Έξοδος

 Του Ασμοδαίου

 

Πρώτα απ’ όλα, το χαρτί·
το δίπλωσε, το έβαλε
μέσα στην τσέπη, κάτω από το γιασεμί.
“Η καλώς ζην ή καλώς τεθνηκέναι”
Με επιμέλεια ίσιωσε τη γραβάτα.
Τον έκαιγε ο ήλιος από έξω
και από μέσα.
Αργά-αργά προχώρησε
μέχρι την άκρη του γκρεμού.

Modigliani

(threpost)

Προ αμνημονεύτων ετών (και βάλε…) ήμουν μαθητής στο Α’ Γυμνάσιο - Λύκειο της Καλαμάτας. Αντίθετα με ό,τι συμβαίνει σήμερα, οι μαθητές τότε είχαμε πραγματικά ελεύθερο χρόνο. Τον δικό μου, όσον περίσσευε από τα πρωτόλειά μου στη γραφή και απ’ αυτό στο οποίο η φύση προσκαλεί με άκρα επιμονή τους νέους, τον αξιοποιούσα φρόνιμα, σπαταλώντας τον. Για να μάθω, να γνωρίσω, όσα δεν περιεχόντουσαν στην διδακτέα ύλη - και, συνήθως, τα αντίθετά της. Τότε άκουσα για πρώτη φορά το όνομα Modigliani, ξεφυλλίζοντας κάποια από τις ελάχιστες συλλογές της εποχής, που μπορούσα να έχω στη διάθεσή μου.Συνήθως χρειάζεται κάποιος χρόνος προσαρμογής, ώσπου να μπορέσει το αγαθό μάτι του νεαρού ερασιτέχνη να καταλάβει δυο- τρία πράγματα για το καινούριο θαύμα που αντικρίζει και να μπορέσει να χαρεί όπως πρέπει τη νέα εκδοχή του κόσμου που του παρουσιάζει ο ζωγράφος. Θυμάμαι πως ο Modigliani υπήρξε μια από τις χαρακτηριστικές εξαιρέσεις: με συνεπήρε …στο φτερό!

Είχα τότε ένα φίλο (που χάρη στα …μπλογκ ξαναβρεθήκαμε!) ο οποίος, γεννημένος εικαστικός, με ξεναγούσε στον κόσμο της τέχνης - ειδικά της ζωγραφικής. Το ποστάκι αυτό, αφιερωμένο!

Τον άρτον ημών τον επιούσιον

…της ποιήσεως, δος ημίν σήμερον!

(αναθεωρημένο)

*

Σήμερον, Μεγάλη Δευτέρα, 21η Απριλίου 2008. Αντί αφιερώματος στην επέτειο, η καλύβα στρώνει στο ξέφωτο κάμποσα ταπεινά προσφάγια, αλλά και νοστιμότατους ποιητικούς άρτους. Δε θέλω να τα ξεχωρίσω. Θέλω να περάσω μια ώρα αλλοιώτικη.  Κοπιάστε, καλυβίστες και περαστικοί, να κεραστείτε!

*

Με λένε Ηγησώ, της Μαργαρίτας Μηλιώνη
http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2005/12/blog-post_18.html

Ο Μπαταριάς, του Μιλτιάδη Μαλακάση
http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/03/blog-post_14.html

Μικρή ανθολογία του Νίκου Καρούζου
http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/04/blog-post_114528537051554748.html

Μικρή ανθολογία της Κικής Δημουλά
http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/04/blog-post_18.html

Μικρή ανθολογία, «μικρών» και μεγάλων ποιητών
http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/04/blog-post_114535588702960450.html

Μικρή ανθολογία του Άρη Αλεξάνδρου
http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/04/blog-post_19.html

Αυτός ο άνθρωπος θαρρώ, μαζί μας δε θ’ αντέξει…
http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/06/blog-post_13.html

Ο θείος Ισίδωρος ανθολογεί τον ποιητή Μανούσο Φάση
http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/04/blog-post_114613989491555247.html

Η παρτούζα, του Νίκου Φωκά

http://panosz.wordpress.com/2008/02/21/partouza/

Αγαπάω, του Νίκου Καβαδία
http://panosz.wordpress.com/2007/02/04/kavadias/

Ένα ποιηματάκι για την περυσινή Πρωτομαγιά

http://panosz.wordpress.com/2007/05/01/may/

Ο Καβάφης για τον άτυχο πρίγκιπα

http://panosz.wordpress.com/2007/05/10/kavafis_ioulianos/

Κάματος, του Ασμοδαίου:

http://panosz.wordpress.com/2007/05/18/asmodaios-5/

Το αηδόνι διανυκτερεύει, μ’ ένα στίχο του Σεφέρη

http://panosz.wordpress.com/2007/05/25/god/

Νάνος Βαλαωρίτης: το μάθημα της χαραυγής

http://panosz.wordpress.com/2007/09/04/nanosvalaoritis/

Δυο ποιηματάκια για το Πολυτεχνείο

http://panosz.wordpress.com/2007/11/14/polytehneio/

Αχ!

http://panosz.wordpress.com/2007/12/20/ah-vah/

Δάμων ο Εθνικός, του Άρη Αλεξάνδρου

http://panosz.wordpress.com/2008/01/19/alexandrou/

Έχει σαν λουλούδι μια μοίρα, του Νίκου Καρούζου

http://panosz.wordpress.com/2008/03/05/page123-2/

*

Και άφες ημίν, της ποιήσεως η χάρις, τα οφειλήματα ημών…

Έχει σαν λουλούδι μια μοίρα

Εντάξει, τα βιβλία που έχω πάνω στα γραφείο μου δεν πιάνονται, μ’ αυτά δουλεύω εδώ και καιρό. Στρέφω το βλέμμα μου αριστερά, στη βιβλιοθήκη - κι αυτό σκαλώνει στο ράφι κάτω από τα άλμπουμ με τις φωτογραφίες. Εκεί υπάρχουν, εξ αριστερών προς τα δεξιά, Fernand Braudel, Πέτρος Μάρκαρης, Jacques Lakarier, οι οχτώ τόμοι του Θουκυδίδη, το Άσμα Ασμάτων στη μετάφραση του Γιώργου Σεφέρη, Εμπειρίκος, Μελισσάνθη, Τσιτσάνης, Ανδρουλάκης (μπα!), Χαριτόπουλος, Francisco Adrados, Φωκάς, Καρυστιάνη, Καζαντζάκης, Βιζινσεϋ (Εγκώμιον Ωρίμων Γυναικών), Βακαλόπουλος, Παπαδόπουλος, Σεφέρης, Δημουλά - και δυο βιβλία του Νίκου Καρούζου, ένα λιγοσέλιδο και η μεγάλη συλλογή των ποιημάτων που αγαπώ. Χωρίς δισταγμό, ανοίγω στη σελίδα 123:

ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ

Φασματική η Αθήνα σε χειμέριον όρθρο

ποιος θα ζυγίσει το δικό μας πόνο

μέρες

νύχτες

ώρες βροχερές

όταν μας έκλεινε η σιωπή σαν παλαιά παράθυρα

δίχως τα δέντρα

δίχως της γυναίκας το φιλί

μέρες

νύχτες

ώρες βροχερές…

.

Να περιμένεις την πνοή π’ ανοίγει τις οράσεις

ο ποιητής ανθίζει

δεν τρέχει πίσω απ’ τις λέξεις

έχει σαν λουλούδι μια μοίρα

είν’ ο αθέλητος

έρχετ’ η βροχή νοτίζει το χώμα ο ήλιος

θα ‘ρθει η νύχτα και θα ‘ρθει κ’ η μέρα

και πάντα το φως.

*

Την απρόσμενη γεύση του ποιήματος τη χρωστώ στον φίλο του μπλογκ «εργαλείο» (http://ergaleio.blogspot.com/2008/03/blog-post.html) που με προσκάλεσε στο μπλογκοπαίχνιδο της 123^ης σελίδας (του πλησιέστερου βιβλίου). Με τη σειρά μου προσκαλώ τους π2, σκουπίτσα, παπούλη, βιογιάννη και Ασμοδαίο

Δάμων ο Εθνικός

Στην τρίτη του ποιητική συλλογή (Ευθύτης Οδών) ο Άρης Αλεξάνδρου έχει περιλάβει ορισμένα καβαφικά ποιήματα - καβαφικά με την έννοια ότι χρησιμοποιεί, με μεγάλη ελευθερία, πολλά στοιχεία της καβαφικής γραφής. Είναι ενδιαφέρον ότι υπάρχει κι ένα ποίημα με άμεση αναφορά στον Ιουλιανό - οι παλιότεροι φίλοι θυμούνται ίσως το κομμάτι για τον Καβάφη και τον άτυχο πρίγκιπα. Το ποίημα του Αλεξάνδρου έχει τίτλο Δάμων ο Εθνικός (ο Δάμων είναι φανταστικό πρόσωπο) και είναι το εξής:

Γυρίζοντας ο Δάμων στην πόλη της Κορίνθου
βρήκε τους πρώην οπαδούς του Παραβάτη μουδιασμένους.
Η Μάρθα η γυναίκα του τη νύχτα
σηκώνοντας τα πόδια ευλαβικά
(μην τύχει και ο ίσκιος τους πέσει στις άγιες εικόνες)
είπε πνιχτά, σαν να ξομολογιόταν.

Αχ!

Αχ,

 

τα σφυρά τα ηλιοψημένα

 

οι κνήμες του μπρούντζου

 

τα σκέλη που ξεπερνούν κατά τι την ορθή γωνία

 

στην πίσω θέση της μηχανής.

 

Αχ,

 

ο ήλιος κι ο αγέρας

 

καθώς φιλάνε εναλλάξ, οι μόρτες,

 

το φανερό και το ψευτοκρυμμένο

 

στις παραβολές του κόρφου και της πυγής.

 

Αχ,

 

τα μελένια βλέμματα

 

οι ίσκιοι που πέφτουν ζευγαρωμένοι στα βότσαλα

 

η κάψα στο μεσόφρυδο του μεσημεριού

 

των χειλιών τ’ αγγίγματα

αχ.

Repost. Ανέβηκε στις 11 Αυγούστου - το θυμήθηκα σήμερα που οδηγούσα στους δρόμους με μείον τόσο. 

Δυο ποιηματάκια για το Πολυτεχνείο

ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ (16.11.1984)

“Όχι άλλα αστεία…

Δε στέκεται πια δέρμα καθόλου

ο καιρός έγινε πληγή ανοιχτή

- και το φύσημα ακόμα πονάει…”

 

Γυαλίστε καλά

τα βούκινα τα επετειακά

γιορτάστε ξανά

τα επινίκια των ψευδαισθήσεων

χαρείτε

όσο είναι καιρός για ονειρώξεις!

 

Τα κεφάλια σκυμμένα

και τα βλέμματα ένοχα.

Τα λάθη επιταγές

που θα εξοφληθούν

οπωσδήποτε.

 

*

ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ (16.11.1984)

Στο βάθος του διαδρόμου

ο νεκρός περίμενε

υπομονετικός και γαλήνιος.

Ξεκίνησα προς αυτόν

μα λες πέρασε πριόνι

στα γόνατά μου

λιγοκάρδισα

στη φωτοχυσία μπροστά

και στην τόση αναισχυντία

των νεκροθαφτών.

 

Δεν ήξερα

αν θα ‘πρεπε να φωνάξω

ξεφτιλίζοντας την κατάνυξη

ή να φύγω

καταπίνοντας την οργή.

 

Έτσι κι αλλιώς

με παρέσυρε

- αναποφάσιστον ακόμα-

το πλήθος των προσκυνητών.

*

Σημείωση: Τα ποιήματα είναι γραμμένα στην ημερομηνία που αναφέρεται στον τίτλο τους. Τότε, μόλις είχα κλείσει τα είκοσι τρία. Στα εισαγωγικά του πρώτου ποιήματος περιέχεται μια δήλωση του Μίκη Θεοδωράκη, εκείνων των ημερών.

*

Repost. Πρώτη ανάρτηση 16 Νοεμβρίου 2006

Νάνος Βαλαωρίτης: Το μάθημα της χαραυγής

Με το κόκκινο φίδι που γεννιέται στο αίμα τους

με τη διπλή φλογέρα που κοιμάται στο βλέμμα τους

τα παιδιά σας θα μεγαλώσουν κι αυτά

θα τινάξουν το βαρύ χαλινάρι να εμποδίζει το όνειρό σας

θα παρατήσουν τους χορούς και τα παιχνίδια στα τρυφερά λαγκάδια

και θα περάσουν σιωπηλοί μαρμαροτράχηλοι τις ατσαλένιες πόρτες

να πλημμυρίσουν τη γερασμένη σας πολιτεία

και τ’ αγέρωχα παλικάρια μεθυσμένα από το αίμα της χαραυγής

θα τιναχτούν να γιορτάσουν το ξύπνημά τους

να τραγουδήσουν με τη δική σας φωνή ένα δικό τους αστέρι

ν’ αγναντέψουν με τα δικά σας βλέμματα ένα δικό τους ήλιο

να κοιμηθούν με το δικό σας ύπνο ένα λαφρύτερο ύπνο

και θάρθουν αστροντυμένοι

όπως έρχεται το φεγγάρι να λιώσει στην αμασχάλη του βουνού

και θάρθουν ηλιολουσμένοι

όπως έρχεται το μαχαίρι αστραφτερό να βρει το κοιμισμένο χέρι

και θάρθουν ανεμοπόδαροι θαλασσοφιλημένοι

να τινάξουν στη μαραμένη σας αγκαλιά τη ζωντανή τους αγάπη

τα πλούσια κι απλοϊκά τους δώρα.

*

Σχόλια για την υποψηφιότητά του Νάνου Βαλαωρίτη με τους Οικολόγους - Πράσινους, εδώ: http://mantalena-parianos.blogspot.com/2007/09/o.html

*

Δείτε και εδώ:

http://podcasts.sync.gr/audio/4386/index.html

*

Ο πίνακας με τα ηλιοτρόπια είναι του Van Gogh

Το αηδόνι διανυκτερεύει

…και το άκουσα ν’ αναρωτιέται, στις ελιές κρυμμένο, μέσα στη νύχτα του Μαγιού:

Τι’ ναι θεός;

Τι μη θεός;

Και τι τ’ ανάμεσό τους;

Κάματος

Του Ασμοδαίου

Γράφοντας δυο τετράστιχα εκοιμήθη.
Το χρέος του το είχε κάνει
-ας έπιανε και κάποιος άλλος τα σκοινιά!
Αρχίνισε κι ο ουρανός
να γλυκοκοκκινίζει.

Ο Καβάφης για τον άτυχο πρίγκιπα

Το κείμενο που ακολουθεί περιέχει επτά ποιήματα του Κ.Π. Καβάφη, γραμμένα για τον τελευταίο “εθνικό” ηγέτη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ένα νέο άντρα που λάτρεψε την Ελλάδα, την ελληνική σκέψη και την ελληνική γλώσσα: τον Ιουλιανό. Μετά από κάθε ποίημα ακολουθούν κάποιες σύντομες παρατηρήσεις ή κρίσεις δικές μου. Το ποστ δε φιλοδοξεί να είναι δημοφιλές - το έφτιαξα και το ανεβάζω γιατί μου αρέσει το γεγονός ότι πρωταγωνιστεί στην κορυφαία ποίηση του νέου ελληνισμού ένα πρόσωπο που αντιπροσωπεύει σημαντικές στιγμές της παλαιάς Ελληνικής τραγωδίας. Ό,τι πιο ενδιαφέρον δηλαδή…

Σε τι λαμπρό φεγγάρι καβαλάρης…

…μας ήρθεν ο Μάιος

μιαν ώρα κιόλας τώρα

ματωμένος

ασπαίρων

νικητής

κυρίαρχος

προσωρινός

στης Ανοίξεως τις ατσαλένιες δαγκάνες

ταγμένος να συνθλιβεί

γελώντας

τροπαιούχος

των δικών του παραισθήσεων αφελής παραγωγός.

Αγαπάω

Αγαπάω τ’ ό,τι είναι θλιμμένο στον κόσμο

Τα θολά ματάκια, τους αρρώστους ανθρώπους,

τα ξερά γυμνά δέντρα και τα έρημα πάρκα,

τις νεκρές πολιτείες, τους τρισκότεινους τόπους.

Τους σκυφτούς οδοιπόρους που μ’ ένα δισάκι

για μια πολιτεία μακρινή ξεκινάνε,

τους τυφλούς μουσικούς των πολύβοων δρόμων,

τους φτωχούς, τους αλήτες, αυτούς που πεινάνε.

Τα χλωμά τα κορίτσια που πάντα προσμένουν

τον ιππότην που είδαν μια βραδιά στ’ όνειρό τους,

να φανεί απ’ τα βάθη του απέραντου δρόμου.

Τους κοιμώμενους κύκνους πάνω στ’ ασπροφτερό τους

Τα καράβια που φεύγουν για καινούρια ταξίδια

και δεν ξέρουν καλά - αν ποτέ θα ‘ρθουν πίσω

αγαπάω, και θάθελα μαζί τους να πάω

κι ούτε πια να γυρίσω

Αγαπάω τις κλαμένες ωραίες γυναίκες

που κοιτάνε μακριά, που κοιτάνε θλιμμένα…

αγαπάω σε τούτον τον κόσμο - ό,τι κλαίει

γιατί μοιάζει μ’ εμένα.

—————-

Όταν το παλλικαράκι έγραψε αυτό το ποίημα, πριν πολλά χρόνια, ήταν δεν ήταν δεκαεννιά. Το είδα χθες και το ανεβάζω για να το χαρούν οι λάτρεις της ποιήσεως - και ειδικά ο Rockerblogger / Ιχνηλάτης.