Με πρόσκληση του παράφωνου, http://parafoniades.wordpress.com/2007/03/11/my-best-movies/ ιδού οι 7 αγαπημένες μου ταινίες:

  1. ΡΑΝ, του Ακίρα Κουροσάβα
  2. Κάποτε στην Αμερική, του Σέρτζιο Λεόνε
  3. Carlito’s way του Μπράιαν ντε Πάλμα
  4. Hero, του Ζαν Γιμού
  5. Μανχάταν, του Γούντι Άλλεν
  6. Tο τραίνο της μεγάλης φυγής, του Αντρέι Κοντσαλόφσκι (σενάριο Α. Κουροσάβα)
  7. Το ακρωτήρι του φόβου, του Μάρτιν Σκορτσέζε.

*

Είπαμε: οι 7 αγαπημένες, όχι υποχρεωτικά και οι 7 καλύτερες! Αν και θα προτιμούσα να φτιάξω 7 επτάδες με αγαπημένες ταινίες. Τι να πούμε για το τραίνο που θα σφυρίξει τρεις φορές, την άμαξα – και άλλα είκοσι τουλάχιστον αριστουργηματικά γουέστερν, ως τους ασυγχώρητους του Κλιντ Ίστγουντ. Την κυρία της Σαγκάης, και τον Οθέλλο του Όρσον Ουέλες. Τις ταινίες του Τσάπλιν, του Μπάστερ Κήτον, των Αδελφών Μαρξ, των Λόρελ και Χάρβευ αλλά και του Γκρίφιθ. Για τα μιούζικαλ του Τζην Κέλυ και του Φρεντ Ασταίρ – μέχρι το εξαίσιο all that jazz του Μπομπ Φόσι. Για τις ταινίες του Μπέργκμαν, του Τρυφώ, του Βισκόντι, του Αντονιόνι. Για το Νονό και την Αποκάλυψη του Κόπολα, για σχεδόν όλες τις ταινίες του Γούντυ Άλλεν και του Μάρτιν Σκορτσέζε. Για τον μεγάλο σύγχρονο κινηματογράφο της Άπω Ανατολής (old boy!). Για τον Τζιμ Τζάρμους – ακόμα και για τον Ρομπέρτο Μπενίνι στο η ζωή είναι ωραία. Για τον ανεπανάληπτο Άλφρεντ Χίτσκοκ (στη σκιά των τεσσάρων γιγάντων, ψυχώ, νοτόριους, δεσμώτης του ιλίγγου…). Για τις μεγάλες αστυνομικές ταινίες (seven) και για τις καταπληκτικές «τρόμου» (Dracula -του Κόπολα-, η σιωπή των αμνών…). Για τις μεγάλες κωμωδίες (μερικοί το προτιμούν καυτό…) Για τις εξαίσιες ταινίες που βλέπουμε, έτσι, χωρίς πρόγραμμα (χαμένοι στη μετάφραση, collateral, pulp fiction, sin city, american beauty). Για τις μεγάλες περιπέτειες – όπως η πρόσφατη πειρατές της Καραϊβικής. Για τις «πολεμικές» (η διάσωση του στρατιώτη Ράιαν, η γέφυρα του ποταμού Κβάι, o σιδηρούς σταυρός…) Για όλες τις ταινίες του μεγάλου Στάνλευ Κιούμπρικ (κουρδιστό πορτοκάλι, οδύσσεια 2001, full metal jacket, η λάμψη, μάτια ερμητικά κλειστά…)

Σταματάω εδώ, γιατί θα γράφω μέχρι αύριο! Οι 7 επτάδες είναι πολύ λίγες, τελικά – και δεν μίλησα καθόλου για ελληνικό κινηματογράφο, που τον αγαπώ πολύ!

Πάσα στους σχολιαστές της καλύβας, που δεν έχουν μπλογκ: Τον Σχολιαστή, τον Βιολογικό Ιωάννη, τον Αλκιβιάδη, τον Γιώργα, τον Μικρασιάτη, τον παπούλη, την Κυριακή, τον Ασμοδαίο, τον Π, τον π2, τον nik-athenian, τον pixie, τον ΑΓΝΩΣΤΟ, τη maestria, τον Λουσιφερίδη, αυτούς που ξεχνάω τώρα – και, φυσικά, το θείο Ισίδωρο. Wish you were here, θα έλεγα και στον Ιχνηλάτη / ροκερμπλόγκερ, με κέρασμα μια μουσική ταινία, που σίγουρα του αρέσει: το the wall.

Advertisements