…και για τα γενέθλια της καλύβας το as time goes by

«Είκοσι χρόνια πέρασαν από την πτώση του «τείχους του αίσχους»», που χώριζε το Ανατολικό Βερολίνο και το Δυτικό για δεκαετίες …

Και επτά χρόνια μετά την ανέγερση του “τείχους της ντροπής” που χωρίζει την ιστορική Παλαιστίνη. Αν μπορούσε το Ισραήλ να γιορτάζει την επέτειο αυτή θα το έκανε αταλάντευτα, όπως κάνουν σήμερα οι Γερμανοί. Αυτό το “τείχος” που έχει ανεγερθεί με πρόσχημα την “ασφάλεια” έγινε ένα τείχος απομόνωσης του ξεριζωμένου λαού από τον “εκλεκτό λαό”. Δεν χώρισε μόνο την μητέρα γη και την κατεχόμενη, αλλά τη γη από τα παιδιά της, χώρισε τα παιδιά της γης από τα χωράφια τους (…)

Ο Αραβας πολίτης δεν μπορεί παρά να απογοητεύεται όταν βλέπει τους Γερμανούς να γιορτάζουν την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. (…) Απογοητεύεται τώρα που βλέπει νέους Γερμανούς που σκαρφάλωναν τότε, το 1989, κρατώντας τα σκεπάρνια και ενθουσιασμένοι να γκρεμίζουν το τείχος. Το ίδιο πήγαν επαναλάβουν νεαροί Παλαιστίνιοι, σκαρφάλωσαν στο “τείχος της ντροπής” προσπάθωντας με τα σκεπάρνια να το γκρεμίσουν, αλλά μάταια· ο ισραηλινός στρατός τούς ανέμενε (…). Η σκηνή αυτή είχε μέσα της τον ενθουσιασμό των Γερμανών και την απογοήτευση των Παλαιστίνων. Αυτό το μικρό όνειρο γρήγορα διαλύθηκε κάτω από τα πυρά Ισραηλινών στρατιωτών.

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=100282

Εμείς, μέλη των Οικολόγων Πράσινων αρνούμαστε να συν-υπογράψουμε  την επιστολή προς τον Πρωθυπουργό με τίτλο “ΑΛΛΑΞΤΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΑ “ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ”   που γράφτηκε και κυκλοφορεί μετά από πρωτοβουλία κάποιων μελών μας, συμπεριλαμβανομένου και του εκλεγμένου ευρωβουλευτή μας.

Διευκρινίζουμε ότι δεν το αρνούμαστε επειδή θέλουμε να εξακολουθήσει να ποινικοποιείται ο χρήστης ναρκωτικών ουσιών όπως σήμερα, ούτε και διαφωνούμε με την αντίστοιχη γενική θέση του κόμματος, αλλά επιλέγουμε να μην την υπογράψουμε σε αυτή τη περίσταση επειδή:

Το ζήτημα των ναρκωτικών είναι ένα πολύπλοκο, πολύπλευρο & πολυσύνθετο κοινωνικό, οικονομικό, ψυχολογικό, προσωπικό, πολιτικό, νομικό, πρόβλημα και απαιτεί εξ’ ίσου  πολύπλευρες, ολιστικές και καλά μελετημένες λύσεις. Κανένα “μαγικό ραβδί” δεν υπάρχει να δώσει λύσεις, ακόμη κι αν αυτό λέγεται “αποποινικοποίηση” με την οποία θεωρητικά συμφωνούμε, αλλά μόνο ως μέρος ενός συνόλου μακροπρόθεσμων πολιτικών πρόληψης και θεραπείας.

Θα θέλαμε λοιπόν το πρόβλημα να μελετηθεί και να συζητηθεί σε βάθος, από πολλές επιστημονικές και προσωπικές ( βιωματικές) σκοπιές, ώστε οι τελικές μας προτάσεις να είναι ολοκληρωμένες & σφαιρικές, να συνεισφέρουν θετικά προς τη λύση με νέες εφαρμόσιμες ιδέες πέρα από μια απλή διακήρυξη ήδη γνωστών γενικών θέσεων.

Αντίθετα, το κείμενο της επιστολής προς τον πρωθυπουργό τείνει να είναι μονόπλευρο και υπεραπλουστευτικό, μοιάζοντας να λέει ότι αν οι απαγορευτικές και κατασταλτικές πολιτικές καταργηθούν, αυτό θα αρκέσει σχεδόν για να λυθεί το πρόβλημα. Στην πράξη όμως όλοι ξέρουμε είναι τόσο πολυσύνθετο, ώστε αν δεν συνοδευτεί από πολλά πρόσθετα προληπτικά και επικουρικά μέτρα σε πολλαπλά πεδία, αρχίζοντας από την παιδεία και την ποιότητα ζωής και φτάνοντας σε σοβαρές τομές σε όλο το φάσμα των προβλημάτων της κοινωνίας, όπου ενδημούν και οι βαθιές αιτίες της προσφυγής στη χρήση, τις οποίες εκμεταλλεύονται οι μαφίες, μια επιπόλαιη αποποινικοποίηση αποκομμένη από όλα τα υπόλοιπα ζητήματα, μπορεί ακόμη και να χειροτερέψει το πρόβλημα.

Δυστυχώς η επιστολή ελάχιστα αναφέρεται στην επιτακτική ανάγκη σωστής, απλής & κατανοητής αλλά επιστημονικής και σφαιρικής πληροφόρησης για τις αληθινές συνέπειες των διαφόρων νόμιμων και παράνομων ουσιών, που πρέπει να γίνεται από τις μικρές ηλικίες και που είναι ένα από τα κλειδιά της μείωσης της χρήσης. Πιστεύουμε ότι αυτό θα έπρεπε να είναι το επίκεντρο της πολιτικής μας σε ένα πρώτο απαραίτητο στάδιο πριν από κάθε άλλο. Επίσης δεν αναφέρεται η επιστολή επαρκώς στις αιτίες της χρήσης ούτε και στις πολλές και

πολύπλευρες συνέπειες από αυτήν, για τα άτομα και το κοινωνικό σύνολο πράγματα που ισχύουν είτε η χρήση είναι νόμιμη είτε παράνομη.

Η διάθεση ουσιών από το κράτος, όπως συνοπτικά προτείνεται στην επιστολή, μας δημιουργεί επί του παρόντος πολλά ερωτηματικά ως προς την εφαρμογή της αλλά και το κόστος.  Θα θέλαμε να βλέπαμε μια πολύ πιο λεπτομερή μελέτη και πολύ πιο αναλυτικές προτάσεις πριν συνυπογράψουμε βιαστικά μια τέτοια ιδέα, που με την παρούσα μορφή δεν συνεισφέρει τίποτε, εφόσον η επιτυχία ή αποτυχία της θα εξαρτηθεί από την εφαρμογή, τους όρους, τις δικλείδες ασφαλείας και πολλούς άλλους παράγοντες που δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε.

Εν τέλει, η επιστολή απλώς επαναλαμβάνει πολλά γνωστά και τετριμμένα αιτήματα, με μονόπλευρο τρόπο, δίχως να προσφέρει κάτι καινούργιο ως προσέγγιση και δεν βλέπουμε τι νέο προσθέτει στο όλο ζήτημα και τον διάλογο. Αντίθετα ένας ευρύτατος δι-επιστημονικός, ανοιχτός στην κοινωνία διάλογος και οπωσδήποτε δια-κομματικός, θα μπορούσε να προσφέρει πολλά περισσότερα από μια επανάληψη γνωστών θέσεων και αιτημάτων κάποιων ομάδων προς τον Πρωθυπουργό, που ασφαλώς γνωρίζει καλά τα θέματα αυτά.

Κατά συνέπεια κρίνουμε την πρωτοβουλία αυτή άκαιρη και δίχως επιτακτικό λόγο ύπαρξης. Εφόσον η επιστολή έγινε στα πλαίσια της ελευθερίας του καθενός να αποστέλλει όποια επιστολή θέλει σε όποιον θέλει, αρκεί να μην είναι υβριστική ή συκοφαντική κι  εφόσον δεν μπορούμε να προσπαθήσουμε με κάποια εσωκομματική διαδικασία διαλόγου να παρέμβουμε στο περιεχόμενο, ακριβώς επειδή δεν φεύγει κεντρικά από το κόμμα αλλά αποτελεί προσωπική πρωτοβουλία μελών έστω κι αν υπογράφει ο ευρωβουλευτής και ο συντονιστής της γραμματείας, δηλώνουμε την διαφωνία μας εδώ, δημοσίως και εγγράφως.

Πέραν αυτών εμείς οι Οικολόγοι Πράσινοι θέλουμε πολίτες συνειδητούς, που συμμετέχουν στα κοινά και έχουν πλήρη συνειδητοποίηση των όσων συμβαίνουν στο περιβάλλον γύρω τους. Θα έπρεπε σε κάθε περίσταση να αναφέρεται  από μας η αλήθεια πως η χρήση σε πάρα πολλές περιστάσεις και για την μεγάλη πλειοψηφία ατόμων  είναι ένα επικίνδυνο “παυσίπονο” για όσα μας πληγώνουν και καταλήγει να μας απομονώσει από το περιβάλλον μας, αναισθητοποιώντας τεχνητά τον εσωτερικό μας κόσμο που πονάει με όσα συμβαίνουν γύρω μας δεινά, τόσο κοινωνικά όσο και προσωπικά.

–

Φίλιππος Δραγούμης

Πάνος Ζέρβας

Ελένη Τσιωμίδου

Μιχάλης Μιχελής

Γιώργος Δημητρίου

Δημήτρης Χρυσαφίδης

Βασίλης Ηλιόπουλος

Γρηγόρης Μαλτέζος

Στέλιος Παναγιωτίδης

*

Η επιστολή που στάλθηκε στον πρωθυπουργό βρίσκεται εδώ:

http://panosz.wordpress.com/2009/11/08/mihelis-40/#comment-72164

...άσε που λίαν συντόμως θα ενωθεί μαζί τους και ο Παναγιωτάκης

Του Μιχάλη Μιχελή

Το τερατάκι

Σε κοιτάει, σε παρατηρεί σχολαστικά, ακίνητο, λες κι είναι πετρωμένο.

Μόνο στα μάτια του δείχνει ότι έχει ζωή. Κι εκεί που λες να το πλησιάσεις περισσότερο, σου πετάει μια δυνατή φτυσιά από τα ρουθούνια του κι εσύ ενστικτωδώς αποτραβιέσαι. «Βρε το άτιμο και δεν του φαίνονταν ο μέγας τσαμπουκάς του»!

Ο κόσμος των χιλιάδων ιγκουάνα, απλώνεται μπροστά στα μάτια σου, που δεν προλαβαίνουν να χορταίνουν εικόνες. Κολλημένα το ένα πίσω από το άλλο  και μερικές φορές το ‘να να βρίσκεται πάνω στο άλλο, φτιάχνουν τις  συμμαχικές τους κοινότητες. Έτσι αμύνονται ομαδικά, στ’ αρπακτικά και στ’ ανταγωνιστικά ζώα, που θα τολμήσουν να τους επιτεθούν ή ν’ αμφισβητήσουν, τα χωρικά τους δικαιώματα. Και ποια είναι τα όπλα τους;  Το φτύσιμο και η φυγή. Τ’ αποτυπώματά τους στην άμμο, οι γραμμές από το σούρσιμο της ουράς τους, είναι τα μόνα δείγματα, ότι κάπου- κάπου κουνιούνται. Γιατί ώρες να κάθεσαι, σπάζει η υπομονή σου να τα βλέπεις, να μην ξεκολλούν ρούπι, από το μέρος που τα συνάντησες. Πρέπει να βάλεις τότε τα μεγάλα μέσα, να καταλάβουν ότι το ξύλο, το κλαδάκι  που τα παρενοχλεί, μπορεί να είναι και κίνδυνος, για να τα κάνουν να μετακινηθούν πιο πέρα. Κι όταν σιγουρευτούν πάλι,  συνεχίζουν το χαβά τους. Ακίνητα περνούν την μέρα τους.

Και πώς τρέφονται; Έλα ντε! Περιμένουν κάτω από τον κάκτο, από την φραγκοσυκιά, να πέσει ο καρπός. Κι όταν τον δουν, βουρ τ’ αρπάζουν στο πι και φι και μετά από λίγο, τον έχουν καταβροχθίσει.

Αυτά είναι τα γκριζοκίτρινα τα πιο σωματώδη. Γιατί τα μαυροκόκκινα ιγκουάνα, τα μικροσκοπικά, έχουν άλλο διαιτολόγιο, τα όστρακα, τις άλγες και τις γαριδούλες. Βουτούν στη θάλασσα και τα χάνεις. Μετά τσουπ, πάλι κολλημένα στο βράχο, μέχρι να συμβεί το επόμενο ρεσάλτο τους. Το σώμα τους προσανατολίζεται προς την κατεύθυνση του ήλιου κι αλλάζουν στάση, μόνο όταν αλλάξει θέση κι αυτός. Δεν τα κουνά από τη θέση τους, ούτε το δυνατότερο κύμα, που τα κουκουλώνει… Μόνο με τον μεγαλόσωμο κόκκινο επιθετικό κάβουρα, έχουν κόντρες, πάνω στα βράχια. Διεκδικούν την επικράτειά τους.

Φροντίζουν όμως ν’ αποφεύγουν τις μάχες, γιατί τα καβούρια είναι πολλά και  ειδοποιούν τους συντρόφους τους, για συμπαράσταση. Διαχωρίζονται λοιπόν εξ ανάγκης τα βράχια.

Από τη μια οι τεράστιες δαγκάνες κι από την άλλη τα cool ιγκουάνα, με τα φτυσίματα. Η ισορροπία λοιπόν στη φύση. Ο καθείς και τα όπλα του.

Λένε, ότι ο Δαρβίνος, που βρέθηκε σ’ αυτά τα μέρη κι άφησε παντοτινά την επιστημονική του φήμη στα Γκαλαπάγκος, από δυο ζώα ενθουσιάστηκε. Από τις γιγάντιες χελώνες και τα ιγκουάνα. Αυτά τα  ερπετά, που μοιάζουν με δράκους, όπως αυτοί που τους έχουμε εικόνες από τα παραμύθια μας, με το αγριωπό βλέμμα του τσαντισμένου, αλλά και με την παράξενη φυσιολογία. Γιατί αντέχουν τα διαολεμένα, στις πιο εξτρίμ περιπτώσεις. Κάποιος λοιπόν βάλθηκε ν’ αποδείξει στο Δαρβίνο, την άποψή του, για τα σκληροτράχηλα τούτα πλάσματα. Έπιασε ένα, του έδεσε το σώμα με μια πέτρα (για βαρίδι) και το πέταξε στη θάλασσα. Όταν όμως το τράβηξαν απ’ εκεί, μετά από μια ώρα, αυτή η κατά τ’ άλλα στεριανή ύπαρξη, πέταξε τα νερά από το ρουθούνι του κι έφυγε σαν …κύριος, όταν το λύσανε. Πρωταθλητής βουτηχτής, με τα όλα του…

Καλώς ήρθατε στον παράδεισο

Το σύμπλεγμα των Γκαλαπάγκος, είναι πάνω στον ισημερινό, περίπου 700 μίλια από τις λατινοαμερικάνικες ακτές. Διοικητικά ανήκει στο κράτος του Εκουαντόρ και ουσιαστικά σ’ όλο τον πλανήτη, γιατί είναι λένε, ο τελευταίος ζωντανός χώρος, που έχει μείνει θεωρητικά οικολογικά αλώβητος, από την εντατική εκμετάλλευση και τον επεκτατικό τουρισμό. Η αλήθεια είναι, ότι έχουν πέσει αρκετά χρήματα από τη διεθνή κοινότητα, για να κρατηθεί η παγκόσμια αυτή κληρονομιά της φύσης, σ’ ένα επίπεδο πρωτόγονο. Έχει οργανωθεί σύστημα  προστασίας των νησιών, από τους ασυνείδητους επισκέπτες, από τις οχλήσεις και τους λαθροκυνηγούς, αν και στο θαλάσσιο χώρο τους, έχουν γίνει κατά καιρούς παρατράγουδα, από τυχάρπαστους ψαράδες. Γιατί η θαλάσσια πανίδα στη ζώνη προστασίας, που φτάνει τα 40 μίλια απόσταση από τις ακτές, είναι κάτι το ασύλητο. Όλα τα είδη των μεγάλων και μικρότερων ψαριών, των πουλιών, των κοραλλιών και των οστρακοειδών, υπάρχουν σε αφθονία.

Στη στεριά, οι γεωλογικές συνθήκες βρίσκονται σε πλήρη ανάπτυξη, με τα ενεργά ηφαίστεια, σε έντονη δραστηριότητα, με τη φύση να εναλλάσσεται από την ξερή κι άνυδρη, στη δασώδη και πυκνόφυλλη χλωρίδα, με ένα μετεωρολογικό σκηνικό, που έχει λίγες βροχές (γύρω από τον Γενάρη-Απρίλη), πολύ υγρασία (οι ντόπιοι τη λένε γκαρούα) και ένα σχεδόν μόνιμα πρωινό συννεφιασμένο ουρανό, που καθαρίζει από τον ψυχρό νοτιοδυτικό άνεμο, όσο απογευματιάζει.

Η σημασία του χώρου μας έγινε γνωστή, από το 1835, όταν το καράβι «Beagle», αφού πέρασε τα στενά του Μαγγελάνου, διασχίζοντας τις πολυθρύλητες Νότιες Θάλασσες, έριξε άγκυρα στις 15 Σεπτεμβρίου, στο  San Cristobal. Ένα από τα νησιά του συμπλέγματος των Galapagos.

Ο νεαρός τότε Δαρβίνος, είδε κατάφατσα αυτά που μελετούσε κι έγινε αυτόπτης μάρτυρας, για εκείνα τ’ αλλόκοτα, που είχε ακούσει από τις περιγραφές των ναυτικών, να λένε ότι υπάρχουν, στους μακρινούς ωκεανούς! Μέχρι τότε, όλα τούτα, νόμισε ότι ήταν μυθεύματα της νοσηρής φαντασίας των μαρινάρων, που όταν βρίσκονταν στις απόμακρες θάλασσες των μπάρκων τους, πλάθανε θεριά και δαίμονες, για να προκαλούν δέος και ηρωισμό, στις στεριανές  διηγήσεις τους.

Όμως εκείνο το απομεσήμερο, ο Δαρβίνος ήρθε μπροστά στην  πραγματικότητα. Αντιλήφθηκε, ότι σ’ αυτό το νησί, λες και βρέθηκε κάπου σ’ εκείνους τους παμπάλαιους αιώνες, των πρώτων πλασμάτων στην φύση. Ιδιαίτερα μάλιστα εντυπωσιάστηκε, όταν είδε, τις γιγάντιες χελώνες, αυτές που νωχελικά τις συναντάς, να πορεύονται στα κακοτράχαλα υψώματα της ενδοχώρας, αναζητώντας το χορταράκι της επιβίωσής τους.

Γκαλαπάγκος σημαίνει χελωνάρες!

Είναι, 19 νησιά, που απ’ αυτά, μόνο στα 5 υπάρχουν ανθρώπινες σταθερές παρουσίες. Τα μεγαλύτερα είναι της Ισαμπέλας, του Σάντα Κρουζ, του Σαντιάγκο και του Σαν Κριστομπάλ. Βρίσκονται ακριβώς πάνω στο ρήγμα του Ειρηνικού με την Αμερικανική ήπειρο και εξ αιτίας των γεωλογικών ανακατατάξεων, αλλά και της έλλειψης θηλαστικών, της μεγάλης απόστασης από την ηπειρωτική γή, ο απομονωμένος χώρος τους (που δεν επέτρεψε την μεταφορά σπόρων και ξενιστών εντόμων), τους έδωσαν όλα αυτά τα χαρακτηριστικά: του μοναδικού, του απαράμιλλου, γεωφυσικού εργαστήριου, στον πλανήτη μας!

Τ’ όνομα Γκαλαπάγκος, στο σύμπλεγμα των νησιών, σύμφωνα από την παράδοση, το έβγαλε ένας Ισπανός επίσκοπος, που βρέθηκε κατά λάθος σ’ αυτούς τους τόπους το 1535, όταν το πλοίο που τον μετέφερε από τον Παναμά, στο Περού, έχασε την πορεία του, από τα θαλάσσια ρεύματα   κι έτσι απροσδόκητα, αντίκρισαν το απίστευτο. Λάβα να χύνεται στη θάλασσα, ζώα τεράστια να βόσκουν, απίστευτα πουλιά, φώκιες, θαλάσσια λιοντάρια, πιγκουίνοι και ψάρια γιγάντια, να περιτριγυρνούν τις ακτές. Μια περιγραφή, παρόμοια των ζωγραφιών του Ιερώνυμου Μπος, που τα περίεργα έργα του τότε, είχαν εξάψει με τις εικαστικές συλλήψεις τους, τη φαντασία και τον τρόμο των πιστών, για το τι τους περιμένει στην κόλαση, άμα οδηγηθούν έξω από το δρόμο της αρετής του Θεού…

Το καλωσόρισμα των «μπούμπις».

Η εναέρια διαδρομή από το ηπειρωτικό Εκουαντόρ, προσγειώνεται στο αεροδρόμιο Μπάλτρα, στο ομώνυμο νησάκι, που το χωρίζει μια μικρή διώρυγα από το Σάντα Κρουζ, το νησί, που είναι το κέντρο των δραστηριοτήτων και φιλοξενεί την πρωτεύουσα των Γκαλαπάγκος, Πόρτο Αρόγιο. (*) Το μικρό αεροδρόμιο, φτιάχτηκε στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο από τους Αμερικάνους, που το ήθελαν για βάση προστασίας, της Διώρυγας του Παναμά. Το στρατηγικό λοιπόν αυτό σημείο στα Γκαλαπάγκος, το έβαλαν στο μάτι τα ιαπωνικά καμικάζι, γι’αυτό κι είχε εξοπλιστεί σαν αστακός. Ακόμη και σήμερα, βλέπεις τα ερείπια εκείνης της ηρωικής εποχής, που απ’ ότι φαντάζομαι, θα είχε επιπτώσεις και στη ζωή των εμβίων, που θα τρελάθηκαν μέσα στην ευδαιμονία της πλέριας ησυχίας τους, ν’ ακούνε αυτό το πατιρντί με το κροτάλισμα των αντιαεροπορικών και το σαματά από τις βόμβες.

(*) To 1986, φτιάχτηκε ένα ακόμη αεροδρόμιο στο νησί του Σαν Κριστομπάλ.

Στο απέναντι νησί, του στρατιωτικού εκείνου αεροδρομίου, βρίσκεται το νησί του Σαν Μπαρτολομέ. Βάλθηκαν λοιπόν εκείνοι οι Αμερικάνοι πιλότοι, που φύλαγαν τη βάση, να κάνουν προπόνηση στους βομβαρδισμούς τους  πάνω σ’ ένα βράχο, που προεξέχει σήμερα κουτσουρεμένος, από τις  αλλεπάλληλες βολές. Αυτό λοιπόν το σημείο ατραξιόν στα Γκαλαπάγκος, που έχει γεμίσει τον κόσμο από τις διάσημες φωτογραφίες του, έχει συνδεθεί με την οικολογική καταστροφή της εποχής εκείνης…

…Απλώθηκα στην παραλία, για μια πρώτη επαφή με τ’ όλο σκηνικό.

Από το αεροδρόμιο στο καράβι κι από ‘κει στο όνειρο…

Τριγύρω, πουλιά να τρυπούν την άμμο, ψάχνοντας για σκουλήκια. Οι φώκιες αραχτές στην κοσμάρα τους. Τα καβούρια να τρέχουν να προλάβουν το μεζεδάκι τους. Τα δελφίνια να κάνουν τις βουτιές τους, οι φάλαινες να πετάνε το νερό ψηλά, κάπου στο βάθος, εκεί στ’ ανοιχτά. Οι καρχαρίες να μην ασχολούνται με τους ανθρώπους, αλλά για τα χταπόδια κι εμείς οι ανθρώπινοι επισκέπτες, στη νιρβάνα μας! Αλήθεια, πόσα χιλιόμετρα μακριά απ’ εδώ είναι η Γουόλ Στριτ και το Αφγανιστάν;

Πόσο απέχει η  ευτυχισμένη ζωή από το άγχος της; Τελικά η ένταση ή το άραγμα είναι οι θεϊκές ταχύτητες της δημιουργίας; Χρόνος, μέρα, ώρα, τι σημασία έχουν, όταν όλα τ’ απλά κι ωραία, τα έχεις μπροστά σου και σου φτιάχνουν τις  βασανιστικές συγκρίσεις: «Βρε, που μπλέξαμε μέσα στις μεγαλουπόλεις»!

Κι εκεί που ανακατεύονται σκέψεις κι εικόνες, να σου ο σίφουνας… το:  Σήμα κατατεθέν των Γκαλαπάγκος. Οι γαλάζιες πατούσες των «μπούμπις», είναι το μασκότ όλων των τουριστικών παρουσιάσεων. Τα πουλιά αυτά την εποχή των φαλαινοθηρών και των κυνηγών της φώκιας, ήταν σχεδόν κοντά στην εξαφάνιση. Εκμεταλλευόμενοι οι άπληστοι, τον ήρεμο χαρακτήρα αυτών των πλασμάτων, τα πλησίαζαν τα κτυπούσαν στο κεφάλι και μετά τα έριχναν στην κατσαρόλα για μαγείρεμα.

Ο κόσμος σήμερα κάνει σαν παλαβός γι’ αυτά. Πλησιάζει πολύ κοντά για να φωτογραφίσει, αυτά τ’ ατάραχα πτερόεντα, που δεν καταλαβαίνουν τίποτε από πολυκοσμία, γιατί μάλλον τα έχουν απορροφήσει οι δημόσιες σχέσεις… Κι εδώ υπάρχει το πραγματικό πρόβλημα για το σύμπλεγμα των Γκαλαπάγκος. Τα χρήματα που κερδίζει η κυβέρνηση του Εκουαντόρ, από την υπόθεση του παγκόσμιου αυτού φυσικού πάρκου, είναι δέλεαρ, για μια περαιτέρω τουριστική ανάπτυξη. Υπάρχει πίεση για περισσότερα ξενοδοχεία κι αφίξεις επισκεπτών κι αυτό φυσικά αποβαίνει εις βάρος της ηρεμίας των έμβιων πλασμάτων, που συνεχίζουν κι αναπαράγονται στο αποκλειστικά δικό τους περιβάλλον, της ηρεμίας και της ησυχίας. Κάθε λοιπόν τουριστική υπέρβαση, θα φέρει αναπόφευκτα την αλλαγή των φυσικών ισορροπιών, στο εύθραυστο νησιωτικό οικοσύστημα.

Δίπλα στις θαλασσιές πατούσες , υπάρχουν κι οι κόκκινες. Στο νησί Τζενοβέζα τις συναντάς, όπως επίσης εκατοντάδες ποικιλίες πουλιών, με αυτόχθονες παρουσίες, σε κάθε ξεχωριστό νησί του αρχιπελάγους των Γκαλαπάγκος.

Το χαριτωμένο λοιπόν promotion που έγινε  με τις πατούσες των «μπούμπις», τα φιλμ οικολογικού περιεχομένου που προβάλλονται σ’ όλο τον κόσμο, η επέτειος των 200 χρόνων από τη γέννηση του Δαρβίνου και των 50 από τη λειτουργία του Εθνικού Πάρκου, έφερε την περιορισμένη τουριστική υποδομή, σε αδιέξοδο εξυπηρέτησης των πολυάριθμων πελατών. Το 2006 έγιναν 140.000 αφίξεις! (Συνήθως είναι γύρω στις 80.000, εκουατοριάνοι και αλλοδαποί).

Η κυβέρνηση ψάχνει να βρει τρόπο να ξεπεράσει το σκόπελο της απαγόρευσης, που της βάζουν διεθνείς χρηματοδοτικοί κύκλοι, οι οποίοι υποστηρίζουν οικονομικά κι επιστημονικά το εγχείρημα της παραμονής του χώρου, ως αποκλειστικά οικολογικής ευθύνης της παγκόσμιας κληρονομιάς. Από την άλλη πάλι το Εκουαντόρ είναι από τα φτωχότερα κράτη του πλανήτη, μ’ ένα μεγάλο αριθμό ανθρώπων, που βλέποντας τις business στα Γκαλαπάγκος, θέλει να πάει εκεί να εργαστεί και να προκόψει. Όμως η παραμονή, για τους εσωτερικούς μετανάστες είναι σχεδόν αδύνατη, γιατί γίνονται επισταμένοι έλεγχοι κι επειδή, είναι πολύ δύσκολο να μεταφερθείς εκεί, εκτός της αεροπορικής σύνδεσης. Όποιος εκουατοριάνος ή αλλοδαπός συλλαμβάνεται, χωρίς την άδεια παραμονής, αποστέλλεται αμέσως στην ηπειρωτική χώρα. Αρκεί να σημειωθεί, ότι οι ντόπιοι που υπολογίζονται σήμερα σε 28 χιλιάδες περίπου, τυγχάνουν ειδικού καθεστώτος και δικαιούνται να πληρώσουν το 1/3 του εισιτηρίου, για να μεταβούν στο στεριανό Εκουαντόρ.

Το κόστος για ένα τουρίστα για να πάει εκεί διακοπές, είναι αρκετά υψηλό. Εκτός των ακριβών παροχών, πρέπει οι ξένοι να καταβάλλουν άμα την είσοδό του στα Γκαλαπάγκος, 100 δολάρια. Και δεν είναι μόνο αυτά. Γιατί γυρνώντας στην ηπειρωτική χώρα, πάλι πληρώνεις υψηλό φόρο, για να μπεις και να φύγεις από το κράτος!

Η παραμονή των περισσότερων επισκεπτών στα Γκαλαπάγκος, είναι πάνω στα μικρά πλοία, που αναλαμβάνουν με ειδικά πακέτα εκδρομών, να σε μεταφέρουν σ’ όλο το σύμπλεγμα των νησιών. Κι επειδή η αναμονή επιβίβασης για τους τουρίστες είναι χρονοβόρα, διεθνείς τουριστικοί οίκοι αποφάσισαν να ναυλώσουν μεγάλα κρουαζιερόπλοια (500 ατόμων), για να μεταφέρουν εκεί την πελατεία τους. Όμως υπήρξαν αντιδράσεις. Διότι όλοι αυτοί, αν αποτελέσουν προηγούμενο κι ακολουθήσουν κι άλλες αποστολές, όταν θ’ αποβιβάζονται στα νησιά, για να δουν από κοντά τα ζώα, τελικά θα υπάρξει μεγάλο πρόβλημα, για την ευρυθμία της άγριας φύσης. Το  τουριστικό εγχείρημα που επιχειρήθηκε, φαίνεται από τις πάμπολλες αντιδράσεις, ότι μάλλον δεν θα έχει συνέχεια.

Έτσι ο τουρίστας, βολεύεται με τα μικρά πλοία των 10-16 ατόμων και με τη συνοδεία ειδικού φρουρού ξεναγού, κάνει επισκέψεις, σ’ επιλεγμένα μόνο σημεία, του νησιωτικού συμπλέγματος.

Η άγρια φύση εκπέμπει SOS!

Όταν ο Δαρβίνος έμεινε τότε για 25 μέρες στο Σαν Κριστομπάλ, στο Σαντιάγκο, στη Φλορεάνα και στην Ιζαμπέλα, έγινε μάρτυρας φρικτών σκηνών, βλέποντας χιλιάδες κελύφη χελωνών να βρίσκονται πεταμένα ολούθε. Οι λιγοστοί κάτοικοι κι οι περισσότεροι πειρατές, που χρησιμοποιούσαν το Αρχιπέλαγος για καταφύγιο, έβρισκαν πολύ νόστιμο της χελώνας το κρέας, συν του ότι, ήταν αρκετό για να σιτίζονται μεγάλο χρονικό διάστημα. Πολλά ζώα των Γκαλαπάγκος, ήταν πριν μισό αιώνα, στα όρια της εξαφάνισης.

Όλα αυτά αποκαταστάθηκαν εν μέρει, με την πάροδο του χρόνου κι ιδιαίτερα από το 1959, που άρχισε να λειτουργεί το Εθνικό Πάρκο.

Όμως το επικίνδυνο για την άγρια πανίδα, είχε και μια άλλη παράμετρο. Την εμφάνιση των οικόσιτων ζώων, αλλά και των ζώων αναπαραγωγής, που είχαν μεταφέρει εκεί, οι τοπικοί πληθυσμοί. Κυρίως τα κατσίκια, τα γουρούνια, τις γάτες και τα σκυλιά. Αυτά  με την πάροδο του χρόνου αγρίεψαν, είδαν στην παρθένα φύση, τροφή άφθονη μπροστά στα μάτια τους και ξεθάρρεψαν. Πλάκωσαν και τα ποντίκια και δεν άφησαν αυγό για αυγό πουλιού και χελώνας. Σε μερικά νησιά, εξαφανίστηκαν τ’ άγρια ζώα, ενώ η βλάστηση έγινε σμπαράλια, από τον πολλαπλασιασμό των μηρυκαστικών.

Ο μοναχικός Γιώργος (Lonesome George), το μοναδικό αυτό είδος χελώνας. Το έφεραν στο Κέντρο του Τσαρλ Ντάρβιν, το 1972 από το νησί Πίντα, προσπαθώντας να το βοηθήσουν στην αναπαραγωγή. Οι προσπάθειες δεν απέδωσαν. Τώρα είναι περίπου 95 χρονών και μετά το τέλος του , άλλο ένα είδος των Γκαλαπάγκος, θα χαθεί, από τον πλούτο της πανίδας του πλανήτη μας. (Από τις 250.000 χελώνες που υπολογίζεται ότι ζούσαν πριν 100 χρόνια, τώρα έχουν περιοριστεί στις 15.000. Τρία είδη, έχουν εξαφανιστεί).

Ξεκίνησαν λοιπόν συστηματικές προσπάθειες για την αποκατάσταση, με τη συνδρομή του επιστημονικού σταθμού Τσαρλ Ντάρβιν, του ομώνυμου Κέντρου, που εδρεύει στο Πόρτο Αρόγιο και με τη συμμετοχή αμερικάνικων πανεπιστημίων. Ενδεικτικά, πριν 50 χρόνια, στο νησί Ισπανιόλα είχαν απομείνει μόνο 13 χελώνες! Τώρα μ’ ένα  ειδικό πρόγραμμα εκτροφής, φτάσανε τις 2.000! Παράλληλα χρειάστηκε ένα μεγάλο δίκτυο σύλληψης των εισαγόμενων ζώων. Τώρα κάπως έχει αποκατασταθεί η ισορροπία, ενώ συστηματικά γίνονται έλεγχοι και στήνονται παγίδες για να εγκλωβιστούν αυτοί οι επιδρομείς (το 1984 τα κατσίκια ήταν 100.000 και τα γουρούνια 10.000)!

Όμως τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα στη θάλασσα. Παρ’ ότι έχει οργανωθεί από το 1998, το καταφύγιο ενάλιων ειδών, οι ψαράδες δεν βλέπουν με καλό μάτι αυτή την υπερπροστασία που παρέχεται στα εμπορικά ψάρια και στους αστακούς, εντός της προστατευόμενης ζώνης. Ενδεικτικό είναι ότι το 2002 συνελήφθη κολομβιάνικο αλιευτικό, με 40 νεκρά δελφίνια και 8 τόνους, ψάρι τόνου. Ακόμη αλιευτικά μπαίνουν τις νυχτερινές ώρες στις απομακρυσμένες περιοχές και στη συνέχεια βγαίνουν με το φως της ημέρας έξω, από την απαγορευμένη ζώνη. Στους αλλεπάλληλους ελέγχους που διενεργούνται, μερικοί ψαράδες την πήραν ανάποδα, δεν άντεξαν κι επιτέθηκαν με όπλα σε περιπολικά σκάφη.

Όμως το θαλάσσιο περιβάλλον, εξέπεμψε το SOS κι από ένα ακόμη απρόσκλητο εισβολέα. Τη ρύπανση. Συγκεκριμένα, το χειμώνα του 2001 παρασύρθηκε το τάνκερ «Jessika», στις βραχώδεις ακτές του Σαν Κριστομπάλ. Το πετρέλαιο χύθηκε στη θάλασσα και κάλυψε 1250 τετραγωνικά χιλιόμετρα, φτάνοντας στα νησιά Σάντα Φε και Ιζαμπέλα. Ο κίνδυνος για μια μεγαλύτερη καταστροφή τελικά αποσοβήθηκε, από την αλλαγή του καιρού, που παρέσυρε την πετρελαιοκηλίδα, προς τον ανοικτό ωκεανό. Προσπάθειες της κυβέρνησης του Εκουαντόρ και των αμερικανικών υπηρεσιών, για να μαζευτεί το μαζούτ, ευτυχώς απέδωσαν κι έτσι οι ζημιές ήταν περιορισμένες.

Οι κλιματικές αλλαγές, δεν έχει αποδειχθεί, αν συσχετίζονται με το φαινόμενο «El Ninio». Εκείνο όμως που είναι εμφανές, είναι ότι το ζεστό αυτό ωκεάνειο ρεύμα, κόντεψε να δώσει χαριστική βολή στο εύθραυστο, οικοσύστημα των Γκαλαπάγκος. Η άνοδος της θερμοκρασίας, έφερε αναστάτωση στη ζωή των ζώων που είχαν συνηθίσει για αιώνες το DNA τους, σ’ ένα σταθερό δροσερό κάπως κλίμα. Φωτιές άρχισαν να εκδηλώνονται από το πουθενά, τα λιγοστά νερά εξατμίστηκαν και τα πουλιά άρχισαν να μην γεννούν. Τα «μπούμπις» το 1989 για πρώτη φορά εγκατέλειψαν ομαδικά τα νησιά και πέταξαν προς άλλους τόπους! Μετά από δυο χρόνια αποκαταστάθηκε η τάξη, αλλά δεν έλειψαν οι προβληματισμοί, για το τι θ’ επακολουθήσει του «El Ninio», αν συνεχίσει η υπερθέρμανση του πλανήτη.

Το ταξίδι των άλμπατρος.

Μόλις πλησιάσει η άνοιξη εκεί κατά τον Απρίλη, εμφανίζεται από τον ορίζοντα του ωκεανού. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, φτάνει στο γνώριμο στέκι του στο νησί της Εσπανιόλα, για να ζευγαρώσει, να γεννήσει τ’ αυγά του, να καμαρώσει τα μικρά του να μεγαλώνουν και μετά κατά το Νοέμβρη, να χαθεί και πάλι στο απέραντο ουρανό του Ειρηνικού. Τριγυρνάει απ’ εδώ κι απ’ εκεί και κάνει χιλιάδες χιλιόμετρα νότια, μέχρι τις ακτές του Περού και της Χιλής, ενώ πολλές φορές τα έχουν δει μέχρι την Ιαπωνία και την Μικρονησία.

Με τέτοιο άνοιγμα φτερών ( 2,5 μέτρα), με τέτοια αεροδυναμική, με τέτοια σιγουριά στο πέταγμά τους, με τον αέρα να φυσάει και να κάνουν ακροβατικά βολ πλανέ, τα άλμπατρος είναι οι άρχοντες των ουρανών. Ο μυθικός ήρωας των ιστιοπλόων, που δίνουν και ξαναδίνουν τ΄όνομα του πουλιού στα σκάφη τους, για να είναι καλοτάξιδα και σβέλτα, σαν αυτό τον πιλότο του ουρανού. Κι είναι πράγματι πιλότοι τ’ άλμπατρος. Γιατί αν τα δεις να προσγειώνονται με την φόρα που έρχονται, σου θυμίζουν έμπειρο αεροπόρο, που προσγειώνει μαλακά το σιδερένιο πουλί του.

Τ’ άλμπατρος κυνηγάνε το βράδυ τη λεία τους. Πετάνε ξυστά πάνω από τα κύματα και με τα μεγάλα μάτια τους, αντιλαμβάνονται τα πάντα.

Η ιεροτελεστία του ζευγαρώματος ξεκινάει με την άφιξη του αρσενικού. Αναλαμβάνει να βρει τον κατάλληλο χώρο και να σκαρώσει την φωλιά του. Μετά λίγες μέρες, καταφτάνει και το θηλυκό. Αφού γίνουν οι κατάλληλες γνωριμίες, αρχίζει η τελετή της γονιμοποίησης. Αυτή περιλαμβάνει το τσούγκρισμα των ραμφών τους, σαν να θέλουν να μονομαχήσουν. Μετά σηκώνονται στον ουρανό κάνουν μερικές στροφές, βγάζουν μια κραυγή κι επανέρχονται στο έδαφος για να συνεχιστεί το φλερτ. Αυτό επαναλαμβάνεται συνέχεια 5 τουλάχιστον μέρες, μέχρι να τους κάτσει η γονιμοποίηση. Ύστερα από 63 μέρες, στα μέσα του Αυγούστου βγαίνει τ’ αυγό. Το νεογέννητο θέλει περίπου 170 μέρες μέχρι να πετάξει. Έτσι κι αυτό από μόνο του, κάπου στο τέλος Δεκέμβρη, αρχίζει το μεγάλο ταξίδι του.

Το άλμπατρος πολλαπλασιάζεται μετά τα 5 χρόνια ζωής και επιβιώνει από 30-40 χρόνια.

To νεογέννητο μαθαίνει από την μητέρα του τα πρώτα σκιρτήματα της ζωής.  Έχει ακόμη σταχτί    χρώμα, ενώ προς το τέλος της ενηλικίωσής του θα πάρει τα λαμπερά άσπρα φτερά.

Την περίοδο του «El Ninio» (1982-83) κατάλαβαν ότι δεν τους παίρνει να ζήσουν στα Γκαλαπάγκος. Παράτησαν  λοιπόν ομαδικά τις φωλιές τους, χωρίς να γονιμοποιήσουν και τράβηξαν σε ψυχρότερα κλίματα. Υπολογίζονται σήμερα σε 15.000 ζευγάρια.

Κι ενώ αυτά διαδραματίζονται στην κοινωνία των ζώων, το αρχιπέλαγος, από την μαγεία και την μοναδικότητά του, δεν ήταν δυνατόν να ξεφύγει, από των ανθρώπων τις παραξενιές. Έτσι εκεί, σε μια γωνιά του νησιού της Φλορεάνας, παίχτηκε, στο μεσοπόλεμο, μια παράξενη, τρελή ιστορία…

Μια ακτή, γεμάτη πάθος και μυστήριο.

Την αποκαλούν σήμερα Post Office. H αμμουδιά, το τοπίο, το εξωτικό του χώρου, σίγουρα δεν περνάνε απαρατήρητα.

…Με είχε απορροφήσει το διάβασμα. «To kill a mockingbird». Θες ο τίτλος, θες η ιστορία του Δαρβίνου, θες η ομώνυμη ταινία με τον Γκρέγκορι Πεκ (του έδωσε το όσκαρ το 1962), όλα αυτά, μ’ είχαν συνεπάρει με το εκπληκτικό βιβλίο του Harper Lee. Μα πιο πολύ, αυτά τα μυστηριώδη αιμοδιψή πουλιά των Γκαλαπάγκος, τα mockingbirds, που έκαναν τον Δαρβίνο, ν’ αλλάξει πορεία στις έρευνές του κι από τη γεωλογία, που πήγε σ’ εκείνο το ατέλειωτο ταξίδι, μπήκε στην έρευνα της φυσιολογίας κι έγραψε επιστρέφοντας στην πατρίδα του «Για την Καταγωγή των Ειδών».

…O ύπνος ήταν βαρύς, γεμάτος όνειρα. Γιατί πράγματι η ηρεμία της επαφής με τη φύση, σου φτιάχνει με το φως μαγικές εικόνες και βαθυστόχαστες σκέψεις κι έτσι γεμίζει η νύχτα σου με φαντασιακές καταστάσεις…

Το κουδουνάκι του εγερτηρίου, που κτύπησε ο θαλαμηπόλος του καραβιού, σήμανε την αρχή της μέρας. Ξημερώματα, σε τούτο τον κόλπο του νησιού, ακουμπισμένος στην κουπαστή, παρακολουθούσα από το αγκυροβόλιο μας, την γύρω κίνηση. Πρωινή σουλάτσα των δελφινιών, της φώκιας οι βουτιές και των πουλιών το τιτίβισμα. Μέσα στην αχλύ ατμόσφαιρα, ο ήλιος έριχνε τις πρώτες αχτίδες του, από την απεραντοσύνη του ωκεανού.

Μάλλον κάπως έτσι θα ήταν, όταν το 1929, ένας τρελαμένος με τη φύση Γερμανός οδοντίατρος, ο Φρίντριχ Ρίτερ, μαζί με τη φιλενάδα του Ντόρι Στράους, πήραν την απόφαση να κάνουν σπίτι τους για πάντα, τούτο το σημείο του πλανήτη. Τους είχε κουράσει η ζωή στην πατρίδα τους, μα πιο πολύ πίστευαν ότι ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος να ζει κοντά στα δημιουργήματα του Θεού κι όχι στη σχιζοφρένεια των πολιτικών και κοινωνικών αντιπαραθέσεων. Είχαν για βίβλο τους, το ανάγνωσμα του Ροβινσώνα Κρούσου, που τους ενέπνεε, να φτιάξουν τα ίδια μ’ εκείνον, σε τούτη την άγνωστη γωνιά της Γης, με το ερωτικό τους πάθος να ξεχειλίζει, συντροφιά με τα ζώα, τα ψάρια και τα πουλιά.

To ζευγάρι Φρίντριχ και Ντόρι, με ότι έχει απομείνει απ’ εκείνη την πρωτόγονη κατοικία τους. Το 1793 ένα τυχοδιώκτης θαλασσοπόρος, ο Χαταγουέι, βγήκε ναυαγός στο σημείο αυτό. Βρήκε ένα βαρέλι, έγραψε ένα γράμμα, το σφράγισε καλά και το πέταξε στα κύματα, για να φτάσει στη ρότα κάποιου περαστικού πλοίου. Έκτοτε το σημείο εκείνο το αποκάλεσαν Post Office. Σήμερα οι περαστικοί τουρίστες αφήνουν το μήνυμά τους, την κάρτα τους και περιμένουν ένα άλλο περαστικό να την βρει και να την πάει, σύμφωνα με την παράδοση, αυτοπροσώπως στον αποστολέα.

Για τρία χρόνια στο ζευγάρι, όλα κύλησαν όπως τα περίμεναν.

Φτιάξανε ένα κατάλυμα, βρήκαν νερό, γίνανε παθιασμένοι χορτοφάγοι κι έριξαν μαύρη πέτρα πίσω τους…

Αμ δε. Μια μέρα είδαν ένα πλοίο ν’ αποβιβάζει τρεις επιβάτες. Κι αυτό που δεν τους χώραγε στο νου τους έγινε! Ήταν Γερμανοί. Παθιασμένοι κι αυτοί, με τα ίδια νατουραλιστικά ιδεώδη.

Τι στο καλό. Δεν βρήκαν κάπου αλλού να πάνε; Δίπλα στο ζευγάρι, που προϋπήρχε στον κόλπο του λεγόμενου Post Office, αποφάσισαν να δημιουργήσουν τη «Νέα τους Εδέμ»;

Η οικογένεια των Βίτμερ, από την Βαυαρία, που είχαν μάλιστα κι ένα παιδί που έπασχε από πολιομυελίτιδα, προσαρμόστηκε στην πραγματικότητα κι έφτιαξαν μια μικρή κοινωνία.

Κι όμως η ιστορία έχει συνέχεια…

Λίγο καιρό μετά, στις αρχές του 1933, αφίχθησαν ακόμη τρεις από το Παρίσι. Η Αυστριακή βαρόνη Ελόι Βάγκνερ ντε Μπουσκέ, με τους δυο εραστές της. Τους Γερμανούς Ρούντολφ Λόρεντς και Ρόμπερτ Φίλιπσον.

Το σκηνικό της ηρεμίας άλλαξε μονομιάς. Οι νέοι μέτοικοι είχαν μεγάλες ιδέες. Ήταν κι ο αυταρχικός χαρακτήρας της βαρόνης, που το έπαιζε ντίβα. Ήταν η ζήλια των δυο εραστών, ποιος είναι καλύτερος για την λαίδη. Ήταν και η τεμπελιά τους, που βρήκαν τους άλλους Γερμανούς χαμάληδες για να τους φροντίζουν. Το γεγονός  είναι, ότι γρήγορά άλλαξε το κλίμα του αναχωρητισμού και της φυσιολατρίας, για  εκείνη την παρέα, της μικρής κοινότητας.

Mια συντροφιά Δανών, επισκέφτηκε μαζί με τον Βάλτερ Φίνσεν (πρώτος από αριστερά), το μέρος που διαδραματίστηκαν τα γεγονότα του μυστηρίου Ο Φίνσεν, έζησε την ιστορία αυτή από κοντά. Ήταν Ισλανδός και αφού πήρε μέρος στην μεξικάνικη επανάσταση, κατέφυγε στα Γκαλαπάγκος, το 1931 μέχρι το θάνατό του 1945. Παραπλεύρως τα ερείπια της «Χασιέντας του Παραδείσου», που είχε κτίσει η βαρόνη, για να κάνει τον τόπο αυτό, χώρο της εξωτικής της περιπέτειας. Αυτοανακηρύχτηκε «Πριγκίπισσα των Πειρατών των Γκαλαπάγκος», έστειλε διαφημιστικά φυλλάδια στο Παρίσι του μεσοπολέμου κι έγινε η πρωταγωνίστρια ενός βιβλίου, «Ο Σατανάς που ήρθε στην Εδέμ» (1935).

Το 1935, ξαφνικά η βαρόνη εξαφανίζεται, μ’ ένα από τους εραστές της  (τον Φίλιπσον). Ο άλλος εραστής, φεύγει μ’ ένα Νορβηγό ψαρά και λίγο αργότερα, βρίσκεται αποκεφαλισμένος, μίλια μακριά, στις Μαρκέζες της Πολυνησίας.

Μετά την είδηση αυτή, ο Δρ. Ρίτερ δολοφονήθηκε στη Φλορεάνα, μάλλον(;) από την ερωμένη του Ντόρι. Στη συνέχεια βρέθηκε το πτώμα και της  βαρόνης, μαζί με τον εραστή της Φίλιπσον. Η Ντόρι Στράους φεύγει στη Γερμανία. Γράφει βιβλίο, για αυτή την τραγική ιστορία.

Η βαρόνη ντε Μπουσκέ και ο δολοφονημένος εραστής Φίλιπσον. Δεξιά, ο δολοφόνος Λόρενς.

Τελικά ο Φρίντριχ Ρίτερ, μαζί με τον Βίτμερ (τον άλλο Γερμανό οικογενειάρχη), συνεργάστηκαν στη δολοφονία της βαρόνης, που την εκτέλεσε ο άλλος της εραστής, Λόρεντς (ο αποκεφαλισμένος). Η σύζυγος του Βίτμερ, Μάργκετ, αρνήθηκε τις κατηγορίες. Όμως έφυγαν κρυφά με τον άνδρα της, προς την Ταϊτή. Μετά το θάνατο του συζύγου της, επέστρεψε  στα Γκαλαπάγκος κι έζησε εκεί, μέχρι το θάνατό της το 2000.

H όλη η τραγωδία αποκάλυψε, ότι η βαρόνη ντε Μπoυσκέ, έπαιζε ερωτικά μ’ όλους τους άνδρες, σ’ εκείνη την παραλία της Φλορεάνας. Αυτοί τρελάθηκαν, με τα νυχτερινά καπρίτσια της και λησμόνησαν εκεί στα ξωτικά Γκαλαπάγκος, την οικολογία και τις ομορφιές της φύσης.

Μιχάλης Μιχελής

Στο υπουργείο Μεταφορών, Υποδομών και Δικτύων αναλαμβάνει νέος γενικός  γραμματέας για τις Μεταφορές και τις Επικοινωνίες ο πρώην βουλευτής Χάρης Τσιόκας, που ήταν και υπεύθυνος προγράμματος του ΠΑΣΟΚ για τις Επικοινωνίες και Μεταφορές όσο το κόμμα βρίσκονταν στην αντιπολίτευση.

(από το διαδίκτυο)

Η καλύβα επικροτεί την επιλογή (μετά από αντικειμενική αξιολόγηση χιλιάδων βιογραφικών, βεβαίως ) του αποτυχόντος βουλευτή για τη θέση. Άλλωστε, το κατέχει το άθλημα: προεκλογικά τον συνέλαβε επ’ αυτοφώρω Θεσσαλονικιός μπλόγκερ να διπλοπαρκάρει στην Ερμού και μετά να ζητάει τα ρέστα από τον τροχονόμο που τον έγραψε!

http://panosz.wordpress.com/2009/09/26/ermou/

Ο Μουράτ Κανατλί είναι αυτός με το μαύρο σακκάκι

09.11.2009

ΣΤΟ ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ

ΟΙ ΔΙΩΞΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΩΝ ΑΚΤΙΒΙΣΤΩΝ

Ερώτηση προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, για τη δίωξη της τουρκοκυπριακής αστυνομίας κατά του Γενικού Γραμματέα του Κόμματος Νέας Κύπρου (ΥΚΡ), Μουράτ Κανατλί και δύο ακόμη στελεχών του κόμματος, κατέθεσε σήμερα ο ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πράσινων Μιχάλης Τρεμόπουλος, ανταποκρινόμενος σε σχετική έκκληση του τουρκοκύπριου πολιτικού.

Ο κ. Κανατλί, δημοσιογράφος στο επάγγελμα, κατηγορείται ότι άσκησε βία εναντίον αστυνομικών και τους εμπόδισε να εκτελέσουν τα καθήκοντα τους, κατά τη διάρκεια διαδήλωσης διαμαρτυρίας στις 28.10.09 με αίτημα την ανάκληση του πακέτου μέτρων σκληρής λιτότητας, που συνδικαλιστές υποστηρίζουν ότι επιβλήθηκε απευθείας από την Άγκυρα. Οι διαδηλωτές είχαν σπάσει τον αστυνομικό κλοιό μπροστά στην τουρκική πρεσβεία στην κατεχόμενη Λευκωσία, κρατώντας πανό που αμφισβητούσε την «ανεξαρτησία» του λεγόμενου τουρκοκυπριακού κράτους. Δίωξη για την ίδια υπόθεση έχει ασκηθεί και εναντίον 16 τουρκοκυπρίων συνδικαλιστών.

Ο Μουράτ Κανατλί καταγγέλλει την Τουρκία ως απευθείας υπεύθυνη για αυτές τις ενέργειες και απευθύνει έκκληση στα αριστερά κόμματα και τις πολιτικές οργανώσεις να αντιδράσουν και να δείξουν την αντίδρασή τους όχι μόνο στις υφιστάμενη τοπική διοίκηση της δεξιάς κυβέρνησης, αλλά κατευθείαν στην Άγκυρα: Στον πρόεδρο της Τουρκίας, τον πρωθυπουργό της Τουρκίας και τον Αρχιστράτηγο του Τουρκικού Στρατού.

Ο Μιχάλης Τρεμόπουλος επικοινώνησε ήδη με το Μουράτ Κανακλί, εκφράζοντας τη συμπαράστασή του. Θα θέσει το ζήτημα και στην ομάδα των ευρωβουλευτών του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος, για να αποφασιστούν περαιτέρω πρωτοβουλιών για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Βόρεια Κύπρο, ενώ θα στείλει επιστολή στον Αρχιστράτηγο των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, για να ζητήσει εξηγήσεις για όσα καταγγέλλει ο κ. Κανατλί σε επιστολή του.

Ο Μχάλης Τρεμόπουλος δήλωσε σχετικά:

«Έχω γνωρίσει προσωπικά το Μουράκ Κανατλί κατά την πρόσφατη επίσκεψή μου στην Κύπρο και είχα μαζί του διεξοδική συζήτηση. Πιστεύει βαθιά στην ειρήνη, και ήταν και ο ίδιος αντιρρησίας συνείδησης με σοβαρό προσωπικό κόστος. Σχημάτισα την εντύπωση ότι είναι ένας εξαιρετικά αξιόλογος νέος πολιτικός με ευρωπαϊκές αξίες και υποστηρικτής μίας δίκαιης και βιώσιμης λύσης στην Κύπρο. Υποστηρίζουμε και εμείς μια τέτοια λύση, γι’ αυτό και είμαστε αντίθετοι στην απομόνωση των Τουρκοκυπρίων. Γιατί η απομόνωση οδηγεί σε λιγότερο διεθνή έλεγχο στην τουρκοκυπριακή πλευρά και σε λιγότερες εγγυήσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Οδηγεί σε παραβιάσεις τύπου Κανατλί.

Έχω ήδη στείλει επιστολή στον Αρχιστράτηγο των Ενόπλων Δυνάμεων της Τουρκίας, ζητώντας εξηγήσεις για αυτά που λέει ο Κανατλί. Ότι δηλαδή είναι εμμέσως υπόλογος για την εναντίον του μήνυση, που υπεβλήθη από την τουρκοκυπριακή αστυνομία, η οποία είναι υπόλογη στον αρχηγό του τουρκοκυπριακού στρατού, ο οποίος διορίζεται απευθείας από την Άγκυρα.»

Περισσότερες πληροφορίες: Χρήστος; Μάτης 6937 213263

Επισυνάπτονται:

1. Η επιστολή προς τον Αρχιστράτηγο των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων στρατηγό Ιλκέρ Μπασμπούγ

2. Η ερώτηση προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή

3. Οι καταγγελίες του κ. Κανατλί
*
ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΡΧΗΓΟ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΣΤΡΑΤΗΓΟ ΙΛΚΕΡ ΜΠΑΣΜΠΟΥΓ

Βρυξέλλες, 9 Νοεμβρίου 2009

Προς τον

Στρατηγό Ιλκέρ Μπασμπούγ

Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου

των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων,

Κύριε Αρχηγέ,

Σε επιστολή που μου έστειλε ο τουρκοκύπριος δημοσιογράφος και πολιτικός κύριος Μουράτ Κανατλί, μου εξιστορεί τα γεγονότα σχετικά με τη δίωξη που ασκήθηκε σε βάρος του από την τουρκοκυπριακή αστυνομία, μετά από διαδήλωση στις 28.10.2009 μπροστά στην Τουρκική Πρεσβεία στη Λευκωσία.

Ο κ. Κανατλί ήταν ανάμεσα στους διαδηλωτές οι οποίοι πιστεύουν ότι το πρόσφατο πακέτο οικονομικών μέτρων που αποφάσισε η τουρκοκυπριακή κυβέρνηση, επεβλήθη από την Άγκυρα και γι’ αυτό αποφάσισαν να διαμαρτυρηθούν στην Τουρκική Πρεσβεία.

Συνάγεται, λοιπόν, ότι η εις βάρος του δίωξη μπορεί να εκληφθεί ως εκδικητική ενέργεια, καθώς οι τουρκοκυπριακές αστυνομικές αρχές είναι υπόλογες στον αρχιστράτηγο του τουρκοκυπριακού στρατού, τον οποίο διορίζετε εσείς.

Κύριε Αρχηγέ,

Θεωρώ ότι οι ανησυχίες τις οποίες εκφράζει ο κ. Κανατλί είναι εύλογες. Ενδιαφέρουν όχι μόνο τον ίδιο και τους υποστηρικτές του, αλλά και όλους τους ευρωπαίους πολίτες που θεωρούν την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έναν από τους πιο σημαντικούς πυλώνες των ευρωπαϊκών αξιών.

Κύριε Αρχηγέ,

Έχω παραδοσιακά ταχθεί κατά της απομόνωσης των Τουρκοκυπρίων. Κι ένας από τους λόγους είναι επειδή πιστεύω ότι στις αρχές του 21ου αιώνα δεν πρέπει να αφήνουμε κανένα περιθώριο συμπεριφορών, όπως αυτή που καταγγέλλει ο τουρκοκύπριος πολιτικός και δημοσιογράφος, τον οποίο γνώρισα και προσωπικά κατά την πρόσφατη επίσκεψη μου στην Κύπρο.

Θα το εκτιμούσα εάν δίνατε τις αναγκαίες διευκρινίσεις για τις καταγγελίες και αν η εξέλιξη της υπόθεσης διέψευδε τις ανησυχίες μας.

Με τιμή

Μιχάλης Τρεμόπουλος

Ευρωβουλευτής
*
ΕΡΩΤΗΣΗ προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή

ΘΕΜΑ: Εκδικητική δίωξη Τουρκοκύπριου πολιτικού και δημοσιογράφου

ΚΕΙΜΕΝΟ:

Σε επιστολή που έλαβα από τον τουρκοκύπριο πολιτικό και δημοσιογράφο Μουράτ Κανατλί, γενικό γραμματέα του τουρκοκυπριακού Κόμματος Νέας Κύπρου, δηλώνεται ότι ασκήθηκε πρόσφατα δίωξη εναντίον του για συμμετοχή σε διαδήλωση στην Τουρκική Πρεσβεία στη Λευκωσία, με αίτημα την ανάκληση του νέου πακέτου οικονομικών μέτρων, που συνδικαλιστές υποστηρίζουν ότι επεβλήθη από την Άγκυρα.

Εκτός από τον κ. Κανατλί, η ίδια δίωξη αφορά 2 ακόμη στελέχη του κόμματός του, καθώς και 16 στελέχη τουρκοκυπριακών συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Ο κύριος Κανατλί επισημαίνει ότι η τουρκοκυπριακή αστυνομία, η οποία υπέβαλε τη μήνυση, υπόκειται στον αρχιστράτηγο των τουρκοκυπριακού στρατού, ο οποίος διορίζεται απευθείας από την Άγκυρα, άρα επρόκειτο για εκδικητική ενέργεια. Η ιδιότητά του ως αντιρρησία συνείδησης επιτείνει τους φόβους του για διακριτική και άδικη μεταχείριση εκ μέρους των τουρκικών στρατιωτικών θεσμών τους οποίους είχε αμφισβητήσει.

Ερωτάται η Επιτροπή:

1. Έχουν εξετάσει οι υπηρεσίες της ΕΕ στην Κύπρο το κατά πόσο η συμπεριφορά κατά του κ. Κανατλί αποτελεί παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων;

2. Έχουν εξετάσει οι υπηρεσίες της ΕΕ τη βασιμότητα των ισχυρισμών του κ. Κανατλί σε ό,τι αφορά στη διοικητική διάρθρωση του βόρειου τμήματος της Κύπρου, το οποίο κατά τη συμφωνία ένταξης της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι «εκτός ελέγχου της κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας»;

3. Σε περίπτωση που οι ισχυρισμοί του κ. Κανατλί είναι βάσιμοι, συνάδει η συμπεριφορά της Τουρκίας με τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει έναντι της ΕΕ;

4. Σε τι ενέργειες προτίθεστε να προβείτε για την αποκατάσταση της πεποίθησης, ότι σε έδαφος το οποίο επιδιώκει να ενταχθεί στην ΕΕ, κανείς δεν μπορεί να διώκεται για τις πεποιθήσεις και την πολιτική ή συνδικαλιστική του δράση;

*

ΟΙ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ ΤΟΥ ΜΟΥΡΑΤ ΚΑΝΑΤΛΙ

O Μουράτ Κανατλί ΓΓ του εκτελεστικού συμβουλίου του κόμματος της Νέας Κύπρου (ΥΚΡ) και δυο άλλα μέλη του κόμματος και 16 συνδικαλιστές ενημερώθηκαν τηλεφωνικά από τη Διοίκηση του Αστυνομικού Σταθμού της Λευκωσίας στις 30 Οκτωβρίου, ότι έχουν μηνυθεί με τις κατηγορίες ότι χτύπησαν αστυνομικούς και δεν τους επέτρεψαν να ασκήσουν τα καθήκοντα τους.

Ο Κανατλί συμμετείχε στη διαδήλωση της 28ης Οκτωβρίου στη Βόρεια Λευκωσία όχι μόνο ως ΓΓ του ΥΚΡ αλλά ως δημοσιογράφος της εβδομαδιαίας εφημερίδας Yenicag.

Η διαδήλωση ήταν μέρος της γενικής απεργίας σε αντίθεση με το νέο οικονομικό πακέτο που εισηγήθηκε η νέα δεξιά κυβέρνηση. Κατά τους τελευταίους μήνες, τα συνδικάτα κατέβηκαν σε απεργίες με διάφορες αφορμές και με την αφορμή της κατάθεσης του νέου οικονομικού πακέτου στην κοινοβουλευτική επιτροπή, 27 συνδικάτα αποφάσισαν γενική απεργία.

Προσπάθησαν να διαδηλώσουν μπροστά από το «κοινοβούλιο» και την τουρκική πρεσβεία στη Λευκωσία. Η αστυνομία έκλεισε το δρόμο και οι διαδηλωτές πέρασαν μέσα από τα φράγματα της αστυνομίας και πέρασαν μπροστά από την Τουρκική Πρεσβεία και το «κοινοβούλιο» με κύριο αίτημα την απόσυρση του πακέτου.

Θεωρείται ότι αυτό το πακέτο επιβλήθηκε κατευθείαν από την Τουρκία, και γι’ αυτό οι διαδηλωτές αντιδρούσαν όχι μόνο εναντίον της «βουλής» αλά και εναντίον της τουρκικής πρεσβείας.

Ένα από τα πανό έγραφε «η βόρεια Κύπρος επαρχία της Τουρκικής Δημοκρατίας» και γι’ αυτό ο πρέσβης είναι σαν περιφερειακός αξιωματούχος. Οι διαδηλωτές και η αστυνομία είχαν κάποια «διάδραση» και στις 30 Οκτωβρίου η αστυνομία μήνυσε 19 διαδηλωτές εξαιτίας αυτής της δράσης τους.

Τρία μέλη του ΥΚΡ, ο γενικός γραμματέας, ο Ερντιντς Σελασιγιέ, συνδικαλιστής και μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου και ο Σαλί Ουγκιουρογλου, συνδικαλιστής και μέλος του Συμβουλίου του κόμματος ήταν ανάμεσα στους μηνυθέντες.

Ο Μουράτ Κανατλί λέει ότι είναι προφανές ότι αυτή είναι μία φασιστική και αντιδημοκρατική ενέργεια και η αστυνομία προσπαθεί να δημιουργήσει πίεση εναντίον των οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών και με αυτόν τον τρόπο να αποτρέψει περαιτέρω δράση, όπως μία ακόμη γενική απεργία. Όπως είναι γνωστό το βόρειο τμήμα της Κύπρου εκφράζεται σε διεθνή όργανα, όπως τα Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ως υφιστάμενη τοπική διοίκηση της Τουρκίας. Η αστυνομία στο βόρειο κομμάτι της Κύπρου παίρνει διαταγές από τον αρχιστράτηγο του τουρκοκυπριακού στρατού, ο οποίος διορίζεται απευθείας από την Άγκυρα.

Ο Μουράτ Κανατί λέει ότι η Τουρκία είναι απευθείας υπεύθυνη για αυτές τις ενέργειες και απευθύνει έκκληση στα αριστερά κόμματα και τις πολιτικές οργανώσεις να αντιδράσουν και να δείξουν την αντίδραση τους όχι μόνο στην υφιστάμενη τοπική διοίκηση της δεξιάς κυβέρνησης αλλά κατευθείαν στην Άγκυρα: Στον πρόεδρο τη Τουρκίας, τον πρωθυπουργό της Τουρκίας και τον Αρχιστράτηγο του Τουρκικού Στρατού.

Ο Κανατλί πρόσθεσε: «Κατά τη διάρκεια αυτών των δράσεων ίσως να μη συλληφθεί κανείς αλλά υπάρχει η πιθανότητα στο εγγύς μέλλον, να συλληφθεί κάποιος. Γα αυτό προτρέπουμε όλα τα πολιτικά κόμματα να αντιδράσουν σε αυτήν την αντιδημοκρατική και φασιστική δράση και να δείξουν διεθνή αλληλεγγύη στους τουρκοκύπριους συνδικαλιστές, ακτιβιστές και εκπροσώπους των πολιτικών κομμάτων».

Πηγή: http://www.ana.gr/anaweb/user/showprel?service=3&maindoc=8126567

*

Επί τη ευκαιρία, διαβάστε μια συνέντευξη του Μουράτ Κανατλί, ο οποίος ψήφισε στις τελευταίες εκλογές της Κυπριακής Δημοκρατίας, εδώ:

http://www.ykp.org.cy/index_gr.php?subaction=showfull&id=1200846867&archive=&start_from=&ucat=5&

Επισημαίνω το ακόλουθο απόσπασμα, το οποίο εκφράζει το αδιέξοδο των τ/κ από την Τουρκική κατοχή:

Εάν δεν λύσουμε το πρόβλημα στα επόμενα λίγα χρόνια δεν βλέπω κανένα μέλλον για τους Τ/κ. Στο βόρειο τμήμα είμαστε βέβαιοι πια ότι ο πληθυσμός αγγίζει τους 500,000. Αρχίσαμε πρόσφατα να διερευνούμε ως κόμμα το θέμα. Πήραμε μάλιστα την πρωτοβουλία να ετοιμάσουμε ένα σχετικό έγγραφο για αυτό. Με αυτά τα δεδομένα αποδεικνύεται ότι οι Τ/κ είμαστε πια μειονότητα στο βορρά κι επομένως δεν έχουμε φωνή. Υπό αυτές τις συνθήκες ορισμένοι επέλεξαν να ζουν στο νότο. Υπάρχει λοιπόν η επιλογή να ζήσουν οι Τ/κ υπό τους νόμους της Κυπριακή Δημοκρατία ή να μεταναστεύσουν. Όσο συνεχίζεται η παρούσα κατάσταση με τη διχοτόμηση η πίεση προς τους Τ/κ λοιπόν θα αυξηθεί και ποιος ξέρει… μπορεί να χρειαστεί κάποια στιγμή να αναζητήσουν την τύχη τους στο νότο. Και πάλι, όμως, το μέλλον θα είναι αβέβαιο.

Δεν είναι λοιπόν περίεργο που ο Μουράτ έχει μπει στο μάτι  μερικών – άλλωστε έχει από παλιά ανοιχτές παρτίδες με τους Γκρίζους Λύκους και άλλες …μαύρες δυνάμεις στην κατεχόμενη Κύπρο. Ο ίδιος όμως έχει κάνει πράξη την ένωση ε/κ και τ/κ, αφού πρόσφατα παντρεύτηκε την Ελληνοκύπρια Γεωργία Τσάππα.

Το ποστάκι που εικονογραφείται από το σκίτσο του Δερβενιώτη (και το οποίο πρόλαβε ένα ποστ της καλύβας με το ίδιο θέμα,  που βρισκόταν στα σκαριά) μπορείτε να το διαβάσετε εδώ:

http://khlyst.blogspot.com/2009/11/blog-post.html

Έδωσε τα κλειδιά ενός σπιτιού στην Κωνσταντίνα Κούνεβα ο Λοβέρδος. Υποσχέθηκε ότι θα ερευνήσει και πάλι την υπόθεσή της ο Χρυσοχοϊδης. Καλά όλ’ αυτά και στο ανθρώπινο και στο συμβολικό και στο επικοινωνιακό επίπεδο. Το καλύτερο δώρο όμως για την κοινωνία θα ήταν να μπει ένα τέλος στον εργασιακό μεσαίωνα για τις καθαρίστριες. Αυτό το δώρο δεν μπορούν ή δεν τους ενδιαφέρει να το δώσουν οι Υπουργοί. Πρέπει να το κερδίσει από μόνη της η κοινωνία. Κι αν υποθέσουμε ότι θέλει, μπορεί;

Η απίστευτη είδηση έρχεται κατευθείαν απο το CERN

Ενα πουλάκι μ’ ένα ψίχουλο προκάλεσε βραχυκύκλωμα σε μια εξωτερική μονάδα με αποτέλεσμα να τεθεί και πάλι εκτός λειτουργίας ο επιταχυντής.

Επειδή ομως εδώ στην καλύβα είμεθα οικολόγοι (με βούλα ή χωρίς), το σημαντικό γεγονός είναι οτι το πουλάκι κατάφερε να τη σκαπουλάρει

Το γκρέμισμα του Τείχους του Βερολίνου δεν είναι μια τεράστια νίκη του καπιταλισμού, όπως διαφαινόταν πριν είκοσι χρόνια. Τουλάχιστον σε αυτό το συμπέρασμα καταλήγει δημοσκόπηση του BBC World Service, τα ευρήματα της οποίας δείχνουν μια βαθειά απογοήτευση για τον ανεξέλεγκτο καπιταλισμό.

Κατά μέσο όρο μόλις το 11% στις 27 χώρες όπου έγινε η δημοσκόπηση πιστεύει ότι ο καπιταλισμός λειτουργεί σωστά και ότι δεν χρειάζεται εποπτεία και παρέμβαση. Τα υψηλότερα ποσοστά των οπαδών του άκρατου καπιταλισμού εμφανίζονται στις ΗΠΑ (25%) και στο Πακιστάν (21%).

Η πιο δημοφιλής άποψη –σύμφωνα με την δημοσκόπηση της GlobeScan/PIPA για λογαριασμό του BBC– είναι ότι η ελεύθερη αγορά έχει σημαντικά προβλήματα τα οποία μπορούν να αντιμετωπισθούν μόνο μέσω ελέγχων και μεταρρυθμίσεων. Την άποψη αυτή υποστηρίζει το 51% των 29 χιλιάδων ανθρώπων που ρωτήθηκαν.

Το 23% πιστεύει ότι ο καπιταλισμός είναι ένα ελαττωματικό σύστημα που δεν μπορεί να επιδιορθωθεί και στην θέση του χρειάζεται ένα νέο οικονομικό σύστημα. Το 43% των Γάλλων, το 38% των Μεξικάνων, το 35% των Βραζιλιάνων και το 31% των Ουκρανών υιοθετούν αυτήν την άποψη.

Επιπλέον, η πλειοψηφία των πολιτών σε 15 από τις 27 χώρες θέλει μια πιο ενεργή κυβέρνηση που θα ελέγχει τους σημαντικούς τομείς της οικονομίας. Η άποψη αυτή είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στις πρώην Σοβιετικές χώρες όπως στην Ρωσία (77%) και Ουκρανία (75%) αλλά και στην Βραζιλία (64%), την Ινδονησία (65%) και την Γαλλία (57%).

Η δημοσκόπηση ρώτησε τους πολίτες εάν η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης ήταν θετικό γεγονός ή όχι. Αν και το 54% είπε ότι ήταν θετική, μόλις στις 15 από τις 27 χώρες η πλειοψηφία χαρακτήρισε θετική την κατάρρευση. Το 22% θεωρεί την εξέλιξη αυτή αρνητική, ενώ το 24% δεν είχε γνώμη.

Στις χώρες του πρώην Συμφώνου τη Βαρσοβίας, οι Ρώσοι (61%) και οι Ουκρανοί (54%) θεωρούν ότι η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης ήταν αρνητικό γεγονός. Αντίθετα, οι Πολωνοί (80%) και οι Τσέχοι (63%) την θεωρούν θετικό γεγονός.

Πηγή:

http://www.foreignpress-gr.com/2009/11/bbc-20.html

Του Μιχάλη Μιχελή

Τελικά τι είναι πιο παρεξηγημένο; Ο καπνιστής της φούντας ή το φυτό μαριχουάνα;

Όταν κάποιος έχει αντιρρήσεις για την μαριχουάνα, στρέφεται επιλεκτικά εναντίον του συγκεκριμένου φυτού και των ουσιών που έχει χημική του σύσταση ή φοβάται εκείνον που το χρησιμοποιεί;

Σε κάθε χρήστη ουσιών, είναι οι ίδιες συνέπειες, ή σε κάθε περίπτωση χρήστη, οι αντιδράσεις είναι διαφορετικές;

Δηλαδή το ίδιο κάνει η μαριχουάνα, για να καταπραΰνει πόνους, για να βοηθήσει σε ιατρικές εφαρμογές και το ίδιο γίνεται όταν ένας ανεξέλεγκτα, χωρίς να έχει γνώση της κατάστασης των οργάνων του, καπνίζει και λέει δεν παθαίνω τίποτε;

Λειτουργικά η χρήση είναι η ίδια για όλες τις ηλικίες;

Τέλος μπορεί ένα φυτό, όσο “παράξενο” και “επικίνδυνο”(;) αν θεωρείται, να ποινικοποιείται δογματικά, η παρουσία του στη φύση;

Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα, για βάση συζήτησης, στο επίμαχο θέμα του “ναι” ή “όχι” που είναι το ζητούμενο, για το θέμα της ελεύθερης χρήσης της κάνναβης.

Κατ’ αρχάς μπαίνουν μερικές αντικειμενικές ειδήσεις, που πρέπει να τις έχουμε υπ’ όψιν, όταν μιλάμε για αντιαπαγορευτικά μοντέλα.

Για να μην σας ζαλίσω, περιορίζομαι στο μοντέλο της ιβηρικής χερσονήσου, που το υποστηρίζουν οι πρωτεργάτες της ανακοίνωσης, των Οικολόγων- Πράσινων.

Επιτρέπεται εκεί λοιπόν στην Ισπανία, η καλλιέργεια μέχρι πέντε μικρών γλαστρών (διαμέτρου 40 εκατ.) για προσωπική χρήση.

Απαγορεύεται, η κατοχή μαριχουάνας κάτω των 18 χρονών, ο δανεισμός των γλαστρών, του προϊόντος (της φούντας), της εμπορίας και της ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΧΡΗΣΗΣ. Δηλαδή, μόνο στο σπίτι, όχι σε μπαρ, ούτε σε πάρτι.

Όπερ σημαίνει, ένα κόμμα που αγωνίζεται για την κοινωνική παρέμβαση, στο δημόσιο χώρο, τι προσβασιμότητα (!) μπορεί να έχει στα βίτσια, του καθενός, που γίνονται στην κρεβατοκάμαρά του; Η ιδιωτική ζωή, μπορεί να ελεγχθεί από την πολιτεία;

Το μόνο που μπορεί να προβάλλει μεγαλοφώνως ένα κόμμα, μια κίνηση διαμαρτυρίας, είναι η αποποινικοποίηση της κατοχής κάνναβης. Δηλαδή, αυτό που ΚΑΝΕΙΣ δεν έχει αντίρρηση, είναι ότι το φυτό από μόνο του, δεν πρέπει να ενοχοποιείται, να ποινικοποιείται ο κάτοχος του, γιατί δεν είναι θέμα ηθικής τάξης και δημόσιας ασφάλειας η παρουσία του στα χέρια ή στην τσέπη κάποιου. Είναι απλώς ένα φυτό όπως τόσα άλλα, όπως λ.χ. ο μανδραγόρας, που φύεται στο νησί μου και κανένας δεν το καταδιώκει (παρ’ όλο, που η χρήση τρελαίνει τον πότη του). Κανένα πράγμα, φυτό (στη συγκεκριμένη περίπτωση), στον κόσμο, είναι από μόνο του επιλήψιμο. Ο χρήστης με την συμπεριφορά του, το καθιστά επικίνδυνο. Το μαχαίρι είναι κακό ή ο μαχαιροβγάλτης;

Δηλαδή, ποιος θα δέχονταν να πετάξει με αεροπλάνο, που θα έβλεπε τους πιλότους, να καπνίζουν ελεύθερα μαριχουάνα;

Οι Οικολόγοι Πράσινοι είναι ένα κόμμα, που ήρθε για να βοηθήσει να λυθούν αρτιοσκληρωτικές καταστάσεις. Ήρθαμε για να περάσουμε μια άλλη αντίληψη στη σχέση: ανθρώπου και περιβάλλοντος. Ήρθαμε για να δώσουμε ένα νέο δυναμικό κοινωνικό παρόν, σ’ αυτό που λέγεται ποιότητα ζωής και σκέψης.

Το ΕΥ ΖΗΝ των ενεργών πολιτών. Είμαστε εναντίον του οποιοδήποτε προσωπικού ή γενικού ντεκαντάνς, προτείνοντας τους ανοικτούς ορίζοντες, ως καθαρή απάντηση στα κοινωνικά προβλήματα, στην απαστράπτουσα οραματική πολιτική, ενός νέου αλτρουιστικού ήθους. Γι’ αυτό αγωνιζόμαστε για τον καθαρό αέρα, για τα καθαρά τρόφιμα, το υγιεινό νερό, τις καθαρές θάλασσες κλπ.

Τα πνευμόνια μας θέλουν καθαρό αέρα, για να λειτουργήσει σωστά το σώμα. Για να οξυγονωθεί σωστά ο εγκέφαλος, για να έχουμε διαυγή πνευματικό ορίζοντα. Όλα αυτά λοιπόν, τα εξασφαλίζει η μαστούρα και το αλκοόλ;

1. Η μαριχουάνα, που τόσο έχει παρεξηγηθεί ως φυτό, πρέπει ν’ αποχαρακτηριστεί από την κακήν, γι’ αυτήν νοοτροπία, της κοινής γνώμης.

Πρέπει ν’ αποποινικοποιηθεί από την μαύρη λίστα, να καλλιεργείται και να προσφέρει φόρους στην παραγωγική διαδικασία. Δηλαδή περιοχές, που έχουν το φυσικό προτέρημα να προσφέρουν ιδανικές συνθήκες στην μαριχουάνα, να μπορούν ελεύθερα να την εκμεταλλευτούν, για την παραγωγική κλωστικής κάνναβης. Για να την εξάγουμε, για να επιδοτούνται οι παραγωγές, για να ζήσουν τίμια οι εκεί ντόπιες κοινωνίες. Τα Ζωνιανά π.χ. τα Πομακοχώρια, οι παραποτάμιες περιοχές του Αλφειού στην Ηλεία, η Μεσσηνία, ν’ αποκτήσουν εισόδημα, προσφέροντας μια λύση στα οικονομικά αδιέξοδα των εκεί παραγωγών. Είναι καλύτερο στα Ζωνιανά η κτηνοτροφία, δηλαδή τα κατσίκια να κατατρώγουν το τοπίο του Ψηλορείτη ή μια ελεγχόμενη και εξαγώγιμή κλωστική παραγωγή, στην εκεί κωμόπολη;

2. Να δημιουργηθούν κέντρα ιατρικών εφαρμογών, με τη χρήση της μαριχουάνας, μέσα στα πανεπιστημιακά νοσοκομεία, ούτως ώστε, να εκπαιδευτεί το προσωπικό, να βγάλουν συμπεράσματα οι ερευνητές, να μάθουν εναλλακτικές μεθόδους ίασης οι φοιτητές, να αισθανθούν σαν καθαροί ασθενείς οι νοσηλευόμενοι κι όχι να έχουν το στίγμα, του άρρωστου πρεζονιού.

3. Να περάσει το μήνυμα στην πολιτεία, στη δικαιοσύνη, στους θεσμούς, ότι όπως κάποτε η έκτρωση ήταν παράνομη και δημιουργούσε κινδύνους στις γυναίκες, που καταφεύγαν στα κρυφά για αμβλώσεις, σε κάτι ιατρεία της πλάκας, έτσι τώρα και η μαριχουάνα,  κανένας δεν έχει να την φοβηθεί, αν την επαναφέρουμε εκεί που της αρμόζει, δηλαδή αθώα, δίπλα σε όλα τα φυτά της ελληνικής φύσης.

4. Να συγκεντρωθούν υπογραφές νομιμοποίησής της από άτομα, που αισθάνονται υπεύθυνα να καπνίσουν την φούντα, χωρίς να δεσμεύουν με την υπογραφή τους κόμματα , φορείς και ποδοσφαιρικές προτιμήσεις.

Δεν με ενδιαφέρει από ποιόν χώρο προέρχεται ο χρήστης. Θα κρίνω μόνο τον τρόπο που θα μεταχειριστεί το μέσον και τις συνέπειες που θα έχει, η συμπεριφορά του αυτή, για το κοινωνικό σύνολο.

Αν πιαστεί μαστουρωμένος ή πιωμένος (οδηγώντας επικίνδυνα ή παρενοχλώντας προκλητικότατα) και κινδυνεύει η σωματική ακεραιότητα τρίτων, να του κόψουν τοv κώλο!

Μιχάλης Μιχελής

Περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων: αναστενάρια (περπάτημα σε αναμμένα κάρβουνα), extreme piercing και αποχή από το σεξ. Κάτι σαν Ορθόδοξη Χριστιανική σαρακοστή, ένα πράγμα, αν εξαιρέσουμε το piercing.

Στη φωτογραφία της «Ελευθεροτυπίας» αναγνωρίσαμε ένα γνωστό και πολύ αγαπητό χορτοφάγο καλυβίστα, ο οποίος δεν μας είχε ενημερώσει για τη συμμετοχή του στο φεστιβάλ.

… επί τη ευκαιρία της εκλογής του Μπουμπούκου σε ΓΓ της ΚΕ (sic!) του ΛάΟΣ:

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_07/11/2009_306606

Πίσω, γορίλα!

Πείτε εσείς ποιός είναι ποιός…

Δεν θα χάσουμε ούτε μία μέρα από τις 30 Νοεμβρίου, σηκώνουμε τα μανίκια και πιάνουμε δουλειά. Σύντομα θα είμαστε έτοιμοι. Σύντομα θα είμαστε και πάλι μία γροθιά. (…)

…υποστήριξε ότι η παράταξη θα έχει μέλλον αν λειτουργήσει πιο συλλογικά και πιο αξιοκρατικά. «Χρειαζόμαστε ανανέωση σε πρόσωπα, πρόγραμμα και δράσεις. Με αυτές τις δεσμεύσεις ζήτησα την εμπιστοσύνη σας», τόνισε.

(…)

«Ζητώ να με κρίνετε για αυτά που μπορώ να δώσω στην παράταξή μας» είπε χαρακτηριστικά και πρόσθεσε ότι όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα θα βρίσκεται πάντα στην πρώτη γραμμή του αγώνα. «Θα δώσω όλη  τη δύναμη της ψυχής μου για να κάνω την παράταξη ισχυρή».

Τόνισε ακόμη ότι οι οπαδοί (…) θα νιώσουν υπερήφανοι μόνο όταν το κόμμα τους πείσει ότι μπορεί να κερδίσει ξανά τις εκλογές.

«Αν μου κάνετε την τιμή να εκλεγώ πρόεδρος θα κινούμαι συλλογικά, υπεύθυνα, ενωτικά» δεσμεύθηκε.

*

Όχι, αυτές οι ανοστιές  δεν είναι αποσπάσματα από την ομιλία του ΓΑΠ πριν δύο χρόνια, όταν προσπαθούσε να επανεκλεγεί αρχηγός του ΠΑΣΟΚ. Τα είπε η Ντόρα Μπακογιάννη στο συνέδριο της ΝΔ, σήμερα!

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1072221&lngDtrID=244

http://doukaton.wordpress.com/2009/11/06/%CE%BF%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CE%BF%CE%B4%CE%AE%CE%B3%CE%B7%CF%83%CE%B7%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CF%8D%CF%80%CF%81%CE%BF/

Η Εθνική Αντίσταση όπως έγινε από το ΄41 έως το ΄44 εξελίχτηκε στην κορυφαία τραγωδία του ελληνισμού, σε ολόκληρο τον εικοστό αιώνα. Μέσα στην Κατοχή ο λαός μας άγγιξε για πρώτη φορά από το 1821 το όνειρο… αλλά το όνειρο έγινε πολύ γρήγορα εφιάλτης: ήδη από το 1943 είχε ξεκινήσει ένας αδυσώπητος εμφύλιος πόλεμος. Ο Εμφύλιος 1943-49.

Η έναρξη του Εμφυλίου μέσα στην Κατοχή έγινε με βασική ευθύνη του ΚΚΕ. Και ήταν καταρχήν ένας ταξικός εμφύλιος πόλεμος. Η απόφαση του ΚΚΕ να εξοντώσει τις μη ελεγχόμενες από αυτό ένοπλες αντιστασιακές οργανώσεις, μόνο υπό αυτό το πρίσμα αποκτά νόημα.

Το ΚΚΕ ήταν η βασική δύναμη που δημιούργησε το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ. Χωρίς το ΚΚΕ η Εθνική Αντίσταση θα είχε άλλα χαρακτηριστικά. Θα ήταν και πάλι μαζική και δυναμική, αλλά θα ήταν ευθέως και χωρίς αντιρρήσεις όργανο της Αγγλικής πολιτικής. Που σημαίνει ότι θα ήταν και το πολιτικό όργανο επανίδρυσης του προηγούμενου καθεστώτος, με τα ξεκάθαρα αντικομμουνιστικά του χαρακτηριστικά.

Αμέσως μετά την κατάληψη της Ελλάδας έγινε προσπάθεια να στηθούν παρτιζάνικες ομάδες με επικεφαλής και στελέχη Έλληνες αξιωματικούς. Τις ομάδες αυτές ενθάρρυναν οι Άγγλοι και τους παρείχαν πλήρη υποστήριξη, αλλά δεν μπόρεσαν να αναπτύξουν σημαντική δράση, κατά κύριο λόγο επειδή συντρίφτηκαν μία προς μία από τον ΕΛΑΣ. Μόνο ο ΕΔΕΣ κατόρθωσε να ορθοποδήσει στην Ήπειρο, αλλά κι αυτόν τον σακάτεψε, μετά την απελευθέρωση, ο Άρης Βελουχιώτης. Επίσης, η ένοπλη ομάδα του Φωστερίδη, στην Ανατολική Μακεδονία, η οποία πρόλαβε να χτυπήσει πρώτη τον τοπικό ΕΛΑΣ. Γνωστότερη από τις οργανώσεις που διαλύθηκαν και εξοντώθηκαν ήταν το Σύνταγμα 5/42 της οργάνωσης ΕΚΚΑ, με τον συνταγματάρχη Ψαρρό, ο οποίος δολοφονήθηκε από στέλεχος του ΚΚΕ. Αντίστοιχα γεγονότα είχαν συμβεί ήδη στην Πελοπόννησο, στη Μακεδονία και αλλού. Όταν λέμε διάλυση ενόπλων τμημάτων, τα οποία είχαν σχηματισθεί για να πολεμήσουν τους κατακτητές, εννοούμε βίαιη, ένοπλη αντιπαράθεση, συλλήψεις και εκτελέσεις. Πολλές εκτελέσεις.

Το ΚΚΕ κυριαρχούσε στο ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ, ενώ στις εθνικόφρονες οργανώσεις είχαν ενταχθεί αξιωματικοί του στρατού, αντικομουνιστές, φιλοβασιλικοί, οι οποίοι άκουγαν το κορυφαίο σύνθημα του ΕΑΜ ‘λαοκρατία’ και τους σηκωνόταν η τρίχα. Αυτοί οι αξιωματικοί ήταν εξαιρετικά δύσκολο να συνεργασθούν με το ΚΚΕ, πολύ περισσότερο να δεχθούν την επικυριαρχία του. Η ελληνική κοινωνία υπήρχε, δεν προέκυψε στην κατοχή με παρθενογένεση. Ο μεγάλος διχασμός Βασιλιά και Βενιζέλου ήταν πολύ πρόσφατος, είχε διαμορφώσει ένα ευρύτατο και ιδεολογικά ανυποχώρητο εθνικιστικό – αντικομουνιστικό στρώμα στους αξιωματικούς, κατά τα άλλα θερμούς πατριώτες. Η δράση και οι ευθύνες του ΚΚΕ στη Μικρασιατική καταστροφή, η θέση που είχε πάρει για τη Μακεδονία, ήσαν επίσης γνωστές. Ακόμα πιο γνωστή ήταν η απόλυτη πρόσδεση του ΚΚΕ με τη Σοβιετική Ένωση, το απόλυτο κακό, εκείνα τα χρόνια, για τη συντριπτική πλειοψηφία των αξιωματικών. Την ίδια αντίληψη είχε το σύνολο της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής ελίτ, αλλά και μεγάλα τμήματα των λαϊκών στρωμάτων.

Είναι δύσκολο να προσδιορίσει κανείς ποιος άρχισε την αντιπαράθεση ανάμεσα στις ένοπλες παρτιζάνικες ομάδες, αλλά είναι προφανές ότι, αντίθετα με τους άλλους, το ΚΚΕ (μέσω του ΕΛΑΣ) εφάρμοζε εξαρχής και με συνέπεια ένα ξεκάθαρο πολιτικό σχέδιο εκκαθάρισης των πολιτικών του αντιπάλων.

Η Αντίσταση γίνεται Επανάσταση, δηλαδή Εμφύλιος

Είναι μεγάλο θέμα κατά πόσον υπήρχε καν διαμορφωμένη αστική τάξη στην Ελλάδα το 1940, αλλά ας το αφήσουμε αυτό προς το παρόν. Ο πολιτικός κόσμος και η αστική τάξη στεκόντουσαν με συνέπεια στο πλευρό των συμμάχων, δηλαδή των Άγγλων. Η συμμετοχή τους στην Αντίσταση ξεκίνησε και επρόκειτο να συνεχισθεί με τον τρόπο που θεωρούσαν αποτελεσματικότερο οι Άγγλοι, δηλαδή παρουσία και δράση ένοπλων τμημάτων με αξιωματικούς στα μετόπισθεν του εχθρού, σαμποτάζ κλπ. Έπεσαν όμως όλοι πάνω σ΄ έναν ξαφνικό αστάθμητο παράγοντα, που τους ανέτρεψε πλήρως τα σχέδια: Το κράτος είχε ξαφνικά εξαφανιστεί, ιδιαίτερα στην επαρχία! Δεν υπήρχαν πια οι γνωστοί κατασταλτικοί μηχανισμοί, ενώ η κρατική γραφειοκρατία ήταν αποκλειστικά απασχολημένη με την επιβίωσή της.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι σε όλη την ύπαιθρο κυριάρχησε το ΕΑΜ –ΕΛΑΣ, δηλαδή το ΚΚΕ, με τελείως διαφορετική αντίληψη για την οργάνωση της Αντίστασης: Μαζικές οργανώσεις, δημιουργία μεγάλων ενόπλων σωμάτων όχι από επαγγελματίες, αλλά από αγρότες και ορεσίβιους, πολιτική κατεύθυνση προς τη «λαοκρατία». Ο λαός αρχικά συμμετείχε μαζικά, με ενθουσιασμό. Το ΕΑΜ φρόντιζε για τις συγκοινωνίες και τις επικοινωνίες, τα σχολεία, την οργάνωση της κοινοτικής ζωής και την πολιτισμική δραστηριότητα. Δημιούργησε, κατά τόπους, τον καινοφανή θεσμό των λαϊκών δικαστηρίων, πήρε στα χέρια του τη βοήθεια για τα θύματα των επιδρομών που έκαναν οι κατοχικές δυνάμεις, οργάνωσε μέχρι και εθνικές εκλογές, τον Μάρτη του 44, έφτιαξε δηλαδή ένα καινούριο κράτος! ‘Κράτος’ χωρίς βασιλιά, χωρίς ευθεία αναφορά στους Άγγλους, με πρωτοφανείς συμμετοχικούς θεσμούς (οι οποίοι αμέσως ανέδειξαν την ταξική ή μάλλον την κομματική τους  φύση) και, το κυριότερο, ‘κράτος’ με επικεφαλής την ηγεσία του ΚΚΕ! Όλα αυτά, συν ο αποκλειστικός στρατιωτικός έλεγχος της υπαίθρου, ήταν ήδη πολλά, σήμαιναν όμως πολύ περισσότερα για το τι θα συνέβαινε μετά την απελευθέρωση. Η ελληνική αστική τάξη αλλά και τα πλατιά φιλο-βασιλικά και αντικομμουνιστικά στρώματα δεν μπορούσαν να συμπράξουν, έχασαν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους, οι ένοπλες αντιστασιακές οργανώσεις που δημιούργησαν συνετρίβησαν μία προς μία από το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ. Εξάλλου, ορισμένα εκλεκτά μέλη της αστικής διανόησης (Σημίτης, Δεσποτόπουλος, Αγγελόπουλος, πολλοί εκπαιδευτικοί, λογοτέχνες κλπ) βρέθηκαν στο ΕΑΜ, έχοντας γοητευτεί από τη σαγήνη ενός νέου κόσμου ο οποίος (υποτίθεται ότι) θα ανέτελλε, μετά τη νίκη κατά του ναζισμού.

Ας δούμε λίγο πιο αναλυτικά αν το ΕΑΜ ήταν κυρίως εθνικοαπελευθερωτική οργάνωση ή ήταν ταυτόχρονα και πολιτικό κίνημα με στόχο την  κοινωνική επανάσταση. Γιατί το δεύτερο χαρακτηριστικό του ήταν αυτό ακριβώς που σφράγισε τις εξελίξεις και οδήγησε την κατεχόμενη χώρα στον Εμφύλιο.

Εκ των υστέρων μπορεί καθένας να ισχυρίζεται ό,τι τον βολεύει. Πάντως τότε, στα 1943 – 44, οι άμεσα εμπλεκόμενοι δεν είχαν την παραμικρή αμφιβολία για την επαναστατική πολιτική φύση του ΕΑΜ. Η τόσο ξεκάθαρη αντίληψη των τότε δεξιών (αντικομμουνιστικών) δυνάμεων δεν είναι δυνατόν να υπήρξε προϊόν μαζικής αυθυποβολής ή προπαγάνδας. Άλλωστε το σύνθημα του ΕΑΜ ‘λαοκρατία’ ήταν αρκετά σαφές από μόνο του. Ωστόσο δε μπορούμε να πούμε ότι το ΕΑΜ είχε έτοιμο κανένα σοσιαλιστικό πρόγραμμα σοβιετικού ή μαρξιστικού τύπου. Περισσότερο εξέφραζε τον αγροτικό χαρακτήρα του αντάρτικου κινήματος, αφού οι αγρότες έτρεφαν πάντοτε μεγάλη αντιπάθεια για το καταπιεστικό και φορομπηχτικό κράτος της Αθήνας. Από την άλλη μεριά, μόνο οι πολιτικά αφελείς δεν έβλεπαν την πλήρη και αναντίρρητη καθοδήγηση του ΕΑΜ από το ΚΚΕ. Μονάχα οι πολιτικά άσχετοι δεν γνώριζαν την απόλυτη ταύτιση του ΚΚΕ με τα συμφέροντα, την πολιτική και την ιδεολογία της Μόσχας, άρα η κατεύθυνση προς μια πολιτική επιλογή σοβιετικού τύπου ήταν κάτι παραπάνω από προφανής. Θα ήταν ανεξήγητη η μαζική ένταξη της αγροτικής Ελλάδας στο ΕΑΜ και στον ΕΛΑΣ, εάν αυτές οι οργανώσεις ήταν απλά αντιστασιακές, με στόχο την απελευθέρωση της χώρας από τους κατακτητές. Δε φτάνει, δεν είναι αρκετό. Την Αντίσταση την έβλεπαν, από ένα σημείο και μετά, ως απαραίτητη προϋπόθεση για την επερχόμενη ‘λαοκρατία’ και αυτό έδινε μια εκπληκτική πολιτική δυναμική στο ΕΑΜ, δημιουργώντας παράλληλα και αναπόφευκτα  και μια μεγάλη αντιεμική συσπείρωση. Αυτό που δεν έγινε το 1821 και τα επόμενα 120 χρόνια, άρχισε να φαίνεται πραγματοποιήσιμο μέσα στην Κατοχή, όταν ο λαός βρέθηκε με τα όπλα στα χέρια, εκμεταλλευόμενος, όπως είδαμε νωρίτερα, την πλήρη κατάρρευση του γνωστού κράτους. Αλλά το κράτος μπορεί να είχε καταρρεύσει, και στην πράξη αλλά και στη λαϊκή συνείδηση, ωστόσο δεν είχε συμβεί το ίδιο με το παράδειγμα που το ενέπνεε και το στήριζε. Και η προοπτική της εαμικής «λαοκρατίας» ήταν αυτό ακριβώς που οδήγησε στη μαχητική συσπείρωση και την πολιτική ενδυνάμωση του ετερόκλητου και με φαινομενικά αντίθετους στόχους αντικομμουνιστικού στρατοπέδου.

Στην Πελοποννησιακή Συνδιάσκεψη του ΕΑΜ, που έγινε τον Ιούνιο του ΄44 στη Στρέζοβα, κοντά στα Καλάβρυτα, η απόφαση  ανέφερε ότι ‘…στα ερείπια του προδοτικού κράτους του Ράλλη, ξεπηδάνε τα πρώτα έμβρυα του αυριανού Λαοκρατικού Κράτους, με τη μορφή του θεσμού της Αυτοδιοίκησης και της Λαϊκής Δικαιοσύνης, που αποτελεί το μεγαλύτερο απόχτημα του Ελληνικού Λαού της 120χρονης ζωής του…’. Εδώ είναι το σημείο –κλειδί, που μπορεί να μας δώσει μια λογική ερμηνεία για τη δράση των ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ, αλλά και για τη μεγάλη αντικομμουνιστική συσπείρωση εναντίον τους, δηλαδή για την πραγματική αιτία του Εμφυλίου: ο Εμφύλιος ξεκίνησε μέσα στην Κατοχή ως κοινωνική επανάσταση.

Το ΕΑΜ είχε ξεκάθαρα αντικρατική, έναντι του παλαιού κράτους, και αντιβασιλική, αν όχι σοσιαλιστική πολιτική κατεύθυνση. Είχε καταφέρει να κατακτήσει τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού;  Οι ερευνητές λένε πως ούτε καν την σχετική πλειοψηφία δεν είχε, με εξαίρεση τη Θεσσαλία και τη Μακεδονία. Είχε όμως τεράστιες πολιτικές δυνατότητες. Με αυτό που λέω εννοώ πως αν το ΕΑΜ έπαιρνε την εξουσία και στη συνέχεια προκήρυσσε εκλογές, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα κυριαρχούσε και εκλογικά, γιατί στην αίγλη της Αντίστασης θα είχε προστεθεί και το ακαταμάχητο δεδομένο της νίκης. Αυτό δεν συνέβη, αλλά όντως το ΕΑΜ είχε πολλά πλεονεκτήματα έναντι του αντικομμουνιστικού  μπλοκ. Είχε ήδη διαμορφώσει συμμαχία με κόμματα, κινήσεις και προσωπικότητες, διέθετε χιλιάδες αφοσιωμένα στελέχη, είχε στα χέρια του την τρομερή δύναμη του ΕΛΑΣ. Το μόνο που έλειπε ήταν η ολοκλήρωση της πορείας, δηλαδή η κατάληψη της εξουσίας, αλλά καθώς αυτό δεν έγινε όταν έπρεπε, τα πλεονεκτήματα ακυρώθηκαν ένα προς ένα.

Η ανάπτυξη του ΕΑΜ, υπό την καθοδήγηση του ΚΚΕ, υπήρξε καταπληκτική και η δράση του επίσης. Οι δυνάμεις της αστικής τάξης, ας το δεχθούμε σχηματικά, υπέστησαν συγκλονιστική ήττα από το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, δεν μπόρεσαν να στεριώσουν στρατιωτικά και πολιτικά. Στις δυνάμεις αυτές πρέπει να συμπεριλάβουμε ευρύτατες αντικομουνιστικές, φιλοβασιλικές, συντηρητικές λαϊκές μάζες. Ήταν εμφανής, από κάποιο σημείο και μετά, η διάρρηξη του κοινωνικού ιστού, για πολιτικούς λόγους – εφ΄ όσον την εξουσία την κατέκτησαν de facto οι ηγέτες του ΚΚΕ. Η εξουσία αυτή ήταν, όπως ήδη ανέφερα, άκρως ανατρεπτική για την λεγόμενη καθεστηκυία τάξη, άρα, μοιραία, αυτή θα αναζητούσε μια απάντηση. Είχαμε δηλαδή, κατά τη διάρκεια της κατοχής, στην κατεχόμενη Ελλάδα, από τη μια το ΕΑΜ, δηλαδή το ΚΚΕ – και από την άλλη τους Γερμανούς. Οι Γερμανοί προσπάθησαν με κάθε τρόπο να αντιμετωπίσουν τον ΕΛΑΣ, που τους έκανε τη ζωή δύσκολη στην ύπαιθρο και ο προσφορότερος τρόπος ήταν να δημιουργήσουν ένοπλα αντιεαμικά τμήματα, τα περίφημα Τάγματα Ασφαλείας. Με τον τρόπο αυτόν υποστασιοποιήθηκε ο αντίπαλος πολιτικός και συνάμα στρατιωτικός πόλος και το αποτέλεσμα ήταν ότι η προσχώρηση του πληθυσμού στα Τάγματα υπήρξε μαζική. Στα Τάγματα δεν προσχωρούσαν μονάχα μεμονωμένοι πολίτες, αλλά και ολόκληρα χωριά, ολόκληρες περιοχές.

Ωστόσο, τίθεται το ερώτημα: Το ΚΚΕ ήθελε την εξουσία; Ήθελε το ΚΚΕ να κατακτήσει την εξουσία στην Ελλάδα, όχι μόνο ως προοπτική, μέσα στην Κατοχή, αλλά και μετά την απελευθέρωση, ως τη Βάρκιζα; Γιατί μετά τη Βάρκιζα το ερώτημα είχε μόνο φιλολογική σημασία. Η απάντηση είναι πως όχι. Εννοείται ότι αυτό δεν το είχε πάρει κανείς είδηση τότε, πέρα από τη στενή ηγετική ομάδα… Χιλιάδες κομμουνιστές και λαϊκοί αγωνιστές σκοτωνόντουσαν και σκότωναν για τη λαϊκή εξουσία, δηλαδή την εξουσία του ΚΚΕ, και η ηγεσία του δεν την ήθελε αυτήν την εξουσία, επειδή δεν την ήθελε η Σοβιετική Ένωση. Είναι η μόνη λογική εξήγηση που μπορούμε να δώσουμε. Αλλιώς δεν εξηγούνται οι απανωτές ανεξήγητες ενέργειες της ηγεσίας, επί σειρά ετών. Αν δεν το δεχτούμε αυτό, ότι στην πραγματικότητα οι ηγέτες του ΚΚΕ δεν ήθελαν την εξουσία, τότε απομένουν οι εξής δύο εκδοχές: Είτε ήταν τρελοί, είτε ήταν πράκτορες των Άγγλων. Αλλά και οι δυο αυτές εκδοχές δεν μπορούν να σταθούν.

Υπήρχε μια χρόνια υστέρηση, λόγω της δικτατορίας του Μεταξά στις λαϊκές διεκδικήσεις. Ήρθε ο πόλεμος και η Κατοχή, ήρθε η μαύρη πείνα το χειμώνα του 41, μεγάλες μάζες ήρθαν σε απόγνωση και ριζοσπαστικοποιήθηκαν, έφτασαν στο σημείο να ακούνε ακόμα και για κομμουνισμό χωρίς να τινάζονται. Οι μάζες αυτές ήταν η άφθονη πρώτη ύλη για την πολιτική του ΕΑΜ, τους νέους θεσμούς και την μελλοντική ‘λαοκρατία’. Τα στελέχη του ΚΚΕ ξαφνικά βρέθηκαν επικεφαλής ενός τεράστιου λαϊκού ρεύματος, το οποίο όμως δεν μπορούσε σε καμιά περίπτωση να κυριαρχείται από καθαρόαιμες κομμουνιστικές αντιλήψεις. Η ηγεσία του Κόμματος ήταν ανίκανη να διακηρύξει μια καθαρή γραμμή πάνω σ΄ αυτό το καίριο ζήτημα της προοπτικής, ακριβώς γιατί γνώριζε τι ήθελε η Σοβιετική Ένωση, ενώ παράλληλα παρασυρόταν από τη δυναμική του ΕΑΜ. Αναπόφευκτα λοιπόν οι κομμουνιστές που δρούσαν στο ΕΑΜ χωρίστηκαν σε επαναστάτες που ήθελαν την εξουσία για το ΕΑΜ και το Κόμμα, όταν θα έφευγαν οι Γερμανοί και σε μετριοπαθείς, ας πούμε, που προτιμούσαν τη συνεργασία με τα άλλα κόμματα του ΕΑΜ και τους Βρετανούς. Οι δυο γραμμές, εντελώς αντιδιαμετρικές και αλληλοαποκλειόμενες, είναι ξεκάθαρες σήμερα, δεν ήταν όμως καθόλου ευδιάκριτες τότε. Το δράμα συντελέστηκε εξαιτίας του ότι εφαρμοζόντουσαν ταυτόχρονα και οι δύο. Στην πρώτη κατηγορία αναμφίβολα κορυφαίος είναι ο Άρης Βελουχιώτης, στη δεύτερη η ηγετική ομάδα –ειδικά το μοιραίο δίδυμο Ιωαννίδη και Σιάντου. Η επιλογή των τελευταίων δεν ήταν ξεκάθαρη, ταλαντευόντουσαν ανάμεσα στην πίεση της λαϊκής βάσης και στις συμφωνίες που είχαν κάνει με τους Άγγλους, με σοβιετική υπόδειξη. Αν είχαν επιλέξει μια ξεκάθαρη πολιτική στάση, όποια από τις δύο δυνατές, οι εξελίξεις θα ήταν εντελώς διαφορετικές και το λαϊκό κίνημα θα παρέμενε παντοδύναμο μετά την απελευθέρωση. Καίριο σημείο μιας συνεπούς πολιτικής θα ήταν η αποδοχή της δυνατότητας των μη Εαμικών οργανώσεων να σχηματίζουν ένοπλα σώματα και να δρουν στην ύπαιθρο. Αν υπήρχε η βούληση, τα τεχνικά ζητήματα της συνύπαρξης και της συνεργασίας με τον ΕΛΑΣ θα ήταν εύκολο να αντιμετωπισθούν – και φυσικά οι σχέσεις του ΕΑΜ με τους Άγγλους θα έμπαιναν σε εντελώς διαφορετική βάση.

Αυτό όμως θα ερμηνευόταν ως ιδεολογική και πολιτική υποχώρηση απέναντι στις παλιές, χρεοκοπημένες πολιτικές δυνάμεις και στο βασιλιά. Ενώ η άλλη εφικτή πολιτική, η επαναστατική, ας πούμε, επιλογή του Άρη Βελουχιώτη ήταν σε αντίθεση με την πολιτική της Μόσχας, άρα δεν μπορούσε να εφαρμοστεί με συνέπεια, ως το τέλος.

Το ΚΚΕ βρέθηκε ξαφνικά με τεράστια δύναμη, μέσω του ΕΑΜ. Τι να την κάνει αυτή τη δύναμη; Δεν ήξερε. Δεν υπήρχε πια και η άμεση καθοδήγηση από τη Μόσχα, η Κομιντέρν είχε διαλυθεί και σα να μην έφτανε αυτό κατέφθασε στο βουνό μια στρατιωτική αποστολή από τη Σοβιετική Ένωση, η οποία ευθέως ή πλαγίως δε γνωρίζω, υποδείκνυε στους δυστυχείς παντοδύναμους ηγέτες του ΚΚΕ πως η Ελλάδα ανήκε στη Βρετανική σφαίρα επιρροής, άρα θα έπρεπε να μην τα σπάσουν με τους Άγγλους. Ως τότε η πολιτική του ΕΑΜ έδειχνε προς τα έξω αντιφατική. Εξόντωνε με σύστημα τις λοιπές αντιστασιακές δυνάμεις, εντασσόταν όμως στο συμμαχικό δυναμικό υπό την καθοδήγηση των Άγγλων. Δεν διακήρυττε πως ήθελε την εξουσία με τη βία, μετά την αποχώρηση των Γερμανών, αμφισβητούσε όμως συνεχώς στην πράξη την εξουσία της νόμιμης κυβέρνησης, στην οποία συμμετείχε.

Ήταν η έκφραση στην πολιτική πράξη της εσωτερικής πραγματικότητας των δύο γραμμών. Προφανώς η γραμμή του Άρη είχε την υποστήριξη της συντριπτικής πλειοψηφίας των ένοπλων λαϊκών αγωνιστών και η ηγεσία του ΚΚΕ ήταν υποχρεωμένη από τα πράγματα να πατάει σε δυο βάρκες, μέχρι που ξεσκίστηκε – μαζί της και η αριστερά στο σύνολό της. Αυτή ήταν η πολιτική της ηγεσίας επειδή οι ηγέτες ήταν καλοί κομμουνιστές, ουσιαστικά πολιτικοί αντιπρόσωποι  των συμφερόντων της μητέρας – πατρίδας, της Σοβιετικής Ένωσης. Η Σοβιετική Ένωση ήθελε μεν να έχει μέσω του ΚΚΕ επιρροή και παρέμβαση στην Ελλάδα, σεβόταν ωστόσο μέχρις κεραίας τις διεθνείς της δεσμεύσεις, συνεπώς η Ελλάδα ήταν και θα παρέμενε στη Βρετανική σφαίρα επιρροής. Η συμφωνία της Γιάλτας απλώς επισημοποίησε αυτό το αυτονόητο.

Τέλος, ας δούμε αν η ηγεσία του ΚΚΕ είχε άμεσο έλεγχο των πραγμάτων σε τοπικό επίπεδο. Πολλοί υποστηρίζουν ότι η Αντίσταση εξαρχής χαρακτηριζόταν από έλλειψη συγκεντρωτισμού και πολύ μεγάλη τοπική πρωτοβουλία, συνεπώς ήταν αδύνατον να οργανωθεί και να καθοδηγηθεί αποτελεσματικά από το ΚΚΕ. Προσωπικά δε συμμερίζομαι καθόλου αυτή την άποψη. Η ηγεσία του Κόμματος είχε σε όλες τις περιόδους και για όλες τις περιοχές εξουσία δεσμείν και λύειν – και την εξασκούσε. Παρενέβαινε διορθωτικά μονάχα όταν η κατάσταση εκτραχυνόταν υπέρ το δέον, όπως στον Έβρο, ή όταν κάποιος ισχυρός παράγοντας σαν τον Άρη τα έβαζε με κάποιο τοπικό κομματικό στέλεχος που το παράκανε, εξασκώντας τρομοκρατική πολιτική με τα όπλα του ΕΛΑΣ.  Όμως, τα στελέχη του ΚΚΕ έδρασαν εξτρεμιστικά στην Κατοχή, δεν ήταν απλές μονάδες. Ο Οδυσσέας, ο Ζόγκος, ο Στάθης και τόσοι άλλοι ήταν επικεφαλής εκατοντάδων και χιλιάδων αγωνιστών, τους οποίους κατέστησαν συνενόχους στα πολιτικά τους εγκλήματα, γιατί τους χρησιμοποίησαν ως φυσικούς αυτουργούς σε αυτά. Οι αγωνιστές αυτοί έδρασαν με ενθουσιασμό και πολιτική αφέλεια, το αποτέλεσμα όμως ήταν ότι χρεώθηκαν προσωπικά με έναν ή πολλούς φόνους, με συλλήψεις και ξυλοδαρμούς αντιπάλων, πυρπολήσεις σπιτιών, πλιάτσικο κλπ.

Οι πρώτες συγκρούσεις του Εμφυλίου

Μέσα σ’ ένα τέτοιο σκηνικό άρχισαν οι συγκρούσεις, καταρχήν στην Πελοπόννησο. Οι πρώτες σοβαρές συμπλοκές ΕΛΑΣ – δεξιών (το «δεξιών» κατά σύμβαση. Πιο σωστός, ίσως, είναι ο όρος «αντικομμουνιστικών») ένοπλων τμημάτων, τα οποία δεν είχαν ακόμα καμιά σχέση με τις κατοχικές δυνάμεις, αλλά είχαν καθαρά αντιστασιακή αποστολή, υπό την άμεση καθοδήγηση των Άγγλων, έγιναν στα τέλη Ιουλίου του ΄43, με νίκη του ΕΛΑΣ, όπως γινόταν σχεδόν πάντοτε στη συνέχεια. Από τους αιχμαλώτους, ο λοχαγός Θεοχαρόπουλος και ο υπενωμοτάρχης Παπαδάμης δολοφονήθηκαν από τους Ελασίτες, ενώ μεταφέρονταν προς τον Αυλώνα. Σε επόμενη συμπλοκή, στην Τριφυλία, σκοτώθηκαν άλλοι 15 κι από τις δύο πλευρές. Ακολούθησαν κι άλλες αιματηρές αντιπαραθέσεις, αποκαλύφθηκε το μυστικό σύμφωνο συνεργασίας του συνταγματάρχη Παπαδόγκωνα με τους Ιταλούς (το οποίο αποδεικνύεται εκ των υστέρων πλαστογραφημένο), γεγονός που πάγωσε τους αντικομμουνιστές και έδωσε το «ηθικό πλεονέκτημα» στο ΕΑΜ . Με το ‘Σύμφωνο Ενότητας’ που υπογράφθηκε στο Δυρράχι φάνηκε ότι βρέθηκε ένας τρόπος συνύπαρξης, με τον ΕΛΑΣ να επικρατεί κατά κράτος. Αλλά τη συμφωνία αυτή την επέκρινε έντονα (και την επικρίνει ακόμα και σήμερα)  η αντιεαμική παράταξη, διότι, κατ’ αυτήν, παρέδωσε τον έλεγχο της Πελοποννήσου στον ΕΛΑΣ, ως μη όφειλε. Από την άλλη πλευρά, είναι χαρακτηριστικό ότι λίγο μετά τη συμφωνία, ο Μπλάνας, Γραμματέας του Πελοποννησιακού Γραφείου του ΚΚΕ, ανακοίνωσε ότι η Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος απέρριψε το σύμφωνο του Δυρραχίου ‘γιατί έδινε υπόσταση στην αντίδραση’. Που σημαίνει ότι το ΚΚΕ αποφάσισε πως δεν υπήρχε χώρος για παρουσία άλλης ένοπλης ομάδας, πέρα από τον ΕΛΑΣ και ότι αυτό θα το επέβαλε με τη δύναμη των όπλων.

Εντελώς φυσιολογικά, λοιπόν, η εμφύλια διαμάχη συνεχίστηκε. Στις 16 Σεπτεμβρίου 1943, στο χωριό Καστρίτσι της Αχαΐας έγινε σύγκρουση, με 2 νεκρούς Ελασίτες. Το δεξιό απόσπασμα αφοπλίστηκε και ο επικεφαλής του υπολοχαγός Δροσόπουλος πέρασε μαζί με τους ανθυπολοχαγούς Νηγιάννη και Σκαρτσίλα ‘στρατοδικείο’ και οδηγήθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα, στις 22 Σεπτεμβρίου, στα Μελίσσια Αιγιαλείας. Οι δεξιοί αξιωματικοί, Καραχάλιος, Βρεττάκος και άλλοι, συνέχισαν να μην υποτάσσονται και να αντιπαρατίθενται με τα όπλα στον ΕΛΑΣ. Τελικά εξοντώθηκαν από τον ΕΛΑΣ, είτε σε ένοπλες συγκρούσεις, είτε μετά από ‘δίκη’. Αξίζει να αναφερθεί η ‘δίκη’ και η εκτέλεση 11 αιχμαλώτων από την ομάδα Βρεττάκου, στο μοναστήρι της Τίμιοβας. Είναι πια αναπόφευκτο να επανδρωθούν μαζικά τα Τάγματα Ασφαλείας των Γερμανών και ο εμφύλιος να πάρει αγριότερες διαστάσεις. Τα Χριστούγεννα του ΄43, μετά από εμφύλια σύγκρουση στους Μολάους, οι νικητές, ως συνήθως ο ΕΛΑΣ, περάσανε από ‘δίκη’ τους αιχμαλώτους των Ταγμάτων και εκτέλεσαν 33. Μεγάλη εμφύλια σύγκρουση έγινε στις 24 Φεβρουαρίου του ’44, κοντά στην Πάτρα, με νέα ήττα των Ταγμάτων: 13 νεκροί και 39 αιχμάλωτοι – δε γνωρίζω τι απόγιναν. Οι συλλήψεις, τα στρατόπεδα για τους ‘αντιδραστικούς’, οι εκτελέσεις ‘προδοτών’ βρίσκονταν στην ημερήσια διάταξη. Με εξίσου άγριο και ανελέητο τρόπο, δρούσαν οι Ταγματασφαλίτες μέσα στις πόλεις, μόνο που αυτοί επειδή είχαν στις τάξεις τους πολλά κοινωνικά κατακάθια έκαναν ακόμα πιο συστηματικά πλιάτσικο, βιασμούς και εξευτελισμούς όσων είχαν την ατυχία να πέφτουν στο δρόμο τους. Ο λαός υφίστατο τα πάνδεινα, μη λησμονάμε τους Γερμανούς και τα τρομερά τους αντίποινα εις βάρος των αμάχων. Ήταν ήδη ολοφάνερο ότι όταν έφευγαν αυτοί, οι δυο οπλισμένοι ‘στρατοί’ θα αντιπαρατίθεντο χωρίς όρια, στο όνομα της «λαοκρατίας» και του αντικομμουνισμού, αντίστοιχα.

Η λογική του ταξικού Εμφυλίου λειτουργούσε από μόνη της και δεν μπορούσε καμιά δύναμη να τη σταματήσει. Όχι μόνο δεν προσπάθησαν να σταματήσουν την τραγική μοίρα που ερχόταν καταπάνω στον τόπο, αντίθετα, όλοι την τροφοδοτούσαν με αίμα. Από την άνοιξη του ΄44 είχαμε σημαντικές εξελίξεις. Στις 22 Απριλίου έφτασε στην Πελοπόννησο ο Άρης Βελουχιώτης. Με την καταλυτική του παρουσία τα κατάφερε και τους επόμενους μήνες ο ΕΛΑΣ αναβαθμίστηκε οργανωτικά, από άποψη επιμελητείας και εφοδίων, κυρίως όμως ισχυροποίησε κατά πολύ τη στρατιωτική του παρουσία. Παράλληλα, όπως ισχυρίζονται οι συγγραφείς που τον θαυμάζουν, ο Άρης προσπάθησε να περιορίσει την ‘επαναστατική’ τρομοκρατία εις βάρος των χωρικών, γιατί ο αέρας της εξουσίας που χάριζαν τα όπλα του ΕΛΑΣ και η πολιτική υπεροχή του ΕΑΜ είχε πάρει τα μυαλά από πολλούς τοπικούς δερβέναγες του ΚΚΕ, οι οποίοι δρούσαν ανεξέλεγκτα – και από πολιτική άποψη καταστροφικά εις βάρος της πολιτικής ακτινοβολίας του ΕΑΜ. Από την άλλη μεριά, ο Βελουχιώτης προσδιόρισε ως αντίπαλο άξιο άμεσου θανάτου τους Ταγματασφαλίτες και τους παντοειδείς συνεργάτες των Γερμανών. Παραμένει εξαιρετικά αμφίβολο αν η «γραμμή Βελουχιώτη» εφαρμόστηκε στην πράξη. Οι δραματικές εξελίξεις μετά την αποχώρηση των Γερμανών, συνηγορούν υπέρ του αντιθέτου.

Στο ΕΑΜ υπήρχε από τότε αναγνώριση του προβλήματος. Οι νουνεχείς άνθρωποι στις τάξεις του δεν ήταν δύσκολο να καταλάβουν που οδηγούσε η νετσαγεφική «επαναστατικότητα» των καθοδηγητών του ΚΚΕ. Είναι χαρακτηριστική η απόφαση στη Συνδιάσκεψη του ΕΑΜ, στη Στρέζοβα, όπου διαπιστώθηκε ότι: ‘…Στη μεγάλη πορεία του αγώνα μέσα στο Μοριά σημειώθηκαν σοβαρά λάθη μας και αδυναμίες που επηρεάσανε την παραπέρα ανάπτυξή του…’ Ήταν ήδη γνωστή η επαναστατική (ουσιαστικά: εγκληματική) δράση στελεχών όπως ο Κώστας Ζησιάδης, Γραμματέας του ΕΑΜ στην Αρκαδία, ο οποίος μέχρι να αντικατασταθεί έκανε σημεία και τέρατα. Ή ο Τάσος Ζερβός που εκτέλεσε, μεταξύ διάφορων ‘προδοτών’ και αθώους ανθρώπους στην Κορακόβρυση και τον Φενεό, ενώ στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του ΕΑΜ, στη Βαλιμή είχε φυλακίσει ακόμα και στελέχη του ΕΑΜ. Ή ο Σπύρος Ζόγκος, άλλο στέλεχος του ΚΚΕ, υπεύθυνος στο στρατόπεδο κρατουμένων στο Μαυρίκι Αιγιαλείας, ο οποίος δολοφόνησε εκτός των άλλων και τον Στεφανόπουλο, από τους πρώτους που βγήκαν στο βουνό, γιατί ήταν τροτσκιστής. Σε άλλο στρατόπεδο του ΕΑΜ, στον Αϊ Γιώργη Κυνουρίας, ο διοικητής Κόδρος Γρηγορίου είχε πάρει διαταγή να εκτελεστούν οι εκατό κρατούμενοι, άμα έφταναν εκεί οι Γερμανοί και δεν μπορούσε να τους πάρει μαζί του. Το έγκλημα απέτρεψε, κατά μία εκδοχή, ο Ευάγγελος Μαχαίρας, αυτός που έγινε μετέπειτα πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Εαμίτες χρησιμοποιούσαν κάθε επίπεδο βίας. Σε τέτοιο βαθμό, ώστε να υπάρχουν αποφάσεις οργάνων του ΕΑΜ που προσπαθούν εναγωνίως να αποτρέψουν τα βασανιστήρια ή τον μαρτυρικό θάνατο των κρατουμένων, έστω κι αν αυτοί είναι ‘προδότες’. Οι κρατούμενοι στα στρατόπεδα του ΕΑΜ υφίσταντο πρωτόγονα βασανιστήρια για να ‘μαρτυρήσουν’ Κυριαρχούσαν η προδοτοφοβία και η χαφιεδομανία… Αυτές οι δηλητηριώδεις αντιλήψεις κυριολεκτικά θέρισαν κόσμο – και πάρα πολλούς αγωνιστές της Αντίστασης, αλλά και κομματικά μέλη. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στις εκκαθαρίσεις των τροτσκιστών και άλλων ιδεολόγων του μαρξισμού, τους οποίους το ΚΚΕ θεωρούσε ως επικίνδυνους εχθρούς και τους εξόντωνε χωρίς οίκτο.

Το «επαναστατικό μοντέλο» του Μωριά εφαρμοζόταν, όπως ήταν επόμενο, μιας και επρόκειτο για κεντρική πολιτική επιλογή, και σε πολλές άλλες περιοχές. Στο Βάλτο, στη Λιβαδειά δηλαδή, ο «Ροβεσπιέρος» της Πολιτοφυλακής τρομοκρατούσε τα χωριά. Τα ίδια στη δυτική Μακεδονία, στον Έβρο, στη μισή Στερεά Ελλάδα… Στα μέσα του 1944 οι χωρικοί φοβόνταν πολύ το ΕΑΜ για να κάνουν κάτι εναντίον του – και πολλοί πήγαιναν στα Τάγματα, ειδικά στις περιοχές που το ΕΑΜ είχε αναπτύξει παρόμοια δράση.

Οι εκκαθαρίσεις που έκανε το ΚΚΕ μέσω του ΕΑΜ σε καμιά περίπτωση δεν περιορίζονταν στους συνεργαζόμενους με τους Γερμανούς: η «ταξική» επανάσταση πολλαπλασίαζε τους στόχους! Όσο περνούσε ο καιρός η μπάλα έπαιρνε και όσους δεν έμπαιναν στο ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ. Για τα στελέχη του ΕΑΜ, δηλαδή του ΚΚΕ, το ΕΑΜ ήταν η μοναδική γνήσια αντιστασιακή οργάνωση, όλες οι υπόλοιπες ταυτιζόντουσαν με την ‘αντίδραση’ και έπρεπε να εκκαθαρίζονται. Τα αποτελέσματα ήταν αναπόφευκτα. Η χώρα γέμισε ‘συνωμότες’, ‘προδότες’ και ‘αντιδραστικούς’. Ολόκληρες οικογένειες, χωριά ολόκληρα χαρακτηρίστηκαν έτσι και ξεκληρίστηκαν, κάηκαν, πλιατσικολογήθηκαν από τον ΕΛΑΣ. Σε αυτές ακριβώς τις περιοχές παρατηρήθηκε εκρηκτική ανάπτυξη των Ταγμάτων Ασφαλείας. Υπήρχε κομματική κατεύθυνση, γραμμή, για την εκτέλεση όλων όσων πήγαιναν στα Τάγματα Ασφαλείας, πράγμα που τότε το θεωρούσαν αυτονόητο, αλλά και των οικογενειών τους, που δεν είναι το ίδιο αυτονόητο. Μετά ερχόταν το ξεκαθάρισμα των αντιδραστικών, δηλαδή όλων όσοι αμφισβητούσαν την εξουσία του ΕΑΜ, δηλαδή του ΚΚΕ. Αυτά δεν αφορούσαν μεμονωμένες περιπτώσεις ή ενέργειες κάποιου ακραίου κομματικού, ήταν η επίσημη πολιτική του κόμματος και αφορούσε το σύνολο της χώρας. Για παράδειγμα στις Αργολίδα – Κορινθία τον χειμώνα του 43 ο ΕΛΑΣ είχε εξοντώσει αρκετές δεκάδες ανθρώπους, πριν εμφανιστούν τα Τάγματα Ασφαλείας στην περιοχή, ενώ είχε εγκαταστήσει τρία στρατόπεδα συγκέντρωσης ‘αντιδραστικών’ κοντά στα χωριά Μπόρσα, Λίμνες και Χέλι. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν απλώς ‘ύποπτοι’ ή αντιπαθούντες το ΕΑΜ και τον τρόπο που κυβερνούσε τα χωριά που ήλεγχε. Η κατάσταση έγινε τραγική όταν την άνοιξη και το καλοκαίρι του 44, οι Γερμανοί και τα Τάγματα έκαναν εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στις επαρχίες. Το ΕΑΜ αντέδρασε με κατακόρυφη άνοδο της επαναστατικής τρομοκρατίας, έγιναν δεκάδες συλλήψεις και εκτελέσεις χωρικών. Κι όταν έφυγαν οι Γερμανοί πολλά ‘προδοτικά’ χωριά πλήρωσαν βαρύ τίμημα, όπως το Χέλι και το Γκέρμπεσι, όπου εκτελέστηκαν δεκάδες άτομα.

Από το ΕΑΜ είχαν δημιουργηθεί πολλά στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους λεγόμενους αντιδραστικούς, γιατί εδώ που τα λέμε οι συνεργάτες των Γερμανών δεν ήσαν αφελείς να τριγυρίζουν στις περιοχές του ΕΑΜ, έμεναν κοντά στους Γερμανούς για ασφάλεια. Πολλές φορές η τιμωρία αφορούσε ολόκληρα χωριά, όπως το Βαλτέτσι στην Αρκαδία, εκεί που έδωσε μάχη ο Κολοκοτρώνης το 1821. Το Βαλτέτσι δεν ακολούθησε το ΕΑΜ, υποστήριξε τα Τάγματα. Ουσιαστικά τους έδωσαν όπλα για αυτοάμυνα, αφού οι τσοπαναραίοι του ήταν εναντίον της φορολογίας που ήθελε να τους επιβάλλει το ΕΑΜ. Άρα το χωριό ήταν ‘αντιδραστικό’ και καταδικασμένο. Ο ΕΛΑΣ εξεστράτευσε εναντίον του, και στις 15 Ιουνίου 1944 το κατέλαβε, παρά την άμυνα που προέβαλαν οι Βαλτετσιώτες. Αποτέλεσμα: 46 νεκροί χωριάτες στη μάχη, συν μερικοί Αραχαμιταίοι. Ακολούθησε ‘στρατοδικείο’ στη Δημητσάνα, όπου εκτελέστηκαν καμπόσοι. Πάρθηκαν όμηροι, εκ των οποίων εκτελέστηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Φενεού άλλοι 19, μεταξύ των οποίων ένα νεογέννητο βρέφος που έκλαιγε και ενοχλούσε τους δεσμοφύλακες. Τελικός απολογισμός περί τους 100 σκοτωμένοι στη μάχη ή δολοφονημένοι. Εννοείται ότι έγινε συστηματικό πλιάτσικο του χωριού: Οι Ελασίτες πήραν μαζί τους χιλιάδες γιδοπρόβατα και μερικές εκατοντάδες αγελάδες και μοσχάρια. Κάηκαν και καμιά τριανταριά σπίτια. Η ταξική επανάσταση, υπό αντιστασιακό μανδύα, στην πράξη! Σημειωτέον ότι επιτελικός νους και επικεφαλής της επιχείρησης του ΕΛΑΣ κατά του Βαλτετσίου ήταν ο ίδιος ο Άρης Βελουχιώτης.

Ο Οδυσσέας του Έβρου

Η περίπτωση του Έβρου είναι χαρακτηριστική και εντελώς αντιπροσωπευτική για τον ταξικό κατοχικό Εμφύλιο. Το νομό Έβρου τον κατείχαν εξαρχής οι Γερμανοί, αντίθετα με την ανατολική Μακεδονία και την υπόλοιπη Θράκη που τις είχαν οι Βούλγαροι. Εκεί έδρασε ο Οδυσσέας. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες ήταν εντυπωσιακή μορφή, ασκητικός, επιβλητικός, γεννημένος ηγέτης, αν και χωρίς ιδιαίτερη μόρφωση. Με τα φτωχά του μέσα, αλλά με ατσάλινη αποφασιστικότητα που του έδινε ο αρχηγός, το ΕΑΜ Έβρου τα έβαλε στην αρχή με τους μαυραγορίτες της περιοχής. Μέλη του ΕΑΜ πήγαιναν και κολλούσαν καταλόγους με τις επιτρεπόμενες από αυτούς τιμές των τροφίμων σε τοίχους και μαγαζιά. Οι μαυραγορίτες γέλασαν, αλλά τα γέλια τους κόπηκαν απότομα, όταν ο Οδυσσέας άρχισε τις εκτελέσεις όσων από δαύτους δεν συμμορφωνόντουσαν. Ως δια μαγείας οι τιμές των τροφίμων διορθώθηκαν και ο Οδυσσέας έγινε λαϊκός ήρωας στον Έβρο.

Η επιτυχία αυτή είχε συγκλονιστική επίδραση στην άνοδο της επιρροής του ΕΑΜ, αλλά ο Οδυσσέας έκανε το κρίσιμο βήμα και άρχισε να μιλάει ανοιχτά για την ανάγκη εξόντωσης των ‘ψευτοδημοκρατών, αυτών των αποβρασμάτων που θέλουν το κακό του λαού’. Ορισμένοι από τους τοπικούς ηγέτες του ΕΑΜ αντέδρασαν σ΄ αυτή την καταστροφική πολιτική, αλλά ο ατσαλένιος ιδεολόγος Οδυσσέας δεν δίστασε: Στις αρχές του 1944 συνέλλαβε τον σημαντικότερο απ΄ τους αντιρρησίες, τον ταγματάρχη Σταθάτο, τοπικό ηγέτη του ΕΛΑΣ, και κάμποσους ακόμα και τους προσήγαγε σε ‘Λαϊκό δικαστήριο’. Δεν γνωρίζω με λεπτομέρειες τι ειπώθηκε στη δίκη, αλλά το αποτέλεσμα μιλάει από μόνο του: Ο Σταθάτος και οι συναγωνιστές του βρέθηκαν ένοχοι προδοσίας και ξυλοκοπήθηκαν μέχρι θανάτου. Τους έκοψαν τα κεφάλια και τα εξέθεσαν σε κάποιο σταυροδρόμι, προς παραδειγματισμόν… Ο δρόμος ήταν τώρα ελεύθερος για να εφαρμόσει ο Οδυσσέας το επαναστατικό του πρόγραμμα. Συγκρότησε ειδικό ‘Τάγμα Θανάτου’, στο οποίο δίνονταν τα ονόματα των προδοτών του λαού που έπρεπε να εκτελεί. Σε κάποια περίπτωση δημιουργήθηκαν διχογνωμίες για ορισμένα από τα ονόματα του καταλόγου, ανάμεσα στα μέλη του Τάγματος. Τότε ο Τηλέμαχος, ο διοικητής τους, αυθεντικός ιδεολογικός υιός του Οδυσσέα, τους το ξέκοψε, λέγοντας ότι ‘μακροπρόθεσμα δεν θα βλάψει αν σκοτωθούν και λίγοι αθώοι, προκειμένου να γίνουν ορισμένα πράγματα για την επανάσταση’.

Ήταν επόμενο ο Έβρος να μεταβληθεί σε κόλαση. Μετά το θάνατο του ταγματάρχη Σταθάτου οι συνθήκες στην περιοχή Έβρου χειροτέρεψαν πολύ γρήγορα. Εκατοντάδες άνθρωποι δολοφονήθηκαν από τον Οδυσσέα και τους άντρες του. Ανάμεσα στους πολλοί γιατί είχαν μόνο και μόνο εκφράσει την ανησυχία τους για τις πράξεις των ανταρτών. Γιατί κάποιος αντάρτης είχε προηγούμενα μαζί τους. Γιατί ο Οδυσσέας τους υποψιαζόταν για αγγλόφιλους. Γιατί …έτσι! Κάποιος Εβρίτης του ΚΚΕ, που είχε προς στιγμήν αποφύγει το μαχαίρι του Οδυσσέα, έκανε το δύσκολο και επικίνδυνο ταξίδι ως τη δυτική Μακεδονία για να συναντήσει στελέχη του κόμματος. Τους βρήκε, τους εξιστόρησε τα κατορθώματα του Οδυσσέα και επέστρεψε στον Έβρο μαζί με τον νέο αρχηγό για το ΕΑΜ Έβρου, τον Αθηνόδωρο.

Οι οδηγίες που είχε ο Αθηνόδωρος περιλάμβαναν και την αυτονόητη εντολή εξόντωσης του Οδυσσέα. Πράγματι, κινήθηκε αστραπιαία και τον συνέλαβε. Επειδή τα προσχήματα είχαν πάντα μεγάλη σημασία, τον πέρασε από ‘Λαϊκό δικαστήριο’, στη Λευκίμμη, το οποίο φυσικά τον βρήκε ένοχο, ότι ήταν ‘εχθρός του Κόμματος και του Λαού’. Ο μόλις χθεσινός παντοδύναμος ηγέτης τουφεκίστηκε αμέσως και ο μακρύς κατάλογος που είχε συντάξει, με τα ονόματα εκατοντάδων μελλοθανάτων, δεν υλοποιήθηκε. Ο Οδυσσέας στην απολογία του, σαν καλός κομμουνιστής, υποστήριξε ότι το Κόμμα έχει δίκιο που τον εκτελεί!

Επίλογος

Εκτός από τους νεκρούς, που – υποθέτω – περνάνε αυτοδικαίως σε ένα πεδίο απαθείας, όλοι οι εναπομείναντες ήτανε ταυτόχρονα νικημένοι. Δεξιοί και αριστεροί, οι πατεράδες και οι παππούδες μας σφαχτήκανε επιδιώκοντας το ίδιο ακριβώς πράγμα: και οι δύο πιθανότητες, σοσιαλισμός και καπιταλισμός, είναι εκδοχές του ιδίου, του δυτικού παραδείγματος. Αυτού που χρεοκόπησε παταγωδώς στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού, αυτού που οδηγεί ολόκληρο τον υπόλοιπο πλανήτη σε πολιτικό και οικολογικό αδιέξοδο. Για ένα πουκάμισο αδειανό… Η ζωή κάνει κύκλους, η ιστορία κάνει κύκλους, οι άνθρωποι νομίζουν ότι κινούν την ιστορία προς τα εμπρός, ώσπου ξαφνικά συνειδητοποιούν ότι αυτή έχει γυρίσει πίσω και από το σημείο εκκίνησης. Ο μύθος του Σίσυφου είναι ο κατ’ εξοχήν ιστορικός μύθος.

Με αφορμή τη φωτό που έβαλε ο Πάνος σε ένα πρόσφατο πόστ αναπτύχθηκε μια “φιλολογία”  σχετικά με τη προέλευση της φωτογραφίας αλλά και της νεαράς καλλιπύγου ύπαρξης που απεικονιζόταν στο εικαστικό διάνθισμα του ποστ. Το λίνκιον :

Ξαφνικά νοστάλγησα το καλοκαίρι… « Η καλύβα ψηλά στο βουνό

Επιμένω ότι η φωτό προέρχεται από τα μυστικά αρχεία του ΙΘΙ , ληφθείσα προ ετών από το πρόεδρό μας Θείο Ισίδωρο αυτοπροσώπως , τότε που έσχιζε τα πέλαγα για να επιστρέψει επιτέλους στη πατρίδα του. Η ασθενική μου μνήμη με οδήγησε στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για τα οπίσθια της  ( λιουμπλιού ) Σβετλάνας για την οποία περισσότερα στο παλαιό μου πόνημα περί Γράμμου.

Γράμμος « Η καλύβα ψηλά στο βουνό

Ο Πάνος μου τόνισε ότι η φωτό αφορά Τσέχα ντεπυτάντ της “καλής” κοινωνίας και έσπευσα να ανατρέξω στα αρχεία του ιδρύματος.

Πράγματι έχει δίκιο αφού σε μια γωνία του υπογείου  και εντός του φοριαμού που φέρει τίτλο :  “Ημερολόγια ( κατα) στρώματος ξθ’ “  ο Θείος Ισίδωρος είχε καταχωρήσει ( με ήτα κύριοι )  ιδιόχειρες σημειώσεις και  πρωτότυπα φύλλα ημερολογίου καταγεγραμμένα τη περίοδο της επιστροφής του από τα Γκουλάγκ με τη σκούνα του “Η Μεγαλόχαρη”.

Παρά το δυσανάγνωστο του χαρακτήρα και τα έντονα σημάδια του χρόνου πάνω στα χειρόγραφα μπόρεσα να ξεδιαλύνω διάφορα ενδιαφέροντα στοιχεία σχετικά με τη ναυτική περιπέτεια του Προέδρου  και Θείου Ισιδώρου μας και λόγω μιας χρόνιας πάθησης μου να μεταγράφω σε αδέξιους δεκαπεντασύλλαβους αφηγήσεις και ιστορίες ( μια πάθηση μου για την οποία γνωρίζουν όλοι οι παλαιοί Καλυβίστες ) ιδού  παρακάτω το ποιητικό μου ατόπημα :

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ( ΚΑΤΑ ) ΣΤΡΩΜΑΤΟΣ ΙΓ’

Το ύδωρ , ήτοι το νερό , σε λίμνες και πελάγη

σ’ ωκεανούς και ποταμούς το είχε για προσφάγι

ο καπετάν Ισίδωρος του Γράμμου το λιοντάρι

πούχε παλάμες δυό οργιές , μεγάλη του η χάρη

Και όταν εδραπέτευσε από τη Σιβηρία

αφήνωντας ξοπίσω του τη μαύρη εξορία

όπου τον καταδίκασαν Χρουστσώφ και Κολιγιάννης

θύμα κι αυτός δικαστικής κείνων των χρόνων πλάνης

εις το Μουρμάνσκ αφίχθηκε καβάλλα σε καμήλα

και έσερνε ξοπίσω του μια ξανθή Λουντμίλλα

μα μέσα στο σακκούλι του κουβάλαγε πλατίνα

που την εμάζευε κρυφά σαν ήταν μες τη μίνα.

Δύσκολα χρόνια στο Γκουλάγκ , δεν ήταν για κυρίες

όμως υπήρχαν και εκεί ν’ αδράξει ευκαιρίες

δεν τόρριξε ο Ισίδωρος στη ξάπλα , το ραχάτι

πλατίνα εμπορευότανε , πετράδια και αχάτη

μέσα στο κόλπο έμπασε και τη μεστή Σβετλάνα

που αμέσως ερωτεύτηκε τα μάτια του τα πλάνα

το διευθυντή των φυλακών και τις αρχές του τόπου

όλοι τους υποδείγματα Σοβιετικού ανθρώπου.

Αντάμα τη περνούσανε όλοι ζωή και κότα

και όταν στο στρατόπεδο εσβήνανε τα φώτα

με τη Σβετλάνα αγκαλιά μετρούσανε τ αστέρια

και ο παράς – δολλάρια τους ζέσταινε τα χέρια.

Όμως δεν ήτανε γραφτό τέλος καλό να φτάσει

το κόλπο αποκαλύφθηκε , όσοι δεν τάχαν πιάσει

στο Μπρέζνιεφ τους προδώσανε στη Μόσχα τους καρφώσαν

και τα δολλάρια χάθηκαν και άλλοι τα τσεπώσαν.

Τα πράγματα δυσκόλεψαν , τι είχε πιά να χάσει

παρά τις αλυσίδες του , έπρεπε να αποδράσει

γιατί μονάχος έμεινε και η Σβετλάνα εχάθη

( αργότερα στο Κίεβο λένε πως εθεάθη ).

Βέβαια του χρειαζότανε καινούργιο ταίρι νάβρει

χωρίς γυναίκα είσαι μισός , το ξέρουν και οι μαύροι

ήταν μια καγκεμπίτισα τη λέγανε Λουντμίλλα

είχε δυό μάτια γαλανά , τα στήθη είχε σαν μήλα

λεφτά της υποσχέθηκε , ταξίδια στη Ευρώπη

και λούσα και φορέματα , μετάξι ένα τόπι

αλλά αυτή , ζωντόβολο , τα μάτια του αγαπούσε

και τα γλυκα τα χάδια του όταν τη κοινωνούσε

Και έτσι τα σχεδιάσανε μαζί με τη Λουντμίλλα

( το Λάντα δεν ξεκίναγε κι έφερε μια καμήλα )

μάζεψε τα καζάντια του το σύρμα καβαλλάει

και μες στη τούνδρα χάθηκε , για το Μουρμάνσκ τραβάει…..

( Τις επόμενες μέρες η συνέχεια …. )

Ο πολιτιστικός σύλλογος Διαδρομές και η Δημοτική Βιβλιοθήκη Καβάλας διοργανώνουν την εκδήλωση «Μετανάστες και Λογοτεχνία», την Πέμπτη 12 Νοεμβρίου, στις 20:30, στην αίθουσα εκδηλώσεων της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Καβάλας. Θέμα της εκδήλωσης είναι η λογοτεχνία των μεταναστών στην Ελλάδα και η εμπειρία από την Ελληνική διασπορά.

Ομιλητές:

- Αικατερίνη Γεωργουδάκη, ομότιμη καθηγήτρια του ΑΠΘ, συγγραφέας του βιβλίου «Ποιήτριες ελληνικής καταγωγής στη Βόρεια Αμερική, Αυστραλία και Γερμανία – Ακροβατώντας ανάμεσα σε δύο πατρίδες, δύο ταυτότητες». Ο τίτλος της ομιλίας της: “Η μεταναστευτική εμπειρία ως θέμα στη λογοτεχνία της ελληνικής διασποράς”.

- Niko Ago, δημοσιογράφος στην εφημερίδα Αυγή και στο περιοδικό FAQ. Είναι επίσης ανταποκριτής ξένου τύπου στην Ελλάδα. Η ομιλία του αφορά τη λογοτεχνική δημιουργία από μετανάστες που διαβιούν στην Ελλάδα.

Η εκδήλωση θα μεταδοθεί ζωντανά στο διαδίκτυο από το site του συλλόγου www.diadromes.net με δυνατότητα παρεμβάσεων, ερωτήσεων και συμμετοχής στη συζήτηση από το κοινό που θα παρακολουθεί διαδικτυακά.

Αντιγραφή από εδώ, με εγκάρδιους χαιρετισμούς:

http://ilovethessaloniki.blogspot.com/2009/11/blog-post.html

Η εικονογράφιση είναι της καλύβας.

*

Πάντα υπάρχουν Post που θα ήθελες να είχες γράψει..Post που αναφέρονται στην ιστορία αυτής της πόλης. Στην ιστορία της Θεσσαλονίκης…
Αυτά τα post αποτελούν «ανεκτίμητα κομμάτια» εμπειριών αλλά και γεγονότων που βοηθούν όλους εμάς να μάθουμε επιτέλους την ιστορία αυτής της πόλης.. Γιατί αν δεν ξέρουμε την ιστορία της πόλης μας πως περιμένουμε να πάμε μπροστά? Πως μπορούμε να διεκδικήσουμε κάτι καλύτερο?

Θεωρώ ότι ελάχιστοι είναι αυτοί που γνωρίζουν την ιστορία της Θεσσαλονίκης…

Γι αυτό και ξεχώρισα κάποια «συλλεκτικά» (για μένα) άρθρα από blog που παρακολουθώ… Νομίζω πως δεν χάνετε και τίποτα να ρίξετε μια ματιά στα παρακάτω κείμενα που έχω ξεχωρίσει από φίλους που αγαπούν και νοιάζονται αυτήν την πόλη και μάχονται καθημερινά για μια καλύτερη Θεσσαλονίκη…

Το Μόνο λοιπόν που χρειάζεται για να γνωρίσετε ορισμένα κομμάτια από την ιστορία Θεσσαλονίκης είναι λίγα λεπτά από το χρόνο σας και λίγα παραπάνω κλικς…

Ξεκινάμε την περιήγηση μας με την ιστορία του Λευκού Πύργου ένα Post που δημοσιεύτηκε στο thess.gr από τον Abravanel και συνεχίσουμε με την μεγάλη φωτιά στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης το 1917 από το φίλο argos .

Ρίχνουμε μια ματιά για την ιστορία του πρώην πλέον Υπουργείου Μακεδονίας Θράκης και σταματάμε για να ξαποστάσουμε λίγο τα εγκεφαλικά μας κύτταρα πηγαίνοντας για μια σύντομη βόλτα στην πόλη μας με την ματιά του Φίλου μου Πάνου .

Και αφού λοιπόν «διαβάσαμε» και «περπατήσαμε» ήρθε η ώρα να πάρουμε άρωμα αναμνήσεων από τα καπνομάγαζα της Θεσσαλονίκης της μοναδικής magicasland ..

Όμως για να επανέλθουμε στην πραγματικότητα, στο παρόν… Δύο post Που αποτυπώνουν ακριβώς την κατάντια της πόλης μας σε όλα της τα επίπεδα…Η Θεσσαλονίκη που έγινε Μπουγατσαδούπολη και ένα άρθρο για το κλίμα που επικρατεί στην πόλη ενώ πλησιάζουμε στα 100 χρόνια της «ενσωμάτωσής της Θεσσαλονίκης στον εθνικό κορμό»..Πραγματικά είναι δύο Post που θέλουν να μας ταρακουνήσουν… Άραγε το πετυχαίνουν?

Μην απογοητεύεστε όμως.. Υπάρχουν και θετικά δείγματα γραφής. Πλέον υπάρχουν φωνές.. Υπάρχουν Φωνές που διεκδικούν μια καλύτερη-ανθρώπινη πόλη… Υπάρχουν Φωνές που προσπαθούν να «αλλάξουν» κακές συνήθειες και συμπεριφορές που αδικούν συνανθρώπους μας… Υπάρχουν Φωνές που προσπαθούν να βελτιώσουν αυτήν την πόλη.. Και αυτό είναι ένα μεγάλο βήμα… Αδημονούμε λοιπόν για το μέλλον και διεκδικούμε όλοι μαζί καλύτερες μέρες για εμάς και για την Θεσσαλονίκη μας…

…αργότερα θα εξεταστούν, λέει, ανάλογα μέτρα ενίσχυσης του λαθρεμπορίου και στα καύσιμα.

Λεπτομέρειες: http://www.enet.gr/?i=news.el.oikonomia&id=98980

Μη γελάτε – το λέει η Eurostat:

Οι Ελληνες εργάζονται περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο Ευρωπαίο πολίτη (κατά μέσο όρο 42 ώρες εβδομαδιαίως), σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat που δόθηκαν σήμερα στη δημοσιότητα στις Βρυξέλλες και τα οποία αφορούν το δεύτερο τρίμηνο του 2009. Στους «27 » ο μέσος όρος εργασίας εβδομαδιαίως είναι 40,3 ώρες και στην ευρωζώνη 40 ώρες.

Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, στη σχετική κατάταξη τους Ελληνες ακολουθούν οι Τσέχοι (41,6 ώρες εβδομαδιαίως), οι Αυστριακοί (41,5 ώρες) και οι Πολωνοί (41,4 ώρες ) ενώ σε εβδομαδιαία βάση τις λιγότερες ώρες στην ΕΕ εργάζονται οι Φιλανδοί (37,8 ώρες), οι Δανοί (38 ώρες) και οι Σουηδοί (38,1 ώρες).

Πηγή:

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_05/11/2009_306335

*

Τώρα που ξαναέχουμε σοσιαλισμό, πρέπει να το δούμε σοβαρά το θέμα: δεν είναι δυνατόν να έχουμε ξεπατωθεί στη δουλειά και τα οικονομικά της χώρας να είναι χάλια! Προφανώς η λύση είναι να εργαζόμαστε λιγότερο.