Είδα στις ειδήσεις ένα βιντεάκι, τραβηγμένο από κινητό, όπου Λοκατζήδες φωνάζουν χυδαία συνθήματα κατά Τούρκων και Αλβανών. Το βιντεάκι αυτό κάνει, λέει, το γύρο του κόσμου, η χώρα μας γίνεται διεθνώς ρεζίλι – και η ηγεσία του στρατεύματος ετοιμάζεται (λέει) να «πάρει τα κεφάλια των υπευθύνων». Σχετικός σύνδεσμος, εδώ:

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=784586&lngDtrID=244

Πριν ένα χρόνο περίπου τα «μτΚ» είχαν ασχοληθεί με το θέμα (αλλάζοντας για ευνόητους λόγους τα ονόματα και τις τοποθεσίες των στρατοπέδων).

http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/02/blog-post_20.html

και

http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/02/blog-post_25.html

*

Και μια συζήτηση σχετικά, εδώ:

http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/02/blog-post_23.html

(Αναπαράγω το παλιό ποστ στην καλύβα, γιατί νομίζω πως παραμένει επίκαιρο)

To κομμάτι για την εκπαίδευση των νεοσύλλεκτων λοκατζήδων της Ρεντίνας συζητήθηκε αρκετά – και πέρα από τα ιστολόγια. Δε γνωρίζω αν έχει σχέση, αλλά (λένε οι …ανταποκριτές μου) ξαφνικά το κλίμα άλλαξε: τρέξιμο μεν, αλλά τα ρατσιστικά /εθνικιστικά / φασιστικά συνθήματα και τραγούδια κομμένα με το μαχαίρι! Μπορεί να είναι και σύμπτωση. Πιθανόν η διοίκηση να έβαλε στη θέση τους κάποιους ανεγκέφαλους εκπαιδευτές. Θα δείξει.

* * *

Χρωστώ όμως μια απάντηση στο σχόλιο, του φίλου the passenger. Γιατί είναι νέος – και γιατί έθεσε το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων:

Η δουλειά του στρατού είναι να σε κάνει φονική μηχανή. Συμφρωνώ απόλυτα με τον bfo. Αν δεν θέλεις τον στρατό να σκοτώνει τότε να γράφεις για την διάλυση του. Απο την στιγμή που υπάρχει όμως νομίζω ότι ναι, πρέπει να φανατίζει. Γιατί ο στρατιώτης που σκέφτεται πριν τραβήξει την σκανδάλη πολύ απλά δεν είναι καλός στρατιώτης-αυτός που δεν σκέφτεται είναι καλύτερος.

Οι στρατοί που θέλουν τους στρατιώτες (και τους αξιωματικούς, φυσικά) «φονικές μηχανές» είναι κατά κύριο λόγο οι στρατοί των αυτοκρατοριών, πχ. ο αμερικάνικος στρατός. Αυτός ο στρατός αποτελεί το κατ’ εξοχήν εργαλείο ισχύος, η χρήση του οποίου δεν επιτρέπεται να αφορά και να προβληματίζει ούτε στο ελάχιστο τους στρατιώτες (οι οποίοι άλλωστε είναι επαγγελματίες και στην πλειοψηφία τους βρίσκονται εκεί για να μη σουλατσάρουν άνεργοι στα γκέτο του ενδο-αμερικάνικου Τρίτου Κόσμου) και τους αξιωματικούς. Σκεπτόμενοι στρατιώτες, σ’ έναν τέτοιο στρατό, είναι πραγματική καταστροφή, για τον ίδιο. Γι’ αυτό και η εκπαίδευση έχει τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που έχει. Με λίγα λόγια, η στοχοθεσία της εκπαίδευσης καθορίζεται από το βασικό καθήκον που έχει να διαδραματίσει ένας στρατός – εργαλείο διεθνούς ισχύος, βίας και τρομοκρατίας.

Αναλογίες υπάρχουν και στους στρατούς κρατών με ανελεύθερα καθεστώτα: εκεί ο στρατός χρησιμοποιείται ως ένας από τους βασικούς μηχανισμούς εκμηδένισης του «εσωτερικού εχθρού» – ενίοτε και εις βάρος των γειτονικών κρατών ή εθνοτήτων. Ο στρατός του Σαντάμ ήταν τέτοιος, του Μιλόσεβιτς επίσης.

Και ο στρατός της μετεμφυλιακής Ελλάδας υπήρξε από τα σημαντικότερα στηρίγματα του Παλατιού και της νικήτριας παράταξης, με αποκορύφωμα τη διαστροφή που προκάλεσε στην ελληνική κοινωνία – τις χούντες: των συνταγματαρχών που έγινε και των στρατηγών (και του Παλατιού) που δεν πρόλαβε να γίνει. Η σκέψη που επιτρεπόταν στα πλαίσια αυτιού του στρατού ήταν αυστηρά μονοσήμαντη, άρα ήταν μη -σκέψη.

Ωστόσο, τίποτα δε μένει στάσιμο. Σήμερα η Ελλάδα είναι μια μικρή, αλλά σχετικά ισχυρή χώρα, υποχρεωμένη από τις γεωγραφικές και ιστορικές συγκυρίες να διατηρεί ένα στρατό, μείγμα επαγγελματιών και «ερασιτεχνών». Ούτε ιμπεριαλιστική δύναμη είναι (έχω υπόψη τις …διεθνείς αποστολές του στρατού μας), ούτε ανελεύθερο καθεστώς έχει, ούτε υπάρχει θέμα ο ελληνικός στρατός να χρησιμοποιηθεί ξανά ως εργαλείο πολιτικής βίας και καταστολής, στο ορατό μέλλον.

Είμαι σαφώς υπέρ της κατάργησης των στρατών! Όταν τους καταργήσουν οι γειτονικές μας χώρες, πολύ ευχαρίστως να καταργήσουμε κι εμείς το δικό μας. Ως τότε, όμως, η προοπτική να μιλάμε για κατάργηση του στρατού της χώρας μας, δε μου φαίνεται καθόλου ελκυστική.

Ούτε και η (σωστή, κατά βάση) λογική του «λαϊκού» στρατού, ο οποίος συγκροτείται ενόψει ενός συγκεκριμένου κινδύνου, καλύπτει το πρόβλημα. Η ευρύτατη χρήση της τεχνολογίας και τα σύγχρονα οπλικά συστήματα απαιτούν την ύπαρξη ενός μόνιμου επαγγελματικού σώματος, με υψηλού επιπέδου εκπαίδευση και επαγγελματική επάρκεια, ο οποίος θα επικουρείται από τους στρατεύσιμους πολίτες.

Εδώ είναι και η ουσία του θέματος. Θέλουμε ένα στρατό «αμερικάνικου τύπου», όπου η μη- σκέψη και η δημιουργία «στρατιωτών – φονιάδων» είναι το ζητούμενο ή ένα στρατό Ελλήνων πολιτών – πατριωτών, που υπηρετούν είτε επαγγελματικά είτε ως «στρατεύσιμοι» τη μικρή, ελεύθερη, δημοκρατική χώρα τους; Αν θέλουμε το δεύτερο, οι στρατιώτες -δολοφόνοι είναι παντελώς άχρηστοι (και επιζήμιοι). Οι ελεύθεροι άνθρωποι -πολίτες, είναι σε θέση να επιτελέσουν το ρόλο τους, δημιουργώντας ένα στρατό εργαλείο αποτροπής, δηλαδή επιτυχημένης πολιτικής διεθνών σχέσεων.

Τα φαινόμενα εθνικιστικής / φασιστικής νοοτροπίας, σαν αυτά της Ρεντίνας, δεν είναι βέβαια αποκλειστική υπόθεση του στρατού. Πηγάζουν από παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας στο σύνολό της. Η ελληνική κοινωνία έχει στους κόλπους της πολλούς ανθρώπους με τέτοια μικρονοϊκή σκέψη, κατανεμημένους δίκαια σε όλους τους πολιτικούς χώρους. Αν επικρατήσουν, κάποτε, στην κοινωνία – θα επικρατήσουν και στο στρατό. Δεν πρόκειται να συμβεί το αντίστροφο!

Επιλογικά, θέλω να υπάρχει στρατός, όσο τον χρειάζεται η πατρίδα μου. Αλλά θέλω να είναι στρατός ελεύθερων πολιτών, στρατός μιας σύγχρονης δημοκρατίας, αποτελεσματικός, σχολείο ισονομίας και πατριωτισμού – και βέβαια όχι το θλιβερό άλλοθι για μίζες, το πεδίο ελεεινών ρουσφετιών και διακρίσεων, ο χώρος όπου ισοπεδώνεται η προσωπικότητα και οι νέοι οδηγούνται να γίνουν αφασικά κτήνη, ο μηχανισμός μιας αναποτελεσματικής, πανάκριβης και αυθαίρετης γραφειοκρατίας, το (συμπληρωματικό) εργαλείο στους ιμπεριαλιστικούς τυχοδιωκτισμούς της Αυτοκρατορίας.

Ο στρατός που έχουμε είναι τέτοιος που αξίζει στην ελληνική κοινωνία – είναι δηλαδή σαν τα μούτρα της. Εγώ φαντάζομαι ένα στρατό που θα αξίζει στην Ελλάδα και στην ιστορία της. Δεν είναι ιδιαίτερα πιθανό, αλλά έτσι κι αλλιώς τίποτα καλό δεν είναι (ταυτόχρονα) εύκολο.