Είναι εξωφρενικό, είναι απαράδεκτο, αλλά είναι ήδη πραγματικότητα. Για την ακρίβεια, μια μεγάλη επιχείρηση διαστροφής της πραγματικότητας, από ποικίλους κονδυλοφόρους που εμφανίζονται ο ένας μετά τον άλλον, όπως τα σαλιγκάρια μετά τη βροχή.
Κοινό χαρακτηριστικό τους η απόλυτη και παθιασμένη συνηγορία υπέρ του Μνημονίου, του PSI, της Δανειακής Σύμβασης – ίσως και υπέρ του να κατακτήσει η Καϊζερσλάουτεν (ή όποια άλλη Γερμανική ομάδα) το Τσάμπιονς Λιγκ.
Δεύτερο κοινό χαρακτηριστικό αυτών των σαλιγκαριών, ο επαναλαμβανόμενος μύθος ότι η “φιλομνημονιακή πλευρά” είναι υπέρ της Ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας, άρα όλοι οι άλλοι που δεν ενθουσιάζονται με το μνημόνιο ή αντιτίθενται σε αυτό, είναι κατά της συμμετοχής της Ελλάδας στην Ευρώπη!
Καιρό είχα να συναντήσω μια τόσο ξευτελισμένη και θρασύτατη πολιτική προβοκάτσια. Η οποία, βεβαίως, χαρακτηρίζει τους λεγόμενους ευρωλιγούρηδες και όχι τους πραγματικούς Έλληνες – Ευρωπαίους.
Οι οποίοι, εκτός από τα μνημόνια έχουν υπόψη τους και τις έννοιες της δημοκρατίας, της λειτουργίας των θεσμών, της λαϊκής κυριαρχίας, αλλά και της δημοκρατικής ολοκλήρωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτά ακριβώς για τα οποία οι ευρωλιγούρηδες δεν έδωσαν τόσον καιρό δεκάρα – ούτε και τώρα τους ενδιαφέρουν.
Πάει πολύ λοιπόν να επιχειρούν να διχοτομήσουν (να διχάσουν και να παραπλανήσουν) το λαό με το αισχρό ψευτοδίλλημμα, ότι δήθεν το ΝΔΣΟΚ είναι με την Ευρώπη και όλοι οι άλλοι εναντίον της. Όταν είναι γνωστό ότι εκτός από το ΚΚΕ και κάποιες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, όλος ο πολιτικός κόσμος της χώρας έχει σταθερό Ευρωπαϊκό προσανατολισμό.
(Ο σύμμαχος του ΝΔΣΟΚ, το ΛαΟΣ, δεν μας απασχολεί εδώ).
Το ΝΔΣΟΚ έχει ήδη αποδείξει στην πράξη και όχι στα λόγια ότι είναι ανίκανο να ασκήσει πολιτικές συμβατές με την Ευρώπη. Κι αυτό γιατί η ηγεσία του δεν αποτελείται από Ευρωπαίους αλλά από ευρωλιγούρηδες, με την πλήρη σημασία της λέξης. Οι οποίοι αντιλαμβάνονται την ΕΕ όχι ως πεδίο δημοκρατίας και συμμετοχής, αλλά ως αγελάδα για άρμεγμα – προς αποκλειστικό όφελος των διαπλεκόμενων υποστηρικτών τους και των κομματικών τους στρατών.
Ε, πάει πολύ αυτοί οι τύποι (πολιτικοί και τα σαλιγκάρια που λέγαμε) να σηκώνουν το δάχτυλο και να διεκδικούν για λογαριασμό τους αυτό που η ίδια τους η υπόσταση αρνείται.
Το μνημόνιο δεν μας αρέσει, αλλά είναι μια πραγματικότητα. Τη χώρα μας δεν την παρατάμε αμαχητί στα νύχια του ΝΔΣΟΚ. Η πολιτική πρέπει να αλλάξει σελίδα!
70 σχόλια
Ροή σχολίων γι' αυτό το άρθρο
Φεβρουαρίου 29, 2012 στις 11:32 μμ
σχολιαστης
Κατά τη γνώμη μου, η απόλυτη άρνηση των “αντιμνημονιακών” κομμάτων, να παραδεχτούν οτι κάθε φορά πρέπει να προσπαθούμε να συνεννοηθούμε με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, ναι και αυτούς που είναι στην εξουσία, ακόμα κι αν είναι δεξιοί, έχει δημιουργήσει αυτή την πόλωση.
Χρειάζεται λίγη γενναιότητα για να παραδεχτούν τα Ελληνικά αριστερά κόμματα ότι είναι ανάδελφα στην Ευρώπη. Και αντιμετωπίζουν κάθε προσπάθεια συνεννόησης με τους άλλους Ευρωπαίους, ως προδοσία.
Εν το μεταξύ παρόλο που έχουν βρεί το μπλά μπλά για το ΝΔΣΟΚ δεν μπορούν να κρύψουν ότι τα ίδια είναι βαθύτατα κρατικιστικά, με ηγεσίες αποτελούμενες από λαικιστές μέχρι όσο πάει. Στην ίδια χώρα ζούμε και τους έχουμε μάθει καλά.
Προσωπικά σε αυτή την φρικαλέα αριστερά δεν εμπιστεύομαι όχι μόνο κυβερνητική εξουσία, αλλά απολύτως τίποτα. Οσο γρηγορότερα μπουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας τόσο μεγαλύτερες υπηρεσίες θα προσφέρουν στη χώρα.
Η τραγωδία είναι ότι έχουν πιάσει τα πόστα, έχουν μπαστακωθεί, έχουν ξεφτυλίσει τις ιδεολογίες και γενικώς δεν …τρώγονται με τίποτα.
Απο αυτή την αριστερά επαναλαμβάνω, δεν περιμένουμε τίποτα, μόνο υπονόμευση κάθε προσπάθειας να σταθεί η χώρα στα πόδια της.
Η πολιτική πράγματι πρέπει να αλλάξει σελίδα. Να γίνουν δημοκρατικά κόμματα με αρχές και στόχους. Πρέπει να αφήσουμε πίσω αυτά τα ατυχήματα της ιστορίας.
Φεβρουαρίου 29, 2012 στις 11:55 μμ
Γιάννης - 2
@σχολιαστης
“…Προσωπικά σε αυτή την φρικαλέα αριστερά δεν εμπιστεύομαι όχι μόνο κυβερνητική εξουσία, αλλά απολύτως τίποτα. Οσο γρηγορότερα μπουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας τόσο μεγαλύτερες υπηρεσίες θα προσφέρουν στη χώρα…”.
Αγαπητέ σχολιαστή εδώ συμφωνούμε.
Αλλά και σε τί είναι καλλίτεροι τύποι σαν τον Βενιζέλο ή τον Σαμαρά (ή και τον Παπαδήμο) και οι συρφετοί τους;
Αν η αριστερά πιστεύει ότι όλα θα πάνε κατ’ευχήν διά της “αρνήσεως” αυτοί οι τύποι πιστεύουν ότι η Ελλάδα θα επιπλεύσει τελικά αν δέχονται τα πάντα!
Και μην μου πεις ότι ο Σαμαράς ηρνείτο ποτέ τίποτα. Μόνο γιά διαφοροποίηση από το ΠΑΣΟΚ και γιά φθηνό λαϊκισμό ήταν εναντίον του Μνημονίου Α, όπως και γιά την άρνηση περικοπής των επικουρικών συντάξεων.
Όλους στείλτε τους στα αζήτητα.
Μαρτίου 1, 2012 στις 12:59 πμ
Δύστροπη Πραγματικότητα
Συμφωνώ ολόψυχα Πάνο.
Τα σαλιγκάρια αυτά δε, όχι μονο λοιδωρούν όλους οσους διαφωνούν με την κυβερνητική γραμμή, αλλά αδυνατούν, έστω και στοιχειωδώς, να υποστηρίξουν με ορθολογικά επιχειρήματα τις θέσεις τους. Τους ρωτάς, για παράδειγμα, που εδράζεται η (παντελώς αστήρικτη) αισιοδοξία τους πως η νέα δανειακή σύμβαση θα οδηγήσει σε οικονομική ανάπτυξη και αποπληρωμή του χρέους και δεν βγάζουν άχνα! Ή αρκούνται να σου απαντήσουν με μπούρδες του στύλ πως για όλα φταίνε οι “κακές δεξιές” ηγεσίες των ισχυρών ευρωπαϊκών κρατών και αν εμείς κάνουμε τα καλά παιδιά, όταν θα έρθουν στην εξουσία οι “καλοί”, η Ελλάδα θα αρχίσει να πηγαίνει καλύτερα. Και ας υπάρχει πλήθος ενδείξεων πως η όλη κατάσταση πηγαίνει πολύ βαθύτερα από τις “κακές” δεξιές πολιτικές ηγεσίες. Και πως ακόμα και αν έρθουν οι “καλοί” στην εξουσία πάλι βαθιά χωμένη μέσα στα σκατα θα είναι η Ελλάδα.
Διαβάζοντας δε κανείς τα σχόλια τους, σχηματίζει την εντύπωση πως στην κυβέρνηση τόσα χρόνια βρίσκονταν ο Συριζα, το ΚΚΕ, η Δημοκρατική Αριστερά και οι Ο-Π. Και όχι το Πασοκ ή η ΝΔ.
Το πιο κωμικό πάντως είναι η απελπισμένη προσπάθεια τους να μας πείσουν πως για όλα, τάχα, φταίει η ελάσσονα αντιπολίτευση, που την εκφράζει η αριστερά, και όχι οι κυβερνήσεις του Πασοκ και της ΝΔ τα τελευταία τριάντα χρόνια.
Θυμήθηκαν δε και τον όντως υπαρκτό και εκτεταμένο «κρατικισμό» της αριστεράς, ξεχνώντας βέβαια να μας πουν πως είναι τα κόμματα που γλείφουν αυτοί οι κομπάρσοι της κακιάς συμφοράς αυτά που τον έκαναν πράξη στην Ελλάδα…
…Με αποτέλεσμα σήμερα η Ελλάδα να είναι μία χώρα με διαλυμένη οικονομία και στα πρόθυρα χρεοκοπίας, και με ανύπαρκτες προοπτικές οικονομικής ανόρθωσης (για αυτό να ‘ναι καλά η νέα δανειακή σύμβαση, που θα μας «σώσει» από την χρεοκοπία)…
Μία του ψεύτη, δύο του ψεύτη, το ψέμμα όμως έχει κοντά ποδάρια και στο τέλος ο ψεύτης ξεμπροστιάζεται σε όλο τον κόσμο…
Μαρτίου 1, 2012 στις 4:12 πμ
ΣΑΘ
Όσο κι αν μπορεί το παράδειγμα να θεωρηθεί από κάποιους (ακραιφνείς Έλληνες και Ευρωπαίους) άστοχο, νομίζω ότι τον δρόμο για το ξεπέρασμα της κρίσης -μέσα στην οποία ήδη βουλιάζουμε ως χώρα, τον έδειξε (και εξακολουθεί να τον δείχνει) η γειτονική μας Τουρκία!
Άλλων, βεβαίως, καταβολών και άλλης νοοτροπίας λαός οι Τούρκοι, έχουν (εν πολλοίς δικαιολογημένα -ως ‘κληρονόμοι’ αλλά και ‘εντολοδόχοι’ μιας -κάποτε- κραταιάς αυτοκρατορίας ) εξαιρετικά υψηλό αίσθημα εθνικής υπερηφάνειας και εθνικής αξιοπρέπειας.
Και γι’ αυτούς, η προσφυγή στο Δ.Ν.Τ. (1999) ήταν εθνική προσβολή και εθνική ταπείνωση.
Όταν, όμως, συνειδητοποίησαν ότι τα είχαν (όπως και εμείς τώρα) “σκατώσει” πολύ άσχημα, άφησαν (για όσο χρειάστηκε) καρτερικά και φρόνιμα την εθνική περηφάνεια κατά μέρος, και τήρησαν πιστά τις εντολές του ΔΝΤ. Ούτε αντιΔΝΤ ρητορεία, ούτε ζοριλίκια παντοία.
Κι εκεί υπήρξαν δραματικές περικοπές αποδοχών, απολύσεις, επαχθείς φόροι, λιτότηδα, δηλαδή, ‘με πέταλα’ και κοινωνική οδύνη.
Ο Ετσεβίτ υποχρεώθηκε από το Δ.Ν.Τ. να αναθέσει το υπουργείο Οικονομίας (με ηυξημένες εξουσίες και απόλυτη ανεξαρτησία -ακόμα και έναντι του ίδιου του πρωθυπουργού!) στο τουρκικής καταγωγής στέλεχος της Παγκόσμιας Τράπεζας, τον Κεμάλ Ντερβίς.
Το κεμαλικό (στρατιωτικο-πολιτικο-οικονομικό) κατεστημένο ξεθεμελιώνεται μεθοδικά και αποφασιστικά. Η κατάσταση και το κλίμα αλλάζουν άρδην, μέσα σε ελάχιστον συγκριτικά χρόνο. Δυνάμεις του λαού αποκλεισμένες και ανενεργές, απελευθερώνονται.
Και η Τουρκία απογειώνεται.
Καταλύτης, το γνωστό φαινόμενο Ερντογάν (2002)!
Αυτή την κρίσιμη για τον τόπο ώρα, η Ελλάδα αναζητεί εναγωνίως έναν Έλληνα Ερντογάν (και βεβαίως έναν Έλληνα Νταβούτογλου).
Που θα σαρώσουν το σύστημα ΝΔΣΟΚ [και παραφυάδων], θα αγνοήσουν τους ‘κοασμούς’ των μαρξιστικών και μαρξιζόντων καταλοίπων τής τελευταίας επί ευρωπαϊκού εδάφους ιδιότυπης ‘σοβιετίας’, και θα οδηγήσουν τη χώρα στον εκσυγχρονισμό και στην πρόοδο.
Ένα τέτοιο σχήμα, (που θα εκφράσει τις προσδοκίες και την απαίτηση της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού για άρδην αλλαγή), είναι βέβαιο ότι θα εμφανισθεί και θα αναδειχθεί σύντομα.
Προλαβαίνει, όμως, να γίνει κάτι τέτοιο μέχρι τις (κατά τα φαινόμενα επικείμενες) εκλογές; Πολύ δύσκολο το βλέπω. Όχι όμως και αδύνατον.
(Δεν αποκλείεται, όμως, να γίνει κ α ι μετά τις εκλογές).
Αλλιώς, θα γίνει της … Αργεντινής, αν όχι κάτι χειρότερο.
ΥΓ
Κάποια στοιχεία για την Τουρκία, προέρχονται από το (εξαιρετικό κατά τη γνώμη μου) βιβλίο του Παύλου Τσίμα “Το ημερολόγιο της Κρίσης”, το διάβασμα του οποίου μόλις τελείωσα.
Αυτός ο εξαιρετικά ενημερωμένος ‘διαβολάκος’, (ομολογώ ότι δεν του “το ‘χα” και τόσο), έχει κυριολεκτικά αλωνίσει τον κόσμο, παρακολουθώντας τη γένεση και την εξέλιξη της Κρίσης και την δράση του Δ.Ν.Τ., μιλώντας με εκατοντάδες ανθρώπους που ήταν (και είναι) σε θέση να ξέρουν∙ (αρχηγούς κρατών, υπουργούς, στελέχη οργανισμών, νομπελίστες, μεγαλοεπιχειρηματίες, δημοσιογράφους, απλούς ανθρώπους).
Το βιβλίο (που, βεβαίως, απευθύνεται στο πλατύ κοινό), διαβάζεται ‘απνευστί’.
Μαρτίου 1, 2012 στις 4:18 πμ
Ermippos
Από σχόλιο αλλού. Έχει κάποια σχέση.
“Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα από την αριστερή πτέρυγα της συζήτησης. Η οποία όσο λιγότερο παραδέχεται ότι στην πληρωμή πρέπει να συμμετέχουν όλοι, τόσο περισσότερο επιβαρύνει την θέση των ασθενέστερων στρωμάτων του πληθυσμού, που υποτίθεται ότι υπερασπίζεται. Διότι πίσω από το ανυπόστατο και ανέφικτο των ισχυρισμών της η άλλη πλευρά κρύβει την δική της επιθετικότητα και αδιαλλαξία. Έβλεπα εχθές στην Βουλή τον υπουργό Βενιζέλο να ωρύεται κατά του Τσίπρα. Απόλυτα ικανοποιημένος επειδή ο δεύτερος του προσφέρει τα καλύτερα επιχειρήματα για να κρύψει την ανεπάρκεια του. Ρωτούσε ξανά και ξανά “Και μετά τι; Να πούμε όχι σε όλα και μετά τι;”. Η πλήρης απουσία απάντησης από την άλλη πλευρά νομιμοποιούσε αυτόματα, ενώπιον όσων τρομοκρατημένων και παγιδευμένων πολιτών έχουν ακόμη κάτι να χάσουν, την δική του πλήρη έλλειψη πολιτικής και την επικράτηση του. Αυτός τουλάχιστον προσφέρει μια μικρή αναβολή της θανατικής εκτέλεσης (η ανάγνωση ενός μάλλον άγνωστου μικρού αλλά συναρπαστικού βιβλίου του Ουγκώ με τίτλο “Η τελευταία ημέρα ενός θανατοποινίτη” θα βοηθούσε ιδιαίτερα στην κατανόηση του φαινομένου).”
Δεν υπάρχει σήμερα καλύτερος σύμμαχος των κομμάτων εξουσίας από την ηλίθια αριστερά η οποία δεν συμβιβάζεται με τίποτε λιγότερο από την παγκόσμια επανάσταση. Και νομιμοποιεί με τον φόβο που προκαλεί την σαπίλα των υπολοίπων.
Μαρτίου 1, 2012 στις 8:03 πμ
zeppos
Δηλαδή ο Τσίπρας είναι ευρωπαίος και οι ΓΑΠ & ΣΑΜ ευρωλιγούρηδες..
Καλό..
Μαρτίου 1, 2012 στις 8:59 πμ
nikiplos
Καλησπέρα…
λίγα λόγια για τη γείτονα χώρα… Αυτήν που τόσα χρόνια τώρα υποτιμούμε, την θεωρούσαμε πάντοτε κατώτερη και φυσικά είχαμε μιαν αίσθηση υπεροχής απέναντί της: “θα γίνουμε Τουρκία τώρα?”
Κατ’ αρχήν είναι μια χώρα με τρομερό φυσικό πλούτο. Επίσης πολύ δυναμική φυσική θέση που την υποχρεώνει να είναι μέσα στον ρου των γεγονότων, δρόμους φυσικού αερίου κλπ.
Μπορεί κανείς να προσάψει τα μύρια όσα για τα καθεστώτα της Τουρκίας που δεν ήταν ποτέ δημοκρατικά, που έστελναν για πλάκα τους αντιφρονούντες στη Φυλακή κλπ. Όμως πρέπει να τους αναγνωρίσει κάποιος τουλάχιστον τρία σημαντικά πράγματα: α) Είναι πλήρως διαχωρισμένη η εκκλησία τους (οι μουλάδες) από το κράτος. Τέτοιο διαχωρισμό στην Ελλάδα ποτέ δεν καταφέραμε να πετύχουμε. Σε αυτό συνέβαλε τα μέγιστα η κάστα των στρατιωτικών που λόγω Κεμάλ, ήθελε πάντοτε ένα εκσυγχρονισμένο κράτος. β) Είναι αξιοκρατικός ο Δημόσιος Τομέας τους. Τι είναι εδώ στην Ελλάδα? Ακριβώς το αντιδιαμετρικά αντίθετο εκεί. Το Δημόσιό τους διορίζει κυρίως τους αριστούχους από τα Πανεπιστήμιά τους, τους οποίους συχνά επιμορφώνει (μεταπτυχιακά-διδακτορικά στο εξωτερικό) με κρατικές υποτροφίες.
Ουδέν καλόν αμιγές κακού θα λέγαμε αντιστρέφοντας. Η κάστα των στρατιωτικών, δεν αγαπάει τόσο τη Δημοκρατία, ενώ φροντίζει για την ανακύκλωση και ανανέωση των προνομίων της. Έτσι ο Ερντογάν, έκανε τη μεγάλη τομή, βάζοντας τις λαϊκές δυνάμεις ξανά μέσα στο παιχνίδι. Έξυπνος ων, δεν ακύρωσε τα όποια προνόμια της κάστας. Δεν έκλεψε από αυτούς τον πλούτο που έχουν. Αντίθετα μάλιστα. Εκείνο που έκανε είναι να περιορίσει την αντιδημοκρατική δράση τους. Βασίστηκε στο λαϊκό αίσθημα και έβαλε στο παιχνίδι την οικονομία της Ανατολίας. Δυνητικά αυτή η οικονομία (που σήμερα δεν φθάνει εκείνη της κάστας των στρατιωτικών ούτε στο 10%) έχει τεράστιες δυνατότητες γιατί περιλαμβάνει το εμπόριο της κεντρικής Ασίας και της Μέσης Ανατολής.
Δεν έκανε δλδ ο Ερντογάν αυτό που κάναμε εμείς εδώ παραδοσιακά: “Τώρα με το ΠΑΣΟΚ, θα τρώνε οι πράσινοι, ενώ μετά με τη ΝΔ, θα τρώνε οι γαλάζιοι αφαιρώντας από τους πράσινους την κουτάλα”… Τέτοια οικονομία δεν κάνουν οι Τούρκοι… Όποιος επισκευτεί προσφάτως την Ανατολία και την Κεντρική Τουρκία θα καταλάβει γιατί… Ενοποιημένα χτήματα τεράστια σε έκταση, γιγάντιοι συνεταιρισμοί, γερανογέφυρες, σύγχρονοι τρόποι γεωργικής παραγωγής, ποιοτικοί έλεγχοι κλπ. Για αυτό άλλωστε ότι γεωργικό καταναλλώνουμε λαίμαργα εδώ, έχει παραχθεί κυρίως εκεί και στο Ισραήλ…
Η ανάπτυξη, σημαίνει συγκεκριμένα πράγματα και οι ΝΔΣΟΚοι, έχουν αποδείξει ιστορικά ότι την εννοούν κλέβοντας τον δημόσιο κορβανά… Καμία σχέση δεν έχει η πολιτική τους με Ευρώπη, ενοποίηση, πολιτική ένωση κλπ. Το μόνο που θέλει ο κος Σαμαράς είναι να διαχειριστεί και να ροκανίσουν οι δικοί του το 1% που θα τους αναλογεί να διαχειριστούν απο τα 130 τόσα δίς €.
Μαρτίου 1, 2012 στις 9:20 πμ
kapetanios
Ermippos
στην παγκοσμιοποίηση δεν μπορεί να υπάρξει άλλη απάντηση από την παγκόσμια “επανάσταση”, δεν νομίζεις?
*
Ο γιωργάπης δεν ανήκει στους ευρωλιγούρηδες, είναι υπέρ της παγκόσμιας διακυβέρνησης… των αμερικανών, για το υπόλοιπο πασοκ η €λιγούρα τους δεν κρύβεται. Και θυμίζω ότι δυο ήταν τα κόμματα που ψήφησαν (ιδεολογικά) την ένταξη μας στην ΕΟΚ και σε αυτά δεν ήταν το πασοκ- αυτό ανακάλυψε την Ευρώπη μέσα από τα πακέτα Ντελόρ
και τα χρυσά κουτάλια.
Όσο για τον Αντωνάκη, αυτός πάσχει από διχασμό πολιτικής προσωπικότητας (κάτι που φάνηκε εξάλλου στα δυο αυτά χρόνια που ασχολείται ενεργά με την άσκηση της πολιτικής με τα ήξεις αφήξεις του) : από την μια ο ελληναράς που ήταν έτοιμος να εισβάλει στα Σκόπια κι απ την άλλη ο πρόεδρος ενός ευρωπαϊκού αστικού κόμματος που δεν έχει αποφασίσει ακόμη πόσο λαϊκό μπορεί και πρέπει να είναι .
Η ,μικρή ακόμη, αριστερά από μόνη της συγκεντρώνει/ χαρακτηρίζεται ιδεολογικά από έναν διεθνισμό(όχι με την έννοια ενός αποικιακού διεθνισμού αλλά με την έννοια του κοινωνικού πολιτικού διεθνισμού ) όσο όλα τα άλλα κόμματα μαζί.
Μαρτίου 1, 2012 στις 9:51 πμ
σχολιαστης
Στο σχόλιο του Έρμιππου, περιγράφεται αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα. Η αριστερά με την πολιτική της κάνει να φαίνονται υποφερτά τα κόμματα του δικομματισμού. Ούτε να τους πληρώνανε οι ΝΔΣΟΚ δεν θα τους πρόσφεραν τέτοια βοήθεια.
Αλλά γιατί εκπλήσσει αυτό; Και τα τρία κόμματα της αριστεράς, με όλες τους τις παραλλαγές έχουν βγει από την ίδια …μάνα, το ΚΚΕ. Η δύναμη της αριστεράς στην Ελλάδα είναι ένα ατυχές παράδοξο, γιατί εμποδίζει τις ζυμώσεις στον ευρύτερο κεντροαριστερό χώρο.
Αλλά περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Μια παλιοψήφος είναι, ας τη ρίξει ο καθένας όπου γουστάρει.
Μαρτίου 1, 2012 στις 10:11 πμ
σχολιαστης
Αγαπητέ Γιαννη-2, το “Όλους στείλτε τους στα αζήτητα.”, θα ήταν θαυμάσιο αν στη θέση τους υπήρχαν δημοκρατικές εναλλακτικές λύσεις. Στις συνθήκες αυτές είναι εξαιρετικά δύσκολο, σοβαροί άνθρωποι να θελήσουν να …εκτεθούν στον πολιτικό στίβο. Οπότε θα μείνουμε πάλι με τα δεύτερα.
Μαρτίου 1, 2012 στις 10:50 πμ
Βασίλης
“Η αριστερά με την πολιτική της κάνει να φαίνονται υποφερτά τα κόμματα του δικομματισμού”
Συμφωνώ εν μέρει. Ωστόσο:
Εάν κάποιος “φώναζε” κάτι τέτοιο την (παρελθούσα) εποχή της παντοδυναμίας του δικομματισμού, θα το εκλάμβανα ως μια ειλικρινή αγωνία για αλλαγή του (παλαιο-)δικομματικού συστήματος. Το να το “φωνάζει” ακριβώς την εποχή που ο δικομματισμός φυλλοροεί ανεξέλεγκτα (με την αριστερά να επωφελείται σε ποσοστά), είναι τουλάχιστον περίεργο.
Εάν λοιπόν όντως η (ελληνική) αριστερά είναι τόσο χάλια όσο περιγράφεται εδώ, τότε είναι λογικότερο να αντιστρέψουμε το θεώρημα ως εξής:
“αν μια τόσο χάλια αριστερά εξακολουθεί να φαίνεται ελκυστική στα μάτια του κόσμου, φανταστείτε πόσο αποκρουστικά είναι τα κόμματα εξουσίας και η πολιτική τους που κατάφεραν τον κόσμο να στραφεί σ’ αυτήν (την αριστερά)”.
Τώρα, πώς ακριβώς γίνεται κάποιος να αποτάσσεται μετά βδελυγμίας την αριστερά (που δήθεν στηρίζει το δικομματισμό), αλλά να στηρίζει συνειδητά αυτά τα (τρισχειρότερα) κόμματα δικομματικής εξουσίας που δημιούργησαν και γιγάντωσαν τα προβλήματα, αυτό μόνον ως οξύμωρο μπορώ να το ερμηνεύσω.
Μαρτίου 1, 2012 στις 10:54 πμ
Βασίλης
παρόραμα:
φυλλοροεί -> φυλλορροεί
Μαρτίου 1, 2012 στις 11:44 πμ
σχολιαστης
Βασίλη το ερώτημα είναι απλό. Θέλουμε την αριστερά να έρθει στην εξουσία;
Εχει λύσεις για τα ζητήματα δημοκρατίας και τα ζητήματα οικονομίας;
Οσο για τις απόψεις μου περί αριστεράς, τις γράφω στην καλύβα εδώ και χρόνια, ναι και προ κρίσης.
Οσο για τα κόμματα του δικομματισμού, δεν τα στηρίζω. Είναι σχήματα αποτυχημένα. Αυτό που προσπαθώ να ανιχνεύσω είναι πια επιλογή θα προκαλέσει τη λιγότερη ζημιά στον τόπο. Και ναι, αμφισβητώ την αξιολόγηση “τρισχειρότερα” διότι είναι δύσκολο να φτάσεις στο επίπεδο ζημιάς που το έχεις σίγουρο με την πολιτική της αριστεράς.
Μαρτίου 1, 2012 στις 12:51 μμ
nikiplos
Να προσθέσω για το θέμα της ΝτιαΝτόρας… ή αλλέως γνωστής κατά την προσφώνηση από τον πατέρα της Θεοδωρίτσας…
pourquoi αυτή βγήκε να μιλήσει και να εξαπολύσει μίδρους? Γιατί εις βάρος του κου Νικολούδη, ο οποίος κι όλας δεν μίλησε μέχρις ώρας?
1) Ο κος Νικολούδης μίλησε σαφώς για βολευτή. Επομένως μέχρι να μιλήσει, η σιωπή του, είναι ιδιαίτερα ύποπτη.
2) Η κα Ντόρα, τσίμπησε στο παιχνίδι των μίντια και του Σαγματοποιού… Το τσίμπημα και η αντίδραση χειροτέρεψε τα πράγματα…
Αντί να πει… “εγώ άκουσα για βουλευτή. Επομένως μέχρι να βγει το όνομά του καλύτερα να περιμένουμε”.
Μαρτίου 1, 2012 στις 1:55 μμ
zeppos
Δεν το ήξερε κανείς!!
“Ναι, όσο και αν ακούγεται απίστευτο για τα ελληνικά (και όχι μόνο) πολιτικά ειωθότα, ο Λουκάς Παπαδήμος έχει αποποιηθεί την πρωθυπουργική αποζημίωση: δεν έχει πάρει ούτε ένα ευρώ από τότε που ανέλαβε τα καθήκοντά του, τον περασμένο Νοέμβριο, και ούτε πρόκειται να πάρει……
Δεν παίρνει μισθό ο Παπαδήμος – ΔΕΝ ΤΟ ΗΞΕΡΑΝ ΟΥΤΕ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΤΟΥ“
Μαρτίου 1, 2012 στις 2:54 μμ
Vita
Ζέππο και ποιός το αποκάλυψε τώρα, στην πιο κατάλληλη στιγμή ; Και γιατί το αποκάλυψε; Το εκμυστηρεύτηκε σε κάποιον ο Παπαδήμος και αυτός το μαρτύρησε;
Μαρτίου 1, 2012 στις 2:58 μμ
Vita
@Σχολιαστή:
Σχολιαστή το ερώτημα είναι απλό. Θέλουμε το ΝΔΣΟΚ να έρθει (ΞΑΝΑ) στην εξουσία;
Εχει λύσεις για τα ζητήματα δημοκρατίας και τα ζητήματα οικονομίας;
Μαρτίου 1, 2012 στις 3:07 μμ
Ermippos
@Καπετάνιε
Η παγκοσμιοποίηση και η παγκόσμια επανάσταση είναι ένα πράγμα και ο ρεαλισμός είναι ένα άλλο. Ακόμη και αν είναι να γίνει μια τέτοια επανάσταση λοιπόν η κήρυξη της δεν θα μας κάνει την χάρη να συγχρονιστεί με τις δικές μας επείγουσες ανάγκες. Θα πάρει τον δρόμο της, θα κανονίσει τις προτεραιότητες της, θα εκτιμήσει τους κινδύνους και θα προχωρήσει με την ταχύτητα που την βολεύει. Στο μεταξύ εμείς θα έχουμε ψοφήσει της πείνας ή/και θα έχουμε φαγωθεί μεταξύ μας επειδή δεν μπορούμε να ανεχθούμε άλλη λύση πλην της δογματικά ορθής (για το δικό μας μυαλό, σε κάθε περίπτωση).
Και μετά ίσως θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι αυτό που λέμε παγκοσμιοποίηση δεν είναι καθόλου παγκοσμιοποίηση. Μια αλακάρτ κατάσταση είναι που απλώνεται τόσο, όσο χρειάζεται για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα αυτών που την ελέγχουν. Εκ των πραγμάτων σε αυτό το παιχνίδι που παίζεται χώρες σαν την δική μας έχουν όχι απλά μικρή αλλά μηδενική συμμετοχή και λόγο. Όπως και στην φυσική ισχύει η μετάθεση της ισχύος των φυσικών νόμων από την μια κλίμακα διαστάσεων στην άλλη έτσι και στην πολιτική. Ας περιοριστούμε λοιπόν στην εφαρμογή των νόμων του Νεύτωνα και ας αφήσουμε την φυσική των μεγάλων αποστάσεων στους Γερμανούς και τους Κινέζους με το 1 τρις εξαγωγές και στους Αμερικάνους με τα 400 δις στρατιωτικές (αμυντικές τις λένε) δαπάνες.
Στο μεταξύ θα μπορούσαμε να ζητήσουμε από τους Κινέζους εισαγωγείς που διεκδικούν τις αγορές μας και πνίγουν την (μη ανταγωνιστική σε σχέση με αυτούς ???) εγχώρια παραγωγή κάτι αντίστοιχο με την ασφαλιστική δική μας ενημερότητα και ας το αμφισβητήσουμε. Δεν θα έχουμε και πολύ άδικο. Στην συνέχεια ας πούμε στους διαμαρτυρόμενους εισαγωγείς να προσφύγουν στο ΣτΕ το οποίο σε 17 χρόνια θα τους δώσει μια οπωσδήποτε δίκαιη λύση. Η συμβολή μας έτσι στην ορθή ολοκλήρωση της παγκοσμιοποίησης θα είναι τεράστια. Και θα έχουμε βάλει και ένα λιθαράκι, παρά τις μικρές δυνάμεις μας προς την κατεύθυνσης της επανάστασης στην πράξη αφού θα ενισχύσουμε έμμεσα τους Κινέζους συντρόφους στην διεκδίκηση των βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων τους.
Μαρτίου 1, 2012 στις 3:08 μμ
ΣΑΘ
@ zeppos
Το διάβασα κι εγώ στα ΝΕΑ και ενθουσιάστηκα.
Όταν, (αμέσως μετά την ανάγνωση), το σχολίασα επαινετικά ενώπιον παρούσας μικρής ομήγυρης, κάποιος (άγνωστός μου) εξερράγη:
“Τι αποζημίωση να πάρει αυτός! Αυτός δεν είναι εκλεγμένος πρωθυπουργός και δεν δικαιούται αποζημίωση. Ρώτα καλύτερα να μάθεις”.
Τέτοια … μεγαλοψυχία λέμε! Τόσο ‘περίσσευμα καρδίας’!…
“Θα ρωτήσω”, είπα, και απεχώρησα.
Μαρτίου 1, 2012 στις 3:08 μμ
Vita
@ Ζέππο: μόλις άκουσα ότι απάντησε σε σχετική ερώτηση γερμανού- αν δεν κάνω λάθος- δημοσιογράφου. Μου λύθηκε η απορία !
Εύστοχη η ερώτηση του δημοσιογράφου
Μαρτίου 1, 2012 στις 3:13 μμ
Πάνος
Vita (2.58 μμ),
η σωστή απάντηση θα ήταν “ναι ρε συ, η αριστερά έχει αυτό κι αυτό το κυβερνητικό πρόγραμμα και θέλει να έρθει στην εξουσία για να το εφαρμόσει ΤΩΡΑ!”. Χωρίς κόμπλεξ.
Βλέπεις όμως ότι ΔΕΝ δίνεται αυτή η απάντηση, η σωστή. Προφανώς γιατί καθένας γνωρίζει ότι η αριστερά δεν είναι έτοιμη για τέτοιο βήμα. Οπότε, σου λέει ο άλλος, ΝΔΣΟΚ και ξερό ψωμί…
ΥΓ. Προσωπικά θεωρώ ότι μια κυβέρνηση της αριστεράς (με πρωθυπουργό κοινής αποδοχής, αν δεν θέλουν τον Κουβέλη ή αν δεν μπορεί ο Κουβέλης) θα ήταν ασυγκρίτως προτιμότερη από μια κυβέρνηση του ΝΔΣΟΚ. Αυτό το σενάριο θα πρέπει να το μελετήσουμε εμβριθώς…
ΥΓ 2. Όχι, το ΚΚΕ δεν παίζει – αφήστε το να βράζει ήσυχα στο ζουμί του…
Μαρτίου 1, 2012 στις 3:38 μμ
σχολιαστης
Κουβέλης & Τσίπρας στην εξουσία με την Αλέκα αξιωματική αντιπολίτευση. Ορέα!
Μαρτίου 1, 2012 στις 3:40 μμ
Πάνος
Γιατί ρε συ; Κέρατα έχουν οι άνθρωποι;
*
(Του Νίκου Αραπάκη, από το φ/μπ):
Τι κρίμα να μην εισπράττω 4-5-6 μισθούς, ώστε να χαρίσω τον έναν και να καταχωρηθώ στην ιστορία ως ευπατρίδης.
Μαρτίου 1, 2012 στις 3:44 μμ
Ενη
Φυσικά ,Πάνο ξέρεις οτι ελληνική Αριστερά δεν ειναι μόνο ο Τσίπρας και ο Κουβέλης, ειναι και πολλοι αλλοι οπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΜΕΤΩΠΟ του Αλαβάνου,.αλλες αριστερες πολιτικές ομάδες αυτόνομες, αναρχοαυτόνομες, αναρχικοι κ.α.
Οι οποίοι ειναι εξωκοινοβουλευτικές πολιτικές βέβαια δυνάμεις, ομως εχουν το πολιτικό τους ακροατήριο που κανείς δεν ξέρει τι θα πράξει στις εκλογές και περισσότερο δε εχουν απήχηση στη νεολαία.
Γι’ αυτό αυτή η επενάπαυση οτι αν βγάλουμε απ΄εξω ,ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, και ΚΚΕ, τότε εντάξει εξασφαλίσαμε δημοκρατία και οικονομική ανάπτυξη.
Μαρτίου 1, 2012 στις 3:51 μμ
Vita
Πάνο έχεις απόλυτο δίκιο! Λάθος μου! Εκεί που μας χρωστούσανε μας ζητάνε και ρέστα. Τα είδαμε τα καλλιμέντα τους (κρητική λέξη για τις προκοπές τους) των επι τριακονταετία (μόνο;) κυβερνώντων και τελικά είναι υπόλογη πάλι η αριστερά. Ορέοι!
Μαρτίου 1, 2012 στις 3:53 μμ
zeppos
@ΣΑΘ.. “Θα ρωτήσω”, είπα, και απεχώρησα
Ρώτησες;
Πάει τάχει παίξει ο κοσμάκης…
Οι μη εκλεγμένοι δεν πλερώνονται δηλαδής!!!
.. Γι’αυτό κραυγάζουν πλείστοι να πάρει το κουβέρνο μια ομαδάρα εξωκοινοβουλευτικών του πνεύματος και της ηθικής…
Μαρτίου 1, 2012 στις 4:10 μμ
Πάνος
Ένη,
βάλε σε παρακαλώ πολύ στη σούμα της αριστεράς και τους πασόκους που αποχώρησαν, προς το παρόν τουλάχιστον, και ψάχνονται. Αυτοί θα κρίνουν το παιγνίδι, ενώ το ΝΔΣΟΚ κάνει ότι μπορεί για να τους ξαναμαζέψει στο μαντρί. Σε πολιτική βάση, λέγοντας δηλαδή ότι οι άλλοι (η αριστερά) είναι πιο επικίνδυνοι από εμάς!
Αυτοί οι άνθρωποι είναι η μεγάλη και κρίσιμη πολιτική μάζα και άσε τους Αλαβάνους και τις ΑΝΤΑΡΣΥΕΣ στην ησυχία τους, μαζί με το ΚΚΕ
Μαρτίου 1, 2012 στις 4:12 μμ
Πάνος
…και να μη ξεχνάμε: η χώρα έχει ανάγκη από ένα σοβαρό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα – κι άλλο ένα δεξιό, τα οποία θα αντικαταστήσουν το ΝΔΣΟΚ.
Μαρτίου 1, 2012 στις 4:53 μμ
ΣΑΘ
@ zeppos
Δεν ήταν αρκετά σαφές ότι του το είπα ειρωνικά;
Γράφετε:
“… Γι’αυτό κραυγάζουν πλείστοι να πάρει το κουβέρνο μια ομαδάρα εξωκοινοβουλευτικών του πνεύματος και της ηθικής…”
Αν είναι “του πνεύματος και της ηθικής”, λίγο το κακό!
Ελόγου μου, πάντως, δεν έχω μιλήσει για κάτι τέτοιο, αλλά για κάτι εντελώς διαφορετικό.
Για την περίπτωση που σας έχει διαφύγει, δείτε τα σχόλιά μου στο:
https://panosz.wordpress.com/2012/01/13/sxoliasths-papadimos-tsipras/
Μαρτίου 1, 2012 στις 4:58 μμ
zeppos
Η βάση για ένα σοβαρό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα με προοπτική να “αρπάξει από τα μαλιά την κατάσταση”.. είναι το τρίο Παπακωνσταντίνου – Ραγκούσης – Μόσιαλος με σπόνσορα τον ΓΑΠ..
Μαρτίου 1, 2012 στις 5:07 μμ
Ενη
Πάνο, παρ’ ολο που δεν συνηθίζεις την Αραμαικη, για εξήγησέ μου τι εννοει η φράση:
“Σε πολιτική βάση, λέγοντας δηλαδή ότι οι άλλοι (η αριστερά) είναι πιο επικίνδυνοι από εμάς”
Για κάντο πιο λιανά, (πενηνταράκια που λένε).
Μαρτίου 1, 2012 στις 5:13 μμ
Ενη
Καθώς επίσης τι σημαινει αυτό:
“τους πασόκους που αποχώρησαν, προς το παρόν τουλάχιστον, και ψάχνονται. Αυτοί θα κρίνουν το παιγνίδι, ενώ το ΝΔΣΟΚ κάνει ότι μπορεί για να τους ξαναμαζέψει στο μαντρί”
δηλαδή η ΝΔ πασχίζει να επιστρέψουν οι πασοκοι στο ΠΑΣΟΚ;;;;;
Μαρτίου 1, 2012 στις 5:16 μμ
Ενη
Ε, οχι και απο τα μαλλια, Ζεππο.
Η σωστή εκφραση ειναι να πιάσει ” τον ταυρο απο τα κέρατα”
Μαρτίου 1, 2012 στις 5:25 μμ
zeppos
H “αναδιάρθρωση” και Η “μεταρύθμιση” είναι θηλυκά και σαν τοιούτα χρήζουν μαλιοτραβήγματος..
Μαρτίου 1, 2012 στις 5:27 μμ
zeppos
Δεν υπάρχει σεξιστικόν υπονοούμενον φιλτάτη στο από πάνου…
Μην μας απαραξηγείς
Μαρτίου 1, 2012 στις 5:48 μμ
Ενη
Ζέππος, no problem. Χα.
Μαρτίου 1, 2012 στις 5:55 μμ
Ενη
Και για να μην πελαγοδρομουμε, Πάνο, σε αστοχες ερωτο-αποκρίσεις, το ζητούμενο ειναι
Θέλουμε να μας κυβερνήσει η Αριστερά (η συγκεκριμένη ομως) που εχει διακηρυγμένους συγκεκριμένους πολιτικούς στόχους;
Ναι η οχι; και οχι μια αόριστη Αριστερά που αν πάρουμε για παράδειγμα το ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ και τη ΔΗΜΑΡ, εχουν εντελώς αποκλίνουσες απόψεις σε σημαντικά θέματα.
Κατόπιν αυτού ποιά η χρησιμότης μιας συζήτησης;
Σε ο,τι αφορά τις δημοσκοπήσεις ειναι μάλλον χάσιμο χρόνου να απασχολειται κανείς μ΄αυτές, μόνο η κάλπη ξέρει.
Μαρτίου 1, 2012 στις 6:40 μμ
Πάνος
Ναι, γιατί όχι;
Προσωπικά μπροστά στο δίλημμα ΝΔΣΟΚ ή αριστερά, δεν έχω καμιά δυσκολία επιλογής. Αν εσύ προτιμάς τον Σαμαρά πρωθυπουργό, ψήφισε… ΠΑΣΟΚ.
Μαρτίου 1, 2012 στις 7:17 μμ
Στάθης Δ
Επειδή τα κουκιά δεν βγαίνουν για τον επόμενο γύρο και η, έως τώρα ξορκισμένη, συνεργασία είναι αναπόφευκτη, πρέπει να το στήσουμε και όρθιο
Καλοί και κακοί λοιπόν, με αδρά χαρακτηριστικά* στα βήματα του Μπρέχτ. Τo σκηνικό στήθηκε, και ο μπαμπούλας εφευρέθη: “Χρεωκοπία, εξοδος από την ΕΕ, επιστροφή στην δραχμή, άδεια ράφια, θα σας καεί το βίντεο κ.λπ κ.λπ”
Το πόσο θα κρατήσει η λυκοφιλία** και οι αμφίπλευρες υπονομεύσεις, το αν θα χρειασθούν τσόντες (πατριωτικές ή εξημερωμένων “αριστερών”) και τι ανταλλάγματα θα ζητηθούν, το αν ο συνδυασμός δύο ανίκανων, άχρηστων και επικίνδυνων ηγετικών ομάδων και των αντίστοιχων κομματικών υποτακτικών οδηγεί σε “κάτι το καλόν και λειτουργικόν”, μένει να φανεί
Αν μη τι άλλο, δεν θα πλήξουμε σ’ αυτήν την χώρα
* Κυρίως για όσους από τους οπαδούς έχουν μείνει στα μέχρι προ ετός αναθέματα “Το κακό ΠΑΣΟΚ” ή “Η κακιά ΝΔ”
Στο κάτω κάτω θα πρέπει και αυτοί να μπορούν να σταθούν στα καφενεία, διαδικτυακά ή παραδοσιακά, όταν θα κληθούν να υπερασπισθούν το “κυβερνητικό έργο” από τους έως τώρα κομματικούς αντίπαλους και μέλλοντες συνεταίρους.
Δύσκολες εποχές για οπαδούς, υποθέτω πώς η “θυσία” μπρός στον υπέρτατο εθνικό σκοπό της σωτηρίας του τόπου θα τους γλυκάνει τον πόνο. Τουλάχιστον για αυτούς που θα εισπράξουν μόνο τα κομματικά εύσημα αλλά θα υποστούν και τα συμπαρομαρτούντα (ανεργία, φόρους, μειώσεις). Για μερικούς άλλους, που το χάπι θα χρυσωθεί, δεν ανησυχώ
** Ο Σαμαράς εχει διακηρύξει πολλές φορές ότι με το που θα πάρει την εξουσία θα κάνει “μία και μοναδική” εξεταστική. Για το πώς και γιατί οδηγηθήκαμε στο ΔΝΤ. Περίεργος είμαι να δώ το τι θα γίνει, ή μάλλον, πιά τεχνική κυβίστησης θα επιλεγεί από τους προεδρικούς φίλους και συμβουλάτορες
Επίσης έχει μιλήσει για ουσιαστικό πόθεν έσχες από το 74 και μετά. Ελπίζω να μην έχει την ίδια τύχη με την προεκλογική δέσμευση ΠΑΣΟΚ περί αλλαγής (εδώ γελάμε…) του εκλογικού νόμου
Μαρτίου 1, 2012 στις 7:20 μμ
δεξιος
To αρχικό ΠΑΣΟΚ ήταν αριστερά παρ ότι διάφοροι σήμερα το αρνούνται.Για την ακρίβεια τη δεκαετία του 80 με τον ψυχρό πόλεμο στο απόγειό του και μάλιστα στην τελική φάση που κέρδιζαν οι Αμερικανοί δεν υπήρχε καμμία κυβέρνηση στην Ελλάδα που θα μπορούσε να κάνει πιο αριστερή πολιτική.
Σήμερα τα δεδομένα είναι εντελώς διαφορετικά και η Ελλάδα δεν έχει γεωπολιτική σημασία και μπορεί να φύγει από τις συμμαχίες που έχει και να αναζητήσει την τύχη της όπου θέλει.
Ευρωζωνική χώρα πάντως και αριστερή κυβέρνηση δεν συμβιβάζονται όσο και να χτυπιέται ο Κουβέλης ο οποίος αν εκλεγεί είναι ο επόμενος “λεφτά υπάρχουν”.
Μαρτίου 1, 2012 στις 7:37 μμ
Vita
Δεξιέ το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν ποτέ αριστερά. Μπορεί να είχε φρασεολογία αριστερή αλλά εφήρμοσε ανέκαθεν δεξιές πολιτικές. Αντί να καταργήσει παλιά τζάκια δημιούργησε νέα.Δηλαδή σε ποιό ακριβώς σημείο ήταν αριστερά;
Μαρτίου 1, 2012 στις 7:41 μμ
δεξιος
Στη διεύρυνση του δημόσιου τομέα της οικονομίας τη δεκαετία του 80.
Αντιστρέφω το ερώτημα : τι παραπάνω θα έκανε μια “πραγματική” κυβέρνηση της αριστεράς την εποχή του Ρόναλντ Ρήγκαν για να ξέρουμε και για ποιά εποχή μιλάμε.
Μαρτίου 1, 2012 στις 8:44 μμ
bas
panos
Βλέπω ότι υποστηρίζεις μια κυβέρνηση αριστερών (Συριζα, Δημαρ κ.λ.π.)
Συμφωνώ μαζί σου:Οπως τώρα λέει σε όλα όχι, όταν γίνει κυβέρνηση θα λέει σε όλα ναι. Εύκολη δουλειά…
Μαρτίου 1, 2012 στις 9:10 μμ
σχολιαστης
http://www.tovima.gr/files/1/2012/03/01/syriza.pdf
Μαρτίου 1, 2012 στις 9:12 μμ
σχολιαστης
Και η κατακλείδα.
η Αριστερά που παλεύει για να ανατρέψει αυτό το άδικο
σύστημα, η Αριστερά που ανοίγει νέους δρόμους προς τον σοσιαλισμό. Γιατί, σε όλους αυτούς τους αγώνες η Αριστερά πρέπει να αφήνει το οραματικό της αποτύπωμα για μια άλλη κοινωνία, να πλάθει το αυριανό, σοσιαλιστικό, αντιπαράδειγμα στον καπιταλισμό.
Μαρτίου 1, 2012 στις 10:01 μμ
Πάνος
Nobody is perfect…
Μαρτίου 1, 2012 στις 10:17 μμ
Πάνος
bas,
για να είμαστε ακριβείς, η πολιτική μου σκέψη είναι περισσότερο πολύπλοκη. Επιβεβαιώνω, ωστόσο, ότι από μια νέα κυβέρνηση της κλεπτοκρατίας/ κομματοσκυλοκρατίας του ΝΔΣΟΚ προτιμώ μια κυβέρνηση της αριστεράς.
Από εκεί και πέρα τα πράγματα αρχίζουν να δυσκολεύουν, οπότε η παρακολούθηση είναι προαιρετική
Μαρτίου 1, 2012 στις 10:28 μμ
Vita
@ δεξιό : Αντιστρέφεις ένα ερώτημα που έχει μια ρεαλιστική απάντηση με ένα ερώτημα που έχει μια υποθετική απάντηση. Ακόμη όμως και όπως τα λες να ήταν η δική μου άποψη είναι ότι το μειζον πρόβλημα δεν ήταν ΜΟΝΟ το μέγεθος του δημοσίου. (Εν τέλει δεν ήταν δα και τόοοοσο τεράστιο όσο θέλανε να πιστεύουμε) . Ήταν η δομή του, η διάρθρωση του, η αποτελεσματικότητά του, η διαφθορά που το διέτρεχε και που πιστεύω ότι μια αριστερή κυβέρνηση δεν θα το άφηνε να εξελιχθεί στο Δημόσιο που ζούσαμε όλα αυτά τα χρόνια. Έτσι και για αυτόν ακόμη το λόγο που εσύ το τοποθετείς στην αριστερά, το ΠΑΣΟΚ δεν υπήρξε ποτέ αριστερό κόμμα κατά τη γνώμη μου.
Μαρτίου 1, 2012 στις 10:47 μμ
δεξιος
Aντιθέτως το ΠΑΣΟΚ ήταν το καλύτερο αριστερό κόμμα που θα μπορούσαμε να έχουμε.
Τι ακριβώς νομίζεις ότι σήμαινε επί Ανδρέα αριστερή κυβέρνηση στα Βαλκάνια;
Τσαουσέσκου,Χότζα,Ζίβκωφ.
Μαρτίου 1, 2012 στις 10:50 μμ
Πάνος
Ναι αλλά εμείς (επί Ανδρέα) είμεθα Σουηδοί, κατά βάθος…
Μαρτίου 1, 2012 στις 10:59 μμ
σχολιαστης
Είναι θλιβερό να έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα σε δυο λύσεις …ατελέσφορες.
Η μία λύση έχει ενσωματωμένη όλη την παρακμή της μεταπολίτευσης και η άλλη έχει ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά που είναι τόσο επικίνδυνο να ενθαρρύνονται δια της ψήφου. *
Τι να διαλέξεις είναι δύσκολο να το αποφασίσεις. Τίποτα δεν θέλεις, τίποτα απο αυτό το χάλι δεν σου αξίζει. Πιο εύκολο είναι να απορρίψεις τα παιδιά και τα εγγόνια του Ζαχαριάδη.
Η Ελληνική δημοκρατία έχει κάνει μεγάλο δρόμο για να επιτρέψουμε να κακοπέσει τόσο πολύ. Ελπίζω οι πληγές που θα ανοίξουν με αυτές τις εκλογές της απελπισίας να μην μας οδηγήσουν στου κακού τη σκάλα.;-)
Μαρτίου 1, 2012 στις 11:02 μμ
σχολιαστης
Για προσπάθησε δεξιέ να θυμηθείς τις αγάπες του γέρο Καραμανλή με το Ζίφκωφ.
Δίκιο είχε ένας θείος μου που έλεγε ότι ο Καραμανλής τη δεκαετία του 70 έχει βάλει τους κομμουνιστές σε όλα τα πόστα.
Μαρτίου 1, 2012 στις 11:04 μμ
Πάνος
Εδώ που τα λέμε, καθένας μπορεί να επιλέξει ένα κόμμα που δεν έχει μπλεχτεί με την εξουσία, τη διαπλοκή και το χρήμα και το οποίο είναι 100% με ευρωπαϊκό προσανατολισμό – άρα ουδεμία σχέση με Ζαχαριάδη
Μαρτίου 1, 2012 στις 11:22 μμ
σχολιαστης
Μαρτίου 1, 2012 στις 11:27 μμ
Πάνος
Σιγά ρε σχο μη δω 7 λεπτά βίντεο χωρίς να ξέρω περί τίνος πρόκειται… Πες το με δυο λόγια…
Μαρτίου 1, 2012 στις 11:32 μμ
σχολιαστης
Καλά!
http://tvxs.gr/news/ellada/binteo-kontra-xoynti-kai-gioynker-gia-thema-toy-epitropoy
Μαρτίου 1, 2012 στις 11:37 μμ
σχολιαστης
Δείχνει πως επιτίθεται ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ και προσβάλει το Γιουνκέρ.
Αν τσακώνεται με ανθρώπους που είναι σε επιτελικές θέσεις στην ΕΕ, που θα βρεί τα ποσά για να χρηματοδοτήσει το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό;
Μαρτίου 2, 2012 στις 7:19 πμ
Vita
Ενώ μέχρι τώρα που τους γλύφουν τα είδαμε τα χαΐρια μας…
Μαρτίου 2, 2012 στις 9:29 πμ
Στάθης Δ
Στον «πάγο» οι τροπολογίες για την άρση του απορρήτου
Οι απόντες 90 και η (μονίμως) απούσα αριστερά ή
“To τάξιμο δεν πειράζει, το δώσιμο πειράζει”
Παπαϊωάννου: “δεν πρέπει να νομοθετούμε εν θερμώ, επειδή υπήρξε ένα γεγονός το οποίο προκάλεσε θλίψη σε όλους μας, αλλά δεν μπορώ από την άλλη να δεχθώ αυτό που γίνεται στα ΜΜΕ, δηλαδή μια ολομέτωπη ισοπεδωτική και άδικη επίθεση κατά της πολιτικής και των πολιτικών”
Σημειώνεται, ότι στην συζήτηση επί της τροπολογίας ουδείς εκ των 90 υπογραφόντων δεν παραβρέθηκε στην αίθουσα της Ολομέλειας ώστε να υπερασπιστεί την συγκεκριμένη διακομματική (με εξαίρεση τα κόμματα της Αριστεράς) πρωτοβουλία
Μαρτίου 2, 2012 στις 11:22 πμ
Ενη
Πάνο, μόλις ειδα τώρα την απάντησή σου, (σχολιο σου 1/2 6,40μμ) και δεν εχω διαβάσει ακόμα ολα τα παρακάτω, ομως
Oταν λέω για συγκεκριμένη Αριστερά εννοώ οτι πρέπει να διαλέξεις αυτό το συγκεκριμένο Αριστερό κόμμα, οπως παρουσιάζεται με την πολιτική του ατζέντα και τους στόχους του, για ολα τα θέματα.
Για παράδειγμα “έπιλέγω το ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, η τη ΔΗΜΑΡ, η το ΚΚΕ (για να περιορισθούμε στα κοινοβουλευτικά) επειδή ειμαι σύμφωνος με το πρόγραμμάτου”.
Αυτό εννοώ “συγκεκριμένο” να κατονομασθεί.
Οπως εσύ κατονομάζεις για μένα ενα συγκεκριμένο κόμμα (αποψή σου) το ιδιο πρέπει να κάνεις κι΄εσυ για την δική σου προτίμηση. Αλλιως αοριστικολογουμε….αενάως.
Μαρτίου 2, 2012 στις 11:39 πμ
σχολιαστης
Μα Ενη, ο Πάνος είναι μέλος των Ο-Π. Αρα το τι θα ψηφίσει είναι προφανές.
Μαρτίου 2, 2012 στις 11:56 πμ
Ενη
Σχολιαστή, ναι ομως
ο Πάνος εχει πει (αν δεν κάνω λάθος), οτι τους ΟΠ δεν τους συγκαταλέγει στις αριστερές δυνάμεις του τόπου.
Ομως πιο πάνω υποστηρίζει οτι η επιλογή του κλίνει προς την Αριστερά του τόπου, χωρίς να κατονομάζει το ακριβές κόμμα, αρα τι να υποθέσει κανείς;
Αντιφάσεις; Η απλά “δίνει οδηγίες προς ναυτιλλομένους” μιας και η δική του επιλογή ειναι …δεδομένη;
Μαρτίου 2, 2012 στις 12:06 μμ
σχολιαστης
Ολα τα έχει …κατανομάσει. Από αυτά που λέμε αριστερά αφήνει στην άκρη το ΚΚΕ και κρατάει τα δυο άλλα.
Αυτός τον έχει δέσει το γαιδαρό του γιατί ξέρει σίγουρα τι θα ψηφίσει.
Εμεις οι ανέντακτοι …σοσιαλδημοκράτες να δούμε τι θα ψηφίσουμε, γιατί είναι τόσο χάλια τα πράγματα που σού ‘ρχεται να ξεράσεις με όλους αυτούς τους αριβίστες που ηγούνται.:lol:
Μαρτίου 2, 2012 στις 2:03 μμ
Πάνος
Ένη,
ο σχολιαστής… με κάλυψε. Προσθέτω μόνο ότι οι ΟΠ επιδιώκουν μετεκλογική συνεργασία με όλα τα κόμματα του δημοκρατικού φάσματος. Όταν με το καλό το ΝΔΣΟΚ αντικατασταθεί από κόμματα σοβαρά, ευρωπαϊκά και όχι μεσανατολίτικες μαφίες κομματόσκυλων, πολύ ευχαρίστως να κάνουμε συζήτηση για συνεργασία και με αυτά.
ΥΓ. Τα πράγματα στο Μάντσεστερ πήγαν πολύ καλά, προς το παρόν. Η όμορφη σε χαιρετάει
Μαρτίου 2, 2012 στις 3:29 μμ
Ενη
Πρώτα η ομορφη.
Χαιρομαι για την εξέλιξη, να μου την ξαναματαφιλήσεις.
Και τώρα τα άλλα.
Δειτε πως ο ορθολογισμός υπερισχύει εν τέλει στίς πάσης φύσεως εμμονές.
http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=2145047
Ειδαν κι΄αποειδαν οι γερμανο-γάλλοι και ολη η γραφειοκρατία των Βρυξελλών, οτι οι λύσεις που επεβλήθησαν μονομερώς, μετρα λιτότητας, ανακυκλώνουν το πρόβλημα.
Ετσι αποφάσισαν επιτέλους οτι μόνο με αναπτυξιακούς στόχους, σε ολη την Ευρώπη, θα μπορέσει να αναπνεύσει η ευρωπαικη κοινότητα. Οπως βέβαια και η Ελλάδα.
Γιατί δεν γλυτώνουν τελικά ουτε οι βορειοευρωπαιοι, η κρίση χρέους ειναι γενικό ευρωπαικο πρόβλημα.
Κάτι παρόμοιο ειχα γραψει εδω προ ημερών,οτι σιγά σιγά αλλάζει η νοοτροπία των εταίρων μας, αλλά μην θεωρηθεί οπως εκεινο το γνωστό “δεν σας τόλεγα εγώ;”, επειδή μαζι ,με μένα το “ειχαν πει” και μερικά εκατομμύρια ευρωπαίοι. Χα.
Μαρτίου 2, 2012 στις 3:37 μμ
Ενη
Πάνο, ο Σχολιαστής πέταξε τη μπάλα στην εξέδρα. Αλλά αντε δεν πειράζει ,επειδή ειναι ο μετριοπαθέστερος και ψυχραιμότερος σχολιαστής που ειναι θετικό για ……συζητήσεις.
Μαρτίου 2, 2012 στις 9:25 μμ
Γιάννης - 2
Thursday, March 01, 2012 1:21 PM
Subject: Ολη η συνέντευξη ποταμός του Αδαμάντιου Πεπελάση στο περιοδικό “ΜΟΝΟ”, κόλαφος για τους Γιώργο και Ανδρέα Παπανδρέου και Βενιζέλο!
25-02-2012
Την ημέρα που η Αθήνα υποδεχόταν το χιόνι, συναντήσαμε τον Αδαμάντιο Πεπελάση στο καταφύγιο του στη Φιλοθέη.
Διαπρεπής οικονομολόγος, χρόνια καθηγητής σε αμερικανικά πανεπιστήμια και με μακρά θητεία στη διοίκηση τραπεζών, είχε το προνόμιο να διατελέσει συνεργάτης και φίλος όλων σχεδόν των πρωθυπουργών της Μεταπολίτευσης.
Τους έζησε όλους από κοντά, τους συμβούλευσε και συγκρούστηκε μαζί τους. Ο ίδιος αρνήθηκε τη θέση του βουλευτή επικρατείας που του πρότεινε τόσο ο Κ. Καραμανλής όσο και ο στενός φίλος του, Α. Παπανδρέου. Η μαρτυρία του 90χρονου σήμερα διανοούμενου οικονομολόγου έχει διπλή σημασία. Αφενός, ξεκαθαρίζει το νέο οικονομικό και πολιτικό τοπίο που διαμορφώνεται. Αφετέρου, στο δεύτερο μέρος της κουβέντας μας, καταθέτει ενώπιον της ιστορίας, τις κρίσεις του για τις πολιτικές προσωπικότητες που σφράγισαν τη μεταπολιτευτική κακοδαιμονία μας. Ο λόγος του έχει ιδιαίτερη βαρύτητα καθώς δεν προέρχεται από έναν αριστερό διανοούμενο με την κλασική έννοια του όρου, αλλά από έναν φιλελεύθερο που βρισκόταν πολύ κοντά αλλά και τόσο μακριά από τα δώματα της εξουσίας. Η συνέντευξη ποταμός που μας παραχώρησε, σε μεγάλο βαθμό είναι απολογητική αλλά και απολογιστική. Αποδομεί εκ των έσω τον μύθο που περιέβαλλε τα πρόσωπα της νεότερης ελληνικής ιστορίας, απευθύνοντας ένα δριμύ κατηγορώ με βαρύτατους χαρακτηρισμούς στους δυο μοιραίους της οικογένειας Παπανδρέου με την οποία συνδεόταν φιλικά μέχρι λίγα χρόνια πριν. Τα ερωτήματα που θέτει είναι αμείλικτα και δεν γίνεται να μείνουν αναπάντητα.
Εσείς δεν υπήρξατε ποτέ ένας τυπικός οικονομολόγος. Πάντα υπήρχε η διάσταση του πολιτισμού στη σκέψη και τη δράση σας. Οι άνθρωποι των καιρών μας βλέπουν ως ασυμβίβαστες αυτές τις δυο ενασχολήσεις, την οικονομία και τον πολιτισμό. Πώς συμβιβάζεται το προφίλ του οικονομολόγου με τις πολιτιστικές αγωνίες;
Νομίζω ότι αυτή η διάσταση της προσωπικότητάς μου αφενός με ζημίωσε προσωπικά, αλλά αφετέρου με βοήθησε στην κατανόηση και την ερμηνεία των κοινωνικών παραμέτρων στα οικονομικά. Οι οικονομολόγοι ποτέ δεν είχαν σχέση με τις τέχνες και τα γράμματα και όσοι είχαν τέτοιες ευαισθησίες ήταν πάντα εξαιρέσεις. Ο Κέινς, ανεξάρτητα από τη γνώμη που έχεις για την οικονομική θεωρία του, ζούσε χάριν της τέχνης. Και ο Άνταμ Σμιθ, αν τον διαβάσεις προσεκτικά, θα δεις ότι μιλάει για την αγωνία του ανθρώπου να κατανοήσει τους λόγους της ύπαρξής του. Πόσο μάλλον ο Μαρξ. Νομίζω ότι το μοντέλο του παραδοσιακού οικονομολόγου, όπως το γνωρίσαμε από τον 19ο αιώνα και που αναζητούσε τους τρόπους παραγωγής και αύξησης του πλούτου με τις λιγότερες δυνατές θυσίες, έχει τελειώσει.
Ο νέος οικονομολόγος που υπαινίσσεστε τι χαρακτηριστικά θα έχει;
Ο νέος οικονομολόγος που τώρα αναδύεται σιγά σιγά, όχι στην Ελλάδα όμως, θα πρέπει να βρει τις απαντήσεις στα θεμελιώδη ερωτήματα: Πως συμβιβάζεται η άνοδος της κοινωνικής δυσχέρειας με την αύξηση του πλούτου; Γιατί σήμερα που ο κόσμος παράγει περισσότερο υλικό πλούτο από ποτέ, τα νοσοκομεία όμως είναι γεμάτα από δυστυχισμένους ανθρώπους; Αυτό είναι το στοίχημα για τους νέους οικονομολόγους. Στην Ελλάδα είμαστε ακόμη δέσμιοι μιας πίστης στο ψεύτικο όραμα της Μεταπολίτευσης, να κάνουμε εύκολα και γρήγορα λεφτά.
Υφίσταται σήμερα μια τέτοια τάση σε κάποια πανεπιστήμια ή οικονομικές σχολές;
Υφίσταται, αλλά ακόμη μόνον ως τάση. Στο Λονδίνο, το Warwick, τα πανεπιστήμια της Ανατολικής Αμερικής και πολλά άλλα στις ΗΠΑ αρχίζουν και δημιουργούν έδρες που προσελκύουν νέους καθηγητές που ειδικεύονται σ’ αυτή την κατεύθυνση. Είναι μια ελπίδα αυτή η τάση, αλλά δεν ξέρω που θα καταλήξει. Σημασία έχει να ενσφηνωθεί γερά στην καρδιά της οικονομικής θεωρίας αυτή η κοινωνική διάσταση.
Βλέπετε να προδιαγράφεται συνολικότερα το τέλος μιας εποχής;
Νομίζω ότι το τέλος εποχής θεωρητικά έχει ήδη επέλθει. Διότι η εποχή αυτή που πρόσφερε τεράστιο πλούτο, υλικά αγαθά και την ωραία ιδέα της προόδου και της ανάπτυξης, πρόσφερε παράλληλα και τον ανθρώπινο πόνο.
Και κυριάρχησε το άγριο μοντέλο του Φρίντμαν και της Σχολής του Σικάγο.
Ο Φρίντμαν και η σχολή του ήταν μια πολύ αυστηρή και έντιμη ανάγνωση της αμερικανικής οικονομίας της εποχής. Όμως σε αυτή την ανάλυση δεν υπήρχαν τα ουμανιστικά στοιχεία που σήμερα τα θεωρούμε απαραίτητα νια μια ανθρώπινη και αποτελεσματική οικονομική δραστηριότητα. Ο Φρίντμαν ήταν μεγάλος δάσκαλος. Εμάς δεν μας έφταιξε κανένας Φρίντμαν. Στη Μεταπολίτευση δεν πήραμε τον δρόμο ούτε του φιλελευθερισμού ούτε του νεοφιλελευθερισμού. Πήραμε το δρόμο του ελευθερισμού. Για τη λεηλασία του πλούτου από φιλελεύθερους και σοσιαλιστές στην Ελλάδα δεν φταίει ούτε ο Φρίντμαν ούτε ο Μαρξ. Δεν πρέπει να κρίνουμε κανέναν στοχαστή ή συγγραφέα με βάση τα αισθήματα που προκαλεί σήμερα. Εγώ λέω στους φιλελεύθερους, φανταστείτε να μην είχε γεννηθεί ο Μαρξ. Πόσο φτωχότερος θα ήταν ο κόσμος. Η δαιμονοποίηση της θεωρίας είναι μεσαιωνική πρακτική, είτε προέρχεται από αριστερά είτε από δεξιά.
Ο Μαρξ βλέπουμε σήμερα να επικαιροποιείται εκατέρωθεν. Γίνεται επιλεκτική χρήση του και από τους φιλελεύθερους και από τους μαρξιστές διανοούμενους.
Ο Μαρξ ήταν δυτικός διανοούμενος και προχώρησε την οικονομική και κοινωνική σκέψη λίγο πιο πέρα. Εάν ο Μαρξ δεν πέσει στα χέρια ανόητων ανθρώπων, εκατέρωθεν όπως σωστά το είπατε, στον νέο κόσμο έχει σοβαρό λόγο η παρουσία του. Τα τελικά συμπεράσματα και οι υποθέσεις του Μαρξ βασίζονται στην ερμηνεία και στη διάσταση της ανθρώπινης αγωνίας για ζωή. Κάτι που δεν αφορά βέβαια τους οικονομολόγους από τα MIT και τα Harvard. Κάποτε ο οικονομολόγος, έως και τον Β’ Παγκόσμιο, ήταν η έκφραση της αγωνίας, ο διανοούμενος της κοινωνίας. Μετά όμως, όταν ο πλούτος επέπεσε με τεράστιους γδούπους επί της κοινωνίας, μεταλλάχθηκε.
Και τώρα έχουμε τους τραπεζίτες στην εξουσία.
Ναι, υπάρχει όμως μια διαφορά ανάμεσα στους Έλληνες και τους ξένους τραπεζίτες. Στην Ευρώπη και την Αμερική οι τραπεζίτες δεν έχουν γίνει θεσμοί, ενώ στην ιστορία μας, συνήθως, ο τραπεζίτης έπαιζε ρόλο θεσμικό που δεν ήταν εύκολο ή επιθυμητό για την πολιτική εξουσία να τον αφαιρέσει. Βέβαια, εγώ δεν νομίζω ότι ο τραπεζίτης Παπαδήμος θα μας βγάλει από την περιπέτεια, γιατί κυρίως βλέπει αυτά που λέγαμε πριν. Όμως στη δική μας περίπτωση δεν είναι καθόλου οικονομικό το ζήτημα. Πώς να τους εξηγήσεις ότι το υψηλότερο ΑΕΠ δεν μας ενδιαφέρει αν δεν συνεπάγεται πραγματική ανάπτυξη, αν δεν σκεφτόμαστε δηλαδή την ποιότητα και το περιεχόμενο του.
Μπορούσαμε να αποφύγουμε το Μνημόνιο;
Ναι, ναι, ναι…Το πιστεύω αν και δεν έχω τρόπο να το αποδείξω. Μπορώ όμως να καταθέσω τη διαίσθησή μου από την εξέταση του θέματος. Ό,τι λέω είναι προσωπικές εντυπώσεις. Ο Γ. Παπανδρέου, ο οποίος έδωσε χίλια δυο δείγματα της ανεπάρκειάς του να κυβερνά μια χώρα, για κάποιους λόγους που υποπτευόμαστε μερικοί από μας, έπρεπε να προσφέρει όσα του ζήτησαν ως αντάλλαγμα για αυτά που έλαβε στη δωροθήκη του, προτού καν γίνει πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Εγώ δεν μπορώ να το τεκμηριώσω πλήρως, αλλά εν μέρει το τεκμηριώνω. Πώς αλλιώς ερμηνεύεται η πολιτική συμπεριφορά του; Εμένα δεν με καλύπτει η ερμηνεία ότι ήταν μόνο ανοησία και απερισκεψία. Μπορεί να ήταν και ανοησία, αλλά δεν ήταν μόνο. Υποψιάζομαι ότι έγιναν ανταλλαγές. Ο Γ. Παπανδρέου είπε πολλά ψέματα. Ο πατέρας του που ήταν μάστορας στο ψέμα αλλά ήξερε πώς να δουλέψει το μαστοριλίκι του, δεν άφησε τέτοια ίχνη να τον ακολουθούν. Και ρωτώ και απαιτώ μια πολιτική απάντηση: Γιατί τέτοιο τρέμουλο να αποκοπούμε από τη ρωσική ενεργειακή πολιτική; Ήταν ανάγκη να τορπιλίσουμε τα δυο σημεία της ρωσικής πολιτικής που ήταν γι’ αυτούς σημαντικά; Ύστερα, η πρεμούρα με το Ισραήλ. Γιατί τέτοια επιμονή; Πως ερμηνεύεται το γεγονός ότι η πρώτη κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου είχε για υπουργό εξωτερικών έναν άγνωστο και ανόητο Έλληνα της Αυστρίας που έλεγε ψέματα ότι έχει πάρει το ντοκτορά του; Την ώρα του Μνημονίου, θα μπορούσαμε να ακολουθήσουμε την κακή πολιτική που ακολουθούσαμε δεκαετίες, χωρίς να περάσουμε στο ΔΝΤ. Δηλαδή, φέρε τώρα το δάνειο, κάλυψε τις ανάγκες σου και άσε τους άλλους να χτυπιούνται. Τα επιτόκια στην αγορά ήταν ακόμη ευνοϊκά. Προσπαθήσαμε να δανειστούμε από αλλού; Ή μήπως με δηλώσεις περί διεφθαρμένου λαού στρώναμε τον δρόμο μας;
Είναι πολύ σοβαρό αυτό που καταθέτετε. Δηλαδή γνωρίζοντας τι σημαίνει για τον τόπο αυτή η πολιτική επιλογή ο Γ. Παπανδρέου προχώρησε με τέτοια επιπολαιότητα;
Ναι, έκανε ό,τι έκανε αδιαφορώντας για τον τόπο. Τι μεσολάβησε; Το χρήμα; Δεν θέλω να το πιστέψω. Γνωρίζω τον χαρακτήρα του ανθρώπου από παιδί δυο χρόνων. Η μαμά του και η γιαγιά Σοφία Μινέικο, μια αγία γυναίκα κατά τ’ άλλα, τον μεγάλωσαν με την ιδέα ότι είναι πρώτος. Παιδάκια όταν έπαιζαν με τον γιο μου και τις παρέες των φίλων τους στην Αμερική, που μέναμε στον ίδιο δρόμο, η Μαργαρίτα επέβαλλε τον Γιώργο ως αρχηγό της παρέας. Εμείς που ειρωνευόμαστε τον Γιωργάκη, δεν ξέραμε τι λέγαμε. Από αυτόν το βρήκαμε. Και όχι τυχαία. Το είχε επεξεργαστεί. Εγώ δεν μιλώ «καρατζαφέρεια» διάλεκτο, αλλά δεν επιτρέπω σε κανέναν Παπανδρέου ή Παπαδήμο να λέει είμαι εδώ για να σώσω την πατρίδα μου. Είναι υποκρισία αισχίστου είδους.
Η έξοδος από τo ευρώ τι σημαίνει;
Όταν άρχισε αυτή η οδυνηρή δημόσια συζήτηση για το ενδεχόμενο να βγούμε από το ευρώ, είχα πει ότι θα ισοδυναμούσε με τη μικρασιατική καταστροφή. Και πολλοί καλόπιστοι άνθρωποι με ειρωνεύτηκαν. Τότε λειτούργησα σαν παραδοσιακός αναλυτής, με δεδομένα που δεν ίσχυαν στην περίπτωσή μας.
Είσαι λοιπόν ο πρώτος που το ακούς δημόσια. Ύστερα από τις γκανγκστερικές πιέσεις που ασκούνται πάνω μας και επειδή προβλέπω τι σημαίνει η «επιτυχία» των προγραμμάτων της τρόικας, εύχομαι η ελληνική κυβέρνηση να πει επιτέλους ένα όχι. Όσο περνάει ο καιρός και βλέπω πώς γίνεται η διαπραγμάτευση, πείθομαι ότι δεν θα μας πετάξουν έξω, γιατί δεν τους συμφέρει. Αν αρχίσει το ξήλωμα του ευρώ, και εμείς θα ταλαιπωρηθούμε, αλλά και οι συνέπειες για την Ιρλανδία, την Ισπανία και την Πορτογαλία θα είναι τεράστιες. Η Ε.Ε δεν είναι σε θέση τώρα να σχεδιάσει και να παρακολουθήσει μια τέτοια εξέλιξη. Άρα, ας βγει η κυβέρνηση και να πει ότι δεν δέχεται αυτά τα μέτρα, γιατί αυτά που ζητάνε είναι όσα μας βοήθησαν να έχουμε μια κοινωνία κακή μεν, αλλά λειτουργική.
Αν ήμουν Κουτρουμάνης θα έδινα ένα χαστούκι στον Τόμσεν!
Και τι θα γινόταν δηλαδή αν θύμωνε ο πρωθυπουργός και τον έδιωχνε; Δεν μπορούμε να πληρώσουμε ένα τέτοιο ανθρώπινο και ηθικό κόστος. Ακόμα και να μας έδιωχναν από το ευρώ, που το θεωρώ απίθανο, τι θα γινόταν χειρότερο από σήμερα; Καταλαβαίνουμε τι γίνεται τώρα στην ψυχή των νέων; Τι εθνική υπερηφάνεια και κολοκύθια να αισθανθούν; Πώς να μην μισήσουν την οργανωμένη κοινωνία και την οργανωμένη οικονομική δραστηριότητα;
Η χρεοκοπία τι θα σημαίνει πρακτικά για την καθημερινότητα του πολίτη;
Η χρεοκοπία ασφαλώς είναι ένας μοχλός πίεσης, αλλά πολλά πράγματα στον κοινωνικό βίο δεν είναι ανάγκη να συμβούν για να υποστείς την επίδρασή τους. Αν φοβόμαστε τη χρεοκοπία είναι περίπου σαν να έχει γίνει. Έτσι λοιπόν εγώ λέω τώρα καλύτερα να παίξουμε αυτό το σενάριο και να υποστούμε την όποια κύρωση. Είτε κάνουμε τώρα όλα όσα μας λένε είτε όχι, βλέπω ότι αρχές του καλοκαιριού ο τόπος αυτός θα παραδέρνει κοινωνικά. Δεν είναι δυνατόν να συμβεί αλλιώς, διότι μέσα σε λίγα χρόνια μια κοινωνία μικροεμπόρων μικροεπιχειρηματιών και μικροκαλλιεργητών έγινε κοινωνία καταναλωτών.
Πώς κρίνετε τη στάση του ελληνικού λαού; Αδράνεια ή ωριμότητα;
Ούτε ωριμότητα είναι ούτε αδράνεια. Πιστεύω ότι δούλεψαν πολύ καλά τα τεχνάσματα για τη συνενοχή. Πειστήκαμε από τον Τόμσεν και την τρόικα ότι δεν γίνεται αλλιώς. Σ’ αυτό συνέβαλε και ο Παπανδρέου που επί ενάμιση χρόνο έλεγε αυτά. Έρχεται τώρα και ο Παπαδήμος και πιο έγκυρα και πιο πειστικά επαναλαμβάνει τα ίδια και χειρότερα.
Τα τελευταία χρόνια προσέχετε με περισσότερο ενδιαφέρον τον λόγο που επιχειρεί να αρθρώσει η Αριστερά. Ποια γνώμη έχετε γι’ αυτή;
Προσωπικά έχω ρομαντικούς δεσμούς με την Αριστερά, παρότι δεν ήμουν ποτέ αριστερός. Μόνο όταν ήθελα να ενοχλήσω τον πατέρα μου και τους προύχοντες του χωριού αγόραζα και επιδείκνυα τον Ριζοσπάστη, σαν ερχόταν το τρένο από την Αθήνα. Και ο διάολος να με πάρει αν καταλάβαινα τι λέει ο Ριζοσπάστης. Το 1940 το καλύτερο κομμάτι του ελληνικού λαού ήταν σ’ αυτό το χώρο, του ΕΑΜ. Όποιος Έλληνας ήξερε να διαβάζει δυο γράμματα ήταν εκεί. Αργότερα όμως οι πολλαπλές ηγεσίες άφησαν μετέωρο αυτόν τον κόσμο και τον έσυραν σε πικρίες. Με τον Χαρίλαο όμως είχαμε μια ωραία σχέση. Δυστυχώς σήμερα η Αριστερά στον τόπο μας δεν προσφέρει την υπηρεσία που πρόσφερε κάποτε το ΕΑΜ. Εγώ λοιπόν φιλικά λέω στο ΚΚΕ να πάνε στη Λατινική Αμερική να ακούσουν πώς μιλάνε εκεί οι κομμουνιστές, τι λόγο αρθρώνουν. Από το ΚΚΕ δεν έχω ελπίδα να δουν τον κόσμο όπως είναι. Αντιλαμβάνομαι όμως ότι ο Τσίπρας και ο Κουβέλης έχουν δημιουργήσει προσδοκίες. Μακάρι! Όμως δεν βλέπω ένα σύγχρονο και εφαρμόσιμο πρόγραμμα αριστερής κατεύθυνσης. Δεν βλέπω κάποια προσωπικότητα στην Αριστερά που να μπορεί να διατυπώσει θέσεις με την καθαρότητα ενός Ηλιού. Αν είχαμε σήμερα μια άλλη Αριστερά, σύγχρονη και κινούμενη παράλληλα με τα προβλήματα του τόπου, θα ήταν πολύ αλλιώτικα. Κι αυτό είναι μια κακή στιγμή για την ελληνική πολιτική ζωή.
Ποιες είναι οι βαθύτερες διαστάσεις της κρίσης;
Μια κρίση του μεγέθους της σημερινής δεν μπορεί ποτέ να είναι μόνον οικονομική. Στην Ελλάδα τουλάχιστον, στο βάθος των πραγμάτων δεν είναι οικονομική. Βεβαίως έχει οικονομική διάσταση. Όμως, το ζήτημα εδώ δεν ήταν ότι φτιάχτηκαν πολλά σπίτια και δεν πουλιούνται. Κάπου αλλού βρίσκεται η αιτία, αλλά εκεί δεν την αναζητάμε, γιατί δεν μας συμφέρει, δεν μπορούμε να διαχειριστούμε τα ερωτήματα. Εγώ το λέω και ξαφνιάζονται οι φίλοι μου, ότι το πρόβλημά μας σήμερα δεν είναι οικονομικό, είναι πρωτίστως κοινωνικό και πολιτιστικό.
Αυτό θα πει ότι τη ρίζα της παθογένειας πρέπει να την αναζητήσουμε στο πρόσφατο ιστορικό παρελθόν. Εσείς που ζήσατε από κοντά σχεδόν όλους τους πρωθυπουργούς της Ελλάδας από τη Μεταπολίτευση και πέρα, πώς θα κατανέματε, καταθέτοντας ενώπιον της ιστορίας, τις ευθύνες των προσώπων για το σημερινό αδιέξοδο;
Έχω πει και παλιότερα ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε την ευκαιρία που δεν είχε ούτε ο Καποδίστριας, ούτε ο Τρικούπης, ούτε ο Βενιζέλος. Όταν πήρε την εξουσία το 1981, είχε μαζί του τον λαό, είχε ικανούς ανθρώπους να τον υποστηρίζουν, είχε την ανοχή της κοινωνίας, αλλά και χρήμα από τις Βρυξέλλες. Και επιπλέον είχαμε πιστέψει ότι το σπουδαίο μυαλό του ήταν το μέλλον της σκέψης για τον τόπο. Από αυτή την άποψη είναι τεράστια η ευθύνη του για το σημερινό κατάντημα. Τώρα πια με αφορμή τον Ανδρέα έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι στην πολιτική δεν φτάνει η πρόθεση ούτε η αντίληψη. Θέλει και προσωπικό θάρρος.
Δεν είχε ο Ανδρέας προσωπικό θάρρος;
Δεν το εφάρμοσε ποτέ. Θα σου δώσω ένα παράδειγμα. Ο Ανδρέας πήγε στην Αμερική και σε όλη την διάρκεια του πολέμου και μετά, γύρω στο ’60, ήταν στα πανεπιστήμια και δίδασκε, μάθαινε, έβλεπε. Δηλαδή η ανωτάτη παιδεία δεν ήταν μια κουβέντα γι αυτόν. Ήταν βίωμα. Τότε στην Αμερική η εκπαίδευση ήταν οργιές μπροστά απ’ ό,τι στην Ευρώπη. Λοιπόν εγνώριζε καλύτερα από κάθε άλλον τι έπρεπε να κάνει στην οικονομία, την παιδεία, τον πολιτισμό. Και τι έκανε; Σε τίνος χέρια τα άφησε; Αν δεις ποιοι ήταν υπουργοί παιδείας στις πρώτες κυβερνήσεις και τι θεσμικά μορφώματα κατασκεύασαν θα καταλάβεις πολλά!
Πώς το ερμηνεύετε αυτό;
Αυτό που θα σου πω είναι για μένα η ερμηνεία της συνολικής αποτυχίας του Παπανδρέου. Γιατί όταν μιλάμε για αποτυχία κάποιου πρωθυπουργού εννοούμε συγκριτικά των όσων μπορούσε να κάνει.
Ο Ανδρέας σε πολλές περιόδους της πρωθυπουργίας ή της πολιτικής του ζωής δεν ενδιαφερότανε. Δεν του καιγότανε καρφάκι. Ήτανε μέσα στη διαδικασία της καλοζωίας και της καλοπέρασης. Ο καλός πρωθυπουργός και ηγέτης όμως πρέπει να έχει και κάτι από τη στόφα του ορθόδοξου μοναχού. Του ανθρώπου που όλα τα βάζει στην άκρη και τον ενδιαφέρει μόνον πώς θα πάει η χώρα μπροστά. Και αυτά δεν συνέβησαν στην περίπτωση του Ανδρέα. Θα ήμουν ο τελευταίος που θα κατηγορούσα κάποιον για τις ερωτικές του υπερβολές. Όμως ο Ανδρέας έκανε όσα έκανε για να καλύψει την πολιτική απραξία του. Όταν είμαστε στην Αμερική δεν ήθελε να ακούσει τη λέξη Ελλάδα, δεν του άρεσε. Ποτέ δεν δέχτηκε την πρόσκληση των Ελλήνων φοιτητών και νεαρών καθηγητών να πάμε τη Μεγάλη Παρασκευή στον επιτάφιο. Ποτέ δεν ήρθε στο προξενείο στη γιορτή της 25ης Μαρτίου. Θα πείτε, τι επιχειρήματα είναι αυτά. Αυτά καθαυτά δεν αποδεικνύουν τίποτα. Αλλά σκεφτείτε τι σημαίνει αυτό για τον άνθρωπο που αργότερα θα κυβερνούσε τη χώρα.
Οι σχέσεις σας μαζί του πότε κλονίστηκαν;
Θα σας δώσω για την ιστορία ένα παράδειγμα διάλυσης των ηθών από αυτά που ήταν συνήθη. Ένας από τους πρωιμότερους και σοβαρότερους λόγους διάρρηξης των σχέσεων αγάπης και εμπιστοσύνης με τον Ανδρέα ήταν ότι με πίεζε, αυτός και το περιβάλλον του, να υπογράψω ένα απαράδεκτο δάνειο το 1964 στην εταιρία ΒΟΚΤΑΣ, που παρήγε τότε κοτόπουλα. Βίαιοι καβγάδες με τον Ανδρέα και το δάνειο δεν δόθηκε. Ήμουν υποδιοικητής της Αγροτικής Τράπεζας με διοικητή τον Βγενόπουλο. Κάθε φορά που το σκέφτομαι, χαμογελάω. Του έλεγα ότι όσο κι αν σου προκαλεί γέλωτα, προστατεύω κι εσένα. Τι μου είπε; Εσύ δεν έχεις καταλάβει ότι είσαι εκεί για να υπηρετείς τα συμφέροντα της οικογένειας Παπανδρέου.
Του χα επισήμαιναν άνθρωποι τότε; Παρατηρήσεις δεχόταν;
Όταν ήρθε στην Ελλάδα ο Ανδρέας, ήρθαμε μαζί από το ίδιο σχολειό και κάναμε υποτίθεται την ίδια δουλειά. Μπορώ να πω ανεπιφύλακτα ότι τα λέγαμε όλα μεταξύ μας. Λοιπόν όταν του έκανες κριτική, δεν ήθελε να ακούσει. Ή άκουγε εσένα που θα πήγαινες να του μιλήσεις και σου έλεγε ποιος ο τάδε; Ξέρεις τι λέει για σένα; Και άρχιζε μια ιστορία για να δημιουργήσει χώρο δυσπιστίας σε ό,τι προσπαθούσα να του πω. Όχι, ο Ανδρέας δεν έδειξε τη σοφία και το ήθος για έναν άνθρωπο που βρέθηκε στη θέση να διοικεί έναν λαό.
Ποια είναι η κληρονομιά που άφησε στον τόπο ο Ανδρέας;
Πολλοί έλεγαν, εγώ θα ψηφίσω ΠΑΣΟΚ γιατί μου φέρνει ψωμί και παρατήστε με. Ο Ανδρέας τελικά είχε προσδεθεί στην ιστορία ότι δίνει λεφτά στους μη προνομιούχους και τους βάζει στην εξουσία. Και αυτή θα πουν οι υποστηρικτές του ήταν η μεγάλη του προσφορά. Αλλά έγινε τόσο άτσαλα και χυδαία που ακυρώνεται. Η ιστορία θα καταγράψει τελικά τη ζημιογόνο συμπεριφορά του. Γιατί μετά από τον Ανδρέα με ιστορικούς υπολογισμούς έρχεται αυτή εδώ η καταστροφή. Ο Ανδρέας ήταν αυτός που δημιούργησε τη βάση όσων τραβάμε σήμερα.
Ο Κ. Καραμανλής ο πρεσβύτερος πώς θα μείνει στην ιστορία;
Πείτε ό,τι θέλετε για τον Καραμανλή και εγώ έχω πει πολλά. Και τον κατηγόρησα και όταν ήμουν διοικητής της τράπεζας ότι δημιούργησε βιομηχανίες και οικονομικές δραστηριότητες που δεν μπορούσαν να σταθούν παρά μόνο για λίγα χρόνια. Όμως, από την άλλη πλευρά, αναγνωρίζω ότι κατόρθωσε τότε να δαμάσει και να ελέγξει τον βαθμό καθυστέρησης της διοίκησης και του κράτους. Με ποιους θα το έκανε; Πέντε ανθρώπους είχε άξιους και πάλι καλά που έφτιαξε κυρίως τα αγροτικά εργοστάσια και τις βιομηχανίες στο βορρά και κινήθηκε η οικονομία. Η ιστορία θα τον αποτιμήσει θετικά επιπλέον για την ένταξή μας στην ΕΟΚ, παρά του Ανδρέα τη διαφωνία. Κάποια φορά μας κάλεσε ο Έβερτ στο κτήμα του. Ο Καραμανλής με πάθος όλο το βράδυ σταύρωνε τον Έβερτ για το πως θα κλείσει ο προϋπολογισμός. Δεν θέλω ούτε μια δραχμή έλλειμμα του φώναζε.
Γιατί απέτυχε ο εκσυγχρονισμός του Σημίτη;
Γιατί δεν ήταν εκσυγχρονισμός. Η οχταετία Σημίτη ήταν κάτι αλλιώτικο. Ο εκσυγχρονισμός του δεν επιδέχεται ορισμού. Δεν εκσυγχρόνισε σχεδόν κανέναν από τους μεγάλους θεσμούς. Και η οικονομία αφέθηκε ελεύθερη να συνεχίσει τον δρόμο που είχε πάρει πριν και συνέχισε μετά. Σε ποιον τομέα μπήκε το μαχαίρι στο κόκαλο; Σε ποιον τομέα έγινε παραγωγικότερη η οικονομία; Δεν υπήρξε σε αυτόν τον εκσυγχρονισμό ένα περιεχόμενο που να δονεί την ψυχή των πολιτών. Το να γίνονται καταγγελίες και να λέει ο Σημίτης πήγαινε στον εισαγγελέα, δεν είναι πολιτική. Τι πάει να πει αυτό; Κανένα από τα νέα οικονομικά ήθη που εισήχθησαν δεν συντονιζόταν με τις βασικές δημοκρατικές αρχές της κοινωνικής δικαιοσύνης, του αυτόματου ελέγχου των λειτουργιών της οικονομίας κ.λπ. Τι από αυτά συνέβη; Άλλο παράδειγμα. Ξέρεις μπορεί να πληγωθεί πολύ κανείς κοιτάζοντας εκείνη την περίοδο λίγο πριν και λίγο μετά, που μιλούσαμε για ισχυρή Ελλάδα. Που ήταν αυτό το πράγμα; Μόνο στη γλώσσα όσων τα έλεγαν. Διότι όταν μιλάς για την ισχυρή οικονομία πρέπει να γνωρίζεις και ο Σημίτης δεν γνώριζε. Άλλο να γνωρίζεις ακαδημαϊκά τα οικονομικά, με στενή τεχνοκρατική αντίληψη και άλλο να αντιλαμβάνεσαι την ροή και την μεταβολή των οικονομικών ως ένα φαινόμενο που επηρεάζει και επηρεάζεται από τη ροή της κοινωνικής ζωής. Κι αυτό είναι ένα πρόβλημα όλων των πολιτικών μας. Ίσως γιατί αυτό το ύφος τους ταίριαζε επειδή εμπεριείχε πολλή επίδειξη και ναρκισσισμό. Αλλά η οικονομία έχει τους δικούς της κανόνες και τη δικιά της διαδρομή. Κι αυτό δεν το καταλαβαίνουν. Όταν ένα βράδυ στο σπίτι του Αντώνη Σαμαράκη είπα στον Σημίτη γιατί άφησες τον Παπαντωνίου, που εγώ με τον Γιάννο ήμουν φίλος και του κήρυξα πόλεμο, να λέει αυτές τις ανοησίες, μου λέει: Διαμαντή είναι δυνατόν να γράφεις ότι ακόμη έχουμε ξύλινα πόδια και να μη βλέπεις την ευημερία γύρω μας; Εγώ του μιλούσα ως οικονομολόγος και εκείνος απαντούσε σαν λογιστής. Και δεν νομίζω ότι με κορόιδευε.
Για τον Βενιζέλο, σήμερα πια, τι γνώμη έχετε;
Τον Βενιζέλο τον πλήρωσα ακριβά. Και τώρα που απολογούμαι δεν έχω καλά επιχειρήματα. Ήμουν ένας από τους έξι διανοούμενους το 2007 που δεν κρατιόμασταν και τον στηρίξαμε. Σήμερα θα σου πω όμως, αλίμονο στη χώρα που διοικείται από Βενιζέλους, από ανθρώπους που είναι ασυγκράτητοι και διψούν για επιβεβαίωση και αξιώματα. Πρώτα απ’ όλα δεν καταλαβαίνει πολλά από τα πράγματα που γίνονται σήμερα στον διεθνή οικονομικό χώρο και είναι υπουργός οικονομικών. Στις Βρυξέλλες δεν φαίνεται να περνάει τις εξετάσεις. Θα μου πεις είναι καλύτερος από τον Λοβέρδο και τον Χρυσοχόΐδη. Φαντάσου πού έχει φτάσει το επίπεδο του πολιτικού προσωπικού.
Από πού να περιμένουμε την ελπίδα;
Φοβάμαι. Πολλοί άνθρωποι και αγαπημένοι φίλοι μου, δεν μπορούν να αποφύγουν τον εναγκαλισμό με το ονειρώδες. Εγώ όμως δεν βλέπω πώς θα επανέλθει η κοινωνική ηρεμία σ’ αυτόν τον τόπο. Με βασανίζει αυτή η απαισιόδοξη σκέψη. Κάναμε λάθη, ναι. Σε αυτό το παιχνίδι της Ευρώπης έπρεπε να τηρήσουμε τους κανόνες και εμείς εσκεμμένα και με κομπασμό και υπερηφάνεια δεν το κάναμε. Κι όλα αυτά αληθινά, ελεεινά και τρισάθλια. Αμαρτήσαμε ναι, αλλά όχι κι έτσι. Οι κύριοι στις Βρυξέλλες αφού ήξεραν ότι λειτουργούσαμε έτσι γιατί μας άφηναν τόσα χρόνια; Γιατί δεν μας νουθέτησαν, δεν μας συγκράτησαν; Οι πολιτικοί διέφθειραν περαιτέρω την κοινωνία μας και τώρα μια διεφθαρμένη κοινωνία αρνείται να κάνει αυτό που πρέπει. Αυτά έπρεπε να πει ο Πάγκαλος. Τα φάγανε, ναι, αλλά μαζί όχι. Με διέφθειρες, με έμαθες πώς να έρχομαι σε σένα όταν χρειάζομαι κάτι, να αναζητώ το βόλεμα και τώρα τι θέλεις από μένα;
Η μεγαλύτερη ανησυχία σας ποια είναι;
Αν στο πω θα γελάσεις. Όχι εσύ. Ο αναγνώστης μας… Φοβάμαι για το έθνος! Ο Γιάννης Σακελλαράκης, ένας διαπρεπής αρχαιολόγος που, για ευνόητους λόγους, δεν έγινε ποτέ καθηγητής στην Ελλάδα, ήταν δεμένος με τούτα τα χώματα. Ο αναγνώστης σου θα αναρωτηθεί τι θα πει, στα 2012, δεμένος με τα χώματα. Δεν ξέρω. Ό, τι καταλαβαίνει ο καθένας. Μου έλεγε ο Γιάννης, ρε συ Διαμαντή τόσα χρόνια σκάβω και ανακαλύπτω όλα αυτά τα ευρήματα. Ξέρεις πού καταλήγω; Ίδιοι μασκαράδες ήταν κι αυτοί όπως κι εμείς, αλλά ήταν και κάτι άλλο. Είχανε ψυχή. Αυτό εννοώ λέγοντας ότι φοβάμαι για το έθνος. Αυτό το έθνος το έμαθα στην πρώτη δημοτικού και από τη μάνα μου. Ας μου πει κάποιος τι άλλο έχουμε τούτη τη στιγμή της συμφοράς να μας κρατήσει. Εγώ δεν πρόκειται να πάρω μια σημαία και να βγω στους δρόμους και να φωνάζω ζήτω η Ελλάς και ζήτω το έθνος. Ξέρω όμως πως κάτι μέσα στην ψυχή μου αναστατώνεται. Αυτό φοβάμαι ότι χάθηκε, χάνεται. Λυπάμαι που όταν γκρινιάζουμε για την κρίση φτάνουμε μέχρι εκεί που πάει το άτομό μας. Αυτούς τους Έλληνες φοβάμαι που αλλάξανε μέσα σε είκοσι χρόνια αξίες και ιδανικά
Μαρτίου 2, 2012 στις 10:10 μμ
Πάνος
Χείμαρρος ο κ. Διαμαντής…
Μαρτίου 2, 2012 στις 10:24 μμ
σχολιαστης
Εχει ενδιαφέρον να τα λέει κάποιος που υπηρέτησε το σύστημα και ωφελήθηκε από αυτό.
Μαρτίου 2, 2012 στις 10:24 μμ
Γιάννης - 2
Γεράματα, και με καλό ακροατή……….. -:)