Αστική Ορθόδοξη Μοναστηριακή Αρχιτεκτονική για τον 21ο αιώνα

Στην οδό Ερμού, δίπλα στο τεράστιο κτίριο του ΟΤΕ, ο περιπατητής συναντά ένα από τα νεώτερα εκκλησιαστικά συγκροτήματα της πόλης. Αυτό που στεγάζει την Ιερά Μονή της Αγίας Θεοδώρας. Τι το ιδιαίτερο υπάρχει εκεί, ώστε να γίνει ποστ της καλύβας; Θα σας το αποκαλύψουν, υποθέτω, οι φωτογραφίες. Όπως σοφά λένε οι Κινέζοι, μια εικόνα ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις - και εδώ έχουμε πολλές εικόνες. Τις συνοδεύω με σύντομα κατατοπιστικά σχόλια, όπου χρειάζεται.

*

Απέξω

*

Αυτός που φορούσε το κόκκινο και το πράσινο κοστούμι

Ακριβώς στο σημείο που βρίσκεται το άγαλμα, στη συμβολή των οδών Βενιζέλου, Ερμού και Σπανδωνή (φαίνεται στο βάθος της φωτογραφίας) στεκόταν ο Γρηγόρης Λαμπράκης, όταν το τρίκυκλο που οδηγούσε ο παρακρατικός Γκοτζαμάνης ήρθε κατ’ επάνω του. Ο συνεργός του Γκοτζαμάνη, ο Εμαννουηλίδης, που βρισκόταν στην καρότσα χτύπησε τον βουλευτή της ΕΔΑ με γκλομπ στο κεφάλι και το τρίκυκλο προσπάθησε να ξεφύγει. Θα τα κατάφερνε και οι αυτουργοί θα έμεναν άγνωστοι, αλλά ένας νεαρός πλασιέ, ο επονομαζόμενος Τίγρης, πήδησε στην καρότσα και άρπαξε τον Εμμανουηλίδη. Ένα χιλιόμετρο παρεκεί κατάφερε να εξουδετερώσει και τον Γκοτζαμάνη.

Αυτά συνέβησαν το βραδάκι της 22ας Μαϊου 1963. Τέσσερις μέρες αργότερα, ο Γρηγόρης Λαμπράκης ξεψύχησε, στο ΑΧΕΠΑ.

Πάμε στο χαμάμ;

Το Χαμάμ Μπέη (Λουτρά Παράδεισος) χτίστηκε από τον Μουράτ Β΄ στα 1430, στην οδό Εγνατία, κοντά στη μεγάλη αγορά (”τσαρσί”). Είναι από τα πιο σημαντικά κτίσματα της μουσουλμανικής περιόδου της πόλης που επιβίωσαν - και θα πρέπει κάποια στιγμή να αποκατασταθούν στο σύνολό τους.

Η φωτογραφία και το γλυπτό στο πάρκο

Ακριβώς απέναντι από τον Άγιο Δημήτριο, στο παρκάκι, ο περαστικός συναντάει ένα αναπάντεχο «άγαλμα». Είναι μια σύνθεση που δημιουργήθηκε με παραγγελία του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης (λίγα μέτρα πιο κει είναι τα γραφεία του) και τοποθετήθηκε στη θέση του στα 1997. Δυστυχώς, δε μπόρεσα να εντοπίσω το όνομα του καλλιτέχνη.

Όσοι έχουν δει την πασίγνωστη φωτογραφία της μάνας που μοιρολογάει το σκοτωμένο παιδί της, ξαπλωμένο πάνω σε μια ξηλωμένη ξύλινη πόρτα, διαπιστώνουν αμέσως ότι πρόκειται για μια τρισδιάστατη αναπαράσταση αυτής της φωτογραφίας, που πάρθηκε στη διασταύρωση των οδών Εγνατία και Βενιζέλου, στις 9 Μαΐου 1936.

Αντιθέσεις στο αστικό τοπίο

Καθώς περνάς από τη Βασιλέως Ηρακλείου, αν σηκώσεις λίγο τα μάτια, βλέπεις αυτό. Τα δυο πρώτα “μέγαρα” τα έχουν τα χρονάκια τους, το τρίτο στη σειρά πρέπει να χτίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ‘80.

Δίπλα είναι τα λουλουδάδικα της Μπουγατσαδούπολης - και κρύβουν το υπέροχο χαμάμ, στο οποίο θα σας ξεναγήσω προσεχώς.

Τι λέει ο Ηράκλειτος στους διαβάτες της Μπουγατσαδούπολης

Στο τέρμα της Ιπποδρομίου, στη θέση της πολυκατοικίας που κατέρρευσε στο σεισμό του 1978, συναντά κανείς το «Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης», το οποίο ανήκει στο Δήμο.

Ίσως γι’ αυτό το λόγο δε μπορεί να αποφύγει την ατυχή εκδοχή του Μεγαλέξανδρου με καπέλο - ούτε τους αναπόφευκτους γαλβανιζέ σωλήνες που στηρίζουν αυτό το εκλεκτό δείγμα του παπαγεωργοπουλείου κιτς.

Ωστόσο, στην είσοδο του κτηρίου είναι στημένο ένα ιδιαίτερο δημιούργημα: μια βιβλιοθήκη και δυο πιτσιρίκια που σκαρφαλώνουν στα ράφια της, για να κατεβάσουν τα βιβλία.

Leaving Las Bougatsas

Φεύγοντας από μια κακάσχημη πόλη, όπως είναι η Μπουγατσαδούπολη, μπορεί κανείς να πάρει μερικές αναμνηστικές φωτογραφίες.

1 & 2, όψεις του λιμανιού

3, Πλατεία Αριστοτέλους

4, το Κινέζικο MSC

5, η αθέατη όψη των πραγμάτων

*

Το κτήριο - ασπίδα (πλαστική)

Το νεώτερο κτήριο της Λεωφόρου Νίκης, χτισμένο πριν ελάχιστα χρόνια. Καλά, εγώ είμαι από χωριό και δεν καταλαβαίνω από σύγχρονη αρχιτεκτονική - εσάς σας αρέσει;

*

Repost. Είχε ανέβει 7 Μαΐου 2007

Στο Λευκό τον Πύργο, πήρα τα φιλιά της…

Ο Λευκός Πύργος είναι το καμάρι της Μπουγατσαδούπολής μας…

Τώρα, γίνονται ανασκαφές γύρω γύρω… και αποκάλυψαν το περιτείχισμα [ή με όμικρον, Ασμοδαίε;] που βλακωδώς ισοπεδώθηκε, όταν, στις αρχές του 20ου αιώνα, διαμορφώθηκε η “νέα παραλία”

Η μικρότητα μιας μεγάλης πόλης

Ένας από τους (πολλούς) λόγους που κάνουν τη Θεσσαλονίκη να γίνεται Μπουγατσαδούπολη, είναι ο τρόπος με τον οποίο ¨τιμά” τη μνήμη των 50.000 Εβραίων κατοίκων της, που εξοντώθηκαν από τους Ναζί.

Απόληξη της Βενιζέλου στη θάλασσα. Διακρίνετε κάτι, πίσω από τον μοτοσυκλετιστή;

Αν πλησιάσετε στο πεζοδρόμιο, θα το δείτε. Γιατί το μνημείο για τους Εβραίους της Θεσαλονίκης είναι στριμωγμένο στο πεζοδρόμιο, κολλητά στο φράχτη του πάρκινγκ.

Η καλλιτεχνική αξία της σύνθεσης είναι συζητήσιμη. Έτσι κι αλλιώς ελάχιστοι το βλέπουν, εκεί που το έχουν τοποθετήσει.

Δεν αμφιβάλλω πως ο Εβραίος Πρόεδρος συγκράτησε την οργή και την αηδία του για τις “αρχές της πόλης”, όταν τον πήγαν εκεί. Ο Έλληνας Πρόεδρος, πώς ένοιωσε, άραγε;

*

Ως Καλαματιανός κάτοικος της Μπουγατσαδούπολης, ειλικρινά ντρέπομαι κάθε φορά που περνάω από αυτό το σημείο. Ως αμετανόητα αισιόδοξος ελπίζω ότι θα δω μια μέρα τη Μπουγατσαδούπολη να γίνεται Θεσσαλονίκη. Κι ένα από τα πολλά που πρέπει να κάνει για να το πετύχει, είναι να τιμήσει με στοιχειώδη αξιοπρέπεια τους Εβραίους της.