…όπως την αποτύπωσε σήμερα το πρωί ο Αρίστος, στην εκδρομή του σχολείου του.  Ανεβαίνει “στο ίντερνετ” κατ’ απαίτησή του.

…γιατί εκεί συνάντησα ένα πιπίνι.

*

Στίχος από το πρώτο τραγούδι που συνέθεσε (μουσική[;] και λόγια) ο οχτάχρονος Αριστείδης, ενθουσιασμένος με την ηλεκτρική κιθάρα που απόχτησε την Πρωτοχρονιά.

Πότε θα το πω, επιτέλους;

Έχω επίγνωση της υλικότητας των αΰλων και της δυσκολίας

ν’ αρνιέσαι τις χαρές, τις νίκες σου, τα πλούτη πάσα μέρα

(Αλκιβιάδη, θυμάσαι ποιός έγραψε αυτόν το στίχο

Αλλά, που θα πάει, θα το πω!

Σύντομα, ελπίζω*.

Γιατί το νέο βιάζεται να σκάσει μύτη**- και ο χειρότερος εχθρός του είναι η ρουτίνα!

—

* Ίσως, στο χιλιοστό ποστ

(αυτό είναι το νο 923)

** ουδεμία σχέση με τον Τσίπρα!

Τότε δεν είχαμε μπλογκ. Κράτησα το “ημερολόγιο της Αναστασίας” σ’ ένα τετράδιο με σκληρά εξώφυλλα. Ευτυχώς, γιατί διαβάζοντάς το τώρα, η μνήμη βοηθιέται πολύ - και επανέρχεται εκείνη η ατμόσφαιρα των ημερών που συγκλόνισαν τον κόσμο. Το δικό μου και της μαμάς της, δηλαδή…

Αντιγράφω ένα μικρό απόσπασμα.

*

Η εμπειρία του τοκετού ήταν συγκλονιστική. Η Δ. με ήθελε μέσα κι έτσι, άθελά μου ομολογώ, ήμουνα κι εγώ εκεί. Εν τέλει α) δεν λιγοκάρδισα και β) μου έμεινε η μοναδική εμπειρία της πρώτης εικόνας, του πρώτου κλάματος της κόρης. Βγήκε μαλλιαρή και μαυρούλα (αν και όχι όσο φανταζόμουν ότι είναι τα μωρά). Η μαμά της έκλαιγε ανακουφισμένη, η μαία την τύλιξε σε πράσινα οθόνια και της την έδωσε στην αγκαλιά. Πέρα από το αρχικό της κλάμα, ήταν ήσυχη. Όταν, σε λίγο, οδηγήθηκε στην αίθουσα νεογνών, την πήρα για πρώτη φορά στα χέρια μου και την κράτησα περίπου δέκα λεπτά.

Η κόρη χαρακτηρίστηκε εξαρχής «όμορφο μωρό» - πρώτα το είπε η μαία, μετά ένας ένας όλοι όσοι την είδαν και τελευταία το πίστεψε η μαμά της.

Εκτός από το ωραίο μαύρο μαλλί της διαθέτει τεράστια μάτια, τα οποία καταλαμβάνουν ολόκληρη την πρόσθια όψη του βρέφους (λες και ξεκινάν από τ’ αυτιά). Αυτό δείχνει ότι τα μάτια της θα είναι μεγάλα και όμορφα, όπως της μαμάς της. Το χρώμα τους ξεκίνησε από μπλε, να δούμε που θα καταλήξει.

Tο στόμα, το πηγούνι και γενικά το κάτω μέρος του προσώπου μοιάζουν με του μπαμπά. Αυτό το διασταύρωσα (υποτίθεται) με δυο παλιές μου βρεφικές φωτογραφίες. Ίδωμεν. Το ερωτηματικό είναι η μύτη, τι θα γίνει με τη μύτη. Θα είναι μεγάλη και επιθετική (ποντιακή) ή μικρή και καλλιτεχνική (γιαχέικη);

Κατά τα άλλα η Αναστασία είναι αρτιμελής, έχει όμορφα χέρια και δάχτυλα, οι γραμμές της παλάμης της είναι ακριβώς ίδιες με τις δικές μου, τα δάχτυλα των ποδιών μοιάζουν της μαμάς της. Είναι ολίγον τριχωτή και αρκούντως χαριτωμένη.

Σήμερα έγιναν με άψογες δημοκρατικές διαδικασίες, στο σχολείο, οι εκλογές στην Γ΄ Δημοτικού. Ο Αρίστος …εξετέθη και εξελέγη γραμματέας στην τάξη του!

Ο ευτυχής πατήρ κερνάει απόψε, προς τιμήν του νεοεκλεγέντος, μια παρτίδα στο πλησιέστερο bowling!

Τα ήθελε ακόμα τα χρονάκια του το Καμπερνέ του φίλου Δημήτρη (εκ των επαρχιών των Τρικάλων αμφότεροι, ο Δημήτρης και ο αμπελώνας). Δυο χρονών μονάχα, αλλά … υπέροχο! Στο βάθος ο Όλυμπος - δε φαίνεται, λόγω της ώρας. Στο μεταξύ, τα σχόλια στο τελευταίο ποστάκι της καλύβας, πολλαπλασιάστηκαν - όταν πήρα τη φωτογραφία ήταν μονάχα του Αντώνη. Το λάπτοπ αναπαράγει ένα θεσπέσιο δίσκο του Ξαρχάκου, όπου κιθάρες παίζουν θεϊκές μελωδίες, από ελληνικά τραγούδια. Ο Αρίστος και ο ξάδερφός του τριγυρίζουν στα πέριξ και φωτογραφίζονται γελώντας. Η δικιά μου και η κόρη μας βλέπουν επάνω το μια αιωνιότητα και μια μέρα. Δε θέλω να είμαι αχάριστος: η ζωή είναι ωραία!

…για τυροπιττάκια. Το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικό - και δεν το λέω επειδή πρόκειται για την εντεκάχρονη (σε λίγους μήνες) κόρη μου!

…το ερωτεύτηκα, αλλά δεν ήταν τυχερό μας. Την τέταρτη μέρα που το κρατούσα στα χέρια μου πρόσεξα σε όλες σχεδόν τις χάντρες τα σκασίματα, που προμήνυαν τη σύντομη απώλεια. Την άλλη μέρα πήγα στο μαγαζί και το άλλαξα, με δυό άλλα. Ένα από αυτά, με χάντρες από μοσχόξυλο, μου πήρε τα μυαλά -  θα σας το δείξω μιαν άλλη φορά.

Σήμερα είχα μαζί μου το γιό - μετά τη δουλειά πήγαμε για μπάνιο, στα Πυργαδίκια, σε μια μικρή παραλία, το Γυαλάκι.

Όλα καλά, αν εξαιρέσεις τη σκυλοπόπ που ακουγόταν στη διαπασών, από την παρακείμενη «επιχείρηση». Και στο ταβερνάκι, δηλαδή, σε γυφτολαϊκά πέσαμε…

Ντέφι να γίνει… θάλασσα, ήλιος, ομορφιά…

Ω, ναι. Και ψιλό σκουπίδι, αγνώστου προελεύσεως, στα νερά…

*

Όταν φύγαμε χρειαζόταν επειγόντως κάτι για να καθαρίσουν τ’ αυτιά μας. Διάλεξα το wish you were here - ο Αρίστος το άκουγε για πρώτη φορά. Πριν κοιμηθεί άκουσε ολόκληρο το  shine on you crazy diamond. Τον ρώτησα αν του αρέσει αυτή η μουσική - απάντησε «ναι».

Δεν ξυπνάει ακριβώς - το πνεύμα του κοιμάται. Τον οδηγεί το φως, φτάνει ως το γραφείο. Στέκεται. Του μιλάω γλυκά, τον αγκαλιάζω. «Έλα, πάμε στην κρεβατάρα σου…». Δε μπορώ πια να τον σηκώνω στην αγκαλιά μου, μεγάλωσε, βάρυνε. Τον πηγαίνω ως το κρεβάτι του, ξαπλώνει, τον σκεπάζω. «Σ’ αγαπάω» του λέω. «Κι εγώ» μου απαντάει, πριν βυθιστεί ξανά στα βαθιά νερά του ύπνου. Καμιά φορά αλλάζει δρομολόγιο και κατευθύνεται στο κρεβάτι της μαμάς του. Βολεύεται μια χαρά στη θέση μου - τον ανακαλύπτω εκεί όταν έρθει η ώρα να ξαπλώσω. Τον βοηθάω να σηκωθεί, κάνουμε μαζί τα βήματα ως το δωμάτιό του. Κοιμάται πια μονορούφι, ως το πρωί.

..του rock ‘n’ roll;

Όχι, μωρέ.

Το μαλλί μου νοσταλγώ!

*

Η φωτογραφία (πρέπει να) είναι του 1978

(μ.Χ.)

Νύχτα, αργά. Βάζω τον υπολογιστή στην αναμονή. Σβήνω το φως στο γραφείο. Παίρνω μαζί μου το τασάκι γεμάτο* και το ποτήρι του ουΐσκι άδειο. Περπατάω με γυμνές πατούσες στο ξύλινο πάτωμα. Περνάω από τα παιδιά, να δω μη τυχόν έχουν ξεσκεπαστεί. Ανοίγω το ψυγείο και πίνω νερό από το μπουκάλι. Στέκομαι λίγο στο παράθυρο, χαζεύω την κίνηση του δρόμου. Φτάνω στο κρεβάτι, ξαπλώνω. Απλώνω το χέρι, σε αγγίζω. Η ζέστα του κορμιού σου περνάει από τα ακροδάχτυλά μου και γλυκαίνει ολόκληρη την κουρασμένη μου ύπαρξη. Εσύ, κοιμάσαι βαθιά, ήσυχα. Βολεύω το μαξιλάρι - και σε ελάχιστα δευτερόλεπτα κοιμάμαι κι εγώ.

____

*το κομμάτι γράφτηκε 2-3 βδομάδες πριν.

Ιεμενος και καπνον αποθρωσκοντα νοησαι ης γαιης θανεειν ιμειρεται

(Έξω από το θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, στημένο στα 1981)

*

Καμιά νοσταλγία για τους καπνούς της Μπουγατσαδούπολης ή της Καλαμάτας δεν έχω. Η νοσταλγία έχει να κάνει με τη μνήμη, στρεφόμενη έσω. Τα νεανικά μου χρόνια, ναι, τα νοσταλγώ. Καπνίζουν, ακόμα…

Ήρθαν έτσι τα πράγματα και τα τελευταία χρόνια οδηγώ πολύ. Εννοώ, πολλά χιλιόμετρα - κάθε εργάσιμη μέρα. Στο ένα τρίτο των διαδρομών έχω ραδιόφωνο (δηλαδή: ραδιόφωνο με μουσική για ανθρώπους) στο υπόλοιπο όχι. Κουβαλάω στο αμάξι μια κασετίνα με 72 CD, τα οποία ανανεώνω όποτε εξαντληθούν. Στις επιστροφές, όταν ένας δίσκος με έχει γοητεύσει, ξεχνάω να γυρίσω στο ραδιόφωνο και τον κρατάω ως το τέλος της διαδρομής. Συμβαίνει συχνά.

τερμάτησαν στις 2 Ιουνίου, ενεστώτος έτους. Τέταρτη φορά. Η πρώτη αποχή κράτησε 10 χρόνια (1991-2000), η δεύτερη 18 μήνες και η τρίτη 8. Έχω πάντα στο μυαλό μου την ιδέα ότι πρέπει να πεθάνω …υγιέστατος!

…ακολουθώντας την οικογενειακή παράδοση (του παππού μου Παναγιώτη) εορτάζω την ονομαστική μου εορτή - και δέχομαι επισκέψεις

…και ιντερνετικές (εδώ στην καλύβα) και παραδοσιακές, στο (ποντιακό) χωριό του Ολύμπου, όπου βρίσκομαι.

Τα ωραιότερα μάτια του κόσμου έχουν σήμερα γενέθλια. Τους αφιερώνω λοιπόν ένα ποιηματάκι, που έγραψα πριν πολλά πολλά χρόνια!

Read the rest of this entry »

Παίδες και κόρες, είμαι βαθιά συγκινημένος… Μόλις ολοκληρώθηκε το πρώτο παιγνίδι τάβλι (πλακωτό) μεταξύ εμού και του επταετούς Αρίστου… και παρ’ όλο που έπαιζε για πρώτη φορά, μου το πήρε ΔΙΠΛΟ, καθότι στην τρίτη του ζαριά έφερε εξάρες και μου έπιασε την παραμαμά, ο τυχεράκιας!

Η Αναστασία ετοιμάζεται για το δικό της βάπτισμα του πυρός…

- Πάνο, τρέχουνε νερά από την πόρτα του μπάνιου!!

Τι τρέχει, λέει - και από που;

Ώρα πέντε και μισή, πριν τα χαράματα…

Ο θερμοσίφουνας απεδείχθη τζούφιος, λες και ήταν εκσυγχρονιστής του Σημίτη: τρύπησε και πλημμύρισε το σύμπαν!

Ο αντιπλημμυρικός αγώνας συνεχίζεται!