You are currently browsing the category archive for the 'Ανδρέας Κάλβος' category.
Στις 10 Οκτωβρίου 1805 ο «Πανιερώτατος, θεοφιλέστατος και υπέρτιμος Μητροπολίτης της Αγιωτάτης Μητροπόλεως Κεφαλληνίας, Ζακύνθου και Ιθάκης Κύριος, Κυρ. Ιωαννίκιος» υπογράφει το διαζευκτήριο έγγραφο για το άτυχο ζεύγος του Ιωάννου και της Ανδριανής Κάλμπου. Οι λόγοι που επικαλείται ο Κύριος Κυρ. Ιωαννίκιος, είναι: Read the rest of this entry »
Ο Ανδρέας γεννήθηκε στη Ζάκυνθο, στα 1792, στα μέσα Μαρτίου. Ο πατέρας του Ιωάννης (Τζιοβάννι) Κάλβος ή Κάλμπος, ήταν πρώην μισθοφόρος του ενετικού στρατού, με το βαθμό του ανθυπολοχαγού και μετέπειτα έμπορος. Καταγόταν από το Μαντούκι της Κέρκυρας. Ενυμφεύθη, σ’ έναν αταίριαστο κοινωνικά γάμο, τη ζακυνθινή αρχοντοπούλα Ανδριανή Ρουκάνη, κόρη μεγάλης αριστοκρατικής οικογένειας. Η οικογένεια της Ανδριανής συμπεριλαμβανόταν στο Libro d’ Oro και στον κατάλογο των ευγενών στο μεγάλο Συμβούλιο της Ζακύνθου. Δυο χρόνια μετά τον Ανδρέα, γεννήθηκε ο Νικόλαος.
Juditta Marochesi
Μια άλλη ατραπός, που θα μπορούσε να ξεστρατίσει για τα καλά τον Ανδρέα Κάλβο από το δρόμο του, ήταν ο έρωτας. Τον καιρό που ο Ανδρέας έγραφε την Ωδή στους Ιονίους, είχε αρχίσει πια να ασχολείται και με άλλου είδους ωδές – όχι στο χαρτί, αλλά στη ζωή: Την έλεγαν Τζιουντίτα. Σχεδόν δύο χρόνια αργότερα, ο Κάλβος εγκαταλείπει τη Φλωρεντία – και στις αρχές Ιανουαρίου 1817 φτάνει στο Λονδίνο το ακόλουθο γράμμα, από τον φίλο του Pecchioli:
Ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά για τη ζωή και τη μόρφωση του Ανδρέα Κάλβου, τα χρόνια που έζησε στο Λιβόρνο. Του γράφει ο 24χρονος τότε αδερφός του Νικόλαος, ενθουσιασμένος με τις επιτυχίες του στο Λονδίνο, στις 10 Δεκεμβρίου 1818:
Εσύ, παρόλο που ξέρεις που φτάνει η αδελφική αγάπη, δύσκολα μπορείς να υποθέσεις την ικανοποίηση που ένοιωσα όταν άκουσα τη διαπρεπή σταδιοδρομία που εγκαινίασες στα γράμματα, και τη φήμη που απέκτησες στην πρωτεύουσα αυτή με τα προσόντα σου. Αγαπητέ μου αδελφέ, ήταν καιρός πλέον να κουρασθεί η μοίρα μας να μας καταδιώκει, και να ανοίξει και σε μας μια φορά το δρόμο να γίνομε κάτι: ιδού που φθάσαμε, αδερφέ μου, εσύ από τον ένα δρόμο κι εγώ από τον άλλο: εσύ … εγώ, μετά από τόσες δυσκολίες, για να απαλλαγώ από την ηλιθιότητα μέσα στην οποία δυστυχώς είχα μεγαλώσει, κατάφερα να βελτιώσω τις γνώσεις μου στο εμπόριο, σε σημείο να γίνω ο γραμματέας του πρώτου Οίκου αυτής της Αγοράς (πιάτσας): μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι από την τύχη μας, πόσο μάλλον που είναι καρπός του δικού μας ιδρώτα και των σπουδών που εμείς οι ίδιοι κάναμε.
Ο Ανδρέας Κάλβος έμελλε να ακούσει πολλά «όχι» από την πατρίδα του, μέχρις ότου, εξηντάχρονος πια και απηυδησμένος, την εγκατέλειψε οριστικά ακολουθώντας την Καρλότα – Αυγούστα, τον τελευταίο έρωτα της ζωής του (και τον μοναδικό που άντεξε στο χρόνο) στην ομιχλώδη γη των Βρετανών. Στα 1813 όμως, στα 21 του χρόνια, δεν έχει μάθει ακόμα πως η πατρίδα είναι άστοργη και ανόητη μητριά για τα παιδιά της που ξεχωρίζουν και της ζητούν κάτι, με την ειλικρινή προοπτική να της το ανταποδώσουν στο πολλαπλάσιο: αν αυτός που αιτείται δεν ανήκει στο στενό κύκλο εκείνων που εξουσιάζουν την πατρίδα – ή δεν έχει άμεση συνάφεια με αυτόν, ώστε να του γίνει το ρουσφέτι, τότε δεν έχει καμιά ελπίδα ανταπόκρισης. Η επιστολή που ακολουθεί είναι γραμμένη στα ιταλικά:
Τελευταια σχολια