(threpost)

Προ αμνημονεύτων ετών (και βάλε…) ήμουν μαθητής στο Α’ Γυμνάσιο - Λύκειο της Καλαμάτας. Αντίθετα με ό,τι συμβαίνει σήμερα, οι μαθητές τότε είχαμε πραγματικά ελεύθερο χρόνο. Τον δικό μου, όσον περίσσευε από τα πρωτόλειά μου στη γραφή και απ’ αυτό στο οποίο η φύση προσκαλεί με άκρα επιμονή τους νέους, τον αξιοποιούσα φρόνιμα, σπαταλώντας τον. Για να μάθω, να γνωρίσω, όσα δεν περιεχόντουσαν στην διδακτέα ύλη - και, συνήθως, τα αντίθετά της. Τότε άκουσα για πρώτη φορά το όνομα Modigliani, ξεφυλλίζοντας κάποια από τις ελάχιστες συλλογές της εποχής, που μπορούσα να έχω στη διάθεσή μου.Συνήθως χρειάζεται κάποιος χρόνος προσαρμογής, ώσπου να μπορέσει το αγαθό μάτι του νεαρού ερασιτέχνη να καταλάβει δυο- τρία πράγματα για το καινούριο θαύμα που αντικρίζει και να μπορέσει να χαρεί όπως πρέπει τη νέα εκδοχή του κόσμου που του παρουσιάζει ο ζωγράφος. Θυμάμαι πως ο Modigliani υπήρξε μια από τις χαρακτηριστικές εξαιρέσεις: με συνεπήρε …στο φτερό!

Είχα τότε ένα φίλο (που χάρη στα …μπλογκ ξαναβρεθήκαμε!) ο οποίος, γεννημένος εικαστικός, με ξεναγούσε στον κόσμο της τέχνης - ειδικά της ζωγραφικής. Το ποστάκι αυτό, αφιερωμένο! Read the rest of this entry »

Ενας αντρας και μια γυναικα συναντιουνται μεσω αγγελιας, για να πραγματοποιησουν μια κοινη ερωτικη φαντασιωση τους. Οι συναντησεις τους σιγα σιγα αρχιζουν να γινονται διαφορετικες, καθως ερωτευονται ο ενας τον αλλον. Η γυναικα, πιο τολμηρη, εξομολογειται τον ερωτα της. Την επομενη φορα που συναντιουνται, ο ερωτευμενος αντρας υποθετει πως η γυναικα δε θελει να συνεχισουν. Το ιδιο υποθετει και η γυναικα γι αυτον. Ολα κρεμονται σε μια κλωστη, και…

http://www.imdb.com/title/tt0204709/

Ειχα δει την ταινια στο σινεμα πριν καμποσα χρανια, την ξαναειδα σε DVD και μου αρεσε, παλι. Μια εξαιρετικη σπουδη πανω στην δυνατοτητα / την αδυναμια της επικοινωνιας, στις ερωτικες σχεσεις. Δεν ετυχε ποτε σε σενα να ακυρωθει ενας ερωτας απο αστοχιες στο συστημα επικοινωνιων - και να παρει η ζωη σου εντελως διαφορετικο δρομο; Οχι; Περιεγο…

Ήτανε, λέει, ένας πολυγαμικός νεαρός γιατρός, ο Tομάς (Daniel Day-Lewis) στην Πράγα του 1968. Πήγε σε μια επαρχιακή πόλη, για ένα χειρουργείο και γνώρισε εκεί την Τερέζα (Juliette Binoche), η οποία σύντομα του κουβαλήθηκε στο διαμέρισμα και τη ζωή του. O Tomas συνέχισε τη σχέση του με τη Σαμπίνα (Lena Olin), η οποία φορούσε το σκληρό καπέλο του παππού της (και τις ζαρτιέρες της) και τον κατακαύλωνε. Η ζωή κυλούσε όμορφα στην Άνοιξη της Πράγας, με το σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο. Ώσπου ήρθαν οι Ρώσοι. Το τρίο βρέθηκε ξανά στη Γενεύη, ώσπου την έδωσε στην Τερέζα - και επέστρεψε στην Πράγα. Ο Τομάς την ακολούθησε - και βρέθηκε στα δύσκολα: για να ξαναπάρει τη θέση του στην κλινική, έπρεπε να συμβιβαστεί με τη νέα κατάσταση των πραγμάτων και να απαρνηθεί τον εαυτό του. Και τότε…

*

1988 - ο καιρός που οι ταινίες ήταν (ακόμα) ποτισμένες με ερωτισμό: http://www.imdb.com/title/tt0096332/

…πρόβαλε τρεις ταινίες, της δεκαετίας του ‘50.

*

Δεκέμβρης, στο Χοκάιντο. Σιδηροδρομικός σταθμός, πλήθος που κοιμάται. Μια κραυγή σπάζει την ησυχία. Ένας νέος άντρας, αιχμάλωτος πολέμου που απελευθερώθηκε, βλέπει τον εφιάλτη του επικείμενου θανάτου του και πετάγεται τρομαγμένος.

Έτσι ξεκινάει ο ασπρόμαυρος Ηλίθιος του Ακίρα Κουροσάβα. Ο πρίγκιπας Μίσκιν, ο Ραγκόζιν, η Ναστάζια Φιλίπποβνα και οι άλλοι παθιασμένοι ήρωες του Ντοστογιέφσκι Read the rest of this entry »

Στις διακοπές είδα κάποιες ταινίες, τρεις από αυτές ξεκινούσαν από τον μεγάλο Σαικσπήρο.

Πρώτα έναν Άμλετ, τυπικά Βρεττανικό (και θεατρικό), σε σκηνοθεσία Τ. Ρίτσαρντσον. Καλό, δε λέω, αλλά κάπως …άνοστο και μονότονο, σαν καλομαγειρεμένο Εγγλέζικο βραστό.

Μετά, τον Έμπορο της Βενετίας, σε σκηνοθεσία Μάικλ Ράντφορντ. Εκπληκτική φωτογραφία, πανέμορφη μουσική, ηθοποιοί υπεράνω κριτικής: Αλ Πατσίνο, Τζέρεμι Άιρονς, Τζότζεφ Φάινς, Λιν Κόλινς. Μοναδική αδυναμία, το συμβατικό φινάλε του …Σαίκσπηρ, αλλά γι’ αυτό δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα!

Τέλος, η αιτία αυτού του σημειώματος: Οθέλλος, κατά Φράνκο Τζεφιρέλλι, με τον Πλάσιντο Ντομίνγκο στο ρόλο του άτυχου, ζηλόφθονου Μαύρου. Καθαρή απόλαυση για τα αυτιά, τα μάτια, την ψυχή. Η αενάως επαναλαμβανόμενη διαδικασία της συμπάθειας του θεατή, αυτή τη φορά εκτυλίσσεται στις πλέον πολυτελείς, εικαστικά, συνθήκες. Σημειωτέον ότι ο Τζεφιρέλλι έχει υπογράψει, επίσης, τον (μακράν) καλύτερο κινηματογραφικό Άμλετ - από όσους έτυχε να δω ως τώρα.

Ο Μάνος Στεφανίδης στην «Ε»: http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,id=88237180

Περί των φοβερών και τρομερών γεγονότων της art-athina, τα είπαμε …χθες, στα σχόλια αυτού εδώ του ποστ:

http://panosz.wordpress.com/2007/06/04/starakia-2/

Του Woody Allen. Απίθανο στυλ, καταπληκτικές ατάκες, ως συνήθως. Η Σκάρλετ Γιόχανσον να παίζει σα θηλυκός (και νέος) Γούντυ, φορώντας φούστες που αναδεικνύουν τα πλουσιοπάροχα …αμορτισέρ της. Μέχρι γυαλιά μυωπίας της φόρεσε ο αθεόφοβος Γούντυ. Εντάξει, δεν είναι Manhattan ή Νευρικός Εραστής - αυτά δε γίνονται κάθε μέρα. Αλλά, καλό! Φωτογραφίες, εδώ: http://www.imdb.com/title/tt0457513/photogallery-ss-0

Δεν σας το συνιστώ, εκτός αν έχετε τρομερές αϋπνίες.

Όσο για τον Daniel Graig, τον πρωταγωνιστή, μοιάζει με  διασταύρωση  του Βλαντιμίρ Πούτιν και του Γιώργου Φούντα.

Μακριά κι αλάγρα!

Με πρόσκληση του παράφωνου, http://parafoniades.wordpress.com/2007/03/11/my-best-movies/ ιδού οι 7 αγαπημένες μου ταινίες:

1. ΡΑΝ, του Ακίρα Κουροσάβα

Read the rest of this entry »

Αυτή την ευχή δίνω, τα τελευταία χρόνια, όταν θέλω να ευχηθώ κάποιον. Και ξαφνικά, παρακολουθώντας την ταινία του Γούντυ Άλλεν match point , ανακαλύπτω πως ο μεγάλος Γούντυ …φιλοσόφησε το θέμα της Τύχης σε βάθος! Παίζει και η Σκάρλετ Γιόχανσον, οπότε έχετε ένα λόγο παραπάνω να δείτε την ταινία!

Από την κινηματογραφική λέσχη της καλύβας εξεδόθη η ακόλουθη κριτική για την αμερικάνικη ταινία Syriana:

Too much ado for nothing!

Φαίνεται πως η καρδιά του κινηματογράφου χτυπάει πια στην Άπω Ανατολή (Κορέα, Κίνα, Ιαπωνία). Το αμερικάνικο σινεμά θα επιστρέψει, κάποτε, αλλά προς το παρόν, τζίφος!

(Η Ευρώπη εξακολουθεί να παράγει, εδώ και πολλά χρόνια, χρυσές μετριότητες - και, που και που, καμιά αξιόλογη ταινία, αλλά δε μπορεί καν να συγκριθεί με τους Ανατολίτες!)

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν δυο φίλες, που ζούσαν πέρα στην Άπω Ανατολή, σε μια μεγάλη, σύγχρονη πόλη. Ήταν μαθήτριες και κάθε μέρα πήγαιναν για μάθημα ντυμένες με τη στολή του σχολείου τους. Τα κορίτσια είχαν ένα μεγάλο όνειρο: να φύγουν μαζί και να ταξιδέψουν στην Ευρώπη. Μαζί, γιατί εκτός από φίλες ήταν και ερωτικό ζευγάρι, όσο επέτρεπε η μικρή τους ηλικία. Στην Ευρώπη, γιατί έτσι έλεγε το όνειρό τους.

Έπρεπε να βρουν λεφτά για τα εισιτήρια – και ανακάλυψαν τον τρόπο. Γνώριζαν διάφορους τύπους στο ίντερνετ και τους έκλειναν ραντεβού. Η μία πηδιόταν μαζί τους. Η άλλη, παρέμενε παρθένα και υπεύθυνη για το οργανωτικό μέρος της επιχείρησης.

Η παρθένα ζήλευε φρικτά τη φίλη της, η οποία είχε μετατραπεί σε μια μικρή θεά του σεξ. Δεν τη ζήλευε επειδή γαμιόταν, αλλά επειδή μιλούσε με τους άντρες – κι όταν ομολογούσε ότι κάποιος της άρεσε, τρελαινόταν. Την πίεζε, καθώς την έπλενε με το σφουγγάρι, να μην τους πιάνει κουβέντα. Τα δάκρυα κυλούσαν απ’ τα μάτια της. Συμφωνούσαν, αγκαλιασμένες: μόνο σεξ με τους άντρες! Ο καιρός κυλούσε, οι εισπράξεις είχαν πια ξεπεράσει την αξία του ενός εισιτηρίου. Ώσπου τα πράγματα στράβωσαν άσχημα.

Read the rest of this entry »