Βενιζέλος – Λοβέρδος μαζί για την επόμενη μέρα | πολιτικη | ethnos.gr.

Για το καλό της πατρίδας (την οποία θρασύτατα και συνεχώς επικαλούνται αμφότεροι) μακάρι ο ελληνικός λαός να τους στείλει εκεί που πρέπει: μακριά (κι αλάργα) από οποιαδήποτε θέση ευθύνης.

Tου Nικου Γ. Ξυδακη

H προβαλλόμενη απαίτηση της γερμανικής κυβέρνησης να επιβάλει αρμοστή στην Ελληνική Δημοκρατία, προκαλεί την οργισμένη αντίδραση των περισσότερων Ελλήνων, αλλά και αρκετών Ευρωπαίων, που φοβούνται τις ορέξεις μιας σιδηράς τιμωρητικής Γερμανίας. Δικαιολογημένα. Η συνύπαρξη των κρατών-μελών στην Ευρωπαϊκή Ενωση, παρά τα άνισα μεγέθη, στηρίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό και την αποδοχή κοινών αξιών, αδιαπραγμάτευτων, μία εκ των οποίων είναι η αυτοδιάθεση των εθνών. Η βίαιη απαίτηση των Γερμανών για ολοσχερή έλεγχο επί των οικονομικών του χρεοκοπημένου ελληνικού κράτους προφανώς παραβιάζει το ηθικό συμβόλαιο των Ευρωπαίων εταίρων· παραβιάζει ακόμη και το διπλωματικό σαβουάρ βιβρ. Ωστόσο, φέρνει στην επιφάνεια μια ωμή αλήθεια: ο ισχυρός επιβάλλει τη βούλησή του, τη γνώμη του, ως μόνη ισχύουσα αλήθεια, με αξίωση καθολικής και αναντίρρητης αποδοχής από τον αδύναμο.

Στην παρούσα περίπτωση αδύναμη είναι η Ελλάδα, ηττημένη σε έναν ακήρυκτο πόλεμο, θύμα δικών της αστοχιών, αλλά και θύμα της διεθνούς κρίσης και της ευρωπαϊκής ασυμμετρίας. Η Γερμανία, έχοντας μνήμες συντριπτικών ηττών και ταπεινώσεων, αλλά και μνήμες υπεροχής και επιθετικότητας, στο πρόσωπο της χρεοκοπημένης Ελλάδας βρίσκει ευκαιρία να ενεργοποιήσει τον δεύτερο εαυτό, τον μεγαλειώδη και υπερέχοντα. Ακόμη μια ευκαιρία, μάλλον. Ολο το διάστημα από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και την επανένωσή της, έως την κερδοφόρο περίοδο του ευρώ, η Γερμανία αποτινάσσει την ταπεινωτική κατοχή των Συμμάχων, αντιμετωπίζει την Κεντρική Ευρώπη ως οιονεί ενδοχώρα της, ορέγεται έναν ηγεμονικό ρόλο στα Βαλκάνια ήδη από την εποχή της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας.

Η απείθαρχη, σπάταλη, απρόβλεπτη Ελλάδα δεν προσβάλλει μόνο την άτεγκτη προτεσταντική ηθική. Συμβαίνει κι αυτό. Το κύριο όμως είναι ότι προσφέρεται στη Γερμανία σαν πεδίο ασκήσεως ισχύος και σαν πεδίο γεωπολιτικών δοκιμών. Πολύ περισσότερο που όλη η Μεσόγειος δονείται, οικονομικά και πολιτικά, από το Γιβραλτάρ έως τη Μέση Ανατολή και το Ιράν, και σε αυτή τη σκακιέρα, πάνω στους ενεργειακούς και στρατηγικούς δρόμους δεσπόζει η Ελλάδα, πιστή, ιστορική σύμμαχος της Δύσεως, εταίρος της Ε.Ε. Αδύναμη εν τούτοις τώρα, γονατισμένη. Θήραμα για εχθρούς, και πεδίο ευκαιριών για άπληστους εταίρους.

Η σχέση της Ελλάδας με την Ευρώπη μπαίνει σε νέα φάση: ασταθούς ισορροπίας. Η ταπείνωση συνοδευόμενη από φτώχεια φέρνει αστάθεια. Αλλά ένας ασταθής κρίκος, έστω και υποτελής, δεν εξυπηρετεί λυσιτελώς τα συμφέροντα των ισχυρών στην περιοχή: των άλλων Ευρωπαίων, των ΗΠΑ, της Ρωσίας, της Κίνας. Λογικά, κανέναν δεν συμφέρει μια ασταθής Ελλάδα. Θα δράσει όμως η Γερμανία λογικά; Θα ανακαλέσει τις δικές της εμπειρίες ταπείνωσης και αστάθειας; Ή θα υπακούσει σε εσώτερα καλέσματα ωμής επιβολής και μεγαλείου;

Τί νὰ τὰ κάνω τὰ τραγούδια σας
ποτὲ δὲ λένε τὴν ἀλήθεια
ὁ κόσμος ὑποφέρει καὶ πονᾷ
κι ἐσεῖς τὰ ἴδια παραμύθια

Τί νὰ τὰ κάνω τὰ τραγούδια σας
εἶναι πολὺ ζαχαρωμένα
ταιριάζουν σὲ σοκολατόπαιδα
μὰ δὲ ταιριάζουνε γιὰ μένα

Διαστρεβλώνουμε την πραγματικότητα, όταν παραβλέπουμε το (έμμεσο) κόστος επί της  υγείας και του περιβάλλοντος,  το οποίο σχετίζεται  με την καύση των ορυκτών καυσίμων και τις τιμές τους. Όταν  οι κυβερνήσεις  στην πράξη  επιδοτούν τη χρήση τους, τότε η διαστρέβλωση αυτή αποκτάει πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις.  Σε παγκόσμια κλίμακα, οι άμεσες επιδοτήσεις επί των ορυκτών καυσίμων ανήλθαν στο ποσό των $500 δις μέσα στο 2010. Από το ποσό αυτό, η στήριξη της παραγωγής τους ανήλθε περίπου στα $100 δις. Η στήριξη της κατανάλωσής  τους  υπερέβη τα $400 δις,  εκ των οποίων τα $193 δις  κατευθύνθηκαν στο πετρέλαιο, τα $91 δις στο φυσικό αέριο, τα $3 δις στον άνθρακα και τα $122 δις ξοδεύτηκαν για να επιδοτήσουν τη παραγωγή Η/Ε από τα ίδια ( τα  ορυκτά καύσιμα). Συμπερασματικά,  οι κυβερνήσεις πληρώνουν σχεδόν $1,4 δις ημερησίως,  για να αποσταθεροποιήσουν έτι περαιτέρω το Κλίμα της Γης.

Το σύνολο των παγκόσμιων επιδοτήσεων επί των ορυκτών καυσίμων κατά το 2010

Η  κυβέρνηση του Ιράν ξόδεψε το μεγαλύτερο ποσό επιδοτήσεων παγκοσμίως, για την προώθηση της κατανάλωσης των ορυκτών καυσίμων το 2010, ‘ελεώντας το λαό της ’ με επιδοτήσεις της τάξεως των $81 δις  Το ποσό αυτό ισούται περίπου με το 20% του ΑΕΠ της χώρας αυτής. Ακολουθεί η Σαουδική Αραβία με το ποσό των $40δις, η Ρωσία με το ποσό των $39 δις, η Ινδία με το ποσό των $22 δις και η Κίνα με το ποσό των $21δις.

Οι επιδοτήσεις επί της κατανάλωσης ορυκτών καυσίμων των 25 χωρών που βρίσκονται στην κορυφή αυτού του πίνακα,  κατά το 2010

Οι επιδοτήσεις επί των ορυκτών καυσίμων  ήταν υψηλότερες στη χώρα του Κουβέιτ, όπου βλέπουμε να ποσό αυτό να ανέρχεται σε   $2.800 ανά άτομο. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Κατάρ ξοδεύουν  ανά άτομο σε επιδοτήσεις περίπου $2.500.

Επιδότηση που χορηγείται  κατά άτομο για την κατανάλωση ορυκτών καυσίμων στις 25 χώρες που βρίσκονται στην κορυφή του πίνακα αυτού, κατά το έτος 2010.

Οι εκπομπές Αερίων του Θερμοκηπίου που προέρχονται από τα καύσιμα Άνθρακα θα μπορούσαν να έχουν περικοπεί θεαματικά σε διάφορες χώρες, αν απλά μειώνονταν οι επιδοτήσεις επί των ορυκτών καυσίμων. Μερικές χώρες προχωρούν ήδη προς αυτή την κατεύθυνση. Το Βέλγιο, η Γαλλία και η Ιαπωνία έχουν, για παράδειγμα, σταδιακά καταργήσει όλες τις επιδοτήσεις επί του άνθρακα. Καθώς οι τιμές του πετρελαίου ανεβαίνουν κατακόρυφα, ένας αριθμός χωρών –οι οποίες μέχρι σήμερα, κρατούσαν τις τιμές των ορυκτών καυσίμων πιο χαμηλά από τις παγκόσμιες τιμές,  – έχουν προχωρήσει σε μια ραγδαία μείωση ή και εξάλειψη των διαφόρων ειδών επιδότησής τους, εξ αιτίας της πολύ μεγάλης δημοσιονομικής επιβάρυνσης που τους προκαλούν. Ανάμεσα στις χώρες που μειώνουν τις επιδοτήσεις τους είναι η Κίνα και η Ινδονησία. Ακόμα και το Ιράν,   το οποίο τιμολογούσε την τιμή της βενζίνης στο εσωτερικό του  στο 1/5  των μέσων τιμών των αγορών, το Δεκέμβρη του 2010 προέβη σε μια δραματική μείωση των επιδοτήσεων  επί της βενζίνης, μέσα στα πλαίσια μιας ευρύτερης αναθεώρησης του καθεστώτος των επιδοτήσεων στον ενεργειακό της τομέα.

Εν αντιθέσει προς τα $500 δις τα οποία εδόθησαν μέσα στο 2010 ως επιδότηση προς τα ορυκτά καύσιμα, στον τομέα των ΑΠΕ εδόθησαν επιδοτήσεις  μόλις $66 δις – εκ των οποίων τα 2/3 εδόθησαν για την παραγωγή Η/Ε εκ του ανέμου, της βιομάζας και εξ άλλων πηγών και το 1/3 για την παραγωγή βιοκαυσίμων.  Σήμερα, όχι  μόνο δεν έχουν μειωθεί – εν σχέσει προς τις ΑΠΕ -  οι επιδοτήσεις επί των ορυκτών καυσίμων, αλλά μια μεγάλη μερίδα  κυβερνήσεων με το να συνεχίζει να υποστηρίζει  το πετρέλαιο, τον άνθρακα και το φυσικό αέριο έχει  καταστήσει τελικά πολύ άνισους τους  όρους του ανταγωνισμού στον τομέα της Ενέργειας.

Ένας κόσμος που βρίσκεται αντιμέτωπος με το φαινόμενο της Κλιματικής Αλλαγής το οποίο ήδη, συνταράσσει συθέμελα την παγκόσμια οικονομία,   δεν μπορεί να δικαιολογεί την περαιτέρω επέκταση  των επιδοτήσεων  για την καύση του άνθρακα και του πετρελαίου. Η Παγκόσμια Υπηρεσία Ενέργειας  (IEA) προβλέπει ότι μια σταδιακή περικοπή των επιδοτήσεων επί της κατανάλωσης  πετρελαίου μέχρι το 2020, θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια μείωση του χρησιμοποιούμενου πετρελαίου  –κατά το τελευταίο έτος,  ήτοι το 2020 –  μέχρι και  3,7 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως.  Αν σταματήσουμε  όλες τις μορφές των επιδοτήσεων επί των ορυκτών καυσίμων μέχρι το 2020, τότε θα μπορούσαμε να περικόψουμε τις εκπομπές των Αερίων του Θερμοκηπίου σε παγκόσμιο επίπεδο κατά σχεδόν 5%, ενώ παράλληλα οι κυβερνήσεις θα πετυχαίνουν την μείωση των χρεών τους. Αν μεταφέρουμε τις επιδοτήσεις στον τομέα της ανάπτυξης ΑΠΕ, θα βοηθούσαμε τα μέγιστα στη σταθεροποίηση του Κλίματος της Γης.

This data highlight is adapted from World on the Edge by Lester R. Brown. For more data and discussion, see the full book at www.earth-policy.org.

Μετάφραση Μαστοράκης Γιάννης

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.moyfanet&id=12173

Ιδού η απόδειξη της συνάντησης Πούτιν-Σαμαρά!

Άνθρωποι του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας έδωσαν στη δημοσιότητα φωτογραφία από την συνάντηση των δύο ηγετών, αποστομώνοντας όσους κακόπιστους την αμφισβήτησαν

30/01/2012

Κι όμως, φαίνεται ότι η μανία της Τρόικας για υπογραφές δέσμευσης έχει μολύνει όλη την ελληνική κοινωνία, που δε βασίζεται πια στην μπέσα και στον λόγο, όπως παλιά. Έτσι, η μισαλλοδοξία και η καχυποψία κάποιων είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο, ώστε όχι μόνο να μην τους αρκεί ο λόγος του Έλληνα πολιτικού, αλλά σαν άπιστοι Θωμάδες, να ζητούν αποδείξεις και να απαιτούν να δουν φωτογραφία!

Προκειμένου λοιπόν να βάλουν τέλος σε αυτό το θλιβερό τσουνάμι κακοπιστίας, που προφανώς ξεκίνησε από σκοτεινούς κύκλους που έχουν συμφέρον να κλονίσουν την αξιοπιστία του Αντώνη Σαμαρά, δόθηκε στη δημοσιότητα μια φωτογραφία, όπου οι Σαμαράς και Πούτιν κάνουν περίπατο στη χιονισμένη Μόσχα, συζητώντας για τα πατριωτικά βιβλία του Ζαχαρία Παπαντωνίου, καθώς και για το μέλλον της Ορθοδοξίας και των δύο λαών.

Μάλιστα, είναι τέτοια η δύναμη της φιλίας ανάμεσα στους δύο άντρες και τόσο δυνατοί οι δεσμοί που τους συνδέουν, ώστε αν κάποιος κοιτάξει προσεκτικά, μπορεί να διακρίνει και έναν δικέφαλο βυζαντινό αετό, να έχει εμφανιστεί σαν όραμα δίπλα τους για να επισφραγίσει τη σχέση τους. Δείχνοντας έτσι το δρόμο για το νέο μεγάλο Ορθόδοξο «Έθνος της Γκαζπρόμ», όπως έχει προβλέψει άλλωστε και ο Γέροντας Παΐσιος.

Σχετικά πάντως με την απουσία επίσημης φωτογραφικής κάλυψης της συνάντησης, από το γραφείο του προέδρου της Ν.Δ., δόθηκε διευκρίνηση ότι ο πρόεδρος Πούτιν, αποφεύγει τις φωτογραφίσεις, γιατί διάβασε πρόσφατα πως οι ιθαγενείς του Αμαζονίου πιστεύουν ότι οι φωτογραφίες «σου κλέβουν την ψυχή» και γι’ αυτό προτιμάεί να μην υπάρχουν κάμερες γύρω του.

Τέλος ενδιαφέρον παρουσιάζει και η παρέμβαση του Εκπροσώπου των Μελλοντικών Επενδυτών του Παναθηναϊκού κ. Βλάση Τσάκα, ο οποίος ως εμπειρογνώμονας, επιβεβαίωσε την αυθεντικότητα της φωτογραφίας, διαβεβαιώνοντας ότι δεν είναι προϊόν μοντάζ.

Moufanet

Ήταν ένα όνειρο κι έγινε στόχος από τον Καντάφι. Να δημιουργηθεί η Ένωση των Αφρικανικών Κρατών. Προσπάθησαν λοιπόν να ξεπατικώσουν μια βερσιόν (επί το αφρικανικότερο) κάτι ανάμεσα στον ΟΗΕ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Έτσι στην πρώτη Παναφρικανική Σύνοδο της Σύρτης (1999), χρηματοδοτήθηκε αδρά από τον Καντάφι, η δημιουργία αυτής της υπερεθνικής σύναξης. Μάλιστα ο πρώην Λίβυος ηγέτης, είχε χρηματοδοτήσει και τα μεγάλα έργα που έγιναν στην Αντίς Αμπέμα της Αιθιοπίας, για να κατασκευαστεί η έδρα του εν λόγω οργανισμού, ενώ σε μόνιμη βάση πλήρωνε το 15%, καλύπτοντας έτσι την συνεισφορά των φτωχών κρατών. Σημείωση το επιβλητικό κτίριο (ύψους 100 μ.), που στεγάζεται σήμερα η Σύνοδος των Αφρικανικών Κρατών, έγινε με κεφάλαια της Κίνας.

Σήμερα λοιπόν λήγει εκεί, η 18^η στη σειρά (η πρώτη μετα-Κανταφική), σύνοδος των αφρικανικών κρατών, μέσα σε τρομερή ένταση, για το ποιος τελικά θα ελέγξει διπλωματικά, τη πρωτοκαθεδρία στ’ αφρικανικά κράτη.

Οι ανταγωνιστές «πλακώθηκαν» μεταξύ της κυρίας Nkosazana Dlamini (που ήταν από το 1999-2009 γραμματέας του Συνδέσμου), πρώην γυναίκας του προέδρου της Νότιας Αφρικής Jacob Zuma και του μέχρι σήμερα επικεφαλής Γκαμπονέζου διπλωμάτη (πρώην επιτετραμμένου του ΟΗΕ για την Αφρική) Jean Ping. Οι αλλεπάλληλες ψηφοφορίες ανάμεσα στους δύο υποψηφίους ήταν συγκλονιστικές, για να βγει ένα αποτέλεσμα 2/3, όπως ορίζει το καταστατικό. Τελικά αυτό δεν επετεύχθη. Ο Γκαμπονέζος μετά από τρείς ψηφοφορίες πήρε 36, η αντίπαλός του 32 και 20 δήλωσαν λευκό!  Όμως στηρίζεται ο Jean Ping, χάρη στη διπλωματική διαμεσολάβηση της …Κίνας!

Η Νότια Αφρική κατηγορεί τώρα την Νιγηρία, ότι την καταψήφισε. Και φυσικά για ν’ αντιληφθείτε το γιατί (στο εύλογο ερώτημά σας ), ως προς τη στοχευμένη καταγγελία της προς το συγκεκριμένο κράτος, θα πρέπει να πάμε να ψάξουμε την δικαιολογία, στη λεγόμενη «γλωσσική συμμαχία».

Τ’ αφρικανικά κράτη, έχοντας  από το ιστορικό τους παρελθόν, τ’ «αποκαΐδια» της αποικιοκρατίας, δεν αντιλαμβάνονται την ύπαρξή τους ως μια ενιαία ενότητα, με κοινά συμφέροντα και επιδιώξεις, για να βελτιωθεί το επίπεδο των λαών τους, αλλά προτιμούν να χωρίζονται σε αγγλόγλωσσα και γαλλόφωνα, έχοντας ως μπαλαντέρ τα λιγοστά αραβόφωνα!

Τα πολιτικά λοιπόν θέματα, λύνονται με βάση το γλωσσικό διαχωρισμό κι όχι την αποτελεσματικότητα των θέσεων και προτάσεων. Η Γκαμπόν λ.χ. υποστήριζε το αυταρχικό καθεστώς στην  Ακτή του Ελεφαντόδοντου, επειδή νιώθει ως υποχρέωσή της τη «γαλλική» συμπαράσταση» προς το συγκεκριμένο κράτος,  και δικαιολογεί τις ακρότητες ως αντιστάθμισμα, όλων εκείνων των βδελυρών, που κάνει ο αγγλόφωνος Μουκάμπε στη Ζιμπάμπουε. Δηλαδή με απλά λόγια μία σου και μία μου!

Κι όλα αυτά μπροστά στις τρομερές διαπιστώσεις:

1.    Μόνο το 10% των εξαγωγών των αφρικανικών κρατών, κατευθύνεται μέσα στο εσωτερικό ηπειρωτικό εμπόριο. Δηλαδή το 90% εξάγεται στη Δύση, στην Ινδία, Κίνα, Ιαπωνία. Οι μεταξύ τους μεταφορές των αγαθών είναι πολύ ακριβότερες (63 φορές !), απ’ εκείνες που πηγαίνουν στο Παρίσι, τη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο και τη Σαγκάη. Η εξάρτηση των αφρικανικών κρατών από τ’ ανεπτυγμένα κράτη είναι ολοκληρωτική και διευρύνεται περισσότερο εις βάρος των τοπικών οικονομιών. Τα σούπερ-μάρκετ της Αφρικής (πέντε μεγάλοι κολοσσοί), είναι βρετανικών, γαλλικών και αμερικανικών συμφερόντων, ενώ στη βιομηχανία η Κίνα έχει γίνει ο βασικός τροφοδότης μηχανημάτων και ηλεκτρονικού εξοπλισμού, ο κατασκευαστής έργων υποδομής. Η επιρροή λοιπόν αυτής της χώρας στο εσωτερικό της αφρικανικής ηπείρου, είναι τεράστια. Γι’ αυτό και η Κίνα ουσιαστικά αφεντεύει το διπλωματικό παιγνίδι.

2.    Για την πείνα και την καταπολέμηση των ασθενειών, καταβάλλονται από τ’ αφρικανικά κράτη το 13% ως μέσος όρος του συνόλου του αφρικανικού ΑΕΠ, ενώ για τους εξοπλισμούς και την εσωτερική ασφάλεια των κρατών, το ποσοστό ξεπερνά το 17% και σε μερικά κράτη φτάνει μέχρι και το 20%.

3.    Τα γεωργικά προϊόντα που εξάγονται είναι 22 φορές λιγότερα, από τα επεξεργασμένα τρόφιμα που εισάγονται, κυρίως από την Ε.Ε. την Κίνα και την Ινδία.

Εν κατακλείδι, η αφρικανική περιπέτεια συνεχίζεται και το δράμα της «Μαύρης Ηπείρου», βρίσκεται παραστατικότητα μέσα στη διαφημιστική καμπάνια της εταιρίας κινητής τηλεφωνίας  «Vodacom», που στήριξε οικονομικά τη Σύνοδο. «Δώσε ένα SMS με την ένδειξη: «Κάνω κι εγώ τον αγώνα μου. Έχω ένα ακόμη Αφρικανό φίλο»! (*)

Μιχάλης Μιχελής.

ΥΓ. Η κινητή τηλεφωνία, είναι η πρώτη στη σειρά, των επενδύσεων που εξελίσσονται στην Αφρική. Η εν λόγω ήπειρος, κατέχει τα πρωτεία και ως προς την ποσότητα των χρηστών κινητής τηλεφωνίας (48 κινητά αντιστοιχούν σε κάθε σταθερό)! Το 2005 οι κάτοχοι ήταν 135 εκατ. και το 2010 έφτασαν τα 600 εκατ. ! Στις φτωχές υπο Σαχάριες περιοχές, τα κινητά τηλέφωνα  χρησιμοποιούνται από το 1/3 του πληθυσμού.

Αθήνα, Μάρτιος του 1944. Ένα δεκατετράχρονο τότε Εβραιόπουλο διηγείται μετά από 65 χρόνια:

Χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν την Κυριακή στη Μαδρίτη εκφράζοντας την υποστήριξή τους στον Ισπανό δικαστή Μπαλτάσαρ Γκαρθόν ο οποίος οδηγείται σε δίκη για «κατάχρηση εξουσίας» με φόντο την  προσπάθειά του να ερευνήσει την εξαφάνιση 114.000 ανθρώπων κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου και της επακόλουθης δικτατορίας του στρατηγού Φράνκο.

«Γκαρθόν, φίλε, είμαστε μαζί σου» και «Θέλουμε δικαιοσύνη» φώναζαν οι διαδηλωτές, ορισμένοι από τους οποίους κρατούσαν ασπρόμαυρες φωτογραφίες συγγενών τους που τουφεκίστηκαν κατά τον εμφύλιο πόλεμο ή χάθηκαν κατά τη διάρκεια της δικτατορίας.

Καλλιτέχνες, εκπρόσωποι συνδικάτων και αριστερών κομμάτων τέθηκαν επικεφαλής της διαδήλωσης κρατώντας ένα τεράστιο πανό με το σύνθημα «Αλληλέγγυοι με τον Γκαρθόν. Ενάντια στα εγκλήματα του φρανκισμού».

«Είναι ντροπή που, εδώ στην Ισπανία, κάθισαν στο εδώλιο τον δικαστή που θέλησε, κατόπιν αιτήματος των θυμάτων, να ερευνήσει τα εγκλήματα του φρανκισμού» τόνισε ο ποιητής Λουίς Γκαρθία Μοντέρο.

Ο 56χρονος δικαστής κατηγορείται για κατάχρηση εξουσίας και παραβίαση του νόμου περί αμνηστίας που ψηφίστηκε τον Οκτώβριο του 1977, δύο χρόνια μετά το θάνατο του Φρανθίσκο Φράνκο. Εάν καταδικαστεί μπορεί να του απαγορευτεί να ασκεί το λειτούργημά του για περίοδο 20 ετών, γεγονός που θα σημάνει το τέλος της καριέρας του.

kathimerini.gr – Το Μνημόνιο πέθανε… ζήτω το νέο Μνημόνιο!.

της Ζεζας Ζηκου

«Πάρτε αυτά τα μέτρα για να πάρετε το νέο δάνειο», απαιτούν οι τροϊκανοί… Τα επώδυνα μέτρα που θα συνοδεύουν τη νέα δανειακή σύμβαση ύψους 130 δισ. ευρώ είναι εξαιρετικά σκληρά και θα προκαλέσουν σοκ στην ελληνική κοινωνία. Κάποια πράγματα πρέπει να γίνουν έστω και τώρα, έστω και με βίαιο τρόπο, αλλιώς δεν θα γίνουν ποτέ… όπως ορίζει το 10σέλιδο κείμενο με τις βασικές αρχές του νέου Μνημονίου. Οι τροϊκανοί αδιαφορούν αν θα κάψουν μαζί με τα ξερά και τα χλωρά. Διότι καλές οι μεταρρυθμίσεις, μαζί, όμως, έρχεται και μια απίστευτη εσωτερική υποτίμηση που δεν θα έχει προηγούμενο. Κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί στο «τέρας» που έρχεται για να κάνει την Ελλάδα… ανταγωνιστική!

Η οικονομική πολιτική στην Ελλάδα –η πολιτική του Μνημονίου– πρέπει να αλλάξει πριν διαλύσει τα πάντα και πριν πτωχεύσει η χώρα, προειδοποιούσε ματαίως η στήλη. Το δίλημμα που μας θέτουν είναι απλό: Δραχμή ή ευρώ, άτακτη χρεοκοπία ή ελεγχόμενη χρεοκοπία εντός Ευρωζώνης. Και το δίλημμα τίθεται τώρα, αφού προηγουμένως μας έχουν φορτώσει με υπερβολικό χρέος (από το 120%, στο 160%), μας έχουν απαξιώσει διεθνώς, μας έχουν αποκόψει από τις αγορές και κυρίως έχουν απορρυθμίσει πλήρως την οικονομία μας και τσακίσει το ηθικό μας. Με άλλα λόγια, μας οδήγησαν σε μια κατάσταση που είμαστε έτοιμοι να αποδεχθούμε τα πάντα.

Η κρίση βαθαίνει και η φτώχεια των Ελλήνων πολιτών είναι πια εμφανής και κάνει τον γύρο του κόσμου. Η «λαοθάλασσα πεινασμένων» στην Πλατεία Συντάγματος την περασμένη Τετάρτη για… λίγα κρεμμύδια είναι ενδεικτική. Ανεργία ή υποαπασχόληση, απώλεια ιδιοκτησίας λόγω κατάσχεσης, χαμηλές συντάξεις, όποια και αν είναι η αιτία, η φτώχεια πλήττει πλέον και όσους είχαν επαρκές βιοτικό επίπεδο. Η ύφεση και η ανεργία έχουν πλέον ξεφύγει από κάθε έλεγχο και αποτελούν πια το βασικό πρόβλημα επιβίωσης της χώρας. Το 2011 η ύφεση ξεπέρασε το 6%, αλλά και το 2012 η οικονομία θα συνεχίσει να «βουλιάζει» και θα συρρικνωθεί στην καλύτερη περίπτωση κατά 3,5%. Η έκρηξη του αριθμού των αστέγων στα αστικά κέντρα έχει προ πολλού ξεπεράσει ακόμα και τις πιο απαισιόδοξες προβλέψεις

Ομως, είναι κακό πράγμα οι «εταίροι» να καθορίζουν τις σχέσεις τους με ωμούς εκβιασμούς. Η Ελλάδα πληρώνει τα λάθη της ψευδεπίγραφης ευημερίας χωρίς παραγωγή, που έζησε τις τελευταίες δεκαετίες. Ομως και αυτοί μας δάνειζαν πέρα από τις αντοχές μας για να χρηματοδοτούμε τα δικά τους πλεονάσματα με τα δικά μας ελλείμματα. Εντάξει δαπανούσαμε πάνω από τις δυνάμεις μας για να αγοράζουμε τα προϊόντα τους. Και τώρα μας φέρονται με ωμότητα ποντάροντας στην αδυναμία του χρεωμένου λαού.

Η κυβέρνηση Παπαδήμου θα διαπραγματευθεί τα μέτρα που απαιτεί η τρόικα για να καταρτίσει τη νέα δανειακή σύμβαση. Αυτή θα δεσμεύσει τη χώρα για τα επόμενα χρόνια. Μειώσεις 20% στον ιδιωτικό τομέα, «μαχαίρι» στον 13ο και 14ο μισθό, μείωση επικουρικών συντάξεων, άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων, «ευελιξία» στους μισθούς περιλαμβάνει το υπόμνημα της τρόικας προς την κυβέρνηση εν όψει του νέου Μνημονίου και της δανειακής σύμβασης. Ακόμα, προβλέπονται πρόσθετα μέτρα 2,2 δισ. ευρώ, που θα καλύψουν το κενό του 2011. Η «μαύρη τρύπα» θα καλυφθεί από περιστολές στη δαπάνη για τα φάρμακα, από τον τομέα της Αμυνας και από κλείσιμο φορέων.

Οι πολιτικοί ηγέτες που στηρίζουν την κυβέρνηση Παπαδήμου και οι βουλευτές θα κληθούν να πουν ΝΑΙ ή ΟΧΙ σε στο πακέτο αυτό. Τα περιθώρια είναι ελάχιστα για διαπραγματεύσεις ή καθυστερήσεις. Και οι πιέσεις από τους τροϊκανούς είναι έντονες, ειδικώς στο θέμα της μείωσης των μισθών, όπου εμφανίζονται αμετακίνητοι.

Οι αναγνώστες της στήλης θα ενθυμούνται ότι από την αρχή είχα διατυπώσει την άποψη πως το Μνημόνιο όχι μόνο δεν έλυνε τα προβλήματα της Ελλάδος, αλλά τα επιδείνωνε. Η αλήθεια είναι ότι τότε η άποψη αυτή ήταν απλώς μειοψηφούσα, αλλά το παράδοξο είναι ότι σχολιάζεται ακόμη ως αδιέξοδη. Το Μνημόνιο, έλεγαν και λένε(!) οι θιασώτες του, αποτελούσε τη μοναδική λύση για να αποκαταστήσει η χώρα υγιή δημοσιονομικά. Ακόμα και τώρα, που είναι κοινή πεποίθηση η παταγώδης αποτυχία, οι θιασώτες του δίνουν μάχες οπισθοφυλακής για να μας πείσουν ότι το Μνημόνιο δεν απέτυχε… γιατί ουσιαστικά ουδέποτε εφαρμόστηκε!

Δυστυχώς, όμως, πρόκειται για μια πραγματική εθνική καταστροφή, την οποία μας την επέβαλαν στο όνομα της… άμεσης αντιμετώπισης του υπέρογκου δημοσιονομικού ελλείμματος και της υπερχρέωσης της χώρας μας. Υστερα από τρία χρόνια εξαιρετικά σκληρής λιτότητας και αυστηρής δημοσιονομικής προσαρμογής, το χρέος του ελληνικού Δημοσίου θα ξεπεράσει, στα τέλη του 2012, το 180% του ΑΕΠ. Δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο τόσο μεγάλης αύξησης του χρέους στη χώρα μας στη διάρκεια οποιασδήποτε τριετίας σε απόλυτους αριθμούς, αλλά και ως ποσοστό επί του ΑΕΠ

Ουδείς, λοιπόν, διδάχθηκε από το ναυάγιο του Τιτανικού.

Αυτό λοιπόν το σκεπτικό, έχει γίνει φαίνεται η «αχίλλειος πτέρνα» του οικολογικού-πράσινου χώρου, τουλάχιστον στην προεκλογική Γαλλία.

Δυστυχώς η Εύα Ζολί (όχι ως άτομο), αλλά ως φορέας απόψεων, δεν τραβάει… Δυστυχώς φαίνεται, ότι το οικολογικό κίνημα της Γαλλίας, πορεύεται σε «Βατερλό».

Σ’ ένα χθεσινό γκάλοπ στη Γαλλία, παρουσιάστηκε ότι οι οικολογικές προτάσεις, απηχούν μόλις στο 1% των ερωτηθέντων (δημοσκόπηση  «TNS-Sofres» για το «Canal+»)!

Σε μια εποχή οικονομικής κρίσης, ο κόσμος ενδιαφέρεται πολύ λίγο, γι αυτά που λένε οι Οικολόγοι, γιατί έχει μπροστά του ν’ αντιμετωπίσει το φάσμα της ύφεσης, σημειώνει ενδεικτικά η δημοσιογράφος Anne-Sophie Lapix (του εν λόγω καναλιού), που φιλοξένησε την Εύα Ζολί, μέσα στα πλαίσια της προεκλογικής ενημέρωσης του κοινού. Ενώ λοιπόν το 2007, στην αντίστοιχη προεκλογική εκστρατεία των Πράσινων της Γαλλίας, τα θέματα του περιβάλλοντος, τους έδωσαν αρκετούς πόντους, τώρα, με την αλλαγή των δεδομένων (από την παγκόσμια κρίση), εκ μέρους των Οικολόγων, δεν υπάρχει μια αξιόπιστη απάντηση, στο αναπτυξιακό γίγνεσθαι, σχολιάζουν οι αναλυτές (των προεκλογικών κινήσεων των κομμάτων), σε μια συζήτηση που έγινε πρόσφατα στο Παρίσι. Την  εν λόγω συνάντηση (28 Ιανουαρίου), οργάνωσε η FNE (Γαλλική Φύση και Περιβάλλον), στην οποία συναπαρτίζουν περισσότερες από 3.000 οργανώσεις. Θέμα λοιπόν του συνεδρίου ήταν, τα γαλλικά κόμματα και το περιβάλλον. Δηλαδή έπρεπε τα κόμματα να παρουσιάσουν σε 15 λεπτά,  το τι πιστεύει το καθένα τους, για το οικολογικό μέλλον της Γαλλίας. (Παρευρέθηκε ο François Hollande (του Σοσιαλιστικού κόμματος), ο Jean-Luc Mélenchon (Αριστερό Μέτωπο), ο François Bayrou (του κεντρώου κόμματος), η Corinne Lepage (Ευρωβουλευτίνα των κεντρώων «Cap21» και πρώην υπουργός Περιβάλλοντος), ο Hervé Morin (του γκωλικού κόμματος «Νέο Κέντρο»), ο πρώην πρωθυπουργός Dominique de Villepin (εκφράζοντας τη δεξιά «Δημοκρατία της Αλληλεγγύης»), η Nathalie Kosciusko-Morizet (υπουργός Περιβάλλοντος εκ μέρους της κυβέρνησης) και η φυσικά η Εύα Ζολί (Ευρώπη Οικολογία-Πράσινοι).

Στη σημαντική λοιπόν αυτή αναφορά, όπως φανερώθηκε, από τα ερωτήματα των δημοσιογράφων (στη συζήτηση που επακολούθησε), οι οικολογικές προτάσεις αφ’ ενός επικαλύφτηκαν επιφανειακά (από τ’ άλλα κόμματα), αλλά κυρίως σε κρίσιμα ζητήματα (της ενεργειακής αυτάρκειας, των θέσεων εργασίας, της νομισματικής ευστάθειας κλπ), δεν είχαν πειστικές ή ενδιαφέρουσες απαντήσεις οι Πράσινοι. Αυτό τουλάχιστον δείχνει  η κρίση του κοινού (που μετρήθηκε μετά την εν λόγω εκδήλωση). Από την άλλη φυσικά, υπήρξε εύγλωττη η ανησυχία των Οικολόγων, ότι τελικά τ’ άλλα κόμματα, αποφεύγουν στη Γαλλία να μπουν στην πραγματική ουσία των περιβαλλοντικών προβλημάτων, αφ’ ενός γιατί δεν έχουν πειστικές απαντήσεις, αλλά κι αφ’ ετέρου, γιατί εντέχνως έχουν διαμορφώσει μια άλλη ατζέντα (στην οικονομία), στην προεκλογική τους εκστρατεία, στη βάση της συλλογής περισσοτέρων (εύκολων), ψηφοφόρων. Δηλαδή η εμβάθυνση, εγκαταλείφθηκε προς χάρη της κομματικής απόδοσης. Έτσι έχει απομείνει μόνη της ως οικολογική μονομάχιος  η Εύα Ζολί (κι οι Πράσινοι Γάλλοι), να μιλάνε για θέματα, που το ευρύ κοινό συστηματικά παραμελεί ή δείχνει να μην το ενδιαφέρουν, τουλάχιστον στην παρούσα συγκυρία (μια εντελώς διαφορετική εικόνα από την γειτονική Γερμανία).

Οι Σοσιαλιστές δηλαδή, ενώ μιλούν για την «πράσινη έξυπνη λύση» στο πρόγραμμά τους (όπως λ.χ, οι Σοσιαλδημοκράτες της Γερμανίας), από τις 60 προτάσεις για την οικολογία, έχουν περάσει στο πρόγραμμά τους μόνο τρείς. Αντίστοιχα και το δεξιό κυβερνητικό κόμμα (UMP) του Σαρκοζί, στις 14 προτάσεις που έχουν για το σχέδιο 2012, πουθενά δεν γίνεται αναφορά στο περιβάλλον ( σε σχέση με την Μέρκελ, που κουτσά στραβά μιλάει για το περιβάλλον και κυρίως για την φτηνή κι άπλετη ενέργεια, που είναι το ζητούμενο της γερμανικής οικονομίας.

Το ποθούμενο λοιπόν είναι, ότι τελικά πως θα πλησιάσουμε στο στόχο μας: Αρκούν οι συγκεκριμένοι ψήφοι των «πιστών» δικών σου οικολόγων, για να βγεις μπροστά, σε μια εκλογική αναμέτρηση;

Μήπως χρειάζεται μια άλλη κοινωνική οπτική, χωρίς να παραμελείς την οικολογική σου ταυτότητα; Αυτό συνεχώς αναζητώ και επιζητώ συνεργασία από εσάς  ηλεκτρονικοί συνομιλητές μου. Αυτά θα μας κρίνουν κι όχι αν ακόμη είμαστε ερμητικά κλειστοφοβικοί, στην εσωτερική μας δημοκρατική αντίληψη.

Μιχάλης Μιχελής

ΥΓ.  Η εκτενής αναφορά μου σ’ αυτό το θέμα, είχε απόλυτη σχέση και με τα δικά μας τεκταινόμενα, ενόψει της προεκλογικής εκστρατείας.

1.      Αν παραμείνουμε «κολλημένοι» στη «δική μας θεματολογία» και στις δικές «προνομιακές» θέσεις, για τα νερά, τα σκουπίδια, την ενέργεια, τους μετανάστες κλπ κι όλα αυτά, δεν τα εντάξουμε μέσα σ’ ένα γενικότερο σκεπτικό προοπτικών, στη βάση ενός εναλλακτικού σχεδίου άμεσης κι ανταποδοτικής απόδοσης στην κοινωνία, θ’ ακουγόμαστε αφ’ ενός ευχάριστα, αλλά θα χαρακτηριζόμαστε αφ’ ετέρου, εκλογικά ως «γραφική μειονότητα». Εκεί λοιπόν βρίσκεται (πέρα απ’ όλα τ’ άλλα, η δημοσκοπική μας καθήλωση  στο 3%) κι όχι γιατί δεν κάνουμε δράσεις ή γιατί δεν έχουμε καλό αρχηγό.

2.       Πρέπει λοιπόν ουσιαστικά, αλλά κι επικοινωνιακά, το συντομότερο δυνατόν, να σχεδιάσουμε με δυό τρία απλά λόγια, το τι θέλουμε και το τι πιστεύουμε, πως θα δώσουμε απαντήσεις στο ζήτημα της ακρίβειας, των ανέργων, στις θέσεις εργασίας και στη διοικητική μεταρρύθμιση. Στο πως δηλαδή, μέσα από απλές προτάσεις, ό άλλος θα δει κάτι να μπαίνει στην τσέπη του. Στο πώς θα προσφέρουμε δηλαδή μια νότα αισιοδοξίας, μέσα στο μουντό καθημερινό μας σκηνικό.

3.       Ας παρατήσουμε λοιπόν, όλη αυτή τη φιλολογία για την Άμεση Δημοκρατία, γιατί τελικά αποδεικνύει, ότι η συμμετοχή, με τον οποιονδήποτε τρόπο, δεν είναι αυτοσκοπός, αν δεν υπάρχει αντίστοιχα κι από πίσω, ποιοτική συνεισφορά, σε μια σειρά ζητημάτων. Σ’ όλους λοιπόν εκείνους, που δίκαια διαμαρτύρονται για τους αποκλεισμούς από το Συνέδριο, θα ήθελα να προσθέσω, ότι η συμμετοχική πολιτική, δεν σταματάει στις εργασίες των συνέδρων. Μπορεί σε κάποιους να μην άρεσαν τ’ αποτελέσματα (κι ήθελαν τον ένα ή τον άλλο μπροστά). Όμως αυτό έχει πολύ μικρή σημασία στην κοινωνία, που ζητά από εμάς, ένα μεστό και πειστικό λόγο. Όταν π.χ. λέμε, όχι στις εξορύξεις των υδρογονανθράκων (στο Αιγαίο και στο Ιόνιο), όχι στον  «άνθρακα», όχι στην πυρηνική ενέργεια, όχι στο ένα και στο άλλο και καταλήγουμε …στο «ναι μεν αλλά», στις ΑΠΕ, είσαστε σίγουροι, ότι όλα αυτά που δουλεύουν και κινούν τα γρανάζια (της όποιας ανάπτυξης στην Ελλάδα), μπορεί να βγουν με το εισαγόμενο πετρέλαιο και τις ανεμογεννήτριες; Το γνωρίζετε τι επιβάρυνση αντανακλά αυτό στην τσέπη του καθενός μας, σε εποχή οικονομικής κρίσης; Αυτό λοιπόν το σημαντικό θέμα, δεν λύνεται με δικά μας τσιτάτα, γιατί πράγματι, όταν ζεις σε μια ιδανική κοινωνία, τότε, τ’ ωραιότερο θέμα, είναι ν’ απολαμβάνεις την οικολογική ευζωία. ¨Όμως δυστυχώς δεν είμαστε εκεί κι ούτε έχουμε πείσει πολλούς γι’ αυτό. Γι αυτό μας χαρακτηρίζουν κόμμα του καναπέ, όχι γιατί καθόμαστε, αλλά γιατί μιλάμε σε αυτιά χορτάτων. Το δύσκολο για μας είναι, ότι πρέπει να πείσουμε την κοινωνία, το πώς, θα ξεκολλήσει από τα σκατά! Κι εκεί σε θέλω κάβουρα, να περπατάς στα κάρβουνα…

4.       Σ’ αυτό λοιπόν το ολιστικότερο σκεπτικό, η οικολογική πρόταση ζωής, δεν είναι μόνο να καταγγέλλει τα νερά για το εξασθενές, αλλά να δείχνει, ότι έτσι κι έτσι ο καταναλωτής, δεν θα επιβαρύνει ακόμα περισσότερο το πορτοφόλι του, αγοράζοντας σωρηδόν μπουκάλια νερού, που μετά φτιάχνουμε ένα ακόμη μεγάλο πρόβλημα, με την σκουπιδοποίηση αυτών. Με το να μιλάμε λοιπόν, σαν να είμαστε σε ημερίδα επιστημόνων (όσο χρήσιμη κι είναι η άποψή τους), είναι σαν το γιατρό που καταγγέλλει τον καρκίνο και μετά πάει για κάπνισμα. Δηλαδή ο λόγος μας χρειάζεται ένα «κλικ», για να περάσει μπροστά η διαφορά μας. Με το να λέμε με άλλα λόγια, ό,τι λέει ο ΣΥΡΙΖΑ, γιατί να έρθει ο ψηφοφόρος σ’ εμάς και να μην πάει κατ’ ευθείαν στον Τσίπρα ή στο Κουβέλη;

http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=440676

Η εταιρεία «ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ ΑΕ» εξέδωσε ανακοίνωση για την κατάθεση αίτησης σχετικά με την υπαγωγή της στο άρθρο 99.

Η ανακοίνωση

«Η εταιρεία «ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ ΑΕ» ανακοινώνει ότι την 27.01.2012 κατέθεσε αίτηση υπαγωγής στη διαδικασία εξυγίανσης ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 99 του ν.3588/2007, όπως αυτές αντικαταστάθηκαν με το άρθρο 12 του ν.4013/2011. Η εταιρεία υποχρεώθηκε στην υποβολή υπαγωγής στο άρθρο 99, λόγω της δυσμενούς οικονομικής κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει, εξαιτίας των σημαντικών ζημιών που έχει υποστεί από μεγάλα επισφαλή χρέη πελατών της.

Η «Τυποεκδοτική» ιδρύθηκε το 1977, με κύριο σκοπό την έκδοση και εκτύπωση της εφημερίδας «Ριζοσπάστης». Στην πορεία, προκειμένου να περιορίσει τα λειτουργικά της έξοδα, αναλάμβανε «φασόν» εκτυπωτικές εργασίες από τρίτους. Με τις πλημμύρες του 1994, και για να μην υπάρξει περιβαλλοντική επιβάρυνση της περιοχής στη Ν. Ιωνία, η εταιρεία μετεγκαταστάθηκε στο Κρυονέρι Αττικής. Η μετεγκατάστασή της, εξαιτίας και των περιορισμένων χρηματικών κεφαλαίων που διέθετε, συνοδεύτηκε από δανεισμό με υποθήκευση της ακίνητης περιουσίας της και με ανάληψη εκτυπωτικών εργασιών τρίτων, σε μαζικότερη κλίμακα από πριν.

Η κλαδική κρίση, που πλήττει εδώ και μια εξαετία τουλάχιστον τις εκδόσεις και τα έντυπα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, παράλληλα με τη γενικευμένη οικονομική κρίση στην Ελλάδα και παγκόσμια, επιδείνωσαν δραματικά την κατάσταση της εταιρείας. Ο οξύς ανταγωνισμός εντάθηκε. Τα μονοπώλια του κλάδου πρωταγωνίστησαν στην κατακόρυφη πτώση των τιμών, αξιοποιώντας το οπλοστάσιο των αντεργατικών ρυθμίσεων που νομοθέτησαν οι αστικές κυβερνήσεις.

Η «Τυποεκδοτική» έχασε μεγάλο μέρος των εργασιών της. Σε αυτό συντέλεσε καθοριστικά και η γενικότερη πολιτική επίθεση που έχει δεχτεί από διάφορες κατευθύνσεις, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, εξαιτίας της ιδιότητας του κύριου μετόχου της.

Την περίοδο αυτή, η εταιρεία επιβαρύνθηκε με ζημίες μεγάλου ύψους από τη μη είσπραξη απαιτήσεων που είχε από μεγάλους πελάτες της. Μόνο για το διάστημα 2009 έως και 2011 τα επισφαλή χρέη πελατών της ανήλθαν σε 14 εκατ. ευρώ, ενώ το συνολικό ποσό αυτών των χρεών υπερβαίνουν τα 17 εκατ. ευρώ που αποτελούν το συντριπτικό μέρος των απαιτήσεων που έχει η εταιρεία. Την ίδια στιγμή, οι άμεσες υποχρεώσεις της «Τυποεκδοτικής» σε τρίτους, που λήγουν εντός του 2012, ανέρχονται σε 16,8 εκατ. ευρώ.

Η εταιρεία, προκειμένου να αντιμετωπίσει την κάθετη μείωση των εργασιών της και τα σημαντικά προβλήματα ρευστότητας που της δημιούργησε η διόγκωση των επισφαλειών από τα χρέη πελατών της, υποχρεώθηκε να λάβει μια σειρά μέτρα που όμως δεν κατόρθωσαν να αναστρέψουν την κατάσταση.

Η προσφυγή της «Τυποεκδοτικής» στο άρθρο 99 είναι ένα έσχατο βήμα άμυνας, προκειμένου να ενισχυθούν οι προσπάθειες που κάνει για την εξυγίανσή της και εν τέλει τη διάσωσή της. Η υπαγωγή της στη διαδικασία αυτή θα της επιτρέψει να συμφωνήσει με τους πιστωτές της (Τράπεζες και Προμηθευτές) σε ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα ικανοποιήσεως των απαιτήσεών τους και να μπορέσει να εφαρμόσει το επιχειρηματικό σχέδιο που έχει καταστρώσει.

Σε κάθε περίπτωση, η εταιρεία θα πάρει όλα τα απαραίτητα μέτρα προκειμένου να καταβληθούν τα δεδουλευμένα των εργαζομένων, να εξοφληθούν τα ασφαλιστικά ταμεία και να ικανοποιηθούν οι πιστωτές της.

Με το άνοιγμα της διαδικασίας εξυγίανσης η «Τυποεκδοτική» θα καταφέρει να αντιμετωπίσει με επιτυχία τη βάσιμη απειλή να βρεθεί προσεχώς στη δύσκολη θέση να μην μπορεί να εξοφλεί τις ληξιπρόθεσμες οφειλές της και σημαντικό μέρος των λειτουργικών εξόδων της.»

Το πιο καυτό χιτ που κυκλοφορεί αυτή τη στιγμή στη Ρωσία κι απευθύνεται στον Πούτιν.

Το τραγούδι σαρώνει, μέσω του ανεξέλεγκτου διαδικτύου. Ο Ρώσος πρωθυπουργός, ζήτησε να σταματήσει.

Όμως αυτό πλέον δεν γίνεται. « Έφυγε» το τραγούδι στο εξωτερικό και αναμεταδίδεται.

Το συγκεκριμένο κομμάτι, έγινε μονομιάς το μουσικό μήνυμα εναντίον της μονοκρατορίας του Πούτιν. Παρουσιάστηκε στα Ουράλια (στο Αικατερίνεμπουργκ), από ένα συγκρότημα πρώην αλεξιπτωτιστών του ρωσικού στρατού.

Στο μεταξύ εναντίον του Πούτιν, έχει στραφεί και ο πρώην πρόεδρος Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, που ζητάει συνταγματικές μεταρρυθμίσεις, για ν’ αναχαιτιστεί ο αυταρχισμός του Πούτιν.

Eίναι Βεζύρης ο Παπακωνσταντίνου ή Ραγιάδες οι Έλληνες; « ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΩΝ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΩΝ.

http://yannis-ioannou.com/2012/01/29/gulag-4-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CF%81%CF%84%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%86%CF%8D%CF%81%CE%B9/

Βουλευτές άλλης εποχής

Tου Πασχου Μανδραβελη  

Πολλά ακούστηκαν και γράφτηκαν για την ανταρσία των βουλευτών της συγκυβέρνησης, οι οποίοι καταψήφισαν το άρθρο 29 του πολυνομοσχεδίου που έφερε η κυβέρνηση Παπαδήμου. Τι καταψήφισαν, όμως, τα παλικάρια και οι μεγαλοκοπέλες της Βουλής; Ουσιαστικά καταψήφισαν το δικαίωμα κάθε φαρμακοποιού να ανοίγει το μαγαζί του τα απογεύματα ή τα Σάββατα χωρίς να έχει δερβέναγα τους μεγαλοφαρμακοποιούς της πόλης του.

Η αντίσταση δηλαδή των πατέρων του έθνους (υπάρχει ένα σχετικό σύνθημα των αναρχικών, που εξηγεί τον ορισμό, αλλά δεν γράφεται) στο Μνημόνιο εξαντλήθηκε στην υπεράσπιση κάποιων λίγων σε βάρος όχι μόνο των φαρμακοποιών, αλλά και της συντριπτικής πλειονότητας των πολιτών που ψάχνουν φαρμακείο και εφημερεύον δεν βρίσκουν.

Οπως μάς ενημερώνει αναγνώστης «στην Αγ. Παρασκευή, ένα προάστιο της Αθήνας με πληθυσμό 60-80.000 και έκταση 5-6 χιλιομέτρων διαμετρικά, λειτουργούν περί τα 60 φαρμακεία. Πόσα από αυτά νομίζετε διανυκτερεύουν μια δεδομένη μέρα; ΕΝΑ! Αυτό το ένα, που δεν είναι κάθε μέρα σε κεντρικό σημείο, καλείται να εξυπηρετήσει τον κόσμο Σάββατο, Κυριακή και τα απογεύματα (πλην δύο) καθημερινά. Αν λοιπόν ήσασταν άρρωστος, ηλικιωμένος, με μέτριο εισόδημα και σε απόσταση π.χ. δύο χλμ. από το διανυκτερεύον φαρμακείο, τι θα κάνατε;».

Αυτή λοιπόν την κατάσταση υπερασπίστηκαν διά της ψήφου κάποιοι από τους πατέρες του έθνους για να δικαιώσουν πλήρως τον ορισμό των αναρχικών. Το θέμα όμως είναι ότι αν για να μπορούν να ανοίγουν κάποιοι φαρμακοποιοί το Σάββατο και δύο απογεύματα τα δικά τους μαγαζιά (αυτά δηλαδή που έχουν πληρώσει από την τσέπη τους) γίνεται αυτός ο κακός χαμός στη Βουλή μπορούμε να φανταστούμε τι γινόταν ή τι γίνεται με σοβαρότερα θέματα, όπως π.χ. να μπορεί ελεύθερα κάθε νέος άνθρωπος, αν έχει τα προσόντα, να κάνει τη δουλειά που θέλει· να γίνει φαρμακοποιός, ταξιτζής ή ό,τι άλλο ονειρεύεται. Πάντα θα έχουμε από πάνω μας κάποιους από τους τριακόσιους της Βουλής που θα θέλουν -τρομάρα τους!- να «προστατεύσουν την κοινωνία» από τα «δεινά» των νέων που πιθανώς να θέλουν να επιχειρήσουν διαφορετικά.

Δυστυχώς, ο μεγαλύτερος αριθμός των βουλευτών μας δεν καταλαβαίνουν το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας. Ομνύουν στον κρατικό πατερναλισμό και στην κρατικοδίαιτη «ανάπτυξη», αυτή που διόγκωσε την κατανάλωση και έπνιξε την παραγωγή. Αυτό ήξεραν μέχρι σήμερα κι αυτό συνεχίζουν να υπηρετούν. Σε βάρος όλων μας.

OΛΟΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΛΩΝ

«Αγριος» Φεβρουάριος στο ΠΑΣΟΚ

Το ΠΑΣΟΚ θυμίζει κυριολεκτικά «πεδίο μάχης» με πολλά μέτωπα να είναι ανοιχτά  

Αυτός ο Φλεβάρης θα είναι άγριος» έλεγε κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ για το εσωκομματικό σκηνικό που μοιάζει με «εμπόλεμη ζώνη», στην οποία «όλοι είναι εναντίον όλων». Το ΠΑΣΟΚ θυμίζει κυριολεκτικά «πεδίο μάχης» με πολλά μέτωπα να είναι ανοιχτά.

Το πρώτο μέτωπο που έχει συγκροτηθεί εδώ και καιρό είναι «ο Γιώργος και οι άλλοι». Αντικείμενο της αντιπαράθεσης το θαμπό «στέμμα» της διαδοχής σε ένα κόμμα που κατρακυλά στις δημοσκοπήσεις στα ιστορικότερα χαμηλά ποσοστά.

Το δεύτερο μέτωπο άρχισε να διαμορφώνεται μετά την αποχώρηση του Γ. Παπανδρέου από την πρωθυπουργία και με αφορμή τις δημόσιες αντιπαραθέσεις υπουργών του ΠΑΣΟΚ για το Μνημόνιο και τον απολογισμό της διετίας. «Είναι άραγε τόσο αθώοι όλοι;» αναρωτήθηκε προχθές με αιχμηρό τρόπο ο Χρ. Παπουτσής για τους συναδέλφους του που κράτησαν αποστάσεις από τη διετή διακυβέρνηση Παπανδρέου, όπως ο Μ. Χρυσοχοΐδης.

Το τρίτο μέτωπο -που υπέβοσκε εδώ και καιρό και βγήκε στην επιφάνεια μέσα στην εβδομάδα- βρίσκει αντιμέτωπους υπουργούς με βουλευτές.

Το τέταρτο μέτωπο και ταυτόχρονα η… σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της εσωκομματικής οργής ήταν η «ανταρσία» των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ την περασμένη Τρίτη στην ψηφοφορία του άρθρου για την απελευθέρωση του ωραρίου λειτουργίας των φαρμακείων.

Ο υπουργός Υγείας Α. Λοβέρδος έστειλε μήνυμα στους βουλευτές ότι «δεν ανήκει σε αυτούς που βούλιαξαν την πατρίδα» και ότι δεν πρόκειται να υποχωρήσει.

Αλλωστε οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ άναψαν «κόκκινο» φως σε μία διάταξη που αφορούσε έναν επαγγελματικό κλάδο, όταν οι ίδιοι ψήφιζαν το προηγούμενο χρονικό διάστημα μέτρα περικοπής μισθών και συντάξεων και επιβολής χαρατσιών.

Διαδοχικές συσκέψεις
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου, επιστρέφοντας από την Κόστα Ρίκα, συγκάλεσε την Παρασκευή το μεσημέρι διαδοχικές συσκέψεις με κοινοβουλευτικά στελέχη και αναμένεται να πάρει πρωτοβουλίες για τον καλύτερο συντονισμό της ΚΟ του ΠΑΣΟΚ (π.χ. ενεργοποίηση των ΚΤΕ), καθώς το πρώτο τεστ συνοχής απέτυχε, ωστόσο το κρίσιμο είναι τι θα κάνουν οι «πράσινοι» βουλευτές στις επόμενες δύσκολες ψηφοφορίες που ακολουθούν. Δεν είναι τυχαία άλλωστε η άποψη-παραδοχή που διατύπωσε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ Χρήστος Πρωτόπαπας ότι «το ΠΑΣΟΚ θυμίζει χυλό…».

Τα βλέμματα όλων στο ΠΑΣΟΚ βρίσκονται στη συνεδρίαση της ΚΟ την προσεχή Πέμπτη. Εκεί ο Γ. Παπανδρέου -όπως λένε στενοί συνεργάτες του? δεν πρόκειται να δεχτεί καμία ψηφοφορία και θα επιμείνει στο χρονοδιάγραμμα που έχει αποφασιστεί στο Εθνικό Συμβούλιο για την εκλογή νέου αρχηγού μετά την ολοκλήρωση του PSI και της δανειακής σύμβασης και πριν από τις εθνικές εκλογές.

Το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον στις αντιδράσεις εκείνων των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ που υποστηρίζουν ότι υπάρχει κενό στην αρχηγία του κόμματος, μετά και το «αλαλούμ» στην ψηφοφορία της Τρίτης. Φαίνεται άλλωστε να στοιχίζονται στην άποψη για εκλογή προέδρου ή επικεφαλής της ΚΟ του ΠΑΣΟΚ μέσα από την κοινοβουλευτική ομάδα.

Το ερώτημα είναι αν την Πέμπτη θα υπάρξει κάποια συγκροτημένη πρωτοβουλία αμφισβήτησης του Γ. Παπανδρέου ή αν απλώς θα καταγραφούν εκ νέου φωνές να έρθει πιο κοντά η εκλογή της νέας ηγεσίας.

Τα πηγαδάκια στο καφενείο
«Βαρεθήκαμε να είμαστε πρόβατα»

Κινητικότητα παρατηρείται στις τάξεις των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ τις τελευταίες ημέρες εντός του Κοινοβουλίου. Οι ζυμώσεις γίνονται σε όλους τους χώρους, στα τραπέζια του καφενείου και στα σαλόνια του εντευκτηρίου, εν μέσω πολλών καφέδων και άφθονου ουίσκι, με φόντο τον πυκνό καπνό από τα τσιγάρα και τα γεμάτα τασάκια. Οι βουλευτές βρίσκονται σε ομάδες δύο, τριών, τεσσάρων και πέντε ατόμων, ακόμη και στα όρθια, στο περιστύλιο του Κοινοβουλίου. Συζητούν χαμηλόφωνα, σχεδόν συνωμοτικά. Σε καθημερινή βάση διακινούν χαρτιά που αλλάζουν χέρια μέσα σε λίγα λεπτά.

Ωρα κρίσης
Μαζεύουν υπογραφές, καταθέτουν ερωτήσεις και τροπολογίες, σε μία προσπάθεια να αμβλύνουν τις αρνητικές εντυπώσεις από τα μέτρα που ψήφιζαν έως τώρα, από τη στιγμή μάλιστα που πλησιάζει ο καιρός για να κριθούν και οι ίδιοι στις κάλπες.

Μετά την «ανταρσία» της Τρίτης στην ψηφοφορία για τη διάταξη σχετικά με την απελευθέρωση του ωραρίου λειτουργίας των φαρμακείων, πολλοί είναι εκείνοι που σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις δηλώνουν ότι δεν θα συνεχίσουν να σηκώνουν το βαρύ φορτίο της υπερψήφισης των μέτρων: «Ως εδώ, εμείς τον σάκο του μποξ δεν θα τον παραστήσουμε άλλο».

«Δεν γίνεται υπουργοί να μετακυλίουν την ευθύνη σε μας». «Απόφασή μας είναι να μην είμαστε πρόβατα», ήταν μερικές από τις ατάκες που ακούσαμε στα «πηγαδάκια».

• Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον αναμένονται πλέον οι αντιδράσεις εκείνων των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ που υποστηρίζουν ότι υπάρχει κενό στην αρχηγία του κόμματος, μετά και την ανταρσία στην ψηφοφορία της περασμένης Τρίτης για την απελευθέρωση του ωραρίου λειτουργίας των φαρμακείων.

Λευτέρης Γαλανός

Η επόμενη μέρα
Πρόσωπα και τάσεις

• Τι λένε οι πρωταγωνιστές

Ευάγγελος Βενιζέλος
«Φλερτάρει» εντονα με την προοπτική εκλογής του νέου προέδρου του ΠΑΣΟΚ από την Κοινοβουλευτική Ομάδα. Eχει δηλώσει πως προηγείται η σωτηρία της χώρας, γι’ αυτό και είχε προτείνει οι διαδικασίες να ολοκληρωθούν έως τις 15 του Γενάρη και πριν από τις κρίσιμες διαπραγματεύσεις με την τρόικα για το PSI και τη νέα δανειακή σύμβαση. Ο υπουργός Οικονομικών πρόσφατα αποκάλυψε πως στη συνάντηση των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για τον σχηματισμό της κυβέρνησης συνεργασίας ζήτησε να καταγραφεί στα πρακτικά πως ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών θα είναι ο εντολοδόχος και εκπρόσωπος της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ.

Ανδρέας Λοβέρδος
Επιμένει ότι υπάρχει μία και μόνη επιλογή για την επόμενη μέρα στο ΠΑΣΟΚ και αυτή δεν είναι άλλη από την εκλογή αρχηγού από τη βάση. Ο υπουργό Υγείας εχει θέσει ως πρώτη του προτεραιότητα το κυβερνητικό έργο, γι’ αυτό άλλωστε όπως ανακοίνωσε στη Βουλή δεν πρόκειται να κάνει πίσω στο θέμα των φαρμακείων, επανακαταθέτοντας τη σχετική ρύθμιση, παρά την καταψήφιση του αρχικού άρθρου την περασμένη Τρίτη. Δηλώνει μάλιστα αποφασισμένος να συγκρουστεί με συμφέροντα και συντεχνίες. Ο ίδιος συνεχίζει τις επαφές με στελέχη του ΠΑΣΟΚ σε μία προσπάθεια να διαμορφώσει ένα πλαίσιο προοπτικής στο κόμμα με νέα πρόσωπα και ιδέες, αφήνοντας πίσω τα αρνητικά της μεταπολίτευσης.

Αννα Διαμαντοπούλου
Είναι υπέρ της άποψης ότι το ΠΑΣΟΚ πρέπει να πάει σε εκλογές με νέα ηγεσία. Οι διαδικασίες να γίνουν αμέσως μετά την ολοκλήρωση των διαδικασιών που αφορούν το PSI και τη σύμβαση. Ομως αν πρέπει να γίνουν νωρίτερα οι εκλογές, έχει προτείνει να εκλεγεί νέος πρόεδρος από την Κοινοβουλευτική Ομάδα. Η ίδια δεν έχει πάρει επισήμως θέση στο θέμα της αρχηγίας, αν και φαίνεται να βρίσκεται σε ανοιχτή γραμμή και με τον Ευ. Βενιζέλο. Στις παρεμβάσεις της αναδεικνύει πως χρειάζεται ευρωπαϊκή λύση στο πρόβλημα. Στην πρόσφατη επιστολή της προς τον Ρ. Πρόντι η υπουργός Παιδείας επαναφέρει τις προτάσεις του Γ. Παπανδρέου για την έκδοση ευρωομολόγων και την επιβολή φόρου επί των συναλλαγών.

Οι άλλοι
Καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις καλούνται να παίξουν μία σειρά από ιστορικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, όπως ο Κ. Σκανδαλίδης, η Βάσω Παπανδρέου (φωτό), ο Μ. Παπαϊωάννου κ.ά. Ο Κ. Σκανδαλίδης ήταν εκείνος που, μετά το «μπάχαλο» της περασμένης Τρίτης, έθεσε το θέμα της εκλογής νέου επικεφαλής της Κ.Ο του ΠΑΣΟΚ, διαπιστώνοντας πως υπάρχει κενό στην ηγεσία του κόμματος και στην εκπροσώπησή του στη Βουλή. Η Βάσω Παπανδρέου είναι της άποψης πως «δεν υπάρχουν μαγικοί υποψήφιοι» και ότι το ΠΑΣΟΚ πρέπει να μαζέψει τα κομμάτια του εν όψει των εκλογών. Ο Μ. Παπαϊωάννου αποκάλυψε πριν από λίγες ημέρες συνομιλία που είχε με τον Γ. Παπανδρέου, στον οποίο είχε πει πως οι διαδικασίες έπρεπε να είχαν ολοκληρωθεί πριν από τις γιορτές.

Μιχάλης Χρυσοχοΐδης
Είναι ο άνθρωπος που έβαλε «φωτιά» στο πολιτικό σκηνικό με τη δήλωσή του ότι «δεν διάβασε το Μνημόνιο», φράση που προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων, ενώ δέχτηκε κύμα αποδοκιμασιών μέσα και από το ίδιο του το κόμμα. Τις τελευταίες ημέρες υπήρχε έντονη φημολογία ότι ο Γ. Παπανδρέου θα λάβει πειθαρχικά μέτρα εναντίον του, ωστόσο στη σύσκεψη της Παρασκευής προχώρησε σε μία έμμεση, αλλά σαφή αποδοκιμασία εναντίον του, λέγοντας ότι «δεν πρέπει να κρατάμε αυτοκαταστροφική στάση, η αμφισημία για τη διετία μας μπορεί να εκληφθεί ως δικαίωση των αντιπάλων μας». Είναι ο μόνος που έχει δηλώσει έως τώρα πως θα είναι υποψήφιος για την αρχηγία, ωστόσο θα πρέπει να μαζέψει περίπου 100 υπογραφές από μέλη του Εθνικού Συμβουλίου, προκειμένου να καταθέσει και επισήμως την υποψηφιότητά του. Και εκείνος τάσσεται υπέρ της εκλογής αρχηγού από τη βάση.

Σε κλοιό σφοδρών πιέσεων και εκβιασµών βρίσκεται η ελληνική κυβέρνηση. Τη µόνιµη ασφυκτική Επιτροπεία της οικονοµίας απαιτεί η Μέρκελ, όπως προκύπτει από το έγγραφο-ντοκουµέντο που αποκαλύπτει «Το Βήµα». Το έγγραφο που διανεµήθηκε στα στελέχη του Eurogroup προβλέπει τον ορισµό επιτρόπου που θα ελέγχει τους φόρους  και τις δαπάνες και θα επιβλέπει την τήρηση του προϋπολογισµού, για να διασφαλιστεί ότι θα αποπληρώνεται πρώτα το χρέος. Κρίσιµη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών σήµερα, λίγες ώρες πριν από τη Σύνοδο Κορυφής, που αναζητούν  πειστική απάντηση στις προσπάθειες διάφορων κέντρων να εξωθήσουν την Ελλάδα εκτός του ευρώ.

http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=440718&h1=true

“Για πρώτη φορά, ζω σε μια κοινωνία, η οποία δείχνει να ‘χει πάθει εγκεφαλικό! Δεν αντιδρά με τίποτα!” ο Χρόνης Μίσσιος, μιλά εφ’ όλης της ύλης, στην Κρυσταλία Πατούλη, για τη σημερινή κατάσταση της χώρας, τονίζοντας μεταξύ άλλων, ότι “πρέπει να αντιληφθούμε ποιά είναι η ουσία και το νόημα της ζωής! Δηλαδή, δεν γίνεται αντί να ζούμε, να προσπαθούμε να επιβιώσουμε!” και προτείνοντας “να πάρουμε τα βουνά, να ξαναεποικήσουμε την Ελλάδα”.

Η κρίση που περνάμε, είναι πολυεπίπεδη, δεν είναι μονάχα οικονομική. Oυσιαστικά είναι κρίση αξιών και χρεοκοπίας του λογοκρατούμενου και τεχνοκρατικού πολιτισμού μας. Τους κινδύνους για την οικολογική κρίση, πια, του πλανήτη, δεν τους αμφισβητεί κανείς, και όλο και περισσότεροι άνθρωποι συνειδητοποιούν την ανάγκη να στρατευτούν σε τέτοιου είδους προσπάθειες για να σώσουν ή να βελτιώσουν το περιβάλλον. Αυτό, όμως, είναι το ένα μέρος: Ο περιβαλλοντολογικός ακτιβισμός. Διότι στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο περιβάλλοντα:

Το ένα είναι το φυσικό περιβάλλον και το άλλο είναι το κοινωνικό περιβάλλον, το ανθρώπινο περιβάλλον.

Το πρόβλημα προκύπτει από το γεγονός, ότι το ανθρώπινο περιβάλλον είναι οργανωμένο κατά τέτοιο τρόπο και δρα κατά τέτοιο τρόπο, ώστε καταστρέφει το φυσικό περιβάλλον. Συνεπώς για να διατυπώσουμε ένα οικολογικό αίτημα, που θα σημαίνει την σωτηρία του πλανήτη και συνεπώς της ζωής πάνω σε αυτόν, πρέπει να προσπαθήσουμε να δούμε πως θα ανατρέψουμε τις πρακτικές που οδηγούν στην καταστροφή του και πως θα οδηγηθούμε σ’ έναν βαθύτερο κοινωνικό μετασχηματισμό, ο οποίος θα αποκαταστήσει τη φυσική σχέση του ανθρώπου με τη φύση.

Αυτό σημαίνει, μια εξανάσταση της ανθρώπινης συνείδησης, σημαίνει μια καθημερινή απόκρουση της βαρβαρότητας του συστήματος και μιας διαφορετικής τοποθέτησης στη συμπεριφορά του ανθρώπου απέναντι σε αυτά τα προβλήματα. Και αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο. Γιατί αυτή τη κουλτούρα, ότι ο άνθρωπος είναι ο κυρίαρχος του πλανήτη, και ότι ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο και τον διόρισε κυρίαρχο του πλανήτη και του είπε ότι: «όλα αυτά είναι δικά σου», την κουβαλάμε από τα γεννοφάσκια μας!

Πρέπει να απαλλαχτούμε από τις θεωρίες του ανθρωποκεντρισμού, όπως και από τις αφελείς θεωρίες της θρησκείας και όλων αυτών των πραγμάτων. Αλλά κυρίως, πρέπει να αντιληφθούμε ποια είναι η ουσία και το νόημα της ζωής! Δηλαδή, δεν γίνεται αντί να ζούμε, να προσπαθούμε να επιβιώσουμε!

Κάθε πλάσμα έρχεται στον κόσμο με δικαιώματα, με δυνατότητες, να ζήσει τη ζωή του, να χαρεί, να είναι χορτάτο, να καλύπτει τις ανάγκες του, κλπ. Αλλά ο άνθρωπος έρχεται σ’ έναν κόσμο, όπου εκτός από τους πορφυρογέννητους, δεν ξέρει που πάει και τι κάνει, και πώς να ζήσει.

Ταυτόχρονα αυτή η ολιστική οικολογία- οικολογική αντίληψη, η οποία δεν ασκείται μόνο σ’ έναν οικολογικό ακτιβισμό αλλά βλέπει και θέλει και παλεύει να αναστρέψει τις καταστροφικές δομές του συστήματος και να εδραιώσει έναν καινούριο πολιτισμό, είναι σημαντική γιατί είναι η μόνη διαδικασία η οποία απαιτεί όχι την υπακοή ή την υποταγή των ανθρώπων σε μια πίστη ή σε μια ιδεολογία αλλά απαιτεί την αφύπνιση της συνείδησής του και την κατανόηση του νοήματος της ζωής.
Η ζωή είναι ένα χάρισμα. Είναι ένα χάρισμα που μας δίνεται μια φορά. Μια φορά! Και πρέπει να το χαρούμε, πρέπει να το δωρίσουμε, πρέπει να το ζήσουμε!

Η οικολογία μάς απαλλάσσει, επίσης, και από το άγχος του θανάτου. Ξέρουμε, ότι αυτό το δώρο, είναι με ημερομηνία λήξεως, και συνεπώς πρέπει να το χαρούμε και όχι να το σπαταλάμε μέσα σε βάσανα. Τι είναι αυτά τα πράγματα; Που κατάντησαν τη ζωή μας σήμερα;

Οι άνθρωποι δεν προλαβαίνουν να σκεφτούνε, δυστυχώς, να καταλάβουν, τι σημαίνει ζωή. Τρέχουν, τρέχουν, τρέχουν, κι όταν φτάνει το ηλιοβασίλεμα, αντί να κλαίνε γιατί πέρασε άλλη μια μέρα, και συνεπώς άλλο ένα βήμα προς το θάνατο, χαίρονται. Χαίρονται! Γιατί η μέρα τους ήταν φορτωμένη με οδύνη, με άγχος, με κυνηγητό, με προβλήματα, με όλα αυτά.

Η οικολογία είναι επαναστατική, με την έννοια ότι στοχεύει να καταργήσει όλες τις αρνητικές δομές της κοινωνίας. Είναι η μόνη επανάσταση, θα λέγαμε, η οποία δε φέρει εξουσία και δεν εδραιώνει καμία εξουσία. Και ξέρουμε από την ιστορία ότι και τα πιο ωραία, τα πιο όμορφα, τα πιο ρομαντικά όνειρα των επαναστατών, σκοτώθηκαν από την εξουσία. Αυτή ήταν η αιτία της καταστροφής. Αυτή είναι η αιτία που μετατρέπει τα όνειρα σε εφιάλτη.

Είναι δυνατόν να μιλάμε για οικολογία και για πράσινη ανάπτυξη και να έχουμε την εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο;

Μιλάω για την κυβέρνηση και για την πράσινη ανάπτυξη! Σ’ αυτή την πράσινη ανάπτυξη, λοιπόν, από τους πρώτους μετόχους είναι οι εταιρίες της BP, από τους πρώτους επενδυτές σ’ αυτή την ιστορία. Δηλαδή είναι αυτός ο φαύλος κύκλος που έλεγε ο Ελύτης, ότι με έναν ανθρωποκεντρικό – τεχνοκρατικό πολιτισμό προσπαθούμε να διορθώνουμε τις ζημιές που έκανε ένας ανθρωποκεντρικός- τεχνοκρατικός πολιτισμός. Αυτός είναι ο φαύλος κύκλος.

Και τι θα πει ανάπτυξη, κι ως που πάει αυτή η ανάπτυξη τέλος πάντων; Αυτή η γραμμή που πάει; Έχει κανένα τέλος; Έχει κανένα τέρμα αυτή η γραμμή; Περάσαμε τη βιομηχανική επανάσταση, περάσαμε την επανάσταση την ηλεκτρονική, και το όφελος του ανθρώπου ποιό; Η ποιότητα της ζωής του, το νόημα της ζωής του έχει χαθεί, έχει αλλοτριωθεί! Η ζωή είναι αλλού και ο άνθρωπος ο σημερινός είναι αλλού! Οι περισσότεροι άλλα ζητούν κι άλλα ζούνε, άλλα επιθυμούν και άλλα πραγματοποιούν μέσα στην κοινωνία.

Είμαστε πια μια κοινωνία σχιζοφρενών. Από τη μια ένας αφύσικος πολιτισμός και από την άλλη η οντότητά μας σαν άνθρωποι. Είμαστε ψυχασθενείς. Απλώς ο καθένας νομίζει ότι ο άλλος είναι, κι όχι ο ίδιος!

Αν θέλουμε λοιπόν να οραματιστούμε ένα ανθρώπινο μέλλον, οφείλουμε κατ’ αρχήν να το οραματιστούμε σε ανθρώπινα μέτρα. Αυτές οι χαβούζες που λέγονται πόλεις εξαφανίζουν τον άνθρωπο.

Θα κάνω μια παρένθεση: πήγα κάποτε στην Ιταλία και μπήκα σε μία από αυτές τις τεράστιες εκκλησίες που έχουνε. Στάθηκα μέσα σ’ αυτό το πράγμα και χάθηκα πραγματικά. και ένιωσα έτσι, ανύπαρκτος. Αυτόματα σκέφτηκα κι ένα δικό μας, ένα εκκλησάκι σ’ ένα λοφίσκο, που μπαίνεις μέσα και ακουμπάς το Θεό ρε παιδί μου! Εκεί εκμηδενίζουν εντελώς τον άνθρωπο. Ενώ, αντίθετα, μπαίνεις σ’ σ’ ένα ερημοκλήσι και βλέπεις τον Παντοκράτορα από πάνω να σου χαμογελάει, να απλώσεις το χέρι να τον πιάσεις!

Δηλαδή, ο άνθρωπος ο οποίος θέλει να επικοινωνήσει, ανεξάρτητα αν πιστεύει στον Θεό ή δεν πιστεύει στο Θείο, κλπ. Όσο υπάρχουν άνθρωποι -κι αυτοί λιγοστεύουν ολοένα και περισσότερο και αντικαθίστανται από τους μεταλλαγμένους- θα νιώθουνε αυτή την ανάγκη μιας διαφορετικής επικοινωνίας. Πολλές φορές όταν είμαι «φορτωμένος» και έχει Πανσέληνο βγαίνω στην βεράντα εδώ έξω ανοίγω τα χέρια μου -όπως όταν σταύρωσαν τον Χριστό- κι ανοίγω το στόμα μου και προσπαθώ να… καταπιώ το φεγγάρι. Στέκω, έτσι, πέντε με δέκα λεπτά, και κάποια στιγμή χάνομαι, σταματάω μόνος μου, γιατί δεν ξέρω αν θα γυρίσω πίσω…

Εδώ κάτω έχω και μια ροδιά (αγαπάω πολύ τις ροδιές) η οποία, κάποια μέρα μου αρρώστησε. Πήγα στον Γεωπόνο, πήρα φάρμακα, πήρα τούτο, πήρα τ’ άλλο, την ράντισα, τίποτα! Η ροδιά κάθε μέρα και χειρότερα. Ήταν Πανσέληνος. Την σκεφτόμουνα κι ήμουν στενοχωρημένος. Κατέβηκα τα σκαλοπάτια, κι έκατσα σε μια πέτρα δίπλα της και άρχισα να της λέω πόσο πολύτιμη είναι για μένα, πόσο την αγαπάω, να την χαϊδεύω, να της μιλάω τρυφερά κλπ. Από την άλλη μέρα η ροδιά άρχισε να γίνεται καλύτερα. Έγιανε, και τον Σεπτέμβρη πέταξε και εκτός εποχής, πια, δυο τεράστια ρόδια. Τώρα, δεν ξέρω αν τα φάρμακα βοήθησαν, επίσης, αλλά εγώ αλλιώς το εισέπραξα και αλλιώς το ένιωσα.

Είναι δύσκολο να ανοίξουμε μια διέξοδο μέσω μιας οικολογικής επανάστασης. Και γιατί είναι δύσκολο; Από την δεκαετία του ’60 ο Μαρκούζε είχε επισημάνει, ότι αυτό το απεχθές κοινωνικό σύστημα δεν βρίσκεται πια έξω από τον άνθρωπο, αλλά έχει ενσωματωθεί μέσα στον άνθρωπο και έχει υποχρεώσει τον άνθρωπο να το αναπαράγει συνεχώς. Αυτό τι λέει;

Αυτό λέει, ότι υποχρεωτικά, έχουμε μια μετάλλαξη της συνείδησης, μια μεταφορά της, από την αυτονομία της αναζήτησης του καλού ή της ζωής, σε μια πρακτική η οποία αναπαράγει το σύστημα. Μας έχουν υποχρεώσει να παίρνουμε αυτοκίνητα, μας υποχρεώνουν να παίρνουμε κινητά, μας υποχρεώνουν να κάνουμε τούτο, ή το άλλο. Έχουν οργανώσει έτσι τη ζωή, ώστε δεν μπορούμε να διαφύγουμε.

Γι’ αυτό είναι πολύ δύσκολη μια επανάσταση της οικολογίας. Γιατί πρέπει να απαλλαγεί ο άνθρωπος, να ξεράσει από μέσα του, όλο το σύστημα, να μπορέσει να απελευθερωθεί και να μπορέσει τελικά να δει τα πράγματα όπως είναι, να δει τη ζωή του, να παλέψει, ν’ αντισταθεί, να πολεμήσει.

Σήμερα και σ’ αυτόν τον τομέα -και είναι πολύ αισιόδοξο- διάφορες παρέες παίρνουν τα βουνά και προσπαθούν να ζήσουν έξω από το σύστημα. Ακόμα, σε κάποιες περιοχές έχουν καταργήσει και το χρήμα. Εσύ έχεις βγάλει φέτος περισσότερα φασόλια, εγώ έχω πατάτες, ο άλλος έχει λάδι, ο άλλος είναι γιατρός κι αντί για πληρωμή θα του δώσω αυγά ή κοτόπουλο, κλπ.

Αυτά νομίζω είναι από τα πιο σημαντικά πράγματα που συμβαίνουν σήμερα στην ελληνική κοινωνία, διότι από το οργανωμένο πολιτικό- θεσμικό σύστημα δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα. Πρόκειται για μια κατάσταση η οποία αποκλείεται να αναπαράξει τίποτα καλό, τίποτα της προκοπής.

Δεν πίστευα ποτέ ότι θα ξαναζήσω μια περίοδο εθνικής υποτέλειας της πατρίδας μου.

Πιτσιρικάς δεκατριών χρονών πολέμησα τους Γερμανούς. Μετά, πολέμησα τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, την εποχή που ερχόταν εδώ ο Αμερικανός  στρατηγός και του έλεγε ο Έλληνας Πρωθυπουργός, διανοούμενος Κανελλόπουλος, «Ιδού ο στρατός σας!», δείχνοντας τον ελληνικό στρατό. Την εποχή που ερχόταν ο πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών ο περίφημος Πιουριφόι, και έμπαινε στο γραφείο του Πρωθυπουργού και ανέβαζε τα πόδια του πάνω στο γραφείο και του έλεγε τι να κάνει και τι να μην κάνει…

Ε, περίπου τα ίδια δε ζούμε τώρα; Έρχονται οι Τροϊκανοί. Τα ίδια δεν κάνουνε; Έχουμε κυβέρνηση; Πού είναι;

Λέω καμιά φορά, σ’ αυτά τα παιδιά που τρέχουν στις διαδηλώσεις και χτυπιούνται με τους μπάτσους και μετά τους πλακώνουν με τα χημικά σα να ‘ναι κατσαρίδες, «Τι πάτε και σκοτώνεστε μες στους δρόμους και δεν πάτε να καταλάβετε τα χωράφια της Μονής του Βατοπεδίου και να κάνετε μια φάρμα; Είστε όλοι σας μορφωμένα παιδιά, έχετε διάφορες ειδικότητες, να καταλάβετε τα βασιλικά κτήματα, αυτού του κερατά στο Τατόι, να κάνετε μια φάρμα; Θα ‘χετε και τον κόσμο μαζί σας! Ποιος θα σας πει κουβέντα; Πάτε και πετάτε γκαζάκια, και καίτε το αυτοκίνητο του αλλουνού του κακομοίρη, τι σας φταίει ο άλλος;».

Θέλω να πω, ότι, δυστυχώς, επίσης για πρώτη φορά, ζω σε μια κοινωνία η οποία δείχνει να χει πάθει εγκεφαλικό! Δεν αντιδρά με τίποτα! Να συμβαίνουν τόσο τρομακτικά πράγματα και μέσα σ’ αυτήν και στον κόσμο και γύρω της, και να μην παίρνει χαμπάρι! Να μην αντιδρά με τίποτα!

Άκουγα τον Γιανναρά να λέει «Τουλάχιστον ας κατέβουν εκατό- διακόσιες χιλιάδες κόσμος να καταλάβουν το Σύνταγμα και να κάτσουν εκεί και να απαιτήσουν Συντακτική Εθνοσυνέλευση». Αλλά πού; Αυτό που λέγεται, πια, ότι απέμεινε σαν σύνθημα γραμμένο σε γκρεμισμένους τοίχους: «ΑΡΙΣΤΕΡΑ», τυρβάζει περί των… ευαγγελίων ακόμα!

Ξέρεις τι είπε ο Δαντόν πριν τον καρατομήσουν; «Τα βήματα της ανθρώπινης ιστορίας είναι οι ταφόπετρες των ρομαντικών». Κατάλαβες; Και μέσα σε όλη την πορεία της ιστορίας, οι μόνοι που έσωσαν την αθωότητά τους ήταν αυτοί που σκοτώθηκαν νωρίς, πριν γίνουν εξουσία. Γιατί, σου λέω, ότι η εξουσία είναι το χειρότερο, είναι το τρομακτικότερο εφεύρημα του ανθρώπου!

Εγώ είμαι υπέρ της άμεσης δημοκρατίας, υπέρ των μικρών κοινοτήτων, και το μόνο που θα έλεγα σήμερα που η χώρα μας περνάει κρίση, θα ‘τανε, “πάρτε τα βουνά, ξαναγυρίστε στα χωριά σας, ξαναγυρίστε στη λίμνη! Ξαναεποικήστε την Ελλάδα!”

Έχουμε μια χώρα η οποία είναι ευλογία Θεού, παράγει τα πάντα! Από βότανα, από τρόφιμα, τα πάντα μπορεί να παράξει. Ποτέ όμως δεν είχαμε μια ικανή πολιτική ηγεσία.

Είναι πάρα πολύ εύκολο να φτιάξεις μια ιδεολογία ή μια θεωρία για την κοινωνία και να καλέσεις τους ανθρώπους να την εφαρμόσουν. Είναι όμως τρομερά δύσκολο, ως ανυπέρβλητο, να ξεπεράσεις το εμπόδιο του εαυτού σου και της κουλτούρας που σου πότισαν από τα γεννοφάσκια σου και τα δεσμά που έχει δέσει γύρω σου το σύστημα.

Γι’ αυτό ο δρόμος προς την απελευθέρωση από τη βαρβαρότητα, είναι ένας δρόμος πάνω από την πυρρά, που πρέπει να περάσει ο καθένας μας. Πάρα πολύ δύσκολος δρόμος.

Για την ώρα το κάνουν αυτοί που έχουν κάποια δυνατότητα να το κάνουν. Δηλαδή, γνωρίζω ανθρώπους, οι οποίοι φύγανε και πήγανε στο Πήλιο, ένα από τα πιο παραγωγικά βουνά της Ελλάδας -εκεί και… μπουκάλια να φυτέψεις θα φυτρώσουνε και υπάρχουν κτήματα τα οποία είναι εγκαταλελειμμένα, γεμάτα ελιές, καρυδιές, μηλιές κλπ.- και νοίκιασαν ένα κτήμα, ίσα ίσα για να μην χάσει ο ιδιοκτήτης την κυριότητα, δηλ. με 500 ευρώ το χρόνο, για να καλλιεργούν και να ζουν εκεί, να πουλάν το λάδι και καμιά φορά να βγαίνουν και στην λαϊκή αγορά. Κάποιοι από αυτούς είναι και γιατροί ή δάσκαλοι και διοργανώνουν εκδηλώσεις. Περνάνε όμορφα, με την παρέα τους, με τα οργανάκια τους, κάθε άνοιξη συγκεντρώνουν τις εμπειρίες τους, για το πως π.χ. γίνεται το μελιτζανάκι τουρσί, τα καρύδια γλυκό, πώς από το λάδι γίνεται το σαπούνι, πώς χτίζουν σπίτια με αχυρόμπαλες κλπ., διάφορες γνώσεις, γιατί όλοι τους είναι και πολύ ενδιαφέροντες άνθρωποι και έχουν κυνηγήσει αυτήν τη γνώση, η οποία είναι πολύτιμη.

Με την τεχνολογία, έχουμε χάσει πολύτιμες γνώσεις από την εμπειρία του ανθρώπου, που εξασφάλισαν την επιβίωσή του στον πλανήτη για εκατομμύρια χρόνια. Σήμερα η γνώση μας έρχεται απ’ το μέλλον, δεν έρχεται από το παρελθόν!

Παλιά οι νέοι σέβονταν τους ηλικιωμένους, ενώ, σήμερα, συνήθως, δεν τους σέβονται. Παλιά τους σέβονταν γιατί, εκτός των άλλων, ο ηλικιωμένος κατείχε τη γνώση και ήξερε πότε θα φυτέψει, τι καιρό θα κάνει, τι αλλαγές θα γίνουν, από τι πάσχει το φυτό κλπ. Σήμερα ο εγγονός ξέρει περισσότερα για την τεχνολογία από τον παππού. Τον βλέπεις και πιάνει το κινητό και τραβάει φωτογραφίες και ο παππούς… κοιτάει.

Αλλά, δεν υπάρχει παιδεία, σήμερα. Μη γελιόμαστε. Υπάρχει εκπαίδευση. Άλλο πράγμα η παιδεία κι άλλο πράγμα η εκπαίδευση. Σήμερα, λοιπόν, τα παιδιά εκπαιδεύονται. Γιατί; Για να βρούνε τη μηχανή του κέρδους! Να εξασφαλίσουν κάποια θέση σε κάποιο επάγγελμα.

Τη μηχανή του κέρδους! Αυτό είναι το πρόβλημα. Όσο στην κοινωνία μας η κυρίαρχη αξία του συστήματος είναι το κέρδος, από κει και πέρα μην ψάχνεις να βρεις… αυτό διαποτίζει όλες τις ανθρώπινες σχέσεις και διαποτίζει όλες τις κοινωνικές δραστηριότητες όπως είναι η παιδεία και όλα τα πράγματα.
Πιστεύω, λοιπόν, ότι αν υπάρχει ελπίδα διεξόδου,  οι άνθρωποι και κυρίως οι νέοι θα την διαμορφώσουν.

Καμιά φορά με ρωτούν οι δημοσιογράφοι: Χρόνη, έχεις μετανιώσει για τη ζωή σου; Λέω όχι. Όχι! Τί πιο ωραίο να πεθαίνεις για ένα όραμα, για έναν όμορφο μύθο, απ’ το να ζεις συνεχώς μια χαμοζωή; Εμείς, λοιπόν, ταξιδέψαμε σ’ έναν υπέροχο μύθο, σ’ ένα πάρα πολύ όμορφο όραμα. Τώρα, αν αυτό στο τέλος της ζωής μας κατάντησε εφιάλτης, αυτό είναι άλλο θέμα, είπαμε, είναι θέμα της εξουσίας.

Αν είχα τη δυνατότητα να γυρίσω τα χρόνια πίσω, και με τη γνώση που έχω σήμερα, τι θα άλλαζα; Όλα! Πρώτα απ’ όλα πήραμε μια εμπειρία από την εξουσία, από την ιστορία, και υπήρχε και μια διαφορετική πραγματικότητα, ένα διαφορετικό μέτωπο από αυτό που δίναμε τις μάχες. Εμείς δώσαμε μάχες χαρακωμάτων, υπερασπιστήκαμε τη δημοκρατία, υπερασπιστήκαμε τα ανθρώπινα δικαιώματα, δεν είδαμε την κρίση που ερχόταν… Και σε ότι αφορά τις μεταλλαγές της ιδεολογίας από τη στιγμή που έγινε εξουσία η Σοβιετική Ένωση, και σε ότι αφορά την επερχόμενη κρίση του πλανήτη, μέσω της εξέγερσης της βιομηχανικής επανάστασης κλπ., τα οποία τα θεωρούσαμε, τότε, ευλογία Θεού! Δεν είναι τυχαίο ότι ο Λένιν έλεγε ότι εξηλεκτρισμός και βαριά βιομηχανία είναι τα δυο πόδια που θα οικοδομήσουν τον κομμουνισμό.

Και φτάσαμε στο Τσερνομπίλ και σε άλλου είδους ιστορίες, και στη συνάντηση καπιταλισμού και υπαρκτού σοσιαλισμού σε ότι αφορά τις πρακτικές για το περιβάλλον, για τα χημικά στις διατροφές των ανθρώπων και όλα αυτά. Δεν είναι τυχαίο ότι δυο από τις μεγαλύτερες λίμνες του κόσμου, η λίμνη της Βαϊκάλης και η λίμνη του Μίσιγκαν και οι δυο είναι μολυσμένες. Δεν υπερασπιστήκαμε, τότε, τέτοια πράγματα.

Σήμερα, μια σημαντική λέξη είναι η λέξη «βιότοπος». Τι σημαίνει; Σημαίνει βιώνουμε μαζί, κι αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Γιατί βιώνουμε μέσα στην διαφορετικότητά μας κι όχι σε κάποια ομπρέλα ιδεολογική η οποία μπορεί να μας οδηγεί σε διαφωνίες και σε συγκρούσεις όπως αυτές που συντηρούνται σήμερα μέσα στον χώρο της αριστεράς, οι οποίες δεν έχουν κανένα νόημα.

Όσο για έναν… εμπνευσμένο αρχηγό και ηγέτη εγώ πιστεύω πάρα πολύ ότι σε μια κοινότητα, η συλλογική γνώμη είναι πολύ πιο ασφαλής και πιο ισχυρή από οποιονδήποτε ηγέτη.

Στο άλλο σημείο στο οποίο επίσης έχω διαφωνία με τον όποιον ηγέτη και την ιδεολογία, είναι ότι πιστεύω στο αυθόρμητο των ανθρώπων, δηλαδή, μέσα σε αυτή τη διαδικασία ανατροπής ή επανάστασης πρέπει να αναπτυχτεί ένα κίνημα όχι καθοδηγούμενο αλλά αυθόρμητο. Ένα κίνημα που γεννιέται από τη συνείδηση των ανθρώπων που ξέρουν που πάνε και ξέρουν τι θέλουν. Διαφορετικά, κινδυνεύουμε να ξαναγυρίσουμε σε μορφές εξουσιαστικές, κι αυτή τη στιγμή που σου μιλάω, εγώ ασκώ εξουσία.

Διότι υποτίθεται ότι είμαι η έδρα, ο καθηγητής, ο παντογνώστης, ο πολυγνώστης κλπ. Αυτό είναι μια εξουσία, όπως μια εξουσία είναι της μάνας προς το παιδί ή του πατέρα προς το παιδί ή όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Πιστεύω λοιπόν στο αυθόρμητο των μαζών που παλιότερα εμείς οι κουμουνιστές καταριόμασταν σαν αναρχικό. Σήμερα μπορεί κανένας άνθρωπος να ορίσει τι σημαίνει αναρχικός; Βρισκόμαστε μέσα σε ένα σύστημα το οποίο είναι δομημένο με ανήθικους τρομοκρατικούς και βάρβαρους κανόνες. Το να αρνηθείς τους κανόνες και τη θέσπιση αυτού του συστήματος τι σημαίνει, ότι είσαι αναρχικός;
Με αυτή την έννοια είμαστε όλοι αναρχικοί! Γιατί όλοι αναζητούμε το κάλλιστο.

Εγώ δεν ψήφισα κι ούτε θα ψηφίσω. Τι να πάω να ψηφίσω δηλαδή, να μας κοροϊδεύουνε με τη θέληση μας; Δεν πάω. Μου λένε οι άλλοι, μα ξέρεις το άκυρο είναι καλύτερο και το λευκό είναι… Ε, δε μ’ ενδιαφέρει! Με πήρε κι ο Μίκης με την κίνηση που έκανε και του λέω, βρε Μίκη μου, πρώτα πρώτα είναι τρελό στα ογδόντα μου να ξαναγίνω πολιτικός, όταν ξέρω τι σημαίνει πολιτική. Δεύτερον, εμένα με ενδιαφέρει η επόμενη μέρα. Δηλαδή αν αυτή τη στιγμή ανατρεπόταν αυτή η κυβέρνηση, η λεγόμενη κυβέρνηση, τι θα προκύψει; Άλλη μια κυβέρνηση με τα ίδια πάλι, με το ίδιο στήσιμο, με τα ίδια πράγματα; Εγώ βρίσκομαι στην άλλη όχθη! Δεν γουστάρω αυτό το σύστημα, δεν γουστάρω καπιταλισμό, δεν γουστάρω νεοφιλελευθερισμό, δε γουστάρω συγκεντρωτισμό, δε γουστάρω αυτά τα πράγματα! Θέλω μικρές κοινότητες, αυτόνομες, σε ανθρώπινα μέτρα να μπορέσουμε να ζήσουμε σαν άνθρωποι. Έχω μια άλλη λογική, μια άλλη αντίληψη για το πώς οργανώνεται η κοινωνία.

Ξέρω πια τι σημαίνει πολιτική. Δεν γίνεται. Κατ’ αρχήν στην Ελλάδα δεν έχουμε το στοιχειώδες. Δεν έχουμε έναν στοιχειώδη πολιτικό πολιτισμό, γιατί αυτά τα καθίκια δεν μπορούν να τα βρουν μεταξύ τους. Η πατρίδα κινδυνεύει, η πατρίδα βουλιάζει, και πολεμάν σαν κατίνες ο ένας τον άλλον, εσύ έκανες εκείνο στο αυτό κι εσύ έκανες το άλλο. Δεν έχουν την παλικαριά, την εντιμότητα να κάτσουν σε ένα τραπέζι και να αφήσουν τις κατινιές στην άκρη και να κουβεντιάσουν. Είναι τυχαίο; Μα ένας δεν αυτοκτόνησε απ’ αυτούς εδώ τριανταπέντε χρόνια; Ένας δεν ζήτησε συγγνώμη, ένας δεν παραιτήθηκε;

Γι αυτό λέω, ότι είναι πρόβλημα συνείδησης και όχι ιδεολογίας; Είναι πρόβλημα συμπεριφοράς κι όχι ιδεολογίας.

Και δυστυχώς, πιστεύω, ότι εμείς ήμασταν οι… τελευταίοι των Μοικανών. Σε εμάς το σύστημα ασκούσε σωματική βία, μας έκλεινε φυλακή, μας βασάνιζε, μας χτυπούσε για να μας υποτάξει. Για τις σημερινές γενιές είναι πιο δύσκολα. Τους κάνουν λοβοτομή, τους απορροφά το σύστημα συνεχώς μέσα στη μηχανή του κέρδους, δεν τους αφήνει περιθώρια ούτε να οραματιστούν, ούτε να φανταστούν, τους αφαιρεί την κριτική σκέψη. Την ψυχή!

Κι ας είμαστε η χώρα των μεγάλων ποιητών. Κανένας λαός δέκα εκατομμυρίων δεν έχει τρία νόμπελ και ένα βραβείο Λένιν. Και μάλιστα, θα υπήρχαν κι άλλοι που θα έπρεπε να πάρουν το νόμπελ και δεν το πήραν… αλλά τέλος πάντων.

Θυμάμαι, τον Βάρναλη… ήμασταν ένα βράδυ στη Βουκουρεστίου και θέλαμε να ανεβούμε στη Δεξαμενή και λέει ο Βάρναλης του Κορνάρου «κουμπάρε περίμενε λιγάκι να περάσει κανένα ταξί να μας πάρει να ανεβούμε πάνω. Ε, περιμέναμε, και σε λίγο βλέπουμε μια ωραία γυναίκα να περπατάει και τότε λέει ο Βάρναλης «κουμπάρε, ήρθε ταξί, πάμε! Άμα βλέπουμε αυτή μπροστά μας… φτάνουμε!». Ο Βάρναλης, ήταν καταπληκτικός άνθρωπος και διαφορετικός, και δεν υπάρχει άλλος στίχος που να περιγράφει σήμερα την κατάντια του ελληνικού λαού “Δειλοί, μοιραίοι, κι άβουλοι αντάμα προσμένουν, ίσως, κάποιο θάμμα”. Όπως έχουμε και μεγάλους λογοτέχνες και γυναίκες, τη Σωτηρίου και άλλες. Είχαμε καλή λογοτεχνία. Τώρα δεν έχουμε τίποτα! Α, ο Μακριδάκης είναι καλός.

Τολμάτε ρε, τολμάτε! Γράψτε αυτό που θέλετε, αυτό που σκέφτεστε. Εγώ έγραφα, κι έγραφα με την ψυχή, κι όταν με είπαν συγγραφέα πρώτη φορά τα ‘χασα! Μα, σοβαρά μιλάτε ρε παιδιά, συγγραφέας; Δεν είχα καμία τέτοια πρόθεση απλά στις παρέες, στον κήπο τους έλεγα ιστορίες και μου έλεγαν, ρε Χρόνη γιατί δεν τα γράφεις αυτά τα πράγματα; Κι έτσι βγήκε.

Γιατί τα βιώματα ήταν ουσιαστικά. Κατάλαβες; Ζούσαμε. Είχε συνέχεια η ζωή μας, δεν ήταν αυτή η γκρίζα καθημερινότητα, αλλά ήταν μεγάλο κατόρθωμα να παραμείνεις άνθρωπος.

Ήταν πολύ σημαντικό να μπορείς να κοιτάξεις τη μάπα σου το πρωί στον καθρέφτη και να πεις, «είμαστε εντάξει ρε μάγκα, πάμε». Δεκαεφτά χρονών παιδί ήμουν και καταδικασμένος για θάνατο, κι εγώ τους έγραφα… Τώρα, βέβαια, λέω για “τί”;

[...]

Τέλος του 1ου μέρους της συνέντευξης, το οποίο ολοκληρώνεται με το 2ο και τελευταίο μέρος που θα δημοσιευτεί σύντομα σε επόμενο άρθρο του tvxs.gr)

Το 2011 ήταν για την Ιαπωνία μια χρονιά οδύνης, φόβου, αλλά κι επίγνωσης, ότι αυτό το καλοκουρδισμένο μηχανάκι, τελικά σταμάτησε να είναι ονειρικό!

Ένας σεισμός, ένα τσουνάμι και μια πυρηνική καταστροφή, έφεραν σε καμιά 15 μέρες (από την 11^η Μαρτίου), τα πάνω κάτω στην Ιαπωνία της ενεργητικής κοινωνικής αποδοχής, ενός μοντέρνου τρόπου ζωής, που στηρίχτηκε στην καινοτομία, στην ενεργειακή υπερκατανάλωση, στην οικονομική άνθιση, στη ρομποτική μαγεία του ηλεκτρονικού μεταπολιτισμού. Εκεί, στη χώρα των χρυσανθέμων και των φιλοσοφικών μινιμαλισμών, στον τόπο του ζεν του ικεμπάνα και του καμπούκι, δίπλα στην ενδοσκοπική ηρεμία της λιτότητας, στήθηκε ένας μηχανισμός του υπερανθρώπου, που έφερε τη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου, στην πυραμίδα της τεχνολογίας και του καπιταλιστικού υπερεγωϊσμού.

Είχε φτάσει στο σημείο η Ιαπωνία, να είναι πρωτοπόρος στις ΑΠΕ, αλλά να μην τις χρειάζεται! Να εξάγει τεχνολογία, για να την μάθουν οι Κινέζοι, οι Κορεάτες και οι Γερμανοί. Αυτά τα ωραία «παιγνιδάκια» για του Ιάπωνες, ήταν προσοδοφόρα σχέδια εξαγωγών, γιατί στο εσωτερικό έτρεχε φτηνή κι άφθονη η πυρηνική ενέργεια, για να κάνει στο Τόκιο (και στις άλλες ιαπωνικές μεγαλουπόλεις), τη νύχτα μέρα!

Κι όλα μονομιάς ξόκειλαν!  Μετά το Φουκουσίμα, η πυρηνική ενέργεια έγινε ο κακός δαίμονας. Από τα 54 εργοστάσια έμεινα τώρα, μόλις 3!  Τον Απρίλιο θα κλείσουν κι αυτά. Από το 30% της ηλεκτροπαραγωγής, περιορίστηκαν στο 3%. Για 13 μήνες η Ιαπωνία, θα πρέπει να μάθει να ζει χωρίς την πυρηνική της δύναμη. Όλα υπό εξέταση από την αρχή. Τα φώτα περιορίστηκαν. Τα τρένα έκοψαν δρομολόγια και ταχύτητες. Οι ηλεκτρονικοί πίνακες, που δεν έσβηναν ποτέ, τώρα μπαίνουν κι αυτοί μέσα στην ενεργειακή λιτότητα. Όλα με μέτρο, για να μην γίνει black out!

Απέναντι σ’ αυτή την εικόνα, οι Ιάπωνες οικολόγοι πήραν θάρρος και βγήκαν στους δρόμους (συνημμένες φωτογραφίες). Ας διώξουμε μια για πάντα την ατομική ενέργεια από τη ζωή μας. Η καθιστική τους διαδήλωση έξω από το Υπουργείο Οικονομίας και Βιομηχανίας κρατάει 124 μέρες. Το αστείο της υπόθεσης είναι, ότι πρώτα κάθε φορά που έμπαινε θέμα πυρηνικής ενέργειας στην Ιαπωνία, οι Οικολόγοι διαδηλωτές, είχαν απέναντί τους, τους υπερθνικιστές. Τώρα κι αυτοί είναι μαζί τους!

Η κοινωνία της Άπω Ανατολής τρομοκρατήθηκε. Η Μογγολία που ήταν πρόθυμη να πάρει τα πυρηνικά απόβλητα της Ιαπωνίας, κάνει τώρα πίσω. Μόνο οι Κορέες και η Κίνα επιμένουν. Εκεί όμως είναι θέμα στρατηγικής επιλογής στον οικονομικό και στρατιωτικό ανταγωνισμό. Η Ιαπωνία δηλώνει, ότι δεν θ’ ακολουθήσει τους προηγούμενους ενεργειακούς της ρυθμούς. Θα γυρίσουν στην πατρίδα τους οι τεχνολογίες για ΑΠΕ. Για να δούμε;

Την παραίτηση της κυβέρνησης Παπαδήμου ζήτησε ο Τσίπρας | Magoulaonline ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ.

Ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, κάλεσε τους πολιτικούς αρχηγούς ΠΑΣΟΚ ΝΔ και ΛΑΟΣ να αποφασίσουν την παραίτηση της κυβέρνησηςκαι την προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, μέσα στο Φλεβάρη, τονίζοντας ότι οποιαδήποτε άλλη επιλογή θα είναι εγκληματική για το λαό και επιζήμια για τη χώρα.

Ο κ. Τσίπρας υπογραμμίζει ότι οι απαιτήσεις της τρόικας για την ολοκλήρωση της συμφωνίας του PSI, «που έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να καταστήσει βιώσιμο το χρέος, ξεπερνούν κάθε όριο λογικής».

Όπως αναφέρει, «δεν πρόκειται για νέα μέτρα, αλλά για σχέδιο λεηλασίας της χώρας και εκχώρησης της κυριαρχίας της στην ευρωπαϊκή τραπεζοκρατία και στη διεθνή τοκογλυφία».

«Οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί και ο πρωθυπουργός περιορισμένης θητείας που επέλεξαν προ διμήνου να παρακάμψουν τη λαϊκή κατακραυγή, δεν έχουν καμιά νομιμοποίηση να υπογράψουν στο όνομα όλων των Ελλήνων, την καταδίκη της χώρας», σημειώνει και καταλήγει: «Η μόνη επιλογή εθνικής ευθύνης που τους έχει απομείνει είναι, σήμερα κιόλας, να αποφασίσουν την παραίτηση της κυβέρνησης και την προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, μέσα στο Φλεβάρη».

- Μετά, το μέλλον θα είναι όλο δικό μας, Σόλων.

- Έτσι όπως τα λες, Λουκά.