You are currently browsing the category archive for the 'Νέα Ελληνικότητα' category.
Η σύγκρουση ανάμεσα στις επαναστατημένες δυνάμεις της νέας ελληνικότητας και στην επίσημη Ορθοδοξία ήταν γεγονός και είχε τεράστιες πολιτικές επιπτώσεις, άμεσες και απώτερες. Η μελέτη αυτής της αντιπαράθεσης αποτελεί στοιχειώδη άσκηση αυτογνωσίας για τους Έλληνες. Φυσικά, η ιστορία ερχόταν από πολύ μακριά…
Από τη μια μεριά οι Σαλαμινομάχοι: Ω παίδες ελλήνων ίτε/ ελευθερούτε πατρίδ’, ελευθερούτε δε/ παίδας, γυναίκας, θεών τε πατρών έδη/ θήκας τε προγώνων’ νυν υπέρ πάντων αγών. Και ο Πίνδαρος: Μάτερ εμά, το τεόν,/ ω αιωνία Ελλάς. Κι από την άλλη ο μεγάλος της Ορθοδοξίας Γεννάδιος Σχολάριος: Ει τις έροιτό μοι τις ειμί, αποκρινούμαι χριστιανόν είναι’ Έλλην ων την φωνήν, ουκ αν ποτέ φαίην Έλλην είναι (μόνο μιλάω ελληνικά, ποτέ δεν ήμουν Έλληνας) δια το μη φρονείν ως εφρόνουν ποτέ οι Έλληνες. Από τη μια μεριά ο Ρήγας: για την ελευθερίαν να ζώσουμε σπαθί! Και ο Κολοκοτρώνης με τη βροντόφωνη (και πολιτικά εκρηκτική) προσφώνησή του: Έλληνες! Και από την άλλη ο δεσπότης της Εκκλησίας: -Αδελφοί μου, έμαθα πως με την χάριν του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και Θεού δεν είσθε Έλληνες, δεν είσθε ασεβείς, αιρετικοί, άθεοι, αλλά είσθε Ορθόδοξοι Χριστιανοί (Ι. Κακριδής, Οι αρχαίοι Έλληνες στην νεοελληνική λαϊκή παράδοση, ΜΙΕΤ, Αθήνα 1997)
Οι αντιλήψεις αυτές, της επαναστατημένης νέας ελληνικότητας και της Ορθοδοξίας συγκρούστηκαν ανελέητα. Η επίσημη ιστορία, όμως, γράφτηκε υπό την ιδεολογική εποπτεία της Εκκλησίας, η οποία βεβαίως επανέκαμψε για να προσπαθήσει να κυριαρχήσει και στις νέες συνθήκες, όταν η Επανάσταση είχε νικήσει η ελεύθερη Ελληνική Πολιτεία ήταν πια γεγονός. Η προσπάθεια αυτή πέτυχε μόνο εν μέρει: η Εκκλησία παρέμεινε μεν αποδεκτή, αλλά με χαμηλό πλέον κύρος και περιορισμένη πολιτική εμβέλεια. Κάτι σαν αναγκαίο κακό.
Ο αφορισμός της Επανάστασης του 1821
Το περιεχόμενο του αφορεστικού συνάδει απολύτως με τις βασικές θέσεις της Ορθόδοξης ιεραρχίας, τόσο τις πριν, όσο και τις μετέπειτα. Δεν είναι, δηλαδή, θέσεις που εκφράζονται άπαξ και κατ’ εξαίρεσιν, αλλά αυτούσιο το πάγιο ιδεολογικό - πολιτικό μανιφέστο της Εκκλησίας. Στην αρχή στηλιτεύεται η αχαριστία των εξεγερμένων και το Read the rest of this entry »
Η καλύβα παρουσιάζει (ή υπενθυμίζει) σήμερα στους αναγνώστες της μπλογκόσφαιρας ένα μοναδικό ντοκουμέντο, το οποίο κρατιέται επίμονα, σαν πραγματικό μυστικό, μακριά από τους Έλληνες μαθητές, για να μη γνωρίζουν, ίσως, ποιας Εκκλησίας οι εντεταλμένοι θέλουν να τους …εξομολογούν στα σχολεία. Οι τίτλοι στις θεματικές ενότητες είναι δικοί μου, το περιεχόμενο αυθεντικό.
* * *
Πατριαρχικός χαιρετισμός προς τους παραλήπτες.
Γρηγόριος ελέω Θεού αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, νέας Ρώμης και Oικουμενικός Πατριάρχης.
Οι τω καθ’ ημάς αγιωτάτω, πατριαρχικώ, αποστολικώ και οικουμενικώ θρόνω υποκείμενοι ιερώτατοι μητροπολίται και υπέρτιμοι και θεοφιλέστατοι αρχιεπίσκοποι τε και επίσκοποι, εν αγίω Πνεύματι αγαπητοί αδελφοί και συλλειτουργοί, και εντιμότατοι κληρικοί της καθ’ ημάς του Χριστού μεγάλης εκκλησίας και εκάστης επαρχίας ευλαβέστατοι ιερείς και οσιότατοι ιερομόναχοι, οι ψάλλοντες εν ταις εκκλησίαις της Πόλεως, του Γαλατά και όλου του Καταστένου και απανταχού, και λοιποί απαξάπαντες ευλογημένοι Χριστιανοί, τέκνα εν Κυρίω ημών αγαπητά, χάρις είη υμήν και ειρήνη παρά Θεού, παρ’ ημών δε ευχή, ευλογία και συγχώρεσις.
Η ιδεολογική βάση του ρεαγιαλικίου και η θεολογική της τεκμηρίωση
Η πρώτη βάσις της ηθικής, ότι είναι η προς τους ευεργετούντας ευγνωμοσύνη είναι ηλίου λαμπρότερον και όστις ευεργετούμενος αχαριστεί είναι ο κάκιστος των ανθρώπων. Αυτήν την κακίαν βλέπομεν πολλαχού στηλιτευομένην Read the rest of this entry »
Στις αρχές του 1809 ο καπετάν - Θοδωράκης βρισκόταν στη Ζάκυνθο. Εκεί ήρθε και τον αντάμωσε, αυτοεξόριστος, ο Αλβανός φίλος του Αλή Φαρμάκης, που μόλις είχε ξεφύγει από τα νύχια του Βελή (γιου του Αλήπασα) ο οποίος εξουσίαζε τότε το Μωριά. Οι δυο φίλοι έκαναν διάφορα μεγαλεπήβολα σχέδια, με ένα και μοναδικό στόχο: να διώξουν από το Μωριά τους Οθωμανούς και τις δυνάμεις κατοχής του Βελή. Δε σχεδίαζαν στα κουτουρού, αλλά προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν την πολιτική συγκυρία: Τότε στα Εφτάνησα κυριαρχούσαν οι Γάλλοι, εχθροί (την περίοδο εκείνη) του Αλή, πραγματικού κυρίαρχου της επικράτειας από την Ήπειρο ως το Μωριά. Αυτός ήταν το εμπόδιο στο δρόμο του Βοναπάρτη προς την Ανατολή. Οι δυο Μωραΐτες φίλοι άρχισαν να κουβεντιάζουν με τον Ντονζελώ, το νέο διοικητή των Επτανήσων - παλαιό επαναστάτη, το νυν στην υπηρεσία του Ναπολέοντα και της Γαλλίας.
Οι τρεις τους, μετά από τρία μερόνυχτα συζήτησης, κατέληξαν στο ακόλουθο σχέδιο, που το κατέγραψε ένας γραμματέας: Read the rest of this entry »
Ψάχνοντας κάτι άλλο, έπεσα πάνω σ’ ένα παραμύθι με …καλύβες, που το έλεγε ο καπετάν Θοδωράκης. Μου άρεσε – και το καταγράφω για χάρη σας.
*
Ένας σουλτάνος ήθελε να γνωρίσει το ζακόνι (= συνήθειο, χαρακτήρας) κάθε τόπου που κυβερνούσε. Του είπαν τότε να φτιάξει καλύβες από τα ξύλα κάθε τόπου και να κοιμηθεί μέσα. Στο όνειρό του, του είπαν, θα φανερωθεί η κάθε χώρα.
Διέταξε και έφτιαξαν τέσσερις καλύβες με ξύλα από την Αίγυπτο, την Ανατολή, τη Ρούμελη και το Μωριά – κι έπιασε με τη σειρά να κοιμάται, κάθε βράδυ σε άλλη καλύβα.
Στην πρώτη ονειρεύτηκε το Νείλο. Στα νερά του κυλούσαν χρυσάφια, πλούτη αμέτρητα.
Στη δεύτερη, της Ανατολής, κοιμήθηκε σαν το πουλάκι και είδε όνειρα γλυκά, σα να ‘χε μαστουρώσει με χασίσι.
Στην καλύβα της Ρούμελης ονειρεύτηκε άτια να χλιμιτράνε και άρματα να βροντούν.
Τέλος, στην καλύβα τη Μωραΐτικη, λαχτάρησε και πετάχτηκε από τον ύπνο του, μούσκεμα στον ιδρώτα. Ονειρεύτηκε, λέει, χίλιους διαβόλους να τρέχουν πάνω – κάτω, με αναμμένα δαυλιά!
*
Όπως (δεν) θα έλεγε κι ο φίλος suigenerisav, με κάτι τέτοια παραμύθια ταΐστηκε η εθνική συνείδηση των Ελλήνων κι άρχισε επιτέλους να αποκτά τα νεωτερικά χαρακτηριστικά, τα προβλεπόμενα υπό της θεωρίας. 
*
Repost. Είχε ανέβει 26 Ιανουαρίου 2007
Η Δύση είναι ένας πολιτισμός που θέτει ερωτήματα’ η Ανατολή έχει μόνο απαντήσεις
Ας το δεχτούμε, κατ’ αρχήν, ως υπόθεση εργασίας. Η γεωγραφία και η ιστορία τοποθέτησαν την Ελλάδα στο μεταίχμιο των δύο μεγα-συνόλων του πολιτισμού. Επόμενο είναι το ερώτημα, προς τα που κλίνει η χώρα μας, όχι σε πολιτικό επίπεδο (αυτό έχει απαντηθεί από το 1821) αλλά σε πολιτισμικό. Για να το θέσουμε αλλιώς: σε τί συνίσταται (από τι λογής υλικά αποτελείται) η περίφημη ελληνική ιδιοπροσωπία; Υπάρχει κάτι τέτοιο - ή πρόκειται για επινόηση;
Τα ίδια ερωτήματα ισχύουν και για τους γείτονες, που βρίσκονται στο ίδιο γεωγραφικό και ιστορικό μεταίχμιο. Υπάρχει αλβανική, βουλγάρικη, σέρβικη ιδιοπροσωπία - και είναι περισσότερο δυτικής ή ανατολικής ύφανσης; Οι Ρώσοι, είναι Δύση ή Ανατολή; Και πόσο σημαντικό (ή ασήμαντο) ποσοστό δυτικότητας έχει ποτίσει τους πολίτες της Τουρκικής Δημοκρατίας;
Υπάρχει, έστω ως θεωρητική πιθανότητα, περίπτωση να διαμορφωθεί από εμάς ή από εμάς και τους γείτονες σε συνεργασία, μια νέα πρόταση, που θα αμφισβητεί τα θέσφατα του δυτικού παραδείγματος (ανάπτυξη, κυριαρχία στη φύση, κοινωνικός δαρβινισμός) και ταυτόχρονα θα αφήνει πίσω τις έτοιμες απαντήσεις (η σωτηρία της ψυχής, είναι πολύ μεγάλο πράγμα…) της Ανατολής;
*
Επειδή σας βλέπω …πορωμένους με την καλύβα (20.000 επισκέψεις καταγράφηκαν από την πρώτη του Φλεβάρη!) σκέφτηκα να ανεβάσω ξανά κάποια παλιότερα ποστάκια, με ωραίες (συνήθως) συζητήσεις, όσο κρατάει το “χαζάιν πιρούιτ”. Το σημερινό (αναρτημένο στις 12 Ιανουαρίου 2007) αφιερώνεται στον π2, ο οποίος τότε λεγόταν απλώς “π”
Στην «Ε» είδα μια συνέντευξη του Βασίλη Αλεξάκη, με τον τίτλο του ποστ, εκτός από το ερωτηματικό. Ενδιαφέρουσα, γιατί στο νέο βιβλίο του ασχολείται ακριβώς με τη σχέση της νέας ελληνικότητας με τον αρχαίο ελληνικό κόσμο και το χριστιανισμό:
http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,id=89694136
Υποκύπτω στον πειρασμό να σχολιάσω στη συνέχεια μερικές από τις θέσεις που διατυπώνει ο Βασίλης Αλεξάκης
*
Η τραγωδία μας είναι ότι η Ελλάδα έχει αποκοπεί από την αρχαιότητα. Υπάρχει μια αγεφύρωτη ρωγμή ανάμεσα στην αρχαιότητα και στον χριστιανικό πολιτισμό. Η σημερινή Ελλάδα είναι προϊόν του τελευταίου.
Δεν πρόκειται για καμιά αυθεντική τραγωδία. Τραγωδία γίνεται από τη στιγμή που η σφοδρή επιθυμία (= να είμαστε απευθείας και εξ αίματος κληρονόμοι του αρχαίου ελληνικού κόσμου) μετατρέπεται σε «αλήθεια» και αρχίζει να παράγει πολιτικά και κοινωνικά αποτελέσματα.
Repost, αφιερωμένο εξαιρετικά στους σχολιαστές της πρώτης ανάρτησης!
Χαρά στον Έλληνα που ελληνο-ξεχνά
και στο Σικάγο μέσα ζει στη λευτεριά
εκείνος που δεν ξέρει και δεν αγαπά
-σάμπως φταις κι εσύ καημένη-
και στην Αθήνα μέσα ζει στη ξενιτιά
Η Ελλάδα είναι, κατά βάθος, ουτοπία. Ου-τόπος. Μια οπτασία θεσπέσια, που δε μπορείς να την προσδιορίσεις (θα πει: να την περιορίσεις) σε όρια γεωγραφικά. Για να μπορεί να υπάρχει, να είναι παντού, είναι τρόπος κρυσταλλωμένος σε ανθρώπινο έθος. Υπάρχει ή είναι της φαντασίας γέννημα πλάνο; Υπάρχει, μας διαβεβαιώνει ο ποιητής. Στα όρια του ελληνικού κράτους - ή στα πέρατα του πλανήτη, αδιάφορο. Την έχεις, όπου κι αν βρίσκεσαι, φτάνει να ξέρεις και να αγαπάς. Να ξέρεις ότι είναι μύθος, αλλά να τον αποδέχεσαι το μύθο - δηλαδή την ανθρώπινη δύναμη και αδυναμία ταυτόχρονα. Γιατί ο άνθρωπος χωρίς μύθο ταυτότητας δεν μπορεί να ζήσει. Κι όσοι το αμφισβητούν αυτό, απλώς επιλέγουν κάποιον άλλο ζωτικό μύθο - αλλάζοντας τα ρούχα τους και φορώντας τα αλλιώς. Read the rest of this entry »
Repost
Τσάμικο είναι ένας χορός στον οποίο προηγείται ένας μαινόμενος και ακολουθούν κάμποσοι ηλίθιοι, έγραψε ένας Γάλλος διπλωμάτης (νομίζω ο Εδμόνδος Αμπού), λίγο μετά την Επανάσταση του ’21.
Στους ποντιακούς χορούς δεν υπάρχει περιθώριο για ανάλογους ορισμούς: χορεύουν όλοι ισότιμα, σε όποια θέση κι αν βρίσκονται.
Στους χορούς της παλιάς Ελλάδας κυριαρχεί η επιθυμία ανάδειξης του ατόμου. Οι άλλοι είναι απαραίτητοι, προκειμένου να διακριθεί ο ένας, η χορευτική δεινότητα του ενός. Η κοινότητα κερδίζει, επειδή διαθέτει ξεχωριστά άτομα.
Οι χοροί των εξ Ανατολής Ελλήνων εκφράζουν την απόλυτη αξία της ομάδας, της κοινότητας. Κανείς δεν ξεχωρίζει υπερβολικά, όλοι κινούνται στα προκαθορισμένα βήματα, χωρίς αυτοσχεδιασμούς. Το άτομο αντιλαμβάνεται την ύπαρξή του μέσα από τη δύναμη της ομογενοποιημένης ομάδας.
Τρέχα γύρευε τώρα, ποια πολύχρονα δεδομένα διαμόρφωσαν αυτές τις δυο κυρίαρχες αντιλήψεις. Ωστόσο, υπάρχει ένας ελληνικός τόπος όπου ο χορός υποδηλώνει μιαν αξιοπρόσεκτη σύζευξη (αρμονία 
ανάμεσα στην ανάγκη έκφρασης του ατομικού και στην αποδοχή της αναγκαιότητας του συλλογικού: η Κρήτη.
Η επιδίωξη της πολιτικής ορθότητας οδηγεί κάποιες φορές σε υιοθέτηση εξωπραγματικών υποθέσεων. Γιατί, παραδείγματος χάριν, σκάφτηκαν τα μουσουλμανικά νεκροταφεία, μετά την κατάληψη της Τριπολιτσάς, στα 1821; Ο Άκης Γαβριηλίδης δίνει την απάντηση[1], συσχετίζοντας τις φρικαλεότητες της Επανάστασης με την εξάλειψη του εβραϊκού νεκροταφείου της Θεσσαλονίκης:
Αυτό το μοναδικό φαινόμενο, λοιπόν, η εξαφάνιση των νεκρών Εβραίων από τη Θεσσαλονίκη, είχε την ίδια κρισιμότητα για τη συγκρότηση του ελληνικού έθνους-κράτους όπως και η εξαφάνιση των (μέχρι τότε) ζώντων Εβραίων, και των άμαχων Τούρκων, κατά την κατάληψη της Τριπολιτσάς το 1821. Η τελευταία εξασφάλιζε την ομοιογένεια του πληθυσμού, άρα την καθαρότητα του ελληνικού εδάφους (του εδάφους που ακριβώς με αυτή την πράξη κατέστη δυνατό να συγκροτηθεί ως ελληνικό). Φαίνεται όμως ότι αυτό δεν ήταν αρκετό: χρειαζόταν και η καθαρότητα του υπεδάφους. Αυτή την εξασφάλισε η δεύτερη κάθαρση. Και με αυτόν τον τρόπο εξασφάλισε την ομοιογένεια της μνήμης - και του μνήματος-, την ακηλίδωτη τρισχιλιετή ελληνικότητα του παρελθόντος.
Στην καλύβα πρόσφατα έγινε μεγάλη συζήτηση για τη σφαγή της Τριπολιτσάς, με αφετηρία τη σχετική εργασία του Θανάση Τριαρίδη[2]. Στο βιβλίο του ο Α.Γ. υιοθετεί την ερμηνεία του Τριαρίδη, δηλαδή την προμελετημένη και κατά γράμμα υλοποιημένη εθνοκάθαρση. Στόχος (κατά τους Τριαρίδη - Γαβριηλίδη) ήταν η «άμεση δημιουργία» μιας «εθνικώς καθαρής ελληνικής επικράτειας» - αφού αυτό «πίστευε ο Κολοκοτρώνης (και όχι μόνον αυτός) …για να αναγνωριστεί η Ελληνική Επανάσταση».
Όποιος έχει μεγάλη …υπομονή μπορεί να ανατρέξει στο κείμενο και τη συζήτηση της καλύβας, που αναφέρθηκε. Εδώ υπενθυμίζω ένα από τα πιο εύστοχα σχόλια, αυτό της pengwin_witch[3]: Read the rest of this entry »
Του Γιάννη Bach Σπυρόπουλου, από τη ΓΑΛΕΡΑ*
Μια γυναίκα:
«Αφέντη µου
κάµε µου τούτο το καλό
και σκλάβα σου να γίνω!»
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης:
«Τι λες µωρή ζουρλή;
Για τη λευτεριά πολεµάµε
και θες να γίνεις σκλάβα µου;»
Βουτιέ «Memoires Paris, 1823»
Στο χέρι του η καταφερτζοσύνη και η επιτηδειότητα έφτανε µέχρι την ετοιµασία των ζωοτροφών, τ’ άλογα κούναγαν τη χαίτη, ο Κολλιόπουλος τα κρατούσε απ’ τα χαλινάρια.
Τ’ αγριοπούλια και τα ζούµπερα µε τα τριφύλλια τους ξεχειµώνιαζαν στον ίσκιο του το ζεστό, και οι στρατιώτες κρατάγανε το βάρος των µολυβένιων διαταγών του αγόγγυστα. Το ‘πε ο γέρος, λέγανε. Read the rest of this entry »
Έχουμε δυο μεγάλες ομάδες στην ελληνική κοινωνία - κάπως σαν τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό. Η μια υποστηρίζει πως το βιβλίο της ιστορίας θα πρέπει να αποσυρθεί, η άλλη πως όχι. Η πρώτη επιχειρηματολογεί πως πρόκειται για ένα μονάχα επεισόδιο στην γιγαντιαία προσπάθεια της Νέας Τάξης να αλλοιώσει την ιστορία των Ελλήνων - η δεύτερη υποστηρίζει πως πρόκειται για ένα καλό βιβλίο, γραμμένο στο πνεύμα της καταλαγής και της συναδέλφωσης των λαών.
Κι επειδή είμαστε αυτοί που είμαστε, πολύ γρήγορα η πολιτική αντιπαράθεση (γιατί πολιτική είναι) μετατράπηκε σε κλασσικό ποδοσφαιρικό ντέρπυ:
- Πουλημένοι οι παίχτες! - Προδότες της φανέλας! - Ο διαιτητής είναι μιλημένος! - Γαμ**** ο θρύλος κι ο Πειραιάς! - Τούρκοι Τούρκοι! (εναλλακτικά: Βου Βου Βούλγαροι!) - Είσαι Έλληνας, ΡΕ; - Θλιβερό εθνίκι!
Όταν πρωτοήρθαν (192 
στην περιοχή οι πρόσφυγες, τα πάντα ήταν άγρια φύση. Έπρεπε να ξεχερσώσουν, για να μπορέσουν να φυτέψουν, έπρεπε να χτίσουν τα σπίτια τους. Κουβαλούσαμε την άμμο με ντενεκέδες, από το ρέμα - κουβάληναμε άμμον σην πλάτην εμούν, με τενεκέδας άσο ρέμαν έλεγε ο μακαρίτης παππούς Γιώργος (Γιωρίκας - 102 έφτασε και ήταν ανώτερος ήρως, γιατί έστειλε πρώτα τη γιαγιά Δέσποινα -Πινίκα, που έφυγε νεοτάτη, στα 96 της).
Έξι μέρες τη βδομάδα δούλευαν μέρα νύχτα, μικροί μεγάλοι, για να μπορέσουν να σταθούν και να επιβιώσουν. Και την Κυριακή πήγαιναν στην εκκλησία. Επειδή δική τους δεν είχαν, κατέβαιναν στο γειτονικό χωριό - δέκα λεπτά δρόμος - όπου κατοικούσαν ντόπιοι και άλλοι πρόσφυγες, βουλγαρόφωνοι Έλληνες Ορθόδοξοι, που είχαν έρθει με τα νοικοκυριά τους από χωριά της Βουλγαρίας. (Στο καλοκαιρινό τους πανηγύρι χορεύουν όμορφους «θρακιώτικους» χορούς - καμιά σχέση με τα ποντιακά ξεφαντώματα των γειτόνων τους)
O Θανάσης Τριαρίδης έχει μια από τις πιο προσεγμένες και ενδιαφέρουσες σελίδες στο διαδίκτυο (http://www.triaridis.gr/) Εκεί υπάρχει ένα μεγάλο κείμενο, με τίτλο Η «Ελευθερία» που σφάζει αμάχους (http://www.triaridis.gr/keimena/keimD035.htm), στο οποίο επιχειρηματολογείται η άποψη ότι η σφαγή της Τριπολιτσάς, στα 1821, υπήρξε ενέργεια ενθοκάθαρσης και «στολίζονται» καταλλήλως ο Κολοκοτρώνης και ο Διονύσιος Σολωμός. Επειδή πρόκειται για ένα κείμενο που μου προξένησε το ενδιαφέρον - και πρόσθετα ερωτήματα - προτείνω, αφού το διαβάσετε, να το συζητήσουμε στην καλύβα.
*
Εξαρχής ξεκαθαρίζω τη θέση μου: το κείμενο του Τριαρίδη, παρ’ όλες της περί του αντιθέτου διακηρύξεις του, στην ουσία του είναι ένα αμιγώς θεολογικό κείμενο. Μόνο που η θεολογία του χρησιμοποιεί τις πιο λουσάτες προκαλύψεις της νεωτερικότητας - και καλύπτεται έντεχνα. Ας δούμε μαζί τα πιο ενδιαφέροντα σημεία.
Το βιβλίο Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού και το Αντίβαρο
- Πρόκειται για ένα κακό βιβλίο – ακατάλληλο για παιδιά της Στ’ Δημοτικού. Παρέχει ένα πλήθος πληροφορίες και γνώσεις εντελώς τηλεγραφικά, δηλαδή με τρόπο πρόσφορο μόνο για παπαγαλία. Το πλήθος των συνοδών φωτογραφιών, αποσπασμάτων από κείμενα κλπ δε βελτιώνει καθόλου την κατάσταση – πολλές φορές τη χειροτερεύει. Ελάχιστα θέματα αναλύονται με στοιχειώδη επάρκεια και απλότητα, ώστε να γίνουν κατανοητά από παιδιά 11 χρονών, που τα ακούνε για πρώτη φορά.
- Παρ’ όλο που ο σχεδιασμός των ενοτήτων είναι ενδιαφέρων (δε μπορώ να ξέρω και πόσο λειτουργικός είναι, για τη συγκεκριμένη ηλικία – αλλά νομίζω πως βρίσκεται στον αέρα, καθώς είναι αδύνατον για τα παιδιά να κατανοήσουν το βασικό υλικό που παρατίθεται) πολλές φορές διακρίνεται η τσαπατσουλιά και η βιασύνη: λάθος ημερομηνίες αλλά και λάθη νοηματικά. Για τέτοιου είδους έκδοση, δε νομίζω να είναι συγχωρητέα – όταν μάλιστα έχει εμπλακεί μια ολόκληρη ομάδα συγγραφέων + η επιμελήτρια, προς αξιοποίηση του χρήματος της Ε.Ε (κατά 80%).
Τελευταια σχολια