Category Archive

Repost, αφιερωμένο στους νικητές της μάχης του βιβλίου, τους ένδοξους “Πόντιους και Αριστερούς”. Πρώτη ανάρτηση, 31 Μαΐου 2007.

*

Πρωταγωνιστούν, κατά σειράν εμφανίσεως: Νοσφεράτος, δεσποινίς Μπλογκάκη, Ψιλικατζού, η γυναίκα με τη μανδύλα, Μάγδα Ιστορίδου, Σπινόζα, ο οδηγός, coolplatanos, Μανταλένα, Μ.π, σχολιαστής, Δρ Σούης, σέξυ ιατροδικαστίνα σκουπίτσα, βιογιάννης, Ασμοδαίος, gazakas, Αλκιβιάδης, κυρία Τσιπουρίδη, θείος Ισίδωρος, Ομαδεών, ο μπάτλερ, ο παπούλης, η γυναίκα με τις μπανάνες - και ο Πάνος.

*

Η φαντασίωση του Νοσφεράτου με κατέστρεψε, από άποψη χρόνου. Έκαψα ακόμα λίγο για να ετοιμάσω αυτό το ποστ, γιατί δεν έμεινα ευχαριστημένος από την ποιότητα της εμφάνισης των εικόνων στις τρεις συνέχειες του Νοσφεράτου: για να χωρέσουν στη σελίδα αναγκάστηκα να χρησιμοποιήσω σμικρύνσεις, γεγονός που αδίκησε πολύ τη δουλειά του Jean -Claude Claeys (http://www.jean-claude-claeys.com/ ). Όποιος θέλει να δει τις εικόνες σε ικανοποιητική ανάλυση, δεν έχει παρά να κάνει κλικ στα εικονίδια. Read the rest of this entry »

Τα είχα κάνει μούσκεμα. Το σιντί ήταν ακόμα άφαντο - ήταν θέμα ωρών να αρχίσει το όργιο προπαγάνδας των εθνολαϊκιστών στη μπλογκόσφαιρα και αμέσως μετά στον τύπο και στις τηλεοράσεις. Ειδικά των εθνολαϊκιστών της Θεσσαλονίκης, που τους έχω άχτι και γινάτι. Τριγυρνούσα στο γραφείο μου σαν το λιοντάρι στο κλουβί - σαν κουτσό λιοντάρι, για την ακρίβεια, γιατί ο πόνος στη μέση είχε εξελιχθεί σε βαρβάτη ισχυαλγία και τα ντεπόν (τέσσερα είχα πάρει και το σκεφτόμουν σοβαρά για πέμπτο) δεν βοηθούσαν καθόλου. Άκουσα τις καμπάνες, έκανα μια απότομη και πονεμένη κίνηση προς το κινητό, αλλά αυτό που άκουσα με έκανε να ξεχάσω την ισχυαλγία: η κυρία Τσιπουρίδη με καλούσε στο πάρτυ που έδινε στο σπίτι της - θα ήταν μεγάλη της τιμή, λέει, να την τιμήσει με την παρουσία του ο διάσημος διανοούμενος της Θεσσαλονίκης, ειδικός σε θέματα εθνολαϊκισμού, κύριος Νοσφεράτος… Έτρεξα (κούτσα κούτσα) και με μεγάλη προσπάθεια κατάφερα να μπω στο αμάξι. Κατάφερα, δαγκώνοντας τα χείλη, να βγω από το χιουντάι άξεντ και να φτάσω στο σπίτι. Η οικοδέσποινα με υποδέχτηκε φορώντας μαντίλα στο κεφάλι - ένα από τα κορυφαία φετίχ μου, όπως ήδη γνωρίζετε… Read the rest of this entry »

Έβαλα αμέσως στην υπόθεση τη Μανταλένα, που ήξερε καλά το χώρο της ακριβής νύχτας και τα κυκλώματά του. Αυτή, μεταμφιεσμένη σε υπάλληλο βενζινάδικου, κατάφερε να συναντηθεί «τυχαία» με το αφεντικό της Ιστορίδου, έναν ύποπτο τύπο που μπλογκάριζε με το ψευδώνυμο π2. Δε δυσκολεύτηκε να πετύχει το στόχο της - ο π2 της πρότεινε μια βόλτα με το καμπριολέ, προς Σούνιο μεριά. Καθώς αγνάντευαν το ναό του Ποσειδώνα στο φεγγαρόφωτο, ο π2 πήρε αυτό που ήθελε - και η Μαντελένα έμαθε αυτό που έπρεπε: τη διεύθυνση της Ιστορίδου, στα Βόρεια Προάστια. Μετά εξαφάνισε τα ίχνη, πήρε το καμπριολέ και επέστρεψε στον Ασπρόπυργο. Read the rest of this entry »

Ξενυχτούσα στο γραφείο μου και μελετούσα γοητευμένος το νέο βιβλίο του Μάκη Τριανταφυλλίδη η αθεράπευτη νεκροφιλία του ριζοσπαστικού βρυκολακισμού. Νοσφεράτου, κόμης Δράκουλας, Θανάσης Βάγιας, Βαμπιρέλλα. Μου άρεσε ιδιαίτερα το γεγονός ότι ο συγγραφέας ήταν ακόμα πιο ριζοσπαστικός και αιρετικός από τις παλιότερες απόπειρές του στη νεκροφιλία. Σκεφτόμουν πως στο μέλλον θα μπορούσαν να γραφτούν κι άλλες νεκροφιλίες, ώστε η αριστερά να αναστηθεί εκ νεκρών και ο εθνολαϊκισμός να σύρει τα τέσσερα, ειδικά στη Θεσσαλονίκη - που τον έχω άχτι και γινάτι.

Σηκώθηκα για κατούρημα και όταν επέστρεψα μου ήταν αδύνατον να συγκεντρωθώ στο κεφάλαιο που διάβαζα, εκεί που ο Μάκης εξηγεί ψυχαναλυτικά τη μεταστροφή του βουρκόλακα Θανάση Βάγια από τον παγκοσμιοποιημένο νοσφερατισμό, στον επαρχιώτικο εθνοπατριωτισμό, από τη στιγμή που ερωτεύτηκε την κυρα-Φροσύνη και του έγινε έμμονη ιδέα να επιστρέψει στα Γιάννενα και να δαγκώσει τον μειονοτικό αλβανόφωνο μετανάστη Αλή- πασά, ο οποίος είχε τοποθετηθεί ως διοικητικός υπεύθυνος της Ηπείρου και άλλων περιοχών, από τον επικεφαλής της πολυφυλετικής και ανεκτικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δηλαδή το Σουλτάνο, με άψογες δημοκρατικές διαδικασίες. Θαύμαζα ιδιαίτερα τη βαθυνούστατη ανάλυση για το πώς ένας επισφαλής φαντασιακός παράγοντας, ήγουν ο έρωτας για μια γυναίκα, μετέστρεψε άρδην τον Θανάση Βάγια, από ευγενικό και νομοταγή αυτοκρατορικό βρυκόλακα σε αδίστακτο εθνολαϊκιστή, αλλά…

…ένοιωθα τα βλέφαρά μου βαριά. Read the rest of this entry »