Γιώργος Νταλάρας: ποιός δρόμος οδηγεί από τη λατρεία στο μίσος;
Μαρτίου 6, 2012 in Η πολιτική στην καλύβα | by Πάνος
Καλυβιστας
Τελευταια σχολια
 | σχολιαστης on That’s it, boys: το πρόγ… |
 | δεξιος on That’s it, boys: το πρόγ… |
 | Αφώτιστος Φιλέλλην on That’s it, boys: το πρόγ… |
| Αφώτιστος Φιλέλλην on That’s it, boys: το πρόγ… |
 | Τάλως on That’s it, boys: το πρόγ… |
 | zeppos on Αλήθειες και ψέμματα! |
 | dina kazana on Τηλεδιάσκεψη Credit Suisse: Πέ… |
| Τάλως on That’s it, boys: το πρόγ… |
| Αφώτιστος Φιλέλλην on Από το Περού ως την Χαλκι… |
| zeppos on Αλήθειες και ψέμματα! |
| zeppos on Αλήθειες και ψέμματα! |
 | Ενη on ΔΗΜΑΡ: Ανοίγει την πόρτα για ε… |
 | Πάνος on That’s it, boys: το πρόγ… |
 | Βίβιαν on That’s it, boys: το πρόγ… |
| Πάνος on That’s it, boys: το πρόγ… |
26 σχόλια
Ροή σχολίων γι' αυτό το άρθρο
Μαρτίου 6, 2012 στις 1:59 πμ
Πάνος
Επεισοδιακά εξελίχθηκε συναυλία που έδωσε ο Γιώργος Νταλάρας αργά το βράδυ της Δευτέρας στο Ίλιον.
Κάποιοι, από το κοινό που συγκεντρώθηκε για να παρακολουθήσει τη συναυλία αλληλεγγύης, πέταξαν γιαούρτια και καρέκλες στον καλλιτέχνη την ώρα που τραγουδούσε τις μεγάλες του επιτυχίες.
Ο ίδιος δεν διέκοψε τη συναυλία λέγοντας «είστε καλοδεχούμενοι και εσείς που σας αρέσουν τα τραγούδια και εσείς που δεν σας αρέσουν».
http://www.tovima.gr/society/article/?aid=447012&h1=true
Μαρτίου 6, 2012 στις 4:24 πμ
Γιάννης - 2
Αν οι προτροπές που κυκλοφορούν στο facebook βρούν ανταπόκριση, τα γιαούρτια θα τα ακολουθήσουν τα αυγά και όλων των ειδών τα φρούτα και ζαρζαβατικά.
Μαρτίου 6, 2012 στις 7:40 πμ
δεξιος
O δρόμος του μνημονίου.
Μαρτίου 6, 2012 στις 9:43 πμ
Πάνος
Πολλοί αλλαξοπίστησαν, αλλά δεν τρέχει μία. Του Νταλάρα πονάει πολύ, αυτούς που τον λάτρεψαν όταν τραγουδούσε το “πάγωσε η τζιμινιέρα” και τα “παραπονεμένα λόγια” και τον είχαν κάτι σαν μικρό Καζαντζίδη, δηλαδή ως μια αυθεντική έκφραση της ψυχής τους, η οποία ξαφνικά ακρωτηριάστηκε. Και το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι όλη αυτή η μεταστροφή (από τη λατρεία στο γιαούρτι) έγινε ερήμην του Γεωργίου. Σερσέ λα φαμ, όπως θα έλεγε ο Τσιτσάνης.
Μαρτίου 6, 2012 στις 10:39 πμ
Αναγνώστης ο αθηναίος
Εγώ πάλι νομίζω ότι επειδή έχουμε χρόνια που παρατήσαμε τα γήπεδα, ξεχάσαμε πώς οργανωνονται τα γιούχα και πώς ο δυσαρεστημένος από δυσαρεστημένος γίνεται ..ρίπτης (είναι μια τεχνογνωσία και αυτό και δεν αρκεί το συμπέρασμα του ότι φταίει απλώς η ..λουμπενοπρολεταριοποίηση) .
Ρωτήστε και καναν Ολυμπιακό κάποιας ηλικίας που ενθυμείται τους κορνέδες στου Ρέντη να σας πει).
Πάντως δεσμεύομαι από τώρα ότι όταν αυτά τα ορέα επεκταθούν και σε άλλους χώρους ότι δεν θα πω “καλά να πάθουν αφού (όπως έλεγε και ο ..Βενιζέλος) όταν έπιαναν του Εβραίους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν Εβραίος, όταν κλπ κλπ”.
Άλλωστε και τον Νταλάρα δεν τον πήγαινα ποτέ, αλλά δεν έχει σημασία, ούτε με το ΣΥΡΙΖΑ συμφωνώ αλλά με το γιούχα που έφαγαν οι εκπρόσωποι στον Άγιο Παντελεήμονα δεν συμφωνώ
Μαρτίου 6, 2012 στις 12:33 μμ
zeppos
Η φασιστική συμπεριφορά της δήθεν αντίδρασης επεκτείνεται παντού αφού βρίσκει εύφορον έδαφος αποδοχής. Ότι δεν αρέσει σε λίγους ή περισσότερους, “λυντσάρετε” αγρίως και μάλιστα με την φορεσιά της “αντίστασης”. Καταλύεται ανυπεράσπιστη η δημοκρατική λειτουργία της αντίθεσης και της διαμαρτυρίας, οχι μόνο χωρίς να συγκινείται κανείς, αλλά αντίθετα να υπάρχουν τόσοι που χειροκροτούν! Αντί να καταδικαστούν από την αρχή και απ’ όλους παρόμοιες αδιέξοδες συμπεριφορές, μπας και σταματήσει εν τη γεννέσει η συμπεριφορά του όχλου που οδηγεί στο λυντσάρισμα και των ιδεών, λαλίστατοι οι “αγαναχτισμένοι” ψαρεύουν σε πολύ βρώμικα νερά που σίγουρα θα τα λουστούν και αυτοί κάποτε.. Ψάχνουν δήθεν τις αιτίες που οδηγούν στο λυντς και αφήνουν ανενόχλητους τους αυτουργούς. Ετσι δεν βλάπτετε η “μισητή” παράταξη, αλλά όλη η κοινωνία.
Η κοινωνία που βουλιάζει στην άγνοια, στην παραπληροφόρηση και στην ολοφάνερη έλειψη μέτρου. Εύχομαι ειλικρινά να αναλογιστούμε το βάρος της ευθύνης του καθένα μας.
Σήμερα οι “εβραίοι” (που λέει και ο αθηναίος) αύριο οι δικοί μας και πάει λέγοντας…
Κρίμας!
Μαρτίου 6, 2012 στις 12:47 μμ
zeppos
[Τα έντονα δικά μου]
Δυστυχώς!
“Μια καρέκλα εκτοξεύεται προς τη σκηνή-θα τη δείτε στο βίντεο. Έχουν προηγηθεί γιαούρτια. Και καφέδες. Και εκατοντάδες ύβρεις. Όμως ο Νταλάρας παραμένει εκεί. Και αρνείται να υποχωρήσει μπροστά στην ανώνυμη αλητεία, στον άθλιο τσαμπουκά που θα ιδιοποιηθεί τον χαρακτηρισμό της δίκαιης οργής για να διεκδικήσει αποδοχή.
Τι είναι αυτοί οι τύποι που βρίζουν τον Νταλάρα; Μικρή σημασία έχει, δεν θα μάθουμε ποτέ αν και στα σχόλια από κάτω θα μπουν ένα σωρό βολικές γενικεύσεις με χώρο για όλους. Επίσης θα μας πουν ότι η «δίκαιη οργή» δεν στρέφεται απαραιτήτως κατά του προσώπου, αλλά εναντίον αυτού που συμβολίζει ο Νταλάρας. Δηλαδή τι στο διάολο συμβολίζει ο Νταλάρας; Την τέχνη που ζευγαρώνει με το κατεστημένο; Ωραία, ας πούμε ότι είναι έτσι. Διότι κρατικοδίαιτος δεν υπήρξε. Και μετά; Καρέκλες. Αναπόφευκτα. Έχει μείνει κάτι από την έννοια του μέτρου; Όχι. Όταν η ίδια η υπουργός Παιδείας ζητεί συγγνώμη επειδή επέκρινε τις μούντζες των μαθητών, γιατί να μην νομιμοποιηθεί η καρεκλιά προς τον Νταλάρα; Εν τέλει ας νομιμοποιηθεί το δικαίωμα της αυθαίρετης βίαιης επίθεσης σε οτιδήποτε ενοχλεί την «αυθόρμητη λαϊκή έκφραση». Αύριο κάποιοι άλλοι μπορούν να πετάξουν καρέκλες στον Μικρούτσικο επειδή ο «Σταυρός του Νότου» δεν ασκεί κριτική στο εφοπλιστικό κεφάλαιο. Υπάρχει κάποιος που καθορίζει τον στόχο και το κριτήριο; Μη μου πείτε για τον λαό γιατί θα σας ρωτήσω ποιον ακριβώς λαό εννοείτε, θα σας παρακαλέσω να τον αντιστοιχίσετε με τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων.
Όχι, μην καταπίνετε το ψέμα. Δεν είναι ο λαός που πετούσε καρέκλες χθες στον Νταλάρα και αύριο στον οποιοδήποτε άλλον. Είναι η ανοχή του λαού ή ο φόβος του απέναντι σε ακραίες μειοψηφίες και σε κτηνώδεις συμπεριφορές. Είναι η συλλογική μας αδιαφορία, ο κυνισμός μπροστά στο χυδαίο, η αναγνώριση της αλητείας ως ένα κομμάτι του κοινού μας πολιτισμού. Κάπως έτσι, τα θρασύδειλα φασιστοειδή του μπούγιου χτυπούν ρυθμικά της μπότες τους, υψώνουν τις φωνές τους, παίρνουν την οργή και τη μετατρέπουν σε υστερία. Ευτυχώς ο Νταλάρας έμεινε στη θέση του. Μόνος απέναντι σε πολλούς, επώνυμος μπροστά σε ανώνυμους. Άντρας. Και, όντως, τους είχε χεσμένους.”
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=13235
Μαρτίου 6, 2012 στις 3:34 μμ
Ενη
Οταν ομως ενισχύεται ο λαικισμός ,παντοιοτρόπως,………εκει οδεύουμε …….στην υστερία.
Μαρτίου 6, 2012 στις 3:56 μμ
δεξιος
Μαρτίου 6, 2012 στις 5:05 μμ
Πάνος
Τσαγκαρουσιάνος:
http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/mayro-giaoyrti-toy-ntalara-toy-stathi-tsagkaroysianoy
Μαρτίου 6, 2012 στις 5:18 μμ
Πάνος
Απόψε στις 9.00 μμ, στο φέισμπουκ, παίζουμε τραγούδια με τη φωνή του Γιώργου Νταλάρα και το συζητάμε.
Μαρτίου 6, 2012 στις 5:33 μμ
Μιχάλης Μιχελής
Αφιερωμένο στον εκλειπόντα δήμαρχο Τήλου Τάσο Αλειφέρη:
Μαρτίου 6, 2012 στις 6:58 μμ
nikiplos
καλησπέρα… Σιγά μην στάξει η ουρά του γαϊδάρου αν κάποιοι εν την ψυχανωμαλία τους είδαν στον Νταλάρα κάτι μη αγαπητό και εκδηλώθηκαν έτσι πετώντας γιαούρτια και μια καρέκλα…
Με απαγοήτευσε το σχόλιο του κου Τσαγκαρουσιάνου… τόση ρηχότητα… για να μην πω τίποτε βαρύτερο…
και ναι δυστυχώς κάποιοι δεν μπορούν πλέον να κοροϊδεύουν τον κόσμο…
(και για να μην προτρέξει κανείς, εμένα πάντοτε μου άρεσε ο Γ Νταλάρας, ακόμη και ως “συστημικός” δλδ. )
Μαρτίου 6, 2012 στις 7:46 μμ
atheofobos
Δεν είναι ο λαός που πετούσε καρέκλες χθες στον Νταλάρα και αύριο στον οποιοδήποτε άλλον. Είναι η ανοχή του λαού ή ο φόβος του απέναντι σε ακραίες μειοψηφίες και σε κτηνώδεις συμπεριφορές. Είναι η συλλογική μας αδιαφορία, ο κυνισμός μπροστά στο χυδαίο, η αναγνώριση της αλητείας ως ένα κομμάτι του κοινού μας πολιτισμού.
Νομίζω πως η παράγραφος που μαύρισε ο zeppos τα λέει όλα!
Μαρτίου 6, 2012 στις 8:43 μμ
Πάνος
Αντώνης Καρακούσης
Προπηλακίζοντας τον Νταλάρα
http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=447149&h1=true
«Τρομοκρατία είναι να ψάχνεις για δουλειά, φωτιά στο Κολωνάκι και στην Κηφισιά»… Και γιατί όχι, θα μπορούσε να προσθέσει κανείς, και στο Ψυχικό, στη Γλυφάδα, στο Φάληρο, στη Βούλα, ίσως και στην Αγία Παρασκευή, στον Χολαργό, στου Παπάγου, στο Μαρούσι, στην Πεντέλη, στο Νέο Ηράκλειο, αλλά και στο Πήλιο, στην Αράχωβα, στα Ζαγοροχώρια ή στο Νυμφαίο που είναι πλούσιο χωριό και έχει εμπειρίες στους εμπρησμούς από το μακρινό παρελθόν…
Το παραπάνω σύνθημα ακραίου κοινωνικού μίσους ακούστηκε στο Ίλιον, στη διάρκεια των αποδοκιμασιών κατά του Γιώργου Νταλάρα, όπου έδινε δωρεάν συναυλία, προσκεκλημένος του ομώνυμου Δήμου.
Το εκστόμισαν αναρχικοί – εκπρόσωποι της αταξικής ελευθεριακής κοινωνίας και κάτι πατριώτες της περιοχής, οι οποίοι προσήλθαν οργανωμένα στη συναυλία, έχοντας εκ των προτέρων καταλήξει ότι ένας «εκπρόσωπος της πλουτοκρατίας» δεν δικαιούται να δίνει δωρεάν παραστάσεις στο Ίλιον!!
Οσο περιθωριακό κι αν είναι το γεγονός δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο.
Αλλωστε δεν είναι το μόνο.
Το τελευταίο διάστημα έγιναν και πάλι της μόδας οι «καταδρομικές» επιχειρήσεις διαφόρων ομάδων, όπως και οι αποδοκιμασίες δημοσίων προσώπων.
Κάθε λογής φασιστοειδή, δεξιά και αριστερά, έχουν τρελαθεί, νομίζοντας οι μεν ότι ήλθε η εποχή του Μπακούνιν και του Ντουρούτι και οι άλλοι ότι είναι ο καιρός για τα εγγόνια του Χλτλερ, του Μουσολίνι και του Παπαδόπουλου.
Η ελληνική κοινωνία έχει πολύ κακές εμπειρίες από αυτή την επερχόμενη συνάντηση των άκρων, που στο όνομα της τυφλής εκδίκησης και του μίσους για τα δεινά της κρίσης είναι έτοιμη και ικανή να προσβάλει, να προπηλακίσει, να χτυπήσει, να κάψει ή και να σκοτώσει ακόμη.
Η Δημοκρατία είναι ανεκτικό πολίτευμα, αλλά δεν είναι και ηλίθιο.
Αντέχει τις αντίθετες απόψεις, ακούει, διαβουλεύεται και μπορεί να κατανοήσει και την πιο δυναμική διαμαρτυρία.
Ωστόσο, όταν στο όνομα των όποιων ιδεών και αντιλήψεων προσβάλλονται και καταπατώνται θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα, όπως αυτά της ελευθερίας ή επαπειλείται η κοινωνική ειρήνη, τότε το πολίτευμα οφείλει τουλάχιστον αυτοπροστασία.
Μαρτίου 6, 2012 στις 8:45 μμ
Πάνος
Γιώργος Νταλάρας: «Στηρίζω το δικαίωμα στη διαμαρτυρία»
http://www.tovima.gr/society/article/?aid=447155
Ο Γιώργος Νταλάρας μέσα από το προσωπικό του site απευθυνόμενος στο κοινό του αλλά και σε όσους επέλεξαν να διαμαρτυρηθούν πετώντας καρέκλες και γιαούρτια εναντίον του στο πλαίσιο δωρεάν συναυλιών, δήλωσε: «Στηρίζω το δικαίωμα στη διαμαρτυρία».
Ολόκληρη η δήλωσή του
«Για όσα στο Ίλιον έγιναν…
Επιλέγω να βρεθώ κοντά στον κόσμο. Με ανοιχτές πόρτες για όσους αγαπούν, αλλά κι όσους πικραίνονται. Σε κάθε περίπτωση με πράξεις, χωρίς να κρύβομαι πίσω από δάφνες του χτες. Με ξεκάθαρη θέση που βασίζεται στα 42 χρόνια αυτόνομης πορείας.
Άλλωστε την κριτική την αποζητώ, μια κι από τον κόσμο έρχομαι και σε αυτόν αναφέρομαι. Το δικαίωμα στη διαμαρτυρία, ακόμα και των μειοψηφιών είναι κατοχυρωμένο. Όχι μόνο δεν έχω πρόβλημα, αλλά το στηρίζω. Η δημοκρατία τους αφορά όλους. Την πλειοψηφία και τη μειοψηφία. Η κάθε άποψη είναι απόλυτα σεβαστή.
Όμως, η πρακτική της βίας δεν έχει σχέση ούτε με τον πολιτισμό, ούτε με τη δημοκρατία. Αντίθετα, η τεκμηρίωση, σε όσους θέλουν να κατακρίνουν την όποια πρωτοβουλία είναι απαραίτητη. Είναι οξυγόνο για την αμφισβήτηση, που για κάθε νέο και δυναμικό άνθρωπο, για κάθε κοινωνία αποτελεί όρο ζωής. Με την προϋπόθεση, όμως, ότι απευθύνεται στα σωστά πρόσωπα. Είμαι φανατικά υπέρ του «όλα στο φώς».
Θα συνεχίσω το ταξίδι στις γειτονιές, μια και ο καλλιτέχνης αναπνέει όντας όρθιος δίπλα στον πολίτη, δίπλα στον καθένα, με την ακαταμάχητη δύναμη της μουσικής και της ποίησης, κι όχι κρυμμένος.
Τη δική μου πρωτοβουλία, των συναδέλφων μου, των μουσικών, εκείνων που τη στήριξαν, την αγκάλιασε συντριπτικά ο κόσμος. Μπορεί η καλή είδηση να μην αποτελεί γεγονός, αλλά ευτυχώς είναι…
Αρκεί λοιπόν να φωτίσουμε και το αίσθημα των ανθρώπων που γεμίζουν αυτές τις συναυλίες».
Γιώργος Νταλάρας
Μαρτίου 6, 2012 στις 9:28 μμ
Γιάννης - 2
Διάβασα κάπου ότι ο Νταλάρας άλλαξε το γνωστό τραγούδι “το πουκάμισο το θαλασσί” σε “πουκάμισο …γιαουρτί”.
Σοβαρά τώρα, άλλο οι αποδοκιμασίες,-δεκτές- και άλλο η βία με τα γιαούρτια και τις καρέκλες -απαράδεκτα πράγματα.
Όμως, οι επώνυμοι Έλληνες που παρουσιάζονται ανοικτά και λέγουν ότι υποστηρίζουν ΤΥΦΛΑ τα Μνημόνια, ίσως δεν έχουν αντιληφθεί ακόμη σε τι κίνδυνο βρίσκονται. Και η αγανάκτηση, η απελπισία, και η φτώχεια του λαού είναι ακόμη στην αρχή. Τα Μνημόνια ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΑΝ την Ελλάδα, χωρίς κανένα όφελος.
Προσωπικά, δεν θέλω να σκεφθώ ποιά θα είναι η κατάσταση στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδος μετά από ένα εξάμηνο. Ο θεός να βάλει το χέρι του, Αλλά και οι επώνυμοι, αυτοί μάλιστα που επωφελήθηκαν με οποιονδήποτε τρόπο των “παχειών αγελάδων” της τελευταίας τριακονταετίας, θα πρέπει να είναι πιά πολύ προσεκτικοί στις δηλώσεις τους και στις συμεπριφορές τους, ακόμη και στα αστεία τους (Βενιζέλος και Εσθονία).
Τελειώνοντας, να δηλώσω ότι μου άρεσε ο Νταλάρας, και έχω πάει σε πολλές συναυλίες του και στο εξωτερικό και στην Ελλάδα, αλλά σταμάτησε από τότε που έδωσε συναυλία (παρέα με έναν Τούρκο, αν θυμάμαι σωστά) στην Πράσινη γραμμή της Λευκωσίας.
Μαρτίου 6, 2012 στις 9:32 μμ
Γιάννης - 2
“σταμάτησα” βέβαια, και να προσθέσω ότι δεν αγοράσαμε από τότε δίσκους ή cd του
Μαρτίου 6, 2012 στις 11:13 μμ
nikiplos
Καλησπέρα…
Γιάννη-2 αν θυμάμαι καλά, με Τούρκο, είχε πάει στην πράσινη γραμμή ο Σάκης Ρουβάς! Ο Νταλάρας δεν θυμάμαι… μπορεί να το έχει κάνει κι αυτός, αν και είναι ιδιαίτερα προσεκτικός…
Γενικά για το θέμα…
Δεν νομίζω ότι η εκδήλωση ενάντια στον Νταλάρα, ήταν “ξέσπασμα οργής” ή κάτι τέτοιο… Κάποιο στέκι εκεί αυτοαποκαλούμενων αναρχικών αποφάσισε καθαρή παρέμβαση. Η οποία είχε όλα τα χαρακτηριστικά των εγκάθετων. Δλδ γιαούρτια, καρέκλες, γιούχα και θεαματικές ενέργειες εντυπωσιασμού με δήθεν κάποιους που πάνε να προπηλακίσουν γενικώς… Αυτή τη στιγμή δεν έχει νόημα να κρίνω τους λόγους που έκαναν αυτή την παρέμβαση. Κατά τη γνώμη μου θα ήταν πιο πετυχημένη, αν απλά φώναζαν κάποια συνθήματα και στη συνέχεια είτε αποχωρούσαν (επιδεικτικά) είτε (αν είχαν φαντασία και όραμα δλδ) έμεναν και τραγουδούσαν γιατί τα τραγούδια, έχουν συνθέτες, στιχουργούς και ορχήστρα που εκτελεί εκείνη την ώρα ένα έντεχνο αποτέλεσμα πολλών ωρών πρόβας και αγωνίας για τον επιούσιο…
Τα παιδιά αυτά φυσικά ήταν γνήσια ελληνόπουλα… με ανεπτυγμένο και εγγενή τον φασιστικό τρόπο στη συμπεριφορά τους. Επέβαλλαν σε όλους το δικό τους τρόπο, φέρθηκαν βίαια και την πάτησαν γιατί ούτε ο κόσμος ούτε οι οργανωτές μάσησαν… ουσιαστικά αυτοαπομονώθηκαν… Ο Νταλάρας δεν είναι πολιτικό πρόσωπο. Επομένως είναι καθαρά φασιστικό και συνώνυμο της Χρυσής Αυγής ο προπηλακισμός εξαιτίας του ότι έχει εκφράσει ελεύθερα τις όποιες απόψεις του. Δικαίωμά του, γούστο του και καπέλο του. Αν αυτοί βλέπουν στη συζυγική σχέση το “σύστημα”, ή στον όποιο πλούτο έχει ο ίδιος (που στο κάτω, κάτω δεν τον έκλεψε, τον δούλεψε, άλλοι τον έκλεψαν), έχω έναν καλό ψυχίατρο να τους συστήσω… (αφού τους “κόψω” όμως πρώτα τα … χεράκια γιατί είναι πολύ μακριά…)
Αυτή η φασιστική συμπεριφορά των δήθεν αντιεξουσιαστών, δεν ειναι καινούρια, αυτό εννοούσα πριν… είναι προϊόν τουλάχιστον 30 ετών και βάλε…
Μαρτίου 6, 2012 στις 11:21 μμ
δεξιος
Εφ όσον είναι αναρχικοί και αριστεριστές οι αντιδρώντες γιατί πολλοί επιμένουν να τους αποκαλούν φασίστες ή φασιστοειδή;
Μαρτίου 6, 2012 στις 11:24 μμ
Πάνος
Διότι όλα τα γουρούνια έχουν την ίδια μούρη. Άσχετο πως αυτο-χαρακτηρίζονται.
Μαρτίου 7, 2012 στις 1:35 πμ
firiki2010
Μια ακόμα εκδήλωση φασιστικής νοοτροπίας από αυτές που μπορεί να πηγαίνουν σε βάθος 30ετίας όπως λέει πιο πάνω ένας φίλος, το τελευταίο διάστημα όμως πολλαπλασιάζονται και βρίσκουν διαρκώς νέα θύματα. Το χειρότερο είναι ότι τις συνηθίζουμε σιγά-σιγά κι έχουν αρχίσει να περνάνε στο “ντούκου”. Μέχρι να ανακαλύψουμε κάποια στιγμή ότι τις απόψεις μας ατιμωρητί μπορούμε να τις λέμε μόνο στον εαυτό μας, κι αυτό ψιθυριστά.
Μαρτίου 7, 2012 στις 8:37 μμ
Πάνος
Η προδοσία της πολιτικής
Tου Hλια Mαγκλινη
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_07/03/2012_474940
Ενα μεγάλο πλήθος έσπευσε προχθές στο Ιλιον να ταπεινώσει τον τραγουδιστή-ίνδαλμα της Μεταπολίτευσης, τον Γιώργο Νταλάρα. Προς τιμήν του, ο διάσημος ερμηνευτής παρέμεινε στη σκηνή και υπέμεινε τα γιαούρτια, τα αυγά, τα νερά, τους καφέδες, μια καρέκλα που εκσφενδονίθηκε, τις ύβρεις. Το βίντεο, στο YouTube, τα δείχνει όλα. Στην εποχή του ευλογημένου κατά τα άλλα Διαδικτύου, κάτι τέτοιες «ποιότητες» παίρνουν άλλες διαστάσεις και διαδίδονται με την ταχύτητα του ήχου.
Γενικά, το επεισόδιο, μέσα σε όλο του το αίσχος, αυτή τη χτυπητή ασχήμια του, δεν θα έπρεπε να προκαλεί καμία εντύπωση. Υπό μία έννοια, όταν η ίδια η κυρία υπουργός Παιδείας λέει mea culpa, επειδή κατέκρινε τους μαθητές στα Ιωάννινα που μούντζωσαν δεόντως τους επισήμους, δεν έχεις να περιμένεις τίποτα καλύτερο. Αλήθεια, έχουμε και μία απορία: πώς γίνεται οι Ελληνες πολιτικοί να δυσκολεύονται τόσο πολύ να ασκήσουν αυτοκριτική δημοσίως για πολύ πιο σοβαρές πράξεις και αποφάσεις τους, αλλά να σπεύδουν να το κάνουν για μια δήλωση, μέσα από την οποία, στο τέλος τέλος, ειπώθηκαν τα αυτονόητα με τη γνωστή, άκρως προβλέψιμη και οργασμικά πληκτική γλώσσα των πολιτικών; Αφήστε που επί της ουσίας, είχε και δίκιο. Ελεος πια με την ηρωοποίηση της πιτσιρικαρίας που μουτζώνει επισήμους.
Στην πραγματικότητα, ό,τι και να έκανε η συγκεκριμένη υπουργός, ή οποιοδήποτε άλλο επίσημο πρόσωπο που βρίσκεται μάλιστα σε κυβερνητικό πόστο, ελάχιστη σημασία ή αξία έχει πια για τον απλό πολίτη. Εχει αυτοακυρωθεί σε τόσο μεγάλο βάθος η ελληνική πολιτική που ούτε για προσχήματα δεν μπορούμε να μιλάμε πια. Και αυτό είναι τρομερά ανησυχητικό.
Η σφοδρή επίθεση που δέχθηκε πάντως ο Γιώργος Νταλάρας στο Ιλιον, έχει μια συμβολική βαρύτητα: το περιλάλητο «τέλος της Μεταπολίτευσης», που υποτίθεται ότι βιώνουμε τουλάχιστον δύο χρόνια τώρα (είναι ένα τέλος διαρκείας – ή μάλλον, μια κακή ταινία, ένα κακό μυθιστόρημα με πολλά φινάλε, όπως κάθε κακό έργο), συμπυκνώνεται σε αυτή την αισχρή συμπεριφορά μερίδας του κόσμου προς μία από τις πλέον εμβληματικές φιγούρες του ελληνικού τραγουδιού κατά τη μεταπολιτευτική περίοδο. Είναι χαρακτηριστικό ότι μέσα στην οχλοβοή του επίμαχου βίντεο, η λέξη που επαναλαμβάνεται διαρκώς είναι αυτή: «προδότης». Το κοινό κατηγορούσε τον Νταλάρα ότι «τους πρόδωσε».
Να εξομολογηθώ την αμαρτία μου, ποτέ δεν υπήρξα οπαδός του τραγουδιστή Γιώργου Νταλάρα, είχα όμως σαφή αίσθηση του ερμηνευτικού του οίστρου. Κυρίως, ποτέ δεν συμπάθησα την περσόνα «Γιώργος Νταλάρας», έτσι όπως σχηματίστηκε τις τελευταίες δεκαετίες. Αντιλαμβάνομαι την αξία του συγκεκριμένου καλλιτέχνη αλλά απλώς δεν μου ταιριάζει – και αυτά είναι προσωπικά γούστα και κανέναν δεν ενδιαφέρουν. Αυτό που συνέβη όμως προχθές στο Ιλιον ήταν απλώς αισχρό. Και, για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω ποιους ακριβώς «πρόδωσε» ο Γιώργος Νταλάρας. Τι ήταν για όλο αυτό τον κόσμο; Θρησκευτικός ηγέτης; Μύστης που παρέκκλινε από τις αρχές του; Γιατί προδότης λοιπόν; Επειδή έγινε πλούσιος και διάσημος χάρη στη φωνή του, την ερμηνεία του και την παραγωγικότητά του; Τι θα έπρεπε να κάνει δηλαδή; Υστερα από σαράντα χρόνια να κυκλοφορεί με σανδάλια και ταγάρι, με ανοιχτό πουκάμισο και καδένα στον λαιμό; Να αποποιηθεί τα χρήματα που έβγαλε με τα τραγούδια του; Ολοι αυτοί που τον γιουχάισαν, τώρα είδαν το «φως το αληθινό»; Οι ίδιοι άναβαν αναπτηράκια στις συναυλίες του μέχρι πριν από μερικά χρόνια.
Εχω όμως την αίσθηση ότι ο τραγουδιστής την «πλήρωσε», επειδή η σύζυγός του υπουργοποιήθηκε. Που σημαίνει ότι το πρόβλημα δεν είναι ο ίδιος ο Νταλάρας. Το πρόβλημα είναι η ίδια η πολιτική. Η πολιτική έχει δαιμονοποιηθεί στη χώρα μας και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό μήνυμα που έρχεται απ’ όλα αυτά τα επεισόδια. Και η πολιτική δαιμονοποιήθηκε πρώτα και κύρια από τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτικών που μεσουράνησαν και τώρα ασκούν υψηλή κριτική σα να ήταν παρατηρητές όλα αυτά τα χρόνια. Ανέθρεψαν το τέρας που επιτέθηκε χυδαία στον Γιώργο Νταλάρα προχθές στο Ιλιον. Η πολιτική προδόθηκε από μια νοσηρή νοοτροπία που καλλιέργησαν δεκαετίες τώρα.
Μαρτίου 7, 2012 στις 9:48 μμ
Δύστροπη Πραγματικότητα
“Η πολιτική έχει δαιμονοποιηθεί στη χώρα μας και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό μήνυμα που έρχεται απ’ όλα αυτά τα επεισόδια. Και η πολιτική δαιμονοποιήθηκε πρώτα και κύρια από τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτικών που μεσουράνησαν και τώρα ασκούν υψηλή κριτική σα να ήταν παρατηρητές όλα αυτά τα χρόνια.”
Πολύ αμφιβάλω εαν θα ιδρώσει το αυτί κανενός πολιτικού μας από τα παραπάνω, σωστά κατά την γνώμη μου, λόγια του δημοσιογράφου.
Είναι οι ίδιοι οι πολιτικοί μας, με τις πράξεις τους, που δημιούργησαν το υπόστρωμα πάνω στο οποίο εδράζεται αυτή τυφλή, η χωρίς κανένα συγκεκριμένο πολιτικό στόχο, διαμαρτυρία. Και αντί να πάρουν κάποιες γενναίες πρωτοβουλίες, έστω αργοπορημένα, εξακολουθούν και δρούν σαν να μην έχει αλλάξει απολύτως τίποτα τα τελευταία δύο χρόνια…
Μαρτίου 7, 2012 στις 9:58 μμ
Στάθης Δ
Μετά θα φταίω εγώ αν σχολιάσω ότι έχει το ακαταλόγιστο o “αντιεξουσιαστής στην εξουσία”…
“Η βία στρέφεται πρωτίστως εναντίον των αδύναμων, διότι υπονομεύει την ευνομία, υπονομεύει το κράτος δικαίου, επιβραβεύει την αυθαιρεσία και καταργεί βασικά δικαιώματα, για τα οποία έχουν δώσει μάχες οι προοδευτικές δυνάμεις σε όλο τον κόσμο.
Γιατί η βία υπηρετεί τα συμφέροντα των ισχυρών”
Απριλίου 30, 2012 στις 6:07 μμ
maria peroyli
ΑΝ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΙ ΕΙΝΑΙ;
ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΗ ΒΙΑ;
ΜΑΣ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΧΑΙΔΕΥΟΥΝ ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΥΠΟΥΣ ΣΑΝ ΤΟΝ ΛΑΖΟΠΟΥΛΟ
ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΒΡΙΖΕΙ ΟΠΟΙΟΝ ΘΕΛΕΙ,ΝΑ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΘΕΛΕΙ,ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΔΕΧΕΤΑΙ ΤΗΝ ΚΡΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΟΣΑ ΤΟΝ ΑΦΟΡΟΥΝ