Είναι κάποιες φορές που, όσο κι αν προσέχεις, πέφτεις πάνω στο κιτς – και είσαι υποχρεωμένος να το υποστείς. Ανήμερα των εκλογών, πήγαμε με τη σύζυγο για καφέ, σ’ ένα μαγαζί της Σοφούλη, για το οποίο είχαμε ακούσει τα καλύτερα.
16sept2007-002

Παραλίγο να μην προφτάσω να παραγγείλω, όταν είδα αυτό το πράγμα στη δεξιά πλευρά του μπαλκονιού, με τους πολυελαίους να κρέμονται!
16sept2007-006

Μόλις το συνήθισα κάπως, πρόσεξα στο βάθος το δίδυμο τερατούργημα της νέας παραλίας: πλάι στο αρχιτεκτονικά τρισάθλιο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης (ένα τεράστιο ακαλαίσθητο κουτί, βαλμένο πάνω στη θάλασσα!) χτίζεται τώρα και το …βοηθητικό του, για να ολοκληρωθεί ο καλλωπισμός στο ευρωπαϊκό πρόσωπο της Μπουγατσαδουπόλεως!

(ή μήπως έχουν κι άλλα τέρατα να δουν τα μάτια μας; Πως δεν έχουν: ως εκεί θα φτάνει η υποθαλάσσια αρτηρία!)
16sept2007-009

Φυσικά, δίπλα από τις πολυελαίοι, σκουριές και μπετά… και η θάλασσα βρώμικη και σάπια – κυριολεκτικά!
16sept2007-011

Τελικά, σ’ αυτό το μαγαζί έχουν μεράκι με τους πολυελαίους…
16sept2007-01516sept2007-017

…μερικούς από τους οποίους σας τους παρουσιάζω, για να τους θαυμάσετε.

Φεύγοντας, παίρνουμε μαζί μας μια τελευταία πολύτιμη ανάμνηση: το δόντι του μαστόδοντου, που ξεφυτρώνει στο μπαλκόνι, με τα αστεράκια να κρέμονται!

*

Κατά σύμπτωση, λίγο πριν αρχίσω να ετοιμάζω αυτό το ποστάκι, είδα πως ο Μπαμπάκης ανέβασε ένα ωραιότατο και εμπερίστατο ποστ για το κιτς και τους νεοέλληνες:

http://mpampakis.wordpress.com/2007/09/21/kitch/#more-466

Advertisements