Category Archive

(Για την Ηλιαχτίδα)

Δεν κατάλαβε αν έγινε αυτή τόσο μικρή ξαφνικά ή αν η σελίδα που διάβαζε μεγάλωσε απότομα. Ούτε την ένοιαζε τι είχε συμβεί στην πραγματικότητα. Εκείνο που είχε σημασία ήταν η συνάντηση - και τη χάρηκαν και οι δυο, ως το τελευταίο της γράμμα.

*

Repost

Repost, συμπληρωμένο. Πρώτη ανάρτηση: 24 Μαΐου 2007. Από τα …διαχρονικά (με κριτήριο την επισκεψιμότητα) ποστ της καλύβας.

Χίλια τα πλάνα σου, τα χρώματα κι οι τόποι,
Ελένη, Κίρκη, Ναυσικά και Πηνελόπη
μια χαραμάδα άνοιξέ μου να περάσω
μ’ ένα σου τρικ να ψωνιστώ και να ξεχάσω

(Σιντάρτα, Άλκης Αλκαίος - Θάνος Μικρούτσικος)

Τέσσερις αρχετυπικές γυναίκες, από το μέγα πλήθος των γυναικών που τραγούδησε ο παππούς Όμηρος. Απουσιάζει η πέμπτη, η Καλυψώ. Η γλυκιά Ανδρομάχη καλύπτεται από την Πηνελόπη. Η Αθηνά παρα-είναι θεά. Οι άλλες είναι σεβάσμιες δέσποινες (Εκάβη), ενεργές βασίλισσες (Αρήτη, των Φαιάκων), όμορφες κόρες (Ερμιόνη, της Ελένης), αμφιλεγόμενες μάντισσες (Κασσάνδρα), πιστές δούλες (Ευρύκλεια, του Οδυσσέα, Φυλώ, της Ελένης), άπιστες δούλες (Μελανθώ και οι άλλες 11, του Οδυσσέα) μονοκόμματες αμαζόνες (Πενθεσύλεια), πολεμικά τρόπαια (Χρυσηίδα, Βρυσηίδα), κακόβουλες φόνισσες (Κλυταιμνήστρα) ή εντελώς δευτερεύουσες παρουσίες (Πολυκάστη, η κόρη του Νέστωρα, που έλουσε τον Τηλέμαχο).

1. Ελένη

Read the rest of this entry »

Διαβάζω στην Καθημερινή ότι το μπουρλέσκ - στριπτίζ με άποψη επιστρέφει:

http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathextra_9_29/09/2007_205661

Επειδή ανέκαθεν υπήρξα θαυμαστής του στριπτίζ με άποψη - αναρωτιέμαι, απευθυνόμενος στο θείο Ισίδωρο: έφθασαν τα μαντάτα στα πολιτιστικά κέντρα του Πειραιώς - ή μήπως αι καλλιτέχνιδες υπηρετούν εκεί την Τέχνη χωρίς άποψη;

(click!)

Die Frauen sind wie die Toilletten:

Entweder beschissen oder besetzt!

*

Μην παρεξηγείτε τίποτα αυτές τις ημέρες του καύσωνα…

…ή, όπως είπεν ο Τζίμης Πανούσης: Κουφάλα Δημιουργέ, τα πάντα εν σοφία εποίησες!

(Σλάβα, θα πει δόξα. Κλικ!)

*

Αφιερωμένο στο Νοσφεράτο και στους π & α, εξ αδιαιρέτου. Προσοχή στην προφορά: το σλ, παχύ, σλάβικο!

Σήμερα εορτάζεται η μέρα της γυναίκας και κανένας δεν μου ευχήθηκε χρόνια πολλά. Συνεπώς νοιώθω υπερήφανος για τον αναμφισβήτητο ανδρισμό μου.

Τζίμης Πανούσης

Το αστικό τοπίο χρησιμοποιείται κατά κόρον από τους φωτογράφους, ως φόντο. Εδώ, μια σκληρή μεταλλική σύνθεση - και μια γυμνή γυναίκα. Η αντίθεση τόσο έντονη…

Read the rest of this entry »

Πέρυσι, τα μτΚ βγήκαν με ένα σοβαρό υπαρξιακό ερώτημα: 14 Φεβρουαρίου: εορτή, ναι ή ου; http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/02/14.html

Φέτος, το ερώτημα επαναλαμβάνεται εξειδικευμένο - και περιμένω από εσάς να γράψετε το ποστ: Πως γιορτάζετε τη μέρα; Έστω, πως την γιορτάσατε κάποτε, στο παρελθόν, όταν υπήρχε έρως εν ενεργεία; Κι αν δεν τη γιορτάζετε για …ιδεολογικούς λόγους, περιγράψτε τους ελεύθερα! Και ακόμα ένα ερώτημα, ειδικά για τους πολλά χρόνια παντρεμένους: επιβιώνει ο έρως στο γάμο - ή τα φτύνει, κάποια στιγμή; Κι ένα ακόμα: υπάρχει αυθεντικός έρως στις περιπτώσεις πολυγαμικής πρακτικής; (από την πλευρά του πολυγαμικού, εννοείται!) Τέλος, η μακρόχρονη διάρκεια του έρωτα (μέχρι …τέλους!) χαρακτηρίζει και τα δύο φύλλα;

Α, μη το ξεχάσω: από ποια ηλικία μπορεί να ξεκινήσει το στάδιο των ερώτων; Είναι δυνατόν να ερωτευθούν (όχι να …συμπαθηθούν) ταυτόχρονα, δυο πενηντάρηδες - εξηντάρηδες, που συναντιούνται για πρώτη φορά; Και αν σε κάποιον / κάποιαν, δεν έτυχε ο έρως ως τα σαράντα, ας πούμε, έχει τελειώσει το παιχνίδι γι’ αυτόν;

Ένα τελευταίο: ο έρωτας σημαίνει το ίδιο πράγμα για τους άντρες και τις γυναίκες;

[Πρόσθετα ερωτήματα; δεκάδες! Συμπληρώστε κατά βούλησιν!]

Έρωτας είναι όταν πέφτουν τα τείχη εκατέρωθεν. Σταματάει η πολιορκία. Σταματάνε και οι «εχθροπραξίες». Ο έρωτας είναι η ανακωχή, η ειρήνη.
Όλα τα άλλα είναι καψουροπαπαριές και άλλα λόγια να γαμιόμαστε.

O pascal τα είπε αυτά, εδώ:

http://abelofilosofies.blogspot.com/2006/12/blog-post_06.html

Λαμβάνω την τιμή, ως βετεράνος μαχητής, να διαφωνήσω. Απολύτως!

Όταν συμβούν αυτά που λέει ο φίλτατος pascal, ο έρωτας έχει πλέον πετάξει γι’ άλλους ουρανούς – και έχει έρθει στη σχέση το δημοσιοϋπαλληλίκι…

Στο ζωντανό έρωτα δεν υπάρχουν βέβαια τείχη, αλλά δεν υπάρχει και ειρήνη: ένας συνεχής κλεφτοπόλεμος είναι, με εκπλήξεις, με πλαγιοκοπήσεις, με ενέδρες, με εξωτερικούς παράγοντες, που καταφθάνουν απρόσκλητοι… Ο ερωτευμένος ποτέ των ποτών δεν πρέπει να νομίζει ότι η μάχη έληξε. Η μάχη του έρωτα δεν τελειώνει ποτέ, συνεχίζεται - όσο ο έρωτας υφίσταται! Γιατί ο έρωτας δεν είναι μια στατική κατάσταση, είναι ένα φαινόμενο σε διαρκή εξέλιξη, ένα αέναο γίγνεσθαι. Και για να παρακολουθείς την εξέλιξη, πρέπει να είσαι σε διαρκή εγρήγορση – και έτοιμος για συμπλοκές και αναφλέξεις! Οι ζωντανές καταστάσεις έχουν πάντοτε μέσα τους το σπέρμα του πολέμου…