Μια «θεωρία» που δεν γνώριζα. Το κείμενο που ακολουθεί το έφερε το μέηλ.

*

Στις 28 Οκτωβρίου του 1940 ο δικτάκτορας Ιωάννης Μεταξάς αρνήθηκε στον Ιταλό πρέσβη την «ελεύθερη διέλευση Ιταλικών στρατευμέτων» από το Ελληνικό έδαφος. Τρείς μήνες αργότερα, ενώ μαίνονταν οι συγκρούσεις στην Αλβανία, ο  σπιθαμιαίος δικτάκτορας πέθανε σε ηλικία 70 ετών.

Στις 29 Ιανουαρίου 1941 οι δώδεκα θεράποντες γιατροί, στο ανακοινωθέν που εξέδωσαν, έγραφαν:

«Ο Πρόεδρος της ελληνικής κυβερνήσεως ενεφάνισε προ δέκα ημερών βαρείαν φλεγμονήν του φάρυγγος, ήτις κατέληξεν εις απόστημα παραμυγδαλικόν. Παρά την έγκαιρον διάνοιξίν του, ως και την μετεγχειρητικήν κατάλληλον θεραπείαν, παρουσίασεν εν συνεχεία διάφορα τοξιναιμικά φαινόμενα και επιπλοκάς και απέθανε σήμερον».

Ο θάνατος του γερμανόφιλου δικτάκτορα καλύπτεται από ένα πολιτικο- στρατιωτικό θρίλερ. Ενώ τον νοσήλευαν 12 έλληνες γιατροί εκλήθη και ένας Βρεττανός στρατιωτικός γιατρός. Η μυστηριώδης νοσηλεία στην οποία υποβλήθηκε από τον Άγγλο, ο οποίος μάλιστα έκανε «ιδιοχείρως ένεσιν εις τον ασθενήν»,  έδωσαν βάσιμες υποψίες ότι δεν επρόκειτο για ένεση με φάρμακο, αλλά για δηλητήριο ή καλλιέργεια μικροβίων, προκειμένου οι Αγγλοι να τον βγάλουν από τη μέση, ώστε να συνδιαλλέγονται με τον Αγγλόφιλο βασιλέα Γεωργιο Β΄. Ο Αγγλος γιατρός που ήλθε από την Κρήτη έφερε παραδόξως μαζί του ακόμη και δική του φιάλη οξυγόνου, ενώ μπορούσε να βρει εύκολα φιάλη στον «Ευαγγελισμό», απ΄ όπου προέρχονταν και οι θεράποντες ιατροί του Μεταξά.

Ο θηριώδης Κ. Μανιαδάκης δήλωνε μερικά χρόνια αργότερα ότι «αν είχαμε τον Μεταξά σε Νοσοκομείο, τρίτη θέση, θα ζούσε».

(Ο Μανιαδάκης είναι ο γνωστός εφευρέτης του ρετσινόλαδου ως ανακριτικού εργαλείου στους πολιτικούς κρατούμενους της δικτακτορίας).

Advertisements