Category Archive

Ερώτημα χωρίς σημασία, μάλλον βαρετό…

.

.

.

.

.

Αλλού βρίσκεται το ενδιαφέρον:

Υπάρχει ζωή μετά το γάμο;

Ο κόσμος της νεότητάς μου δεν υπάρχει πια, έσβησε οριστικά μαζί με την ίδια τη νεότητα. Τώρα τον εξερευνώ στο μόνο μέρος που διατηρήθηκε: στη μνήμη μου.

Τι όνειρο παραδεισένιο ήταν αυτό! Κράτησα για πολλή ώρα τα μάτια μου κλειστά, για να χαρώ την επίγευση, όσο μπορούσα περισσότερο. Επέστρεψα, αλλά όχι ακριβώς.

Τα Κρητικά παξιμάδια ήταν στο χαμηλό ράφι βαλμένα. Καθώς έσκυψε να τα περιεργαστεί, τραβήχτηκε η μπλούζα τόσο, όσο να ανατείλει ολόκληρο αυτό το εντυπωσιακό tatoo, στον πιο ακριβό καμβά φιλοτεχνημένο.

- Το όνομά σας, παρακαλώ;

- Τσολτζόφσκα Λαοκρατία.

- Λαοκρατία;!

- Ο μπαμπάς και η μαμά μου φύγανε το ‘49, με τον Εμφύλιο. Εγώ γεννήθηκα στην Τσεχία. Λαοκρατία!

Μπήκε στο ιατρείο βιαστικός. Τον καλημερίσαμε, κάτι μουρμούρισε. Πήγε ως το παράθυρο και κοίταξε έξω, στα χιόνια. Μετά αναστέναξε βαθειά, έκανε απότομη στροφή και βγήκε.

Το έλεγε ο Βασίλης Τσιτσάνης:

Τον πρώτο χρόνο, ο καλόγερος φοβάται το Θεό.

Το δεύτερο, ο Θεός φοβάται τον καλόγερο.

Κατέβαινα τη Γούναρη φορτωμένος χρόνια και έγνοιες. Το μάτι μου σκάλωσε δεξιά, σε μια πολύ νόστιμη μαυροφόρα μελαχροινούλα, με το απαραίτητο σκουλαρίκι στη μύτη, καθισμένη οκλαδόν στο πεζούλι. Πρόσεξε ότι την πρόσεξα και μου χάρισε ένα μεγάλο καλοκαιρινό χαμόγελο, Γενάρη μήνα.

Η κοπελίτσα βγήκε από το εσωτερικό του φούρνου με ύφος αλλού γι’ αλλού. Μια σταλίτσα ήταν, κοντούλα και αδύνατη, μελαχροινή. Είδα το χρυσό σκουλαρικάκι στο ρουθούνι - και καθώς έστρεψε αριστερά, προς την ταμειακή μηχανή, πρόσεξα τη μελανιά στο λαιμό.