστορική ευκαιρία. Εντούτοις δεν γίνεται κάτι που έχει σχεδιαστεί και συμφωνηθεί να λειτουργεί ως περίπτερο και εκ περικοπής να γίνει σούπερ μάρκετ. Υπονοώντας ότι δεν γίνεται να έχεις “ρεύμα” και να είσαι κλειστά και πανταχού απών… Καλά τα πάνελ τα γουόρκσοπς και οι ημερίδες, αλλά στο δρόμο γίνεται το παιχνίδι…
Ο κος Ρισβάνης σχετικά με τα πανεπιστήμια, κάνει ένα τραγικό λάθος… Η ΔΗΜΑΡ, το όποιο φοιτητικό “ρεύμα” της εκεί το έχει απωλέσει απο τα 90ς. Επομένως κυρίως για το καθηγητικό κατεστημένο που νέμεται ενδιαφέρεται και για τίποτε άλλο… Από την άλλη το να βαπτίζεται “νομοσχέδιο” ένα κατάπτυστο χαμαίτυπο δήθεν για τα ΑΕΙ, έτσι χωρίς καν να κρατάει και λίγη πισινή (θα κρατούσε παντιέρα αν το είχε διαβάσει λιγάκι και αν είχε παιδί να σπουδάζει), δείχνει και το ποιόν του…
Φεβρουαρίου 24, 2012 στις 11:32 μμ
elias
Πότε Βούδας πότε Κούδας
Πότε Ιησούς και Ιούδας…
Ο Ρασούλης τα είπε πριν απ΄ όλους για όλους
Φεβρουαρίου 25, 2012 στις 12:00 πμ
Αναγνώστης ο αθηναίος
Εκεί στη ΔΗΜΑΡ να αφήσουνε προσώρας αυτά τα αθεϊστικά και να ανάψουνε κανά κερί μην πέσει το ΠΑΣΟΚ πολύ και μπούνε και πολλοί μικροί στη Βουλή, δηλαδή ΠΑΣΟΚ+ΝΔ να μην μπορούν να πάρουν πλειοψηφία.
, και δεν χρειασθεί συμμετοχή άλλου, τότε άρχοντας ο Κουβέλης.
Εκεί τη βάψανε διότι οι προ(σ)κλήσεις και οι πιέσεις θα γίνουν αφόρητες και δύσκολα θα (τις) αντέξουν, αφήστε που ο χώρος έχει και μια παράδοση στον ..πλουραλισμό.
Από την άλλη , …θεού θέλοντος, αν κάτσει το σενάριο (ΠΑΣΟΚ+ΝΔ δυνατότητα Κυβέρνησης έστω μέχρι τον Ιούνιο
Είναι αυτό που λένε άγνωσται αι βουλαί…
Φεβρουαρίου 25, 2012 στις 11:19 πμ
σχολιαστης
Βασικό πρόβλημα κομμάτων όπως η ΔΗΜΑΡ είναι ότι στερούνται συμμάχων στην Ευρώπη.
Η πολιτική του Κουβέλη είναι και έτσι και γιουβέτσι. Ακατάλληλο φαγητό για τις προκλήσεις των καιρών.
Μικρά και μεγαλύτερα ΚΚΕ έχουμε, άλλα πιο …τσαμπουκαλεμένα. άλλα πιο soft.
Αυτό που αναζητείται είναι ένα κόμμα της δημοκρατικής αριστεράς που να μπορεί μαζί με τους σοσιαλδημοκράτες να διεκδικήσει την εξουσία. Δεν τον βλέπω τον Κουβέλη να τολμάει.
Φεβρουαρίου 25, 2012 στις 12:11 μμ
Αναγνώστης ο αθηναίος
Σχολιαστή το ζήτημα για την προκληση που υπάρχει στη ΔΗΜΑΡ το θέτεις σωστά (συμφωνώ αυτό είναι).
και ένας λόγος (όχι ο μόνος πάντως) για την δημοσκοπική άνοδο είναι αυτός.
Αυτό, εκτός ότι είναι αντικειμενικό, δηλαδή αν αναλύσουμε τη συγκυρία υπάρχει κενό, (τους) το θέτουν πολλοί, πέραν από μας τους ..δύο
Όμως υπάρχουν τα εξής προβλήματα.
Ας πούμε θα ζητηθεί υπογραφή στήριξης (σαν αυτή του Αντώνη κλπ κλπ) σε κάτι που ξέρεις ότι δεν βγαίνει η δε υπογραφή σου θα σε κηνυγάει και στο μέλλον (πολτικά).
Το ένα είναι ότι για να μπεις στο τραπέζι του δημοκρατικού σοσιαλισμού σε ευρωπαϊκό επίπεδο , πέραν από τις διακηρύξεις σου θα περάσεις και από τον ιδιαίτερο τρόπο ..εισόδου στο ελληνικό παράδοξο.
Δηλαδή αποδοχή ή όχι του Μνημονίου και μάλσιτα με τρόπους ..ειδεχθείς
Αυτό ο Κουβέλης θέλει να δει αν μπορεί να το γλυτώσει, ώστε να παίξει το χαρτί των αντιλήψεών του σε πιο φυσιολογικό πολιτικό (διεθνές και εγχώριο) περιβάλλον.
Θα δούμε αν στις Εκλογές και μετά θα συνεχίσει να είναι τυχερός.
Το δεύτερο και σημαντικότερο (εδώ δεν μπορώ να είμαι συγκεκριμένος, σκέπτομαι ..φωναχτά) είναι ότι πιθανόν και το μοντέλο της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας να έχει ξεπερασθεί, να μην χρειάζεται δηλαδή.
Αυτό σημαίνει ότι όποιος προσδιορίζεται εκεί δεν θάχει πραγματική ταυτότητα, αλλά θα παλαντζάρει μεταξύ του ..Παναγιώτη Λαφαζάνη και του όποιου ..Λοβέρδου, ουσιαστικά διαχειριζόμενος μια κληρονομιά που για κάποια χρόνια θα τον θρέφει στοιχειωδώς , αλλά επειδή ο κληρονόμος δεν είναι παραγωγική δουλειά κάποια στιγμή τα ..λεφτά θα τελειώσουν και απλώς θα πάει καλιά του.
Λέω το παραπάνω διότι σκέπτομαι ότι πάντα διαφωνούσα με την επικρατούσα (πλειοψηφική) άποψη ότι η Κρίση του 09 σήμανε το τέλος της Μεταπολίτευσης.
Νομίζω ότι αυτό είχε έλθει πολύ νωρίτερα (τέλη του 80) και ότι αυτό που ζούμε σήμερα είναι η (πολιτική και ιδεολογική) χρεωκοπία των μεταπολεμικών μοντέλων.
Ο χώρος της λεγόμενης Δημοκρατικής Αριστεράς ή/και Σοσιαλδημοκρατίας δεν έχει υποβάλλει κάτι ενδιαφέρον για το μετά (δηλαδή και σε ευρωπαϊκό επίπεδο δεν είναι καλύτεροι από τον κο Φώτη), αλλά μόνο γενικές αρχές για το ..επέκεινα, μια προσέγγιση αντιδάνειο από τους τέως συνοδοιπόρους τριτοδιεθνιστές.
ΦΟβούμαι ότι το πρόβλημα με τη ΔΗΜΑΡ και με μας που το ψάχνουμε είναι εκεί, αναπαράγουν(με) την αντίληψη ότι το πρόγμα του δημοκρατικού σοσιαλισμού είναι μέρος ..προτσές και φταίνε οι εκδοχές της μέχρι τούδε υλοποίησης (ένα πράμα σαν το ότι ο Λένιν καλά τάλεγε , ο Στάλιν τάκανε, ναι η διδασκαλία του Κυρίου , αλλά και ο Παύλος ..κοινοτιστής, αλλά μετά ήρθε ο Πέτρος και έκανε την εκκλησία ..καθεστωτική για αυτό και κλπ κλπ ).
Μακάρι να κάνω λάθος και κάτι να μούχει ξεφύγει
Φεβρουαρίου 25, 2012 στις 12:58 μμ
Αλίκη
Σωστός ο δεξιός!
Φεβρουαρίου 25, 2012 στις 1:22 μμ
Πάνος
Εκείνο που δεν πρέπει να μας ξεφεύγει είναι πως όταν μιλάμε για σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία δεν εννοούμε το #$%^&*ΠΑΣΟΚ των Βενιζέλου- Λοβέρδου- ΓΑΠ, διότι έτσι τζάμπα καίει η λάμπα.
Δεν θα γίνουν όλοι γουρούνια για χάρη τους!
Φεβρουαρίου 25, 2012 στις 1:33 μμ
nikiplos
Καλησπέρα…
το πρόβλημα αρχίζει και τελειώνει κυρίως με τον κόσμο που συναρθροίζεται στον ΔΗΜΑΡ. Από τους παραδοσιακούς, αρκετοί είναι αρκετά in και συστημικοί, ή ας το εκφράσω έτσι ευγενικά, δεν έχουν άμεσα προβλήματα επιβίωσης. Οι νεοφερμένοι κυρίως από το χώρο του ΠΑΣΟΚ, έχουν τελείως διαφορετικά χαρακτηριστικά, γιατί αναζητούν έναν χώρο σαν το ΠΑΣΟΚ ιδεολογικά τουλάχιστον μέχρι το 1978… Αρκετοί άλλοι προδομένοι από το διεφθαρμένο σύστημα ΝΔΣΟΚ, αναζητούν έναν χώρο που θα ήταν δημοσκοπικά αρκετός ώστε συγκυβερνώντας να μπορεί να ελέγχει την εξουσία.
Θεωρώ ότι η ΔΗΜΑΡ δεν μπορεί να επιτελέσει όλα τα ανωτέρω… τα στελέχη της (πολλά βασικά τα οποία γνωρίζω προσωπικώς από την περίοδο της “αναβάθμισης”) δεν είναι ούτε άμωμα, ούτε και “νέα” ώστε να μπορούν να επανακινήσουν έναν μηχανισμό σκέψεων και πολιτικής, που θα μπορούσε να γεννήσει οράματα, να επανεντάξει νεολαία (που τώρα περιορίζεται μόνο στους βιολογικούς κατιόντες γονέων) και κυρίως (το σημαντικότερο) να παρέμβει δυναμικά σε ουσιώδη ζητήματα Δημοκρατίας, όπως η κατάλυση παντελούς κράτους δικαίου που έγινε από το ΝΔΣΟΚ, η ατιμωρησία και κυρίως οι λέζες που συνεχίζονται ασταμάτητα και χωρίς πρόβλημα καθόλη τη διάρκεια της 2ετούς κρίσης…
Φεβρουαρίου 25, 2012 στις 2:44 μμ
σχολιαστης
Εδώ που έχουμε φτάσει μας ενδιαφέρει απλώς ο γάτος να πιάνει τα ποντίκια.
Αν δεν έβλεπα τον κίνδυνο για την πατρίδα, δεν θα χαράμιζα ούτε γραμμή να ασχολούμαι με το πολιτικό σύστημα, ψάχνοντας για βιώσιμες λύσεις.
Οι σαλονάτοι γάτοι, θέλουν 2-3 μέρες νηστικοί, να αποκτήσουν το βλέμμα του …γάτου.
Φεβρουαρίου 25, 2012 στις 3:18 μμ
Πάνος
«Να σώσουμε τον ελληνικό λαό από τους σωτήρες του».
Η γαλλική “Liberation” της Τρίτης 21 Φεβρουαρίου δημοσίευσε ένα σημαντικό κείμενο αντιμνημονιακής συμπαράστασης προς τον ελληνικό λαό και ενάντια στις ισοπεδωτικές πολιτικές που με αφετηρία την Ελλάδα προβλέπεται να επεκταθούν σε όλη την Ευρώπη. Συνυπογράφεται από κορυφαίους γάλλους στοχαστές- μεταξύ των οποίων ο Μπαντιού, ο Μπαλιμπάρ, ο Νανσύ, ο Ρανσιέρ, η Μπάρμπαρα Κασσέν, ο Μισέλ Σουριά, ο Ντιντί -Υμπερμάν,ο Ρογκοζίνσκι, κ.ά. Κινητοποιήθηκαν με πρωτοβουλία του Ελληνικού περιοδικού αληthεια που τους πρότεινε και το κείμενο για συνυπογραφή. Το κείμενο θα δημοσιευτεί και στην “Guardian” και στο ιταλικό “Μανιφέστο” .
Το κείμενο που υπέγραψαν οι Γάλλοι διανοούμενοι αναφέρει τα εξής:
“Τη στιγμή που ένας στους δύο Έλληνες νέους είναι άνεργος, 25.000 άστεγοι περιπλανώνται στους δρόμους της Αθήνας, το 30% του πληθυσμού βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχιας, χιλιάδες οικογένειες υποχρεούνται να βάλουν τα παιδιά τους σε ιδρύματα προκειμένου να μην πεθάνουν από την πείνα και το κρύο, νεόφτωχοι και πρόσφυγες δίνουν μάχες για τους σκουπιδοτενεκέδες στους δημόσιους χώρους, οι «σωτήρες» της Ελλάδας, υπό το πρόσχημα ότι οι Έλληνες «δεν καταβάλουν αρκετές προσπάθειες», επιβάλλουν ένα νέο σχέδιο βοήθειας που διπλασιάζει τη χορηγούμενη θανατηφόρα δόση. Ένα σχέδιο που καταργεί το εργατικό Δίκαιο και καταδικάζει τους φτωχούς σε ακραία ένδεια, εξαφανίζοντας παράλληλα τις μεσαίες τάξεις.
Ο στόχος δεν είναι σε καμία περίπτωση η «σωτηρία» της Ελλάδας: όλοι οι οικονομολόγοι που είναι άξιοι του ονόματός τους συμφωνούν επ’ αυτού. Το ζητούμενο είναι να κερδηθεί χρόνος προκειμένου να σωθούν οι πιστωτές ενώ παράλληλα η χώρα οδηγείται σε μια προδιαγεγραμμένη χρεοκοπία. Πρωτίστως, το ζητούμενο είναι να μετατραπεί η Ελλάδα σε εργαστήριο μιας κοινωνικής μεταλλαγής που θα γενικευθεί, σε έναν δεύτερο χρόνο, σε ολόκληρη την Ευρώπη. Το μοντέλο που δοκιμάζεται πάνω στους Έλληνες είναι εκείνο μιας κοινωνίας χωρίς δημόσιες υπηρεσίες, στο πλαίσιο της οποίας τα σχολεία, τα νοσοκομεία και τα ιατρικά κέντρα κατεδαφίζονται, η υγεία καθίσταται προνόμιο των πλουσίων, οι ευπαθείς πληθυσμοί προορίζονται για μια προγραμματισμένη εξόντωση, ενώ όσοι εξακολουθούν να έχουν μια εργασία καταδικάζονται σε ακραίες μορφές εργασιακής επισφάλειας και οικονομικής εξαθλίωσης.
Προκειμένου όμως αυτή η αντεπίθεση του νεοφιλελευθερισμού να πετύχει τον στόχο της χρειάζεται να εγκαθιδρύσει ένα καθεστώς που καταργεί τα πλέον στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα. Με διαταγή των σωτήρων, βλέπουμε λοιπόν να εγκαθίστανται στην Ευρώπη κυβερνήσεις τεχνοκρατών που περιφρονούν τη λαϊκή κυριαρχία. Πρόκειται για ένα σημείο καμπής όσον αφορά στα κοινοβουλευτικά καθεστώτα στο πλαίσιο των οποίων βλέπουμε τους «αντιπροσώπους του λαού» να εξουσιοδοτούν εν λευκώ τους ειδικούς και τους τραπεζίτες, απαρνούμενοι την υποτιθέμενη εξουσία τους να αποφασίζουν. Ένα είδος κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος, το οποίο προσφεύγει, μεταξύ άλλων, και σε ένα διευρυμένο κατασταλτικό οπλοστάσιο απέναντι στις λαϊκές διαμαρτυρίες. Έτσι, από τη στιγμή που οι βουλευτές επικύρωσαν την διαμετρικά αντίθετη με την εντολή που είχαν λάβει σύμβαση που τους υπαγόρευσε η Τρόικα (Ευρωπαϊκή Ένωση, Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), μια εξουσία στερούμενη δημοκρατικής νομιμότητας υποθήκευσε το μέλλον της χώρας για τα επόμενα τριάντα ή σαράντα χρόνια.
Παράλληλα, η Ευρωπαϊκή Ένωση ετοιμάζεται να δημιουργήσει έναν δεσμευμένο τραπεζικό λογαριασμό στον οποίον θα κατατίθεται απευθείας η βοήθεια προς την Ελλάδα προκειμένου να χρησιμοποιείται αποκλειστικά προς όφελος του χρέους. Τα έσοδα της χώρας οφείλουν να αφιερώνονται κατά «απόλυτη προτεραιότητα» στην εξόφληση των πιστωτών και, εφόσον παραστεί ανάγκη, να κατατίθενται απευθείας σε αυτόν τον λογαριασμό την διαχείριση του οποίου έχει αναλάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Σύμβαση υπαγορεύει ρητά ότι κάθε νέα υποχρέωση που θα προκύπτει στο πλαίσιό της θα διέπεται από το αγγλικό δίκαιο, το οποίο απαιτεί υλικές εγγυήσεις, ενώ οι διενέξεις θα εκδικάζονται από τα δικαστήρια του Λουξεμβούργου, με την Ελλάδα να έχει αποποιηθεί εκ των προτέρων κάθε δικαίωμα προσφυγής ενάντια σε όποια κατάσχεση αποφασίσουν οι πιστωτές της.
Για να ολοκληρωθεί η εικόνα, οι ιδιωτικοποιήσεις έχουν ανατεθεί σε ένα Ταμείο υπό τη διαχείριση της Τρόικας στο οποίο θα κατατίθενται οι τίτλοι ιδιοκτησίας των δημοσίων αγαθών. Εν συντομία, έχουμε να κάνουμε με μια γενικευμένη λεηλασία, χαρακτηριστικό γνώρισμα του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού που προσφέρει εν προκειμένω στον εαυτό του μια θεσμική καθοσίωση. Στο βαθμό που πωλητές και αγοραστές θα κάθονται στην ίδια πλευρά του τραπεζιού, δεν έχουμε την παραμικρή αμφιβολία ότι το εν λόγω εγχείρημα ιδιωτικοποιήσεων αποτελεί πραγματικό συμπόσιο για τους αγοραστές.
Όλα τα μέτρα που έχουν ληφθεί έως τώρα είχαν ως μοναδικό αποτέλεσμα την εμβάθυνση του ελληνικού εθνικού χρέους το οποίο, με τη βοήθεια των σωτήρων που δανείζουν με τοκογλυφικά επιτόκια, έχει κυριολεκτικά εκτοξευθεί στα ύψη προσεγγίζοντας το 170% ενός ακαθάριστου εθνικού προϊόντος σε ελεύθερη πτώση, ενώ το 2009 δεν αντιπροσώπευε παρά το 120%. Μπορεί κανείς να στοιχηματίσει ότι αυτός ο εσμός σχεδίων σωτηρίας -τα οποία παρουσιάζονται κάθε φορά ως «τελικά»- δεν στόχευε παρά στο να εξασθενίσει ολοένα και περισσότερο τη θέση της Ελλάδας ούτως ώστε, στερούμενη κάθε δυνατότητας να προτείνει από μόνη της τους όρους μιας ανασυγκρότησης , να εξαναγκαστεί να εκχωρήσει τα πάντα στους πιστωτές της υπό τον εκβιασμό «καταστροφή ή λιτότητα». Η τεχνητή και καταναγκαστική επιδείνωση του προβλήματος του χρέους χρησιμοποιήθηκε σαν όπλο εφόδου για την άλωση μιας κοινωνίας στο σύνολό της.
Σκόπιμα χρησιμοποιούμε εδώ όρους που ανήκουν στη στρατιωτική ορολογία: πρόκειται σαφώς για έναν πόλεμο που διεξάγεται με τα μέσα της οικονομίας, της πολιτικής και του δικαίου, έναν πόλεμο ταξικό εναντίον ολόκληρης της κοινωνίας. Και τα λάφυρα που η χρηματοπιστωτική τάξη υπολογίζει να αποσπάσει από «τον εχθρό» είναι τα κοινωνικά κεκτημένα και τα δημοκρατικά δικαιώματα, αλλά αυτό που διακυβεύεται σε τελική ανάλυση είναι η δυνατότητα για μια ανθρώπινη ζωή. Και η ζωή εκείνων που δεν παράγουν ή δεν καταναλώνουν αρκετά σε σύγκριση με τις στρατηγικές μεγιστοποίησης του κέρδους, δεν πρέπει να διατηρηθεί.
Έτσι, η αδυναμία μιας χώρας πιασμένης στη μέγγενη της χωρίς όρια κερδοσκοπίας και των καταστροφικών σχεδίων σωτηρίας, γίνεται η μυστική πόρτα από την οποία εισβάλλει βίαια ένα μοντέλο κοινωνίας σύμφωνο προς τις απαιτήσεις του νέο-φιλελεύθερου φονταμενταλισμού. Μοντέλο που προορίζεται για ολόκληρη την Ευρώπη και πέραν αυτής. Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα, και γι αυτό η υπεράσπιση του ελληνικού λαού δεν είναι συρρικνώσιμη σε μια χειρονομία αλληλεγγύης ή αφηρημένης ανθρωπιάς: διακυβεύεται το μέλλον της δημοκρατίας και η τύχη των ευρωπαϊκών λαών. Παντού η «επιτακτική αναγκαιότητα» μιας «οδυνηρής αλλά σωτήριας» λιτότητας θα μας παρουσιαστεί ως το μέσον για να αποφύγουμε τη μοίρα της Ελλάδας, ενώ οδηγεί κατευθείαν σε αυτήν.
Μπροστά σε αυτή την οργανωμένη επίθεση ενάντια στην κοινωνία, μπροστά στην καταστροφή και των τελευταίων νησίδων της δημοκρατίας, καλούμε τους συμπολίτες μας, τους γάλλους και ευρωπαίους φίλους μας να εκφρασθούν σθεναρά. Δεν πρέπει να αφήσουμε το μονοπώλιο του λόγου στους ειδήμονες και στους πολιτικάντηδες. Το γεγονός ότι το αίτημα κυρίως των γερμανών και των γάλλων ιθυνόντων είναι η απαγόρευση πλέον των εκλογών στην Ελλάδα μπορεί να μάς αφήνει άραγε αδιάφορους; Ο στιγματισμός και η συστηματική δυσφήμηση ενός λαού δεν θα άξιζε άραγε μια απάντηση; Είναι δυνατόν να μην υψώσουμε την φωνή μας ενάντια στη θεσμική δολοφονία του ελληνικού λαού; Και μπορούμε άραγε να σιωπούμε μπροστά στην καταναγκαστική εγκαθίδρυση ενός συστήματος που θέτει εκτός νόμου ακόμη και την ίδια την ιδέα της κοινωνικής αλληλεγγύης;
Βρισκόμαστε σε ένα σημείο μη επιστροφής. Είναι επείγον να δώσουμε τη μάχη των αριθμών και τον πόλεμο των λέξεων για να αναχαιτίσουμε την ακραίο-φιλελεύθερη ρητορική του φόβου και της παραπληροφόρησης. Είναι επείγον να αποδομήσουμε τα μαθήματα ηθικής που συσκοτίζουν την πραγματική διαδικασία που εκτυλίσσεται μέσα στην κοινωνία. Είναι κάτι περισσότερο από επείγον να απομυθοποιήσουμε τη ρατσιστική εμμονή περί ελληνικής «ιδιαιτερότητας» που φιλοδοξεί να αναγάγει τον υποτιθέμενο εθνικό χαρακτήρα ενός λαού (τεμπελιά ή κατά βούληση πονηριά) σε πρωταρχική αιτία μιας κρίσης η οποία στην πραγματικότητα είναι παγκόσμια. Αυτό που μετρά σήμερα δεν είναι οι ιδιαιτερότητες, πραγματικές ή φαντασιακές, αλλά τα κοινά: η τύχη ενός λαού που θα επηρεάσει και τους άλλους.
Πολλές τεχνικές λύσεις έχουν προταθεί για να βγούμε από το δίλημμα «ή καταστροφή της κοινωνίας ή πτώχευση» (πράγμα που σημαίνει, το βλέπουμε σήμερα: «και καταστροφή και πτώχευση). Όλες οι λύσεις πρέπει να εξεταστούν σαν στοιχεία στοχασμού προκειμένου να οικοδομήσουμε μιαν άλλη Ευρώπη. Αλλά κατ’ αρχάς πρέπει να καταγγείλουμε το έγκλημα, να αναδείξουμε την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο ελληνικός λαός, εξ αιτίας των «σχεδίων βοήθειας» τα οποία έχουν συλληφθεί από και για τους κερδοσκόπους και τους πιστωτές. Τη στιγμή που ένα κίνημα υποστήριξης υφαίνεται σε όλο τον κόσμο, όπου τα δίκτυα Ιντερνέτ βουίζουν από πρωτοβουλίες αλληλεγγύης, οι γάλλοι διανοούμενοι θα ήταν άραγε οι τελευταίοι που θα ύψωναν τη φωνή τους υπέρ της Ελλάδας; Χωρίς να περιμένουμε περισσότερο, ας πολλαπλασιάσουμε τα άρθρα, τις παρεμβάσεις στα μέσα, τις συζητήσεις, τις εκκλήσεις, τις διαδηλώσεις. Γιατί κάθε πρωτοβουλία είναι καλοδεχούμενη, κάθε πρωτοβουλία είναι επείγουσα. Σε ό,τι μας αφορά, ιδού τι προτείνουμε: να προχωρήσουμε τάχιστα στη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής επιτροπής διανοουμένων και καλλιτεχνών για την αλληλεγγύη προς τον ελληνικό λαό που αντιστέκεται.
Αν δεν είμαστε εμείς, ποιος θα είναι;
Αν δεν είναι τώρα, πότε θα είναι;”
tvxs.gr/node/85926
Φεβρουαρίου 25, 2012 στις 3:37 μμ
σχολιαστης
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_24/02/2012_473708
Φεβρουαρίου 25, 2012 στις 3:42 μμ
σχολιαστης
Δείτε τι γίνεται στο ΚΚΕ
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22767&subid=2&pubid=63621659
Φεβρουαρίου 25, 2012 στις 5:41 μμ
Αναγνώστης ο αθηναίος
Εντάξει όσο νάναι βαρύ για έναν πατέρα, αλλά στα λογικά πλαίσια της νεανικής ..ορμής, τι να πει και κείνος ο άνθρωπος που η κόρη του έκανε τον ..οξαποδώ Πρόεδρο της Παράταξης που επί δεκαετίες διακονούσε επειδή ήθελε εσωκομματικές αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες.
Φεβρουαρίου 25, 2012 στις 7:08 μμ
σχολιαστης
Xo!
Φεβρουαρίου 25, 2012 στις 7:31 μμ
zeppos
δεξιός: “Εδώ και λίγο καιρό το κόμμα της πολιτικής απάτης έχει ενδυθεί το μανδύα του ορθολογικού πολιτικού και εξετάζει με αυστηρά κριτήρια όλους τους άλλους.”
Απάτη λοιπόν δεξιέ είναι να μην μπορείς να εφαρμόσει το πρόγραμμά του το πασοκ λόγω της άθλιας απάτης των “γκρηκ στατιστικς” της ΚΑΚοκυβέρνησης που μας έφερε στο κατώφλι του γκρεμού…
Ορέα…
Φεβρουαρίου 25, 2012 στις 7:58 μμ
Πάνος
Πάλι τα ίδια, από τον κ. Καιρίδη. Καθένας θα ήθελε θετική συμβολή και συνεργασία – αλλά αυτό ξεκινάει μετά το δεδομένο ότι με το υφιστάμενο ΝΔΣΟΚ δεν γίνεται χωριό.
Κι αν δεν βγαίνουν στο ΝΔΣΟΚ τα κουκιά να κυβερνήσει; Μακάρι! Το μοναστήρι της πολιτικής να είναι καλά, κι από καλογέρους της σοσιαλδημοκρατίας ή και της δεξιάς δεν θα ξεμείνουμε…
Φεβρουαρίου 25, 2012 στις 8:32 μμ
σχολιαστης
Χωρίο όμως πρέπει να γίνει σε κάθε περίπτωση.
Φεβρουαρίου 25, 2012 στις 9:21 μμ
Γιάννης - 2
Ήθελα να γράψω ένα σχόλιο γιά τον “μετριοπαθή κύριο” με το περίεργο μουστάκι, αλλά διαπιστώνω ότι τα είπαν όλα οι προηγούμενοι.
ΔΗΜΑΠ = Πάρκινγκ γιά ΠΑΣΟΚους σε αναμονή.
Φεβρουαρίου 25, 2012 στις 9:57 μμ
Πάνος
Τσκ τσκ..,. Κοίτα τι αθλιότητες γράφουν για τον μελλοντικό ηγέτη (κατά δήλωσή του) του έθνους…
*
Αποκλειστικό! Γιατροί αποδοκίμασαν, σε πτήση της Aegean, τον Καστανίδη
Post 25 Φεβρουάριος 2012
By kentrinews
Στη βουλή και στα τηλεπαράθυρα «κλαίει» κι αυτός για το δράμα του λαού, αλλά όταν πρόκειται για τον εαυτό του, πάνω απ΄ όλα οι ανέσεις και η καλοπέρασή του.
Ο λόγος για τον τέως υπουργό του ΠΑΣΟΚ, Χάρη Καστανίδη ο οποίος την προηγούμενη Παρασκευή ταξίδευε, πρώτη θέση, με την πτήση των 9.30 της Aegean από την Αθήνα για Θεσσαλονίκη.
Στο αεροπλάνο, για κακή του τύχη, ήταν δεκάδες διαπρεπείς έλληνες γιατροί που πήγαιναν σε ιατρικό συνέδριο στο Hyatt στη συμπρωτεύουσα.
Κάποια στιγμή, σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του kentrinews.gr, ένας από τους πιο κορυφαίους γιατρούς της χώρας μόλις αντιλαμβάνεται την παρουσία του Καστανίδη στην πρώτη θέση, δεν άντεξε και γύρισε και του είπε: “καλά δεν ντρέπεστε να ταξιδεύετε ακόμη και σήμερα στην πρώτη θέση; Εγώ την δική μου θέση την πληρώνω από τη τσέπη μου.
Γιατί όμως να πληρώνω και τη δική σας θέση και τα προνόμια σας; Θα παθαίνατε κάτι αν ταξιδεύατε σε οικονομική θέση;» αναρωτήθηκε σε έντονο ύφος ο γιατρός.
Ο Καστανίδης κατέβασε το κεφάλι και δεν είπε ούτε λέξη!
Τότε τη σκυτάλη της κριτικής πήρε έτερος γιατρός ο οποίος με ειρωνικό τρόπο σχολίασε: «δεν το βλέπεις το παχύδερμο που δεν συγκινείται».
Οι επιβάτες πάντως πολύ το καταχάρηκαν και χειροκροτούσαν!
Μόλις προσγειώθηκε το αεροπλάνο στη Θεσσαλονίκη, ο Καστανιδης την έκανε αμέσως με ελαφρά πηδηματάκια και σίγουρα θα το ξανασκεφτεί (;) να ταξιδέψει πρώτη θέση εις υγείαν των κορόιδων φορολογούμενων…
Φεβρουαρίου 25, 2012 στις 9:57 μμ
kimon
Βρήκα τον παρακάτω κείμενο για “κώστα ρεσβάνη” δεν ξέρω αν είναι το ίδιο πρόσωπο που αναφέρεται στο βιογραφικό του υποψήφιου βουλευτή,αν είναι ο ίδιος προφανώς βγαίνουν αβίαστα συμπεράσματα.
Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2009
Κώστας Ρεσβάνης: Υποψήφιος Βουλευτής ΠΑΣΟΚ Α΄ Πειραιά και Νήσων
Με όραμα, γνώσεις και εργατικότητα
Γνωρίζει τα προβλήματα του Πειραιά και των νησιών από πρώτο χέρι και όχι από δημοσιεύματα ή αφηγήσεις τρίτων. Ζει, εργάζεται και βρίσκεται στον Πειραιά από τη γέννησή του.
Οι θέσεις στη Βουλή δεν φέρουν τα ονόματα των Βουλευτών, αλλά των εκλογικών περιφερειών που εκπροσωπούν.
Η Ανεργία, η Υποβάθμιση του Λιμανιού, το Κυκλοφοριακό, η Υγεία, η Παιδεία, η Καθαριότητα, ο Φθίνων Τουρισμός, ο Ανύπαρκτος Αθλητισμός, θέλουν τη βοήθεια σοβαρών ανθρώπων για να αντιμετωπιστούν.
Το ΠΑΣΟΚ και ο Γιώργος Παπανδρέου θα οδηγήσουν τη χώρα μας, με ασφάλεια, έξω από την κρίση.
Συνέντευξη στο Γιάννη Κανατσέλη
Ποιος είναι ο Κώστας Ρεσβάνης;
Γεννήθηκα στον Πειραιά το 1958. Γονείς μου ο Σταύρος Ρεσβάνης από τους Μπουλαριούς της Μάνης και η Ελένη Παπακαλιατάκη από τη Νεάπολη Λασιθίου – και οι δύο δικηγόροι Πειραιά. Σύζυγός μου είναι η Ευγενία Ρεσβάνη, καθηγήτρια ξένων γλωσσών, η οποία διατηρεί φροντιστήριο ξένων γλωσσών στο Κερατσίνι. Έχω δύο κόρες φοιτήτριες, την Ελένη και την Σταυρούλα. Σπούδασα στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και Παρισίων και είμαι δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω. Ήδη από τα φοιτητικά μου χρόνια συμμετείχα ενεργά στους δημοκρατικούς αγώνες, ως μέλος πολιτικής οργάνωσης. Από το 1999 εκλέγομαι ανελλιπώς στο Διοικητικό Συμβούλιο του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιώς και ήδη από το 2008 είμαι Αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου. Στις δημοτικές εκλογές του 2006 οι Πειραιώτες με τίμησαν με την ψήφο τους και εκλέχθηκα Δημοτικός Σύμβουλος Πειραιά. Από τον Ιανουάριο 2007 είμαι Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Πειραιά, θέση στην οποία εκλέχθηκα και επανεκλέχθηκα το 2009 με την στήριξη της συντριπτικής πλειοψηφίας των δημοτικών παρατάξεων.
Για ποιο λόγο ο Πειραιώτης πρέπει να εμπιστευτεί μια θέση του Κοινο-βουλίου στον Κώστα Ρεσβάνη;
Η μέχρι σήμερα πορεία μου αποτελεί το μόνο κριτήριο για να αποφασίσουν οι συμπολίτες μου αν πρέπει να με εμπιστευτούν. Είμαι Πειραιώτης, ζω και εργάζομαι στον Πειραιά, όπου η οικογένειά μου και εγώ διατηρούμε δικηγορικό γραφείο πλέον των 50 ετών. Συμμετέχω ενεργά στα κοινωνικά δρώμενα είτε ως Αντιπρόεδρος – και επί σειρά ετών μέλος του Προεδρείου – του Διοικητικού Συμβουλίου του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιά είτε ως Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Πειραιά από το 2007 και μέχρι σήμερα. Είναι λοιπόν προφανές ότι γνωρίζω τα προβλήματα τόσο των παραγωγικών τάξεων όσο και της πόλης του Πειραιά και των νησιών από «πρώτο χέρι» και όχι από διηγήσεις τρίτων ή από δημοσιεύματα. Και φυσικά έχω και θέση και άποψη για την επίλυση των προβλημάτων αυτών και μοναδικός στόχος μου είναι να συμβάλω στην καλυτέρευση της καθημερινότητας των Πειραιωτών και των Νησιωτών με την επίλυση των προβλημάτων, κάτι που το δικαιούνται. Άλλωστε, η θέση στο κοινοβούλιο δεν πρέπει να φέρει το όνομα του εκάστοτε βουλευτή αλλά το όνομα της εκλογικής του περιφέρειας και των πολιτών που εκπροσωπούνται από αυτόν. Η θέση στην Βουλή δεν θα γράφει «Ρεσβάνης» αλλά «εκπρόσωπος των πολιτών της Α’ Πειραιώς & Νήσων».
Ποια κατά τη γνώμη σας είναι τα σημαντικότερα θέματα που αφορούν την Α’ Πειραιά και τι σκοπεύετε να κάνετε γι’ αυτά αν εκλεγείτε;
Τα σημαντικότερα προβλήματα της πόλης είναι η αυξημένη ανεργία, η υποβάθμιση του λιμανιού, το κυκλοφοριακό και το πρόβλημα της καθαριότητας. Τα δε προβλήματα των νησιών είναι η μειωμένη ακτοπλοϊκή συγκοινωνία, τα παμπάλαια σχολικά κτίρια, η έλλειψη αθλητικών κέντρων και ο όλο και πιο φθίνων τουρισμός. Για την επίλυση όλων αυτών των προβλημάτων απαιτείται ορθή και ακριβής καταγραφή τους, μελέτες αντιμετώπισης από ειδικούς τεχνοκράτες, άμεση υλοποίηση των μέτρων αντιμετώπισής τους.
Για ποίο λόγο θα πρέπει να ψηφίσει κάποιος το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009;
Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ απέδειξαν και στο παρελθόν πως, ό,τι σχεδιάζουν, καταφέρνουν σε μεγάλο βαθμό και να το υλοποιούν. Θυμηθείτε την είσοδο της Ελλάδας στην ΟΝΕ, τα μεγάλα οδικά έργα, το μετρό – για να μην αναφερθώ σε έργα της πρώτης περιόδου διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ, όπως π.χ. η θεσμοθέτηση και έναρξη λειτουργίας του ΕΣΥ. Η δε υλοποίηση όλων των ανωτέρω οφείλεται εν πολλοίς στην στελέχωση του ΠΑΣΟΚ με ικανούς τεχνοκράτες. Τα δείγματα λοιπόν γραφής του παρελθόντος, σε συνδυασμό με το ολοκληρωμένο πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ για όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής αλλά και με την μεθοδικότητα και οργάνωση του Γιώργου Παπανδρέου, πρέπει να αποτελούν εχέγγυο για τους πολίτες.
Αναρτήθηκε από ΣΚΟΥΛΗΚΙ στις 9/22/2009 12:01:00 πμ
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Μοιραστείτε το στο TwitterΜοιραστείτε το στο Facebook
Νεότερη ανάρτηση Παλαιότερη Ανάρτηση Αρχική σελίδα
Φεβρουαρίου 25, 2012 στις 10:06 μμ
Πάνος
Εξαιρετικός κύριος…
Φεβρουαρίου 25, 2012 στις 10:12 μμ
silia
@ Φεβρουαρίου 25, 2012 στις 9:57 μμ Πάνος
Άσχετο : Οι “διαπρεπείς έλληνες γιατροί” , να μην λένε ψέμματα για το ποιος πληρώνει την (έστω και… ) οικονομική τους αεροπορική θέση και την εγγραφή τους στα Συνέδρια .
Οι … εξαιρέσεις απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα .
Εκτός πια , κι αν ήσαν εξαγριωμένοι με τα … “γενόσημα” , που δεν σου κάνουν ούτε τα εισητήρια για το μετρό …
Έλεος πια !
Φεβρουαρίου 25, 2012 στις 10:18 μμ
σχολιαστης
Λίγη προσοχή. Κάποιος που γεννήθηκε το 58 δεν αρθρογραφεί στην προδικτακτορική ΑΥΓΗ.
Φεβρουαρίου 25, 2012 στις 10:20 μμ
Πάνος
Σίλια,
μπράβο με χίλια για την παρατήρηση!
Επειδή ποτέ δεν έχω πάει τζάμπα σε συνεδριακό τουρισμό, αγνοώ και τις πρόσφατες εξελίξεις. Λες να τους το έκοψαν και να πλήρωσαν όντως από την τσέπη τους οι ιατροί;
Φεβρουαρίου 25, 2012 στις 10:59 μμ
habilis
Ο τίτλος της ανάρτησης τα λέει όλα !!!
Αυτός ο τύπος για να απαντήσει σε μια καλημέρα στο δρόμο,θα το κάνει ρίχνοντας σου μια σοβαρή ανάλυση που κάθε φορά που θα τον βλέπεις στο δρόμο θα αλλάζεις πεζοδρόμιο.
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 10:12 πμ
topgreek 100 | Lesvosnews.net
[...] Η καλύβα ψηλά στο βουνό [...]
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 9:17 μμ
Πάνος
Όπου ο Απ. Δοξιάδης αποδομεί τον Κουβέλη, σκληρότερα και από τον… σχολιαστή!
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_185_26/02/2012_474034
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 9:20 μμ
Πάνος
Ασχετο, αλλά… ορέο!
Ειδικός σύμβουλος δημάρχου
Δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα diavgeia.gov.gr την περασμένη Πέμπτη. Ο δήμαρχος Ιθάκης προκηρύσσει θέση ειδικού συμβούλου, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 163 Ν. 3584/07. Στην προκήρυξη αναφέρεται ο νόμος που προβλέπει τα απαιτούμενα γενικά προσόντα της θέσης, καθώς και ο νόμος που ορίζει τον διαφορετικό τρόπο βεβαίωσης των ειδικών προσόντων του υποψηφίου, αν είναι μισθωτός και αν είναι ελεύθερος επαγγελματίας. Και όλα αυτά προς τι; Για μια θέση ειδικού συμβούλου με «απολυτήριο Δημοτικού Σχολείου της ημεδαπής ή ισότιμο τίτλο σπουδών της αλλοδαπής» και «εμπειρία σε θέματα κοπαδιάρικων αιγοπροβάτων (τσοπάνης)». Δεν ξέρω σε τι αποσκοπεί αυτή η γραφειοκρατία, κατά κάποιον τρόπο, όμως, έχω την εντύπωση ότι συμβάλλει στην αναβάθμιση του κύρους ενός παραδοσιακού επαγγέλματος…
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_190_26/02/2012_474078
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 9:29 μμ
Πάνος
Κι άλλο άσχετο.
Όταν είχαμε λεφτά στηρίζαμε εμείς το Johnie Walker,τώρα μας στηρίζει αυτό…
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 9:44 μμ
Αναγνώστης ο αθηναίος
Πάνο για τον τσοπάνη λέει ότι τον χρειάζονται διότι τα ..αιγοπρόβατα γυρνάνε αδέσποτα (χιλιάδες) το χειμώνα και έχουν κάνει καλοκαιρινά τα μποστάνια , τις αυλές και γενικώς ότι βρούνε στο διάβα τους.
Λέει ότι οι κάτοχοι αρνούνται να τα ..σημάνουν (ξέρω γω κάτι σαν να τα μαρκάρουν, να τα τσιπάρουν ή να τους βάλουν βραχιόλι) και ο Δ¨ημος προκήρυξε θέση για να κάνει ο ..Σύμβουλος το ..μπόγια με την καλή έννοια, ήτοι όσα βρίσκει αυτόνομα μεμονωμένα να τα επιτάσσει, ώστε να υποχρεωθούν να τα ελέγξουν οι ιδιοκτήτες τους και να ..ανακουφισθούν οι χωριανοί.
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 9:51 μμ
Πάνος
Έτσι είναι – ο δήμος Ιθάκης χρειάζεται ένα δραγάτη (αγροφύλακα). Το αστείο είναι στις γραφειοκρατικές προσπάθειες προσδιορισμού των προσόντων και του τίτλου του…
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 10:14 μμ
Αναγνώστης ο αθηναίος
Αφού λυσσάξατε με την αξιοκρατία και την αξιολόγηση, o δε Σχολιαστής με τον περιορισμό των μόνιμων ΔΥ, ορίστε τώρα (πάλι καλά, το 2009 θα τον προσλαμβάνανε με opengov)
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 10:15 μμ
soulis apo agrinio
kimon eisai lathos file….
Allos Kostas Resvanis einai aytos….den einai pantremenos me Eygenia Resvani…me syggrafea einai pantremenos…
apli paratirisi…
Φεβρουαρίου 28, 2012 στις 2:39 μμ
Πάνος
Mην πυροβολείτε την Δημοκρατική Αριστερά
του Νίκου Μπίστη
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=13019
Όπως ήταν αναμενόμενο μόλις ανέβηκαν τα ποσοστά της Δημοκρατικής Αριστεράς στις δημοσκοπήσεις άρχισε το πυρ ομαδόν. Με τέτοιο μένος ώστε να σκέφτομαι ότι αν όλοι αυτοί ήσαν όταν έπρεπε κατά το ήμισυ εξ ίσου αυστηροί με τον Κ. Καραμανλή, τον Γ. Παπανδρέου και τους υπουργούς τους θα είχαν βοηθήσει ώστε να μην κινδυνεύουν να πνιγούν χιλιάδες άνθρωποι μέσα στον ορμητικό ποταμό της κρίσης, σύμφωνα με την παραστατική εικόνα του Κώστα Ρεσβάνη (Protagon 21-02-2012 Κουβέλης: Στην όχθη, για να μην βραχούν τα παπούτσια). Παίρνω αφορμή για την παρέμβαση μου αυτή από το συγκεκριμένο κείμενο του Κώστα αλλά θα επεκταθώ και σε άλλες πλευρές της πολεμικής που εξαπολύθηκε κατά της ΔΗΜΑΡ από όσους τόσα χρόνια βολεύονταν με μια δογματική Αριστερά ακούνητη και περιχαρακωμένη και μια ανανεωτική Αριστερά ανίσχυρη και εσχάτως αριστερίστικα μεταλλαγμένη.
Και μόλις παρουσιάζεται η δυνατότητα για μια άλλη Αριστερά με σταθερό ευρωπαικό προσανατολισμό και επιτέλους υψηλά ποσοστά , άνθρωποι καλής θέλησης όπως ο Ρεσβάνης πέφτουν επάνω της, εξαντλούν την αυστηρότητα τους και σπέρνουν την απογοήτευση τους. Και το χειρότερο από όλα οικοδομούν την κριτική τους σε ανύπαρκτες ( δεν λέω ψευδείς γιατί ξέρω το ήθος του Κώστα) αιτιάσεις. Η στάση πχ. της ΔΗΜΑΡ για την βία και τις καταστροφές στα ΑΕΙ και όχι μόνο, όπως επίσης για την ανάγκη να εφαρμοστεί ο ψηφισμένος νόμος ήταν πεντακάθαρη και σε αντιδιαστολή προς την στάση της υπόλοιπης κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, πράγμα που αναγνώρισε δημόσια η Υπουργός Παιδείας. Επειδή το μισό κείμενο κριτικής του Ρεσβάνη εδράζεται σε αυτήν την ανύπαρκτη βάση, είναι εύλογο να αναμένουμε μια καθαρή επανόρθωση. Αλλά ας πάμε παραπέρα. Προφανώς είναι θεμιτό και χρήσιμο να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για κρίσιμες και δύσκολες αποφάσεις που πήρε η Δημοκρατική Αριστερά.
Προσωπικά ήμουν – και παραμένω – αντίθετος στην αρνητική ψήφο της στον νόμο για την Εκπαίδευση και περιμένω μια θετική ψήφο αυτήν την βδομάδα στο άνοιγμα του επαγγέλματος των φαρμακοποιών και άλλα παρεμφερή θέματα που θα έρθουν στην Βουλή τα οποία θα έπρεπε να προωθήσουμε μόνοι μας ανεξαρτήτως μνημονίου. Όμως δεν μπορώ να καταλάβω με ποια λογική όσοι συμφωνούσαν με την αρνητική ψήφο στο μνημόνιο Ι είχαν την απαίτηση τώρα να ψηφίσει η ΔΗΜΑΡ την δανειακή σύμβαση με όλα τα δραματικά επακόλουθα για τα φτωχά λαϊκά στρώματα και την μεσαία τάξη. Να αυτοκτονήσει δηλαδή πολιτικά παίρνοντας στην πλάτη της – όχι την χώρα όπως βαυκαλίζονται ορισμένοι – αλλά τα αποτελέσματα μιας πολιτικής που ακολουθήθηκε κυρίως από το 2004 και μετά με καταστροφικές συνέπειες από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Και είναι εντυπωσιακό ότι ο Ευάγγελος Βενιζέλος που απέπεμψε την τρόικα για να την παρακαλεί μετά να επιστρέψει και στην συνέχεια υπεστήριξε με πάθος το δημοψήφισμα για να ανακαλέσει εντός διημέρου κουνάει τώρα το δάκτυλο της ευθύνης στην Δημοκρατική Αριστερά και ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι ότι υπάρχει μια μερίδα διανοουμένων που συμφωνεί και επαυξάνει. Φοβάμαι ότι αυτοί οι φίλοι κάνουν ένα διπλό λάθος αντίστροφο από το λάθος που διαπράττουν το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ που περιφρονούν ή υποβαθμίζουν την ανάγκη εσωτερικών μεταρρυθμίσεων .Όπως η παραδοσιακή Αριστερά νομίζει ότι μπορεί να λειτουργεί εν κενώ αγνοώντας πλήρως δανειστές, αγορές και υπαρκτούς πολιτικούς συσχετισμούς έτσι και αυτοί εξοβελίζουν την πολιτική αντιπαράθεση, βλέπουν μόνο δανειστές και δύστροπους Έλληνες και θεωρούν τους πολιτικούς συσχετισμούς στην Ευρώπη περίπου ασάλευτους και αναλλοίωτους .
Όταν ο Κον Μπεντίτ καταγγέλλει τους Ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού και ο επικεφαλής των σοσιαλιστών στο Ευρωκοινοβούλιο Σβόμποντα τους αποκαλεί ακρίδες, όταν ο Φρασουά Ολάντ καταγγέλλει Μέρκελ και Σαρκοζί ότι ρήμαξαν την Ελλάδα και γονάτισαν την κοινωνία κάνουν ότι δεν ακούνε και επικεντρώνονται μόνο στις υπαρκτές παθογένειες της οικονομίας και του πολιτικού μας συστήματος. Για αυτούς δεν υπάρχει αριστερός ευρωπαϊσμός ή τέλος πάντων και αν υπάρχει για την Ελλάδα είναι άχρηστη πολυτέλεια. Αυτό το πρώτο λάθος τους οδηγεί σε ένα σοβαρότερο. Γίνονται κήρυκες ενός φιλελευθερισμού που στο όνομα της καταπολέμησης του λαϊκισμού και των συντεχνιών ενοχοποιεί και απαξιώνει συνολικά τον συνδικαλισμό ,τους δημόσιους φορείς παροχής υπηρεσιών, κάθε έννοια συλλογικής δράσης. Δεν υπάρχει συσσώρευση πλούτου σε κάποιους, δεν υπάρχουν κοινωνικές αντιθέσεις αλλά μόνο ένα αδηφάγο και αντιπαραγωγικό δημόσιο. Από τον εκσυγχρονισμό και την αναγκαία μεταρρύθμιση του δημόσιου τομέα εκτινάσσονται και προσγειώνονται στην λατρεία του ιδιωτικού που πρέπει να επεκταθεί και να καταλάβει όλο τον χώρο. Αν το δημόσιο συρρικνωθεί – ακόμα καλύτερα αν εξαφανιστεί – τότε νομοτελειακά θα αναδυθεί ένα άσπιλος , παραγωγικός και δίκαιος προς τους εργαζόμενους ιδιωτικός τομέας.
Και μετά ξύπνησαν. Κάθε φορά που τους ακούω μου έρχεται στο νου ο Καζάν που με το «Λιμάνι της αγωνίας» δεν συκοφάντησε μόνο το μαχητικό συνδικάτο φορτοεκφορτωτών αλλά έδωσε ένα ισχυρό – γιατί ήταν μεγάλος τεχνίτης – πολιτιστικό όπλο σε όσους στην συνέχεια γονάτισαν το συνδικαλιστικό κίνημα στις ΗΠΑ. Αναπόφευκτα σε πολιτικό επίπεδο καταλήγουν να μην θέλουν να ακούνε για την κεντροαριστερά , την σοσιαλδημοκρατία, τον δημοκρατικό σοσιαλισμό έννοιες πιθανώς ανεκτές για τους ευρωπαίους αλλά προφανώς ακατάλληλες για τους Έλληνες. Στην θέση της σύγχρονης διαχωριστικής γραμμής κεντροαριστεράς – κεντροδεξιάς βάζουν τον διαχωρισμό λαϊκιστές – ευρωπαϊστές και θέλουν με βάση αυτόν να στοιχηθούν οι πολιτικές δυνάμεις . Πρακτικά αυτό μεταφράζεται σε πρόταση μετεκλογικής συνεργασίας ΠΑΣΟΚ- ΝΔ η σε οριζόντιο κόμμα των «αρίστων» που σε παγκόσμια πρώτη θα ξεκινάει από την δεξιά και θα φτάνει στην αριστερά. Προβάλλοντας αυτό το φιλόδοξο σχήμα στην Γαλλία Ολάντ και Σαρκοζί θα έπρεπε από τον πρώτο γύρο να ενώσουν τις δυνάμεις τους κατά της Λεπέν. Αν όμως για την Γαλλία είναι περίπου παρανοϊκό το σχήμα στην Ελλάδα φαίνεται βολικό για να «στριμώξουν» τον Κουβέλη, τον μόνο αστάθμητο παράγοντα που επιμένει να μην μπαίνει στο μανιχαιστικό δίλημμα.. Ακούστε τι ωραία το λέει ο κ. Δημήτρης Καρύδης, αναπληρωτής καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, σε άρθρο του στην Καθημερινή (24- 02- 2012) με τον χαρακτηριστικό τίτλο « Σειρά τώρα έχει ο ….. Κουβέλης» (Οι τελίτσες δικές του.) : «Οι δανειστές μας αφού απέλυσαν τον Παπανδρέου στις Κάννες και ευθυγράμμισαν τον Σαμαρά , δεν θα επιτρέψουν στην ΔΗΜΑΡ να συνεχίσει να ψαρεύει στα θολά νερά του θυμικού…Ο Σόιμπλε και η παρέα των δανειστών με τα τρία Α καραδοκεί και αναγκάζει όσους ζητούν την ψήφο του ελληνικού λαού να γίνουν επιτέλους συγκεκριμένοι».
Ο κ. καθηγητής είναι ειλικρινής και ωμός και είναι καλό να μας πουν όσοι δυσφορούν με την ΔΗΜΑΡ αν έτσι αντιλαμβάνονται την συγκεκριμενοποίηση των θέσεων της. Γιατί προφανώς η ΔΗΜΑΡ έχει προγραμματικά κενά και αδυναμίες που οφείλει τάχιστα να καλύψει αλλά δεν είναι αυτή η σκορδοκαΐλα των δανειστών με τα τρία Α. Αυτό που της ζητούν είναι να ευθυγραμμιστεί με τις θέσεις της Ευρωπαϊκής δεξιάς την ώρα που αναζωπυρώνεται η σύγκρουση κεντροαριστεράς – κεντροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη. Να εγκαταλείψει τα λαϊκά στρώματα και την μεσαία τάξη που συμπιέζονται, έρμαια στην αντιευρωπαϊκή προπαγάνδα του ΚΚΕ και της ακροδεξιάς και στις αντιφατικότητες του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι το ίδιο ακριβώς δίλημμα από την δική τους πλευρά προωθούν ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ αλλά και η νέα ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ η οποία αδυνατεί να παρακολουθήσει τις αντιδράσεις των ομοϊδεατών της σοσιαλιστών που εναντιώνονται ακριβώς σε αυτήν την πολιτική. Νεοφιλελεύθεροι και παραδοσιακοί αριστεροί θέλουν να στριμώξουν τους πάντες στο σχήμα που από την μια μεριά θα έχει τους υποστηρικτές του μνημονίου(που είναι γενικώς καλοί ευρωπαϊστές) και από την άλλη τους πολέμιους (που είναι οπωσδήποτε αγροίκοι αντιευρωπαϊστές).
Για να το κάνουμε πενηνταράκια λένε στον Κουβέλη ότι πρέπει να διαλέξει αν θα πάει με τον Στέφανο Μάνο, την Μιράντα Ξαφά , την Ντόρα Μπακογιάννη, τον ευθυγραμμισμένο Σαμαρά και το εν συγχύσει σήμερα ΠΑΣΟΚ ή με την Παπαρήγα, τον Τσίπρα, την Κατσέλη, τον Δημαρά, τον Καμένο και την αντιμνημονιακή λαϊκή δεξιά. Η άποψη ότι πρέπει να υπάρξει ο τρίτος δρόμος του αριστερού ευρωπαϊσμού, αυτοτελής και αυτόνομη πρώτη ύλη για την αυριανή κεντροαριστερά είναι ενοχλητική και θέλουν να την σκοτώσουν εν τη γεννέσει της. Και όμως επιβάλλεται από σήμερα να τεθούν οι βάσεις για μια νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία από δυνάμεις που βρίσκονται στο ΠΑΣΟΚ, την ΔΗΜΑΡ, την πολιτική οικολογία η οποία θα συγκροτηθεί στην βάση ενός κοινού προγράμματος με φερέγγυα πρόσωπα . Με δεδομένη την ρευστότητα και την σύγχυση στον χώρο του ΠΑΣΟΚ που αναπόφευκτα θα κρατήσει για μεγάλο διάστημα εκ των πραγμάτων η ΔΗΜΑΡ μπορεί να συγκεντρώσει δυνάμεις πολύτιμες και απαραίτητες για αυτό το εγχείρημα. Αυτή την απλή αλήθεια την αντιλαμβάνονται οι πολίτες και για αυτό είναι διατεθειμένοι να την ενισχύσουν εκλογικά. Αυτό που το κομματικό κατεστημένο τόσο της δεξιάς όσο και της αριστεράς βλέπει σαν αντίφαση στην ΔΗΜΑΡ – ότι δηλαδή συγκεντρώνει δυνάμεις που αντιτίθενται στο μνημόνιο και τα επαχθή μέτρα αλλά ταυτοχρόνως έχουν φιλοευρωπαικό προσανατολισμό – είναι ακριβώς η ισορροπία που δεν πρέπει να χαθεί. Και προξενεί εντύπωση ότι αυτή την απλή αλήθεια όχι μόνο δεν μπορούν να την αντιληφθούν αλλά την πολεμούν όσοι βλέποντας το δέντρο χάνουν το δάσος, μεγεθύνουν αδυναμίες της ΔΗΜΑΡ( να τους βρω εγώ άλλες τόσες από αυτές που αναδεικνύουν) διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν με ευχαρίστηση την κάμηλο που μας έφερε ως εδώ. Αυτές τις μέρες πλημμύρισε ο τύπος και το διαδύκτιο από την εξής «αθώα» παρατήρηση διατυπωμένη με διάφορους τρόπους : «Καλός, ευγενής και μετριοπαθής ο Κουβέλης αλλά θα μπορέσει; Έχει θέσεις; Μήπως γίνει πλυντήριο στελεχών του ΠΑΣΟΚ;»
Η πρώτη αυθόρμητη παρατήρηση είναι ότι πολλοί από τους απορούντες για χρόνια μας βομβάρδιζαν με το «άλλο ύφος και ήθος που έφερε στην πολιτική το ΚΚΕ Εσωτερικού». Πως ξαφνικά η στάση αυτή από μετρήσιμο πολιτικό μέγεθος εξέπεσε σε απλή επίδειξη σαβουάρ βίβρ; Και είναι επίδειξη ευγένειας ή αποτελεί πολιτική πράξη να μην αμφισβητείς την ελληνικότητα του Παπαδήμου να μην δαιμονοποιείς την αντίθετη άποψη και να μην πουλάς μαγκιά και εξυπνάδες; Η δεύτερη παρατήρηση είναι ότι πολλοί που χάνουν τον ύπνο τους μήπως η ΔΗΜΑΡ γίνει πλυντήριο στελεχών του ΠΑΣΟΚ δεν είχαν την ίδια ανησυχία όταν όλα αυτά τα στελέχη ήσαν στο ΠΑΣΟΚ. Κάποιοι έχουν το δικαίωμα να είναι πολυσυλλεκτικοί , στην ΔΗΜΑΡ απαγορεύεται. Η τρίτη και πιο σοβαρή παρατήρηση αφορά στις δυνατότητες της ΔΗΜΑΡ και του στελεχικού της δυναμικού να ανταπεξέλθει στις αυξημένες απαιτήσεις που η συγκυρία φορτώνει στις πλάτες της. Θα τα καταφέρει; Το ελπίζω και το θέλω. Αυτό που σίγουρα γνωρίζω είναι ότι οι άλλοι αποδεδειγμένα δεν μπορούν. Εδώ δεν χωρούν εικασίες. Δεν μπόρεσαν πριν ,γιατί να μπορέσουν τώρα; Πρέπει να είναι σαφές ότι όσοι αρνούνται να δώσουν στην ΔΗΜΑΡ το δικαίωμα να προσπαθήσει από καλύτερες θέσεις ουσιαστικά μας εισηγούνται αναστύλωση του δικομματισμού με τον ένα η τον άλλο τρόπο και ανεξαρτήτως προθέσεων αντιτίθενται στην ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού. Στις συγκεκριμένες συνθήκες αυτή είναι συνταγή για την ενίσχυση των αντιευρωπαϊστών κάθε χρώματος.
Τελειώνοντας θέλω να πω ότι υπάρχουν δυό τρόποι να κάνεις πολιτικές επιλογές. Ο ένας είναι να κάνεις αφ υψηλού κριτική, να περιμένεις από το πολιτικό υποκείμενο να ταυτιστεί λίγο πολύ με τις θέσεις σου και τότε ασφαλής να προστρέξεις. Κατά πάσα πιθανότητα θα κουραστείς στην αναμονή. Ο δεύτερος είναι να γίνεις συνδη μιουργός, να συμβάλλεις από τα μέσα στο ξεπέρασμα των αδυναμιών, στην διόρθωση των λαθών στην διαμόρφωση σύγχρονου προγραμματικού λόγου. Αν έχεις μια γενική συμφωνία στους στρατηγικούς στόχους, παίρνεις το ρίσκο της συμμετοχής. Τίποτε δεν είναι σίγουρο, μπορεί να διαψευστείς αλλά θα ξέρεις ότι προσπάθησες. Όσοι αναζητούν συμβόλαιο που να προεξοφλεί την επιτυχία δεν θα το βρουν. Όσοι – όπως έχουν κάθε δικαίωμα – επιλέγουν τον πρώτο δρόμο, τουλάχιστον ας το ξανασκεφτούν πριν πυροβολήσουν.
Ο Νίκος Μπίστης είναι στέλεχος της Αριστεράς και υποστηρίζει τη ΔΗΜΑΡ.
Φεβρουαρίου 28, 2012 στις 3:48 μμ
Ενη
Απο σχόλιο στο protagon, στο ως ανω αρθρο του κ. Μπίστη.
“μη πυροβολειτε τη ΔΗΜΑΡ”
“Ποιός θέλει να πυροβολήσει τη ΔΗΜΑΡ; Το αντίθετο μάλιστα!
Η ΔΗΜΑΡ υπόσχεται ατέλειωτο γέλιο σε όλους εμάς, τους φανατικούς οπαδούς της γνήσιας κωμωδίας.
Απόδειξη;
Η δήλωση καταπέλτης εναντίον του Γερμανικού Αριστερού Κόμματος (Die Linke) από τον υπεύθυνο ευρωπαϊκής πολιτικής της ΔΗΜΑΡ κο Γ. Γεωργάτο, επειδή το γερμανικό κόμμα καταψήφισε το Μνημόνιο 2, το οποίο προηγουμένως είχε …… ομοίως καταψηφίσει η ΔΗΜΑΡ στην Ελληνική Βουλή.”
Φεβρουαρίου 28, 2012 στις 4:07 μμ
Πάνος
Προφανώς… nobody is perfect!
Φεβρουαρίου 28, 2012 στις 4:14 μμ
Ενη
E, ναι αγαπητέ Πάνο, μόνο που η απόσταση απο την “τελειότητα” μέχρι τη “γελοιοτητα”, απέχει οσο “απο δω στο φεγγάρι.”….(αντε κατα προσέγγιση)……..
Φεβρουαρίου 29, 2012 στις 5:17 μμ
σχολιαστης
http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4698256
Φεβρουαρίου 29, 2012 στις 5:54 μμ
Ενη
Oπως βλέπεις, Σχολιαστή, η Καλύβα προηγήθηκε της ειδησης απο χθές.
Φεβρουαρίου 29, 2012 στις 6:00 μμ
Πάνος
Ο Πρετεντέρης εμβαθύνει στον προβληματισμό του σχολιαστή, για το αν (δεν) θα μπορούν να κυβερνήσουν τα κόμματα του ΝΔΣΟΚ (και Σία) μετά τις εκλογές…
http://www.tanea.gr/empisteytika/?aid=4697944
Φεβρουαρίου 29, 2012 στις 6:03 μμ
Πάνος
Ο άλλος (Διαμαντόπουλος) πάει το μνημόνιο ως το …βυζάντιο – και καταλήγει στο συμπέρασμα- μπούρδα ότι όποιος δεν είναι με το μνημόνιο βρωμάνε οι αμασχάλες του…
http://www.tanea.gr/gnomes/?aid=4697924
(Τι άλλο θα ακούσουμε…)
Φεβρουαρίου 29, 2012 στις 7:05 μμ
Ενη
Πάνο, αλλο οι ειδήσεις και αλλο η εκφορά “γνωμών” απο διαφόρους κονδυλοφόρους.
Φεβρουαρίου 29, 2012 στις 7:24 μμ
σχολιαστης
Τι λες ρε παιδάκι μου
http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=446154
Φεβρουαρίου 29, 2012 στις 9:34 μμ
Αναγνώστης ο αθηναίος
(θερμο)σίφουνας!!
Φεβρουαρίου 29, 2012 στις 10:14 μμ
Πάνος
Πως το έλεγε η Σαπφώ Νοταρά;
- Μπούρδεεεεες…