Τα μήλα φροντίζει ο θείος Ισίδωρος

desire.gif

Εκεινο το πρωινο η Σκουπιτσα σηκωθηκε πολύ νωρις, αφου εδωσε εντολη στις θεραπαινίδες να αερισουν όλα τα κλινοσκεπασματα του Ιδρυματος -ακομα και του προσωπικου- κατεβηκε στα μαγειρεια και επεβλεψε τις προετοιμασιες.

Στη συνεχεια η ιδια σερβιρισε το πρωινο του θειου στη μεγαλη βεραντα του ΙΘΙ, ηταν κατι που της αρεσε να το κανει μονη της.

Ενα φλυτζανι καφε από καβουρντισμένο ρεβυθι, τεσερες ατζουγιες καλονής, ένα μπωλακι μουσταλευρια, ένα αυγο Μπεκάλτσας μελάτο, ηταν το πρωινο του θειου.

Μεσα στο δισκο, όπως κάθε πρωι, ένα φρεσκοκομενο από τον κηπο λουλουδι, μια πανεμορφη Απερινόητη Μισγάγκεια.

* * *

Του αρεσε του θειου η Μισγάγκεια η Απερινόητη, ηταν το αγαπημενο του λουλουδι, μαλιστα στους διαδρομους του Ιδρυματος κυκλοφορει από στομα σε στομα ότι πριν ακομη η Σκουπιτσα μετακομισει επισημως στα δώματα του θειου, κάθε πρωι εβρισκε εξω από την πορτα του δωματιου της -που τοτε βρισκοταν στην πισω πλευρα του ισογειου- μια φρεσκοκομενη Μισγάγκεια.

Κι ετσι καθως δεν μπρορουσε να φανταστει ότι αυτό το λουλουδι ηταν το διαπιστευτηριο του ιδιου του θειου, το μυαλο της πηγαινε τοτε στον Νοσφερατο.

Από τοτε που ειχε Ιδρυματοποιηθει ποτε της δεν ειχε ερθει ουτε σε οπτικη επαφη μαζυ του.

Ειχε ακουσει πολλα για τον Προεδρο του ΙΘΙ συμφωνα με τα οποια αυτος ηταν μια ακρως αμφιλεγομενη προσωπικοτητα.

Ειχε ακουσει να του προσαπτουν το χαρακτηρισμο του φαλοκρατη, του αντιφεμινιστη και να του κολανε ένα σωρο αλλα …παρασημα.

Αυτό όμως που την ειχε εξιταρει περισσοτερο ηταν ο χαρακτηρισμος του «λαϊκου γαμήκουλα» που του ειχε αποδωσει από το βημα της Αγορας ενας σπουδαιος Δειπνοσοφιστής.

Από την άλλη κυκλοφορουσε η φημη ότι ο θειος αποφευγε να συνουσιαζεται με θηλυκες γυναικες που ειχανε παθει μια …ποιοτητα και για να συνενοηθεις μαζυ τους για το «τι ωρα είναι» θα΄πρεπε ναχεις …τελειωσει την Ουνέσκο!

Λεγοταν ότι του φερνανε μια …α-κηδεια.

Όμως από αυτό το σημειο μεχρι το χαρακτηρισμο του «λαϊκου γαμήκουλα» η αποσταση ητανε παραπανω από μια ωρα με το …τηλεφωνο!

Χωρις να τον εχει γνωρισει, χωρις να τον εχει δει καν ποτε από κοντα, ενοιωθε τον εσωτερικο της κοσμο ναχει γινει ένα κουβαρι, τα συναισθηματα της γιαυτον ηταν τελειως μπερδεμενα, η απέχθεια με τον θαυμασμο εκαναν αλλαξοκωλιά μεσα της!

Κι όλα αυτά μεχρι εκεινη την ημερα, οταν κατά την ωρα του μαθηματος στη «Χελιδονα» μπηκε στην ταξη ο θειος και τη σηκωσε στον πινακα να διαβασει το ποι’μα της.

Όταν σταθηκε απεναντι του το στομαχι της σφιχτηκε σαν γροθια, η κοιλια της φουσκωσε ξαφνικα σαν ναχει φαει ερεβίνθους κι αρχισε να μεγαλωνει σαν μπαλότσα τοσο που οι ραφες και τα καρικώματα της φουστιτσας της αρχισαν να σπανε η μια μετα την άλλη, το στηθος της σκλήρυνε σαν πετρα ενω από τις ρογες της, που ειχαν γινει πιο μεγαλες και από τα μεταλλαγμενα κορομηλα του Βιωαννη, αρχισε να σταζει γαλα.

Μετα ενοιωσε μια ζεστη υγρασια να την κατακλυζει στην περιοχη αναμεσα απ΄τα ποδια της και κυματα οι ωδίνες να την κυριευουν.

Σφιχτηκε και προσπαθησε να φωναξει δυνατα αλλα η φωνη της σταματαγε σαν ψαροκοκαλο στο λαρυγγι της.

Πηρε βαθεια αναπνοη κι εσπρωξε με ολον τον αερα που ειχε μεσα της, με ολη της τη δυναμη!

Αισθανθηκε να βγαινει από μεσα της ολοκληρο και ειδε το κουβαρι να πεφτει μπροστα της.

Το στομαχι της χαλαρωσε καπως και οι λειτουργειες της αρχισαν να επανερχονται σε κανονικους ρυθμους ενόσω εβλεπε το κουβαρι των συναισθηματων της να ξετυλιγεται κυλωντας και να σταματα μπροστα στα ποδια του θειου καθως οι σαλπιγγες της επαιζαν εκκωφαντικά την Ισπανική Υποχώρηση!

Αυτος εσκυψε, πηρε το νεογεννητο κουβαρι στο χερι του, το πεταξε ψηλα και με μια κινηση εμπειρου ζογκλερ το ξαναπιασε, χωρις να βλεπει, πισω από την πλατη του.

Μετα πηρε το κουβαρι, το ξαναπεταξε στον αερα αλλα αυτή τη φορά με μια αποτομη κινηση ακριβειας που εμοιαζε με αρχαίο καράτε το χτυπησε με την τεντωμενη παλαμη του χεριου του.

Το κουβαρι ανοιξε στη μεση σαν καρύδι κι ένα σγουρόξανθο αγορακι με φτερα ξεμπουκάρισε μεσα απ΄αυτό κι αρχισε να πεταει γυρω τους.

Το νεογεννητο ιπταμενο μωρο κρατωντας ένα τοξο στα χερια του συνεχισε να κοβει εναεριες βολτες πανω από τα κεφαλια τους και να τους σημαδευει μ΄ένα τοξο που κρατουσε στα παχουλα χερακια του.

Εν τω μεταξυ τα αδεια τσοφλια ειχανε πεσει στο δαπεδο!

Μετα τη γέννα της ζητησε να τον παει μια βολτα με τη σκουπα της!

Καθως η Σκουπιτσα, με το θειο πισωκάπουλα στη σκουπα της, απογειωνόταν από τη χελιδονοφωλια το μωρο πεταγε τρελαμενο διπλα τους σαν Ζητάς συνοδειας υψηλων προσωπων.

Όμως αυτό που οι ΙΘΙσται δεν ξεχνουν ποτε ηταν το επομενο πρωινο όταν βγαινοντας ο θειος από τα δώματα του, κι ενώ ολο το στελεχικο δυναμικο του Ιδρυματος ειχε παραταχθει στο διαδρομο, αυτος σταματησε στη μεση της σκαλας, γυρισε κι εκανε μια κινηση του χεριου του σαν καποιον καλουσε από το εσωτερικο του δωματος για να παει κοντα του.

Και τοτε ξαφνικα ολοι ειδαν τη Σκουπιτσα, ντυμενη αεροσυνοδο, να βγαινει και να στεκεται διπλα του!!!

Εκεινο το πρωι ο θειος φορουσε μια μεγαλη Μισγάγκεια Απερινόητη στο πετο, ένα τεραστιο χαμογελο στα χειλη κι ένα υφος ιδιο με ΄κεινο της γατας που μολις εφαγε το καναρινι! (αμφοτερα ζωντανα του Ιδρυματος), ενώ αυτή εμοιαζε να τα΄χει χαμενα και στο προσωπο της φορουσε ένα υφος σαν …να ετρωγε ολη νυχτα σούσι !

* * *

Ο θειος ξυπνησε από το ελαφρο σκουντημα της Σκουπιτσας, που τον ενημερωνε ότι εχει σερβιρει το πρωινο και να μην αργησει γιατι η ιδια θα ‘φευγε σε λιγο για μια μεγαλη βολτα στον Επικουρειο Κηπο, κι …αλλαξε πλευρο!

Ετσι αργησε να σηκωθει κι όταν τελικα το αποφασισε, με καποια καθυστεριση, αρχισε να ντυνεται βιαστικα. Αγγουροξυπνημενος όμως και μες τις κατουρόκαβλες καθως ηταν, ανακαθησε στο κρεβατι και καθως εσκυψε να δεσει τα σανδάλια του παρ’ολιγο να βγαλει το ματι του με το μπούτσο του.

«-Κακος οιωνός», αναφωνησε η θεραπαινίδα που εκεινη τη στιγμη ειχε μπει στο δωματιο κι ανοιγε τα πατζουρια για να μπει μεσα φρεσκος αερας. «-Τι αραγε θελουν να πουν οι θεοι?»

-Τωρα θα σου ΄λεγα τι θελουν να πουν οι θεοι αλλα εχε χαρη που περιμενει η Κυρά σου η Σκουπιτσα κι εχω ήδη αργησει!

-Μπορεις να μου πεις τι σ΄επιασε πρωι-πρωι κι αποφασισες να παρεις τα μονοπατια του ΚΗΠΟΥ, ρωτησε τη Σκουπιτσα καθως βγηκε στη βεραντα που τον περιμενε σερβιρισμενο το πρωινο.

Από την βεραντα η θέα ηταν καταπληκτικη, ηταν μια ομορφη πρωινη ωρα και από κει ο ΚΗΠΟΣ εμοιαζε με τον παραδεισο!

-Θελω να μαζεψω φραουλιτσες και να κοψω ροδα μυρωμενα, του απαντησε αυτη.

Πριν προλαβει ο θειος να πει δευτερη κουβεντα,η Σκουπιτσα φορεσε τον κοκκινο σκουφο της, πηρε το καλαθακι της, του΄ριξε ένα σκαστό φιλι στο μαγουλο κι αρχισε να κατεβαινει χοροπηδιχτα τα σκαλια.

Ετσι καθως χωροπηδουσε κατι κουδουνισε στην ποδια της, ένα νομισμα επεσε από την τσεπη της και κυλισε ως στα ποδια του θειου.

Εσκυψε και το μαζεψε, «Ένα Αργύριο!» μονολογησε απορημενος, «κυκλοφορουν ακομα Αργύρια στην αγορα τωρα που μπηκαμε στη Ευροζώνη?» αναρωτηθηκε,

Ασυναισθητα, με μια μηχανικη κινηση χωρις να σκεφτει το βαλε στην τσεπη του καθως την κοιτουσε να απομακρυνεται, και οι κινησεις της ηταν τοσο αναλαφρες κι ειχαν τοση χαρη, όπως τοτε που παιδουλα ακομη, χοροπηδωντας ανεμελα γυριζε από πορτα σε πορτα μοιραζοντας κουπονια της Συμαχίας των πεντε.

Εμοιαζε σα να μην εχει περασει τιποτα από πανω της, ουτε ο χρονος, ουτε ο θειος.

«-Είναι παντα μια παιδουλα, εξακολουθει να παραμενει τοσο αθωα!» συλογιστηκε καθως την εβλεπε να κατεβαινει σβελτα με μικρα χαριτωμενα σαλτα δυο-δυο τα σκαλιά «-Που την βρισκει αραγε τοση ελαφραδα, τοση αγνοτητα, ωστε ακομα και τα πιο μικρα πραγματα είναι αρκετα να την κανουν ευτυχισμενη την ιδια στιγμη που εγω βογκαω καταπλακωμενος κατω από βαρειες σκεψεις και αγωνιωδη φιλοσοφικα ερωτηματα;».

«Αν, συμφωνα με την Επικουρεια φυσικη, συνεχισε το συλογισμο του, η ψυχη είναι μια λεπτη σωματικη ουσια, δηλαδη ύλη*, τοτε πρεπει η ψυχη της γυναικας να αποτελειται από ατομα με μικρο ειδικο βαρος και με μικρη μοριακη πυκνοτητα.

Είναι συνεπως ζητημα χαλαρης μοριακης δομης της γυναικειας ψυχης, ενώ στην ανδρικη ψυχη τα ατομα υλης που την αποτελουν πρεπει να είναι τοσο συμπαγη, κολλητα το ένα στο άλλο που συνηθως συγκαίγονται μεταξυ τους με αποτελεσμα η ψυχη του ανδρα να μοιαζει με καμενη ομελετα που είναι για τα σκουπιδια.

Μετα Μετα απολιθώνεται, χανει τις ιδιοτητες της και αυτος πρεπει να είναι ο λογος που το αρσενικη ψυχη δεν μπορει να νοιωσει όλα αυτά τα λεπτα συναισθηματα τα οποια αποτελουν αποκλειστικο προνομιο της γυναικειας ψυχης που οσο και αν περασουν τα χρονια αποτελει παντα μια ευαισθητη κεραια ικανη να πιανει όλα τα μικρα μυνηματα της υπαρξης και να τα αποκωδικοποιει μετατρεποντας τα σε τροπο ζωης! »

Θα πρεπει να ειχε κυριολεκτικα χαθει μεσα στις σκεψεις του καθως εριχνε την αντζούγια μες τον καφε και μετα τον επινε μονορουφι.

Αν τον εβλεπε ο Αθήναιος, δικαιως, θα τον χαρακτηριζε…»λαϊκο σαβουροφάη»

Παρεμεινε στη θεση του με τις ωρες -ουτε καταλαβε ποσες- ο ενας συλογισμος διαδεχοταν τον αλλον σαν λαμπαδιδρομοι που φωτιζαν τα σκοτεινα μονοπατια του νου κι η σκεψη του σαν δρομεας εβρισκε το δρομο της μεσα σ΄αυτά μεταφεροντας τη φλογα της αληθειας σ΄αυτή τη ΜΕΓΑΛΗ ΒΟΛΤΑ!

* * *

ΙΘΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΑ ΞΙΝΑ

Το νημα των συλογισμων του εκοψε ενας ηχος που εμοιαζε με φωνη βοωντος!

-Το ακουσατε, τι ηταν αυτό; ειπε ο Νοσφερατος ψηλα από τη χελιδονοφωλια, μου φανηκε σαν φωνη βοωντος εν τω ΚΗΠΩ!

Ο θειος πεταχτηκε ορθιος, το ιδιο και οι αλλοι ανθρωποι του Ιδρυματος, οσοι βρισκοντουσαν εκεινη την ωρα στο ΙΘΙ και στον Επικουρειο ΚΗΠΟ του.

-Ο Βόας, παλι αυτος! Τρεξτε ολοι γρηγορα, η Σκουπιτσα κινδυνευει!

Στη στιγμη ολοι οι ΙΘΙσται αρπαξαν ξυλα, τσαπες, τσουγκρανες και ότι βρηκε μπροστα του ο καθενας κι ετρεξαν αρματωμενοι κατά κει που ακουστηκε ο ηχος.

Καθως το Επικουρειο ασκερι πλησιαζε με προφυλαξεις, ολοενα και περισσοτερο οι ηχοι αυτοι εμοιαζαν με βαρειες ανασες και κοφτα επιφωνηματα, σαν λαχανιασμενα αγκομαχητα!

Κατι του θυμιζαν του θειου αυτοι οι ηχοι αλλα τετοια ωρα, που χρονος να σκεφτει καθαρα.

-Καντε ολοι ησυχια, εγνεψε σ΄ολους φερνοντα το δαχτυλο στα χειλη. Πρεπει να τον αιφνιδιασουμε, ψιθυρισε.

Συρθηκαν ολοι μεσα σε κατι θαμνους κι εφτασαν στην ακρη ενός ξεφωτου απ΄οπου μπορουσαν να παρακολουθουν τα παντα χωρις να φαινονται.

Μπροστα τους, σε μικρη αποσταση εβλεπαν τωρα την κορυφη μιας μηλιάς που πηγαινε περα-δωθε, σαν να την κουνουσε δυνατος αερας, μονο αυτή από όλα τα αλλα δεντρα, ενώ στον ΚΗΠΟ επικρατουσε απολυτη απνοια!Από το εντονο κουνημα ένα μηλο επεσε κατω από τη μηλια!

Προχωρησαν λιγο ακομα με προφυλαξεις και τοτε ειδαν κατω απ΄την μηλια την Σκουπιτσα ολογυμνη φορωντας μονο τον κοκκινο σκουφο της, μπουκωμενη μ΄ένα τεραστιο μηλο στο στομα και τον τρομερο Βόα τυλιγμενο σφιχτα γυρω της να την συνωστίζει ακαταπαύστως.

Το καλαθακι της ηταν πεταμενο κατω σε μικρη αποσταση και διπλα τα ρουχα της, ενω αυτή εξακολουθουσε να βογκαει χωρις κανεις να καταλαβαινει τι ακριβως λεει ετσι καθως ηταν μπουκωμενη.

Καθως τους ειδε μπροστα της, το προσωπο της εγινε πιο κοκκινο και απο το σκουφο της ενώ συνεχισε αγκομαχωντας να σφιγκεται πανω στο τεραστιο φιδι στην προσπαθεια της να του …ξεφυγει.

-Το τοξο μου γρηγορα, φωναξε ο θειος βλεποντας το μηλο στο στομα της Σκουπιτσας που δεν μπορουσε να μιλησει καθαρα.

-Όχι, είναι επικινδυνο, μπορει να της βγαλεις κανενα ματι, φωναξε εντρομος ο Καλυβαρχης

-Καλυτερα να της βγει το ματι παρα το ονομα όπως ελεγε κι ο παπους μου, πεταχτηκε ο Ποντιος (και αριστερος).

-Ο παπους σου ταλεγε αυτά αλλα εμενα θα πανε μεσα αν εχουμε κανενα ατυχημα, εγω ειμαι ο υπευθυνος συμφωνα με το νομο. Εξ αλλου δε βλεπεις ότι το μηλο της εχει σφηνωσει στα δοντια; Σιγουρα θα χρειαστει να της γινουν αρκετες εξαγωγες!

-Θα κανουμε εξαγωγες μηλα; απορησε ο Ποντιος (και αριστερος).

Η μοναδικη απαντηση του Καλυβαρχη ηταν μια επιμονη περιεργη ματιά!

Ο θειος εδειχνε να τους αγνοει ενώ στοχευε με χερι σταθερο, το βελος εσκισε τον αερα και καρφωθηκε στο μηλο αποσποντας το από το στομα της Σκουπιτσας που ξεμπούκωτη τωρα αρχισε να φωναζει καθαρα πια:

-Ααααχ θειε μου τι επαθα, με ζωσανε τα φιδια, αααχ θειε μου ελα σωσε με, αααααχ καλε θειε, όχι, μη με σωζεις! Αααααχ!!!

voas.jpg

Το φιδι βλεποντας απεναντι του παρατεταγμενο συσσωμο το στελεχικο δυναμικο του ΙΘΙ καταλαβε ότι τα πραγματα είναι πολύ σοβαρά, ξετυλιχτηκε γρηγορα-γρηγορα γυρω από τη Σκουπιτσα και χαθηκε μεσα στην πυκνη βλαστηση του ΚΗΠΟΥ.

-Συγνωμη που διακοπτω, ειπε ο θειος απευθυνομενος στη Σκουπιτσα, αλλα μπορεις να μου πεις τι γυρευες πρωι-πρωι στη μηλια?

Δεν σου΄χω πει όταν θελεις να φας φρουτο θα ψωνιζεις «καταστηματικά» μηλα από το super market γιατι αυτά του ΚΗΠΟΥ είναι «κατά κινησιν».

Δεν ειδες πως κουνιοταν η μηλια όταν ειχες δαγκωσει το μηλο;

-Λυπαμαι που σας αναστατωσα ολους, ειπε η Σκουπιτσα εξουθενουμενη από τον πολυ συνωστισμο, μαζευα φραουλιτσες όταν αυτό το καταραμενο το φιδι μου ζητησε να παιξουμε «τα μηλα» και μαλιστα για να με πεισει μουπε ότι «ο θειος τρελαινεται για μηλα, εχει ΙΘΙστεί στα ξυνόμηλα» και ότι …»την εχει ρημαξει την μηλια»!

Κι ετσι εγω που τοσο καιρο στομα ειχα και μηλιά δεν ειχα, βρεθηκα μπουκωμενη με το μηλο στο στομα χωρις καλα-καλα να το καταλαβω.

-Καλα, ριξε τωρα κατι πανω σου να μην κυκλοφορεις ετσι κι αρπαξεις καμια πουντα πρωινιατικα και τα υπολοιπα τα λεμε στο Ιδρυμα, της ειπε ο θειος δινοντας της ένα φυλλο που εκοψε από τη συκιά, κι άλλη φορα να μην πηγαινεις στα βαθειά του κηπου, είναι πολύ επικινδυνο!

Παιρνοντας το δρομο της επιστροφης για το ΙΘΙ ο Βιωαννης πλησιασε διακριτικα το θειο και τουδωσε ενα μεγαλο πριονι που κραταγε για οπλισμο το οποιο αρπαξε πανω στην αναμπουμπουλα με τις φωνες.

-Παρτο αυτο θειε, του ειπε, θα σου χρειαστει!

Ο θειος αμηχανα πηρε το εργαλειο στα χερια του και μετα γυρισε και τον κοιταξε παραξενεμενος.

-Πριονι? Τι να το κανω το πριονι, τον ρωτησε γεματος απορια.

-Που ξερεις, μπορει να θελεις να …χτενιστείς!

Προσεχως καλυτερα…

* * *

Επιμυθιον:

«ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟ ΝΑ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΑΙ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΟΥ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΝΑ ΜΗΝ ΤΗΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΑΙ !!!» (Τσιτατο της Μαφίας Νο 108)

Επιμυθιον 2:

«ΤΟ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΕΙς ΤΟΥ ΘΕΟΥ», ΕΙΠΕ ΤΟ ΦΙΔΙ !!! (Τσιτάτο του Νίτσε – …»από τον παραδεισο»)

*»Η ψυχη ειναι μια πολυ λεπτη ΣΩΜΑΤΙΚΗ ουσια κατεσπαρμενη στο συνολο των μερων του σωματος, μοιαζει πολυ με αερα αναμικτο με θερμοτητα…» (Επικουρου επιστολή προς Ηρόδοτο)