Διαβάζοντας κανείς τα ακόλουθα εδάφια του Παύλου, για τη σχέση που πρέπει να έχει ο άνθρωπος με τις εξουσίες, φτάνει να νοσταλγεί τον, περιστασιακά έστω, αναρχικόν Ιησού[1]: Πάσα ψυχή εξουσίαις υπερεχούσες υποτασσέσθω. ου γαρ εστιν εξουσία ει μη από Θεού’ αι δε ούσαι εξουσίαι υπό Θεού τεταγμέναι εισίν. Ώστε ο αντιτασσόμενος τη εξουσία τη του Θεού διαταγή ανθέστηκεν’ οι δε ανθεστηκότες εαυτοίς κρίμα λήψονται. Οι γαρ άρχοντες ουκ εισί φόβος των αγαθών έργων, αλλά των κακών. Θέλεις δε μη φοβήσθαι την εξουσίαν; Το αγαθόν ποίει, και ήξεις έπαινον εξ αυτής’ Θεού γαρ διάκονος εστί σοι εις το αγαθόν, εάν δε το κακόν ποιής, φοβού’ ου γαρ εική την μάχαιραν φορεί’ Θεού γαρ διάκονος εστιν εις οργήν, έκδικος τω το κακόν πράσσοντι. Διό ανάγκη υποτάσσεσθαι ου μόνον δια την οργήν, αλλά και δια την συνείδησιν. Δια τούτο γαρ και φόρους τελείτε’ λειτουργοί γαρ Θεού εισιν εις αυτό τούτο προσκαρτερούντες. Απόδοτε ουν πάσι τας οφειλάς, τω τον φόρον τον φόρον, τω το τέλος το τέλος, τω τον φόβον τον φόβον, τω την τιμήν την τιμήν.

Είναι ίσως η σαφέστερη και πληρέστερη χάρτα του υπηκόου. Ακριβώς γι’ αυτήν οι εξουσίες αποδέχτηκαν (και λάτρεψαν!) τον χριστιανισμό ως θρησκεία. Μέσα σε λίγες παραγράφους δικαιώνονται θεολογικά όλοι οι εξουσιαστές και οι εκμεταλλευτές, από τον αυτοκράτορα μέχρι τον φοροεισπράκτορα! Ακυρώνεται αποφασιστικά η ιστορική επίτευξη του ελληνικού δήμου, δηλαδή της συμμετοχής του πολίτη στην εξουσία. Προαλείφεται ως ανταρσία κατά της θεϊκής τάξης κάθε διαμαρτυρία ή αντίθεση προς τις εξουσίες και δικαιολογείται προκαταβολικά (ως θεάρεστη ενέργεια!) η πάταξή της. Ο πολίτης (ποιος πολίτης;) πρέπει να υποτάσσεται στις εξουσίες και για λόγους συνείδησης! Μη νομίσει κανείς ότι αυτό το μανιφέστο της ντροπής έμεινε κενό γράμμα. Αντιθέτως, αξιοποιήθηκε στο έπακρο – μέχρι τις μέρες μας. Φυσικά, μετά τον Διαφωτισμό, έχασε πολύ σε πειστικότητα, αλλά – ιδού το θαύμα! – στη σημερινή Ελλάδα ευάριθμοι τέως αριστεροί, νεοφώτιστοι της Ορθοδοξίας, επιχειρούν να ξαναφορέσουν το εν λόγω καπέλο στους Έλληνες…

Τις θέσεις του Παύλου ενισχύει και ο φυσικός ηγέτης των πρώτων χρόνων, ο Πέτρος[2]: Υποτάγητε ουν πάση ανθρωπίνη κτίσει δια τον Κύριον, είτε βασιλεί, ως υπερέχοντι, είτε ηγεμόσιν, ως δι αυτού πεμπομένοις εις εκδίκησιν μεν κακοποιών, έπαινον δε αγαθοποιών. Προξενεί εντύπωση πόσο γρήγορα ξέχασε ο Πέτρος πως συμπεριφέρθηκαν οι πάσης φύσεως εξουσίες στον ίδιο τον Ιησού και πόσο απλά και άμεσα τις νομιμοποιεί και κάτι περισότερο: τις ιεροποιεί. Φυσικά δεν συμφωνούσαν όλοι με τους Πέτρο και Παύλο. Υπήρχαν και οι …αναρχοαυτόνομοι. Ο Ιάκωβος, σημειώνει[3]: Υμείς δε ητιμάσατε τον πτωχόν. Ουχ οι πλούσιοι καταδυναστεύουσιν υμών, και αυτοί έλκουσιν υμάς εις κριτήρια; Ουκ αυτοί βλαστημούσι το καλόν όνομα το επικληθέν εφ’ υμάς; Οι επίσκοποι των χριστιανικών εκκλησιών προτίμησαν μια θέση δίπλα ή μέσα στην εξουσία και όχι απέναντί της – γι’ αυτό ασπάστηκαν τις ιδέες του Παύλου και του Πέτρου και όχι του Ιακώβου και του Ιησού, πάνω στον οποίον οι εξουσίες άσκησαν όλη τους την απεχθή και απάνθρωπη βία.

Ο Παύλος ήξερε σε ποιους απευθυνόταν, το περιγράφει άλλωστε ο ίδιος[4]: Βλέπετε γαρ την κλήσιν υμών, αδελφοί, ότι ου πολλοί σοφοί κατά σάρκα, ου πολλοί δυνατοί, ου πολλοί ευγενείς, αλλά τα μωρά του κόσμου εξελέξατο ο Θεός ίνα τους σοφούς καταισχύνη, και τα ασθενή του κόσμου εξελέξατο ο Θεός ίνα καταισχύνη τα ισχυρά, και τα αγενή του κόσμου και τα εξουθενωμένα εξελέξατο ο Θεός, και τα μη όντα, ίνα τα όντα καταργήση, όπως μη καυχήσηται πάσα σάρξ ενώπιον του Θεού. Τα μωρά του κόσμου δεν κατίσχυναν βέβαια τους σοφούς ως πνευματικοί αντίπαλοι- απλώς εξόντωσαν δια της πυράς και δια της αγραμματοσύνης τους μεγάλο μέρος της καταγραμμένης γνώσης. Κατίσχυναν όμως, ακολουθώντας τη γραμμή του Παύλου, την ίδια τη σοφία, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία των ανθρώπων -και κατάφεραν να στρεβλώσουν την αρμονική σχέση του ανθρώπου με τον κόσμο, τη φύση και τη ζωή. Πραγματικά σπουδαία κατορθώματα για μωρά…


[1] Ρωμ. ΙΓ’ 1-7[2] Α’ Πετρ. Β’ 13-14[3] Ιακ. Β’ 6-7

 

[4] Α’ Κορινθ. Α’ 26-9

Advertisements