Άλλο έψαχνα να βρω, έπεσα ξαφνικά πάνω σ’ αυτόν τον εξαίσιο στίχο του Σεφέρη (από τα τρία κρυφά ποιήματα) και πώς να προχωρήσω; Στέκομαι λοιπόν και τον χαίρομαι. Και σκέφτομαι ότι αλλιώς ο Σεφέρης φαντάστηκε τη σύνθεση (μεταφυσική – με τους όρους του καλού και του κακού σε διαρκή αντιπαράθεση) κι αλλιώς την προσλαμβάνω εγώ, ο ταπεινός μαθητής αυτού που είπε οδός άνω κάτω μια και ωητή – δηλαδή το καλό και το κακό είναι ΕΝΑ, ενιαίο, αδιαχώριστο. Όπως το φως και το σκοτάδι!

Και σαν απογεύομαι τη χαρά του σεφερικού στίχου και του ηρακλείτειου στοχασμού που ανέσυρε, έρχεται να με βρει, σαν το βόλι, ο σκληρός λόγος του μεγάλου Κρητικού, από την Ασκητική του:

Και το ένα ετούτο, δεν υπάρχει!


Advertisements