6may2007-021Ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα που θα πρέπει να αντιμετωπίσει η ελληνική κοινωνία είναι το ασφαλιστικό.

Δεκαετίες κακοδιαχείρισης, κλοπής, πολιτικής εκμετάλλευσης έφεραν πλέον τον κόμπο στο χτένι.

Νομίζω πως τα πιο ενδιαφέροντα ερωτήματα είναι:

  • Πώς θα εξασφαλιστεί η καλύτερη δυνατή απόδοση των χρημάτων που καταβάλουν οι ασφαλισμένοι
  • Πως θα ξεπεραστούν οι σημερινές σκανδαλώδεις καταστάσεις, όπου ισοδύναμες εισφορές δε σημαίνουν και ισοδύναμες παροχές
  • Πώς θα καταπολεμηθεί η εισφοροδιαφυγή και η ανασφάλιστη εργασία
  • Ποιες ρεαλιστικές αλλαγές πρέπει να γίνουν ώστε να αποφεύγεται η συνεχής επιβάρυνση του ασφαλιστικού συστήματος (πχ με πρόωρες συνταξιοδοτήσεις)

Καμιά αξία δεν έχουν οι «ιδεολογικές» αγκυλώσεις, αν θέλουμε πραγματικά να μη μεταφέρουμε στην επόμενη γενιά (τους σημερινούς τριαντάρηδες) τον εφιάλτη  ενός χρεοκοπημένου ασφαλιστικού συστήματος. Το αν η ασφάλιση παραμείνει αποκλειστικά στη σφαίρα του δημοσίου ή εμπλακεί και ο ιδιωτικός τομέας, είναι καθαρά θέμα αξιολόγησης του προσδοκόμενου οφέλους και της ασφάλειας των επιλογών.

Το ασφαλιστικό δεν πρόκειται να λυθεί ερήμην των άλλων προβλημάτων της οικονομίας, της κοινωνίας και της πολιτικής. Με αυτή την αφετηρία, οι προτάσεις που έχω ακούσει από τα κόμματα της αριστεράς δε με πείθουν. Η κυβερνητική πρακτική που έχω δει από το ΝΔΣΟΚ φαίνεται αδιέξοδη – τίποτα δε μου λεει ότι τώρα τα πράγματα θα είναι διαφορετικά. Καλό θα ήταν να υπήρχε μια επεξεργασμένη …οικολογική – πράσινη προσέγγιση, αλλά αυτό δε φαίνεται ρεαλιστικό, προς το παρόν.

Εκείνο που διαπιστώνω είναι πως πολύ δύσκολα θα γίνει πραγματικός κοινωνικός διάλογος για το θέμα. Καθένας (συνδικαλιστής, πολιτικός, ήδη ασφαλισμένος) κοιτάζει πώς θα φορτώσει τα προβλήματα στα παιδιά του. Αν αυτά τα παιδιά μας στείλουν όλους μαζί στον αγύριστο, θα έχουν άδικο;

Advertisements