Ο χριστιανισμός, λέει (1), ανέστησε τον Ελληνισμό και του έδωσε άλλα χίλια χρόνια ιστορίας στην πρωτοπορία του πολιτισμού.

Η πόλη Γάζα υπάρχει ακόμα, στην Παλαιστίνη. Είναι μια από τις αρχαιότερες πόλεις του κόσμου, η πόλη όπου ο Σαμψών γκρέμισε τον ναό του θεού Δαγών, των Φιλισταίων. Βρίσκεται ογδόντα πέντε χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Ιερουσαλήμ, τρεις μέρες με τα πόδια, χτισμένη πάνω σε λόφο, πέντε χιλιόμετρα από τη Μεσόγειο, σταυροδρόμι προς την Αίγυπτο, τη Βαβυλώνα και την Ευρώπη. Παρήγαγε περίφημο κρασί, που εξήγαγε σ’ όλον τον αρχαίο κόσμο, αλλά και το ομώνυμο λεπτό ύφασμα, που το φτιάχνανε στα εργαστήρια με μετάξι, λινό, μαλλί ή βαμβάκι. Την πολιόρκησε ο Αλέξανδρος για δυο μήνες, τραυματίστηκε μάλιστα σοβαρά από βέλος των αμυνομένων. Όταν την κατέλαβε, τον Νοέμβριο του 332 πΧ, εξαγριωμένος την ισοπέδωσε. Η Γάζα ανοικοδομήθηκε, ήρθε στα πράγματα η Ρώμη και ακολούθησε η Κωνσταντινούπολη. Στο μεταξύ η πόλις υπήρξε σπουδαίο κέντρο ελληνικής παιδείας, ως τον έκτο αιώνα ακόμα λειτουργούσαν περίφημες σχολές ρητορικής και φιλοσοφίας…

Όσα θα ακολουθήσουν προέρχονται αποκλειστικά από ίδια αρχαία πηγή, το έργο του Διακόνου Μάρκου (2) Βίος του αγίου Πορφυρίου, επισκόπου Γάζης.

*

Στο τέλος του τέταρτου αιώνα, ο χριστιανισμός είχε επικρατήσει στη Ρώμη, την Κωνσταντινούπολη, σε όλες σχεδόν τις σημαντικές πόλεις της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η ελληνική λατρεία διατηρούσε ακόμα τις δυνάμεις της σε επαρχίες όπως η Συρία και η Αίγυπτος, όπου τα περίφημα διατάγματα του Θεοδοσίου, που έθεταν εκτός νόμου τις αρχαίες θρησκείες παρέμεναν ανενεργά, διότι δεν είχε φτάσει ακόμα επιτόπου η ωμή βία της αυτοκρατορικής εξουσίας.

Στα 395 μΧ, ορίζεται επίσκοπος στη Γάζα ο μετέπειτα άγιος Πορφύριος, Θεσσαλονικιός, από μεγάλο και πλούσιο οίκο, είχε μεταβεί καταρχάς στην Αιγυπτιακή καλογερούπολη Σκήτιν όπου και ενεδύθη το μοναχικό σχήμα. Ακολούθως ενδιέτριψε στα Ιεροσόλυμα, ώσπου αναγορεύτηκε ιερεύς και στη συνέχεια επίσκοπος Γάζης.

Όταν έφτασε στη Γάζα ο Πορφύριος, οι χριστιανοί μεταξύ των κατοίκων της ήταν λιγότεροι από τριακόσιοι και παρόλο που ο νέος επίσκοπος θαυματούργησε άμα τη αφίξει του, αφού έβρεξε μετά από μακρά περίοδο ξηρασίας, η επιτυχία στον προσηλυτισμό των ειδωλολατρών ήταν μάλλον ασήμαντη. Γι’ αυτό ο άγιος Πορφύριος αποφάσισε δραστικότερα μέτρα: Στέλνει τον διάκονο Μάρκο στην Κωνσταντινούπολη και αυτός επιστρέφει με διάταγμα για κλείσιμο των ειδωλολατρικών ναών. Λίγες μέρες αργότερα καταφθάνουν και οι φορείς της αυτοκρατορικής βίας, με επικεφαλής κάποιον Ιλάριο, ο οποίος, αφού κατέστρεψε όλα τα είδωλα που υπήρχαν στους ναούς, τους έκλεισε, πλην του μεγάλου ιερού του Μαρνείου Διός, κι αυτό διότι έλαβε, σύμφωνα με τον Μάρκο πάμπολλα χρήματα. Οι Γαζαίοι πλήρωσαν – και νόμισαν ότι τη γλίτωσαν…

Παρ’ όλη την πειθώ της βίας, αλλά και νέα θαυματουργία του αγίου Πορφυρίου, ο οποίος ολοκλήρωσε επιτυχώς έναν δύσκολο τοκετό, ελάχιστοι και πάλι Γαζαίοι προσελκύσθηκαν στη χριστιανική λατρεία. Ο άγιος αποφάσισε να λύσει το πρόβλημα με ριζοσπαστικές μεθόδους. Μαζί με τον προϊστάμενό του αρχιεπίσκοπο Καισαρείας Ιωάννη φτάνει στην Κωνσταντινούπολη, όπου και συναντά τον αρχιεπίσκοπό της, άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο. Οι δυο Ανατολίτες επίσκοποι, σε συνεννόηση με τον άγιο Χρυσόστομο, πλαγιοκοπούν τον αυτοκράτορα Αρκάδιο, ο οποίος δεν θέλει καθόλου να θίξει τους Γαζαίους εθνικούς, διότι η Γάζα αποδίδει στο αυτοκρατορικό Ταμείον ένα αξιοσέβαστο σύνολο από φόρους και προσόδους. Ο αυτοκράτωρ είναι μεν χριστιανός, αλλά παραμένει στοιχειωδώς λογικός Ρωμαίος και αντιστέκεται στο παράλογο αίτημα που του υποβάλει πιεστικά η σύζυγος Ευδοξία, να σφάξει δηλαδή μια κότα που γεννάει χρυσά αυγά. Φυσικά στο τέλος θα γίνει το θέλημα της γυναίκας, η οποία έχει περί πολλού τους επισκόπους και χρησιμοποιεί για να πετύχει τους σκοπούς της όποιο τέχνασμα μπορεί να σκαρφιστεί το θηλυκό μυαλό της, κυρίως όμως εκμεταλλεύεται τη χαρά του Αρκαδίου διότι μετά από τρεις κόρες του γεννάει, επιτέλους, τον διάδοχο, τον μετέπειτα Θεοδόσιο τον Μικρό. Με βαριά καρδιά ο Αρκάδιος συμφώνησε να σφαγεί η χρυσοτόκος όρνιθα και οι άγιοι αναχώρησαν περιχαρείς και κατάφορτοι από χρυσό για τις έδρες τους.

Οι χριστιανοί της Γάζας και των περιχώρων υποδέχτηκαν σύσσωμοι τον τροπαιούχο επίσκοπό τους και καθώς η πομπή έμπαινε στην πόλη, έγινε και θαύμα: Σε κάποιο σταυροδρόμι υπήρχε το άγαλμα της Αφροδίτης. Μόλις είδε ο δαίμων που ενοικούσε στο άγαλμα το φοβερόν σημείον, δηλαδή το σταυρό, τα χρειάστηκε και εξήλθε με τόση φόρα που το άγαλμα έγινε κομμάτια! Τέσσερις αιώνες είχε χριστιανούς η Γάζα, λογικά ο δαίμων θα είχε δει σταυρό πολλάκις, σε λιτανείες, εορτές κλπ, αλλά εξήλθεν τότε μόνον, όταν ο επίσκοπος έφερνε στις αποσκευές του το Θείον Γράμμα του Αρκαδίου, περί καταστροφής των ειδώλων (3).

Δέκα μέρες αργότερα έφτασε στη Γάζα ο κατά τον Μάρκο θαυμάσιος Κυνήγιος έχοντας μαζί του το υπατικόν και τον δούκα και πολλήν στρατιωτικήν και πολιτικήν χείρα. Πολλοί ειδωλολάτρες φοβήθηκαν την χείρα της εξουσίας και λάκισαν εγκαίρως από την πόλη, με αποτέλεσμα ο Κυνήγιος να επιτάξει τα σπίτια τους: Η χείρα της εξουσίας δεν αστειεύεται ποτέ! Την επόμενη μέρα ο Κυνήγιος συγκέντρωσε τους κατοίκους και τους γνωστοποίησε τα βασιλικά γράμματα τα παρακελευόμενα ώστε καταστραφήναι τα ειδωλεία, οι ναοί δηλαδή, και πυρί παραδοθήναι. Οι δύστυχοι Γαζαίοι άρχισαν να θρηνούν για τη μαύρη συφορά που τους βρήκε, αλλά ο θρήνος τους εξαγρίωσε τους ευαίσθητους χριστιανούς άρχοντες, οι οποίοι έδωσαν αμέσως και επιτόπου την ενδεδειγμένη λύση στο πρόβλημα: έστειλαν κατεπάνω τους στρατιώτες τύπτοντας αυτούς ράβδοις και σκυτάλαις – τους χτυπούσαν δηλαδή με ραβδιά και ρόπαλα. Μόλις το είδαν αυτό οι χριστιανοί, οι ντόπιοι, αλλά και το λεφούσι που κουβάλησε μαζί του ο Κυνήγιος, εχάρηκαν χαράν μεγάλην και όρμησαν, μαζί με τους στρατιώτες, εναντίον των ιερών, τα οποία και κατέστρεψαν. Για την ιστορία, υπήρχαν τότε στη Γάζα οχτώ μεγάλοι ναοί, του Ηλίου, της Αφροδίτης, του Απόλλωνος, της Περσεφόνης, της Εκάτης, το Ηρωείον, το Τυχαίον και ο μέγας και περικαλλής ναός του Μαρνείου Διός, του Κρητογενούς. Ο τελευταίος ήταν το μόνο ιερό που γλίτωσε, γιατί οι ιερείς του είχαν προνοήσει και έφραξαν από μέσα τις εσωτερικές θύρες, με μεγάλους λίθους. Το πλήθος παράτησε το Μαρνείον και όρμησε στους άλλους ναούς, τους οποίους κατέκαυσε, αφού τους πλιατσικολόγησε επιμελώς. Χρειάστηκαν δέκα ημέρες για να ολοκληρωθεί το έργο της αρπαγής και της καταστροφής.

Έμενε ακόμα όρθιος ο μέγας ναός του Διός. Ο άγιος Πορφύριος κάλεσε τους χριστιανούς και τους ανακοίνωσε το σχέδιο, το οποίο και εξετέλεσαν εν τω άμα: Πήραν υγρή πίσσα, θειάφι και χοιρινό λίπος και τα ανακάτεψαν. Με το μίγμα έχρισαν τις εξωτερικές θύρες και έβαλαν φωτιά. Ποιήσαντες ευχήν προσήψαν το πυρ και ευθέως διέλαβεν πας ο ναός και εκαύθη γράφει ο Μάρκος – και συνεχίζει, απαθώς: Όσοι δε των στρατιωτών και των ξένων ηδύναντο, διήρπαζον εκ του πυρός ά εύρισκον, είτε χρυσόν είτε άργυρον ή σίδηρον ή μόλυβδον… Επέμενε δε το ιερόν καιόμενον επί πλείστας ημέρας. Ο διάκονος Μάρκος μας πληροφορεί για την άμεση τύχη των ιερέων και των τυχόν υπερασπιστών του Μαρνείου: διέφυγαν από κρυφά περάσματα (εξόδους).

Η καταστροφή συνεχίστηκε: Μετά δε ταύτα και των οικιών εγένετο έρευνα. Πολλά γαρ υπήρχεν είδωλα εν πλείσταις αυλαίς, και τα ευρισκόμενα τα μεν πυρί παρεδίδοντο, τα δε εις βόρβορον ερρίπτοντο, δηλαδή τα πετούσαν μέσα σε ακαθαρσίες. Ευρίσκοντο δε και βιβλία πεπληρωμένα γοητείας, άτινα ιερά αυτοί έλεγον… και αυτά δε ομοίως ίσα τοις θεοίς αυτών έπασχον. Με άλλα λόγια, κάηκαν όλες οι ελληνικές βιβλιοθήκες. Πιθανόν, ανάμεσα στα βιβλία που παραδόθηκαν στις φλόγες, βρισκόταν και το σύγγραμμα του Ηρακλείτου, σίγουρα όμως υπήρχε εκεί το πλήρες σώμα της τραγικής ποιήσεως, ολόκληρος ο Αισχύλος, ο Σοφοκλής, ο Ευριπίδης… Αλλά, οι τραμπούκοι του αγίου Πορφυρίου δεν πολυσκοτιζόντουσαν για την ελληνική γραμματεία, την οποία αγνοούσαν παντελώς. Απλώς υπάκουαν στις εντολές του επισκόπου τους, ο οποίος διέθετε θύραθεν παιδεία, άρα δεν μπορεί να επικαλεστεί το ελαφρυντικό της άγνοιας στο νοερό δικαστήριο για τους μεγάλους εγκληματίες κατά της ανθρωπότητος…

Επιτέλους ο άγιος Πορφύριος πέτυχε, με τον πολιτικό του ριζοσπαστισμό, ό,τι δεν είχε πετύχει με την διδαχή και την θαυματουργία του: Προσέτρεχον δε πολλοί τη αγία πίστει, και οι μεν φόβω, οι δε καταγιγνώσκοντες της προτέρας εαυτών διαγωγής. Ο διάκονος Μάρκος ισχυρίζεται με γκαιμπελικό θράσος, ότι μέσα σ΄ αυτό το πογκρόμ, σ΄ εκείνο το ζοφερό κλίμα τρομοκρατίας και θανάτου, υπήρξαν άνθρωποι οι οποίοι …ανένηψαν ξαφνικά, είδαν το φως της αληθείας και εβαπτίσθησαν! Δεν σας θυμίζει αυθόρμητες δηλώσεις μετανοίας της Μακρονήσου, τις υπογραφόμενες μετά από την δέουσα εθνική διαπαιδαγώγηση;

Πάνω στα ερείπια του Μαρνείου άρχισε η οικοδόμηση της μεγάλης Ευδοξιανής, προς τιμήν της αυγούστας Ευδοξίας, μεγάλης και αναντικατάστατης χορηγού του όλου προγράμματος. Όχι πολύ αργότερα, η λαμπρή αυτή εκκλησία μετατράπηκε από τους Άραβες κατακτητές σε Μουχτάρ Τζαμί. Ήταν πολύ φυσικό, αφού η άφρων πολιτική της Κωνσταντινουπόλεως, βασισμένη στους διωγμούς των εθνικών και στη συνέχεια των αιρετικών, στέρησε τη Γάζα, όπως και μεγάλο τμήμα της ανατολικής αυτοκρατορίας, από τους φυσικούς της υπερασπιστές.

Ο τόσον λεπτός εις την ψυχή και ευσυγκίνητος άγιος Πορφύριος είχε στο ενεργητικό του άλλη μια λαμπρή σελίδα, την οποία καταγράφει ευλαβώς ο βιογράφος του διάκονος Μάρκος: ό,τι απέμεινε από το πλακόστρωτο του Μαρνείου άπερ έλεγον ιερά είναι και εν τόπω αβάτω τυγχάνειν, μάλιστα γυναιξίν, ταύτα ουν εκέλευσεν ο όσιος επίσκοπος προ του ναού έξω εις την πλατείαν πλακωθείναι, δηλαδή να πλακοστρωθούν, ίνα καταπατώνται ου μόνον υπό ανδρών, αλλά και γυναικών και κυνών και χοίρων και κνωδάλων. Τούτο δε πλέον ελύπησεν τους ειδωλολάτρας της καύσεως του ναού. Όθεν οι πλείους αυτών, μάλιστα αι γυναίκες, ουκ επιβαίνουσι τοις μαρμάροις εκείνοις έως του νυν.

Ωστόσο, παρά τη βία και την τρομοκρατία, πολλοί κάτοικοι της Γάζας, ίσως οι περισσότεροι, παρέμεναν πιστοί στην πατρώα λατρεία και φυσικά δεν έτρεφαν τρυφερά αισθήματα για τους χριστιανούς και τον επίσκοπό τους. Ευκαιρίας δοθείσης, ξέσπασε ένοπλη λαϊκή εξέγερση, τόσο σοβαρή ώστε υπήρξαν επτά χριστιανοί νεκροί. Οι στασιαστές όρμησαν στο επισκοπείο, για να περιποιηθούν τον λατρευτό τους επίσκοπο, αλλά εκείνος είχε ήδη διαφύγει μαζί με τον Μάρκο από την ταράτσα, οπότε περιορίστηκαν σε πλιάτσικο. Εννοείται ότι το κίνημα ήταν καταδικασμένο, αφού κατέφθασαν σε λίγο τα στρατεύματα και συνέλαβαν όσους τους υπέδειξαν οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι οποίοι ήταν βέβαια χριστιανοί. Οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν στην Καισάρεια, όπου άλλοι μεν τιμωρήθηκαν, δηλαδή θανατώθηκαν, και άλλοι, αφού μαστιγώθηκαν με βούνευρα, αφέθησαν ελεύθεροι. Αυτό ήταν και το τέλος της αντίστασης του παγανιστικού ελληνισμού στη Γάζα, έκτοτε εβασίλευσε αδιατάρακτα η θρησκεία της αγάπης και της φιλανθρωπίας, ώσπου έφτασαν οι Άραβες μουσουλμάνοι στην περιοχή. Δηλαδή, όχι και τόσο αδιατάρακτα, διότι υπήρχαν οι πολυπληθείς αιρετικοί του Μάνη, οι μανιχαίοι, μέχρι που εξοντώθηκαν – και μετά οι Παυλικανοί και μετά οι Βογόμιλοι, ώσπου ο αρχηγός τους, ο αιρεσιάρχης Βασίλειος κάηκε ζωντανός επί Αλεξίου Κομνηνού στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινουπόλεως και οι οπαδοί του, αφού παρέστησαν δέσμιοι στην εκτέλεσή του, πέθαναν στις φυλακές.

*

Αφηγήθηκα κάπως εκτενέστερα την ιστορία της Γάζας και του αγίου Πορφυρίου, για να δείξω στους επισκέπτες της καλύβας χειροπιαστά γιατί ο ισχυρισμός ότι ο χριστιανισμός έδωσε, δήθεν, στον ελληνισμό άλλα χίλια χρόνια στην πρωτοπορία του πολιτισμού συνιστά τραγικό λάθος. Στην περίπτωση της Γάζας μπορούμε μελετώντας τους χαρακτήρες του μερικού να συλλάβουμε τη συνολική εικόνα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η οποία πόρρω απέχει από το να διεκδικεί οποιοδήποτε κότινο πρωτοπορίας στον πολιτισμό. Αν τα πράγματα άλλαξαν στη συνέχεια, άλλαξαν μοναχά προς το χειρότερο, έως το οριστικό τέλος του ελληνιστικού κόσμου, επί Ιουστινιανού.

Η ιστορία της Γάζας και του τρόπου με τον οποίο αυτή μετεστράφη σε πόλη χριστιανική είναι χαρακτηριστική, παραδειγματική και άκρως διδακτική. Εδώ δεν μπορεί κανείς απολογητής να ισχυριστεί ότι υπήρξε κάποια αυθόρμητη αντίδραση των χριστιανών, εξαιτίας των διωγμών που υπέστησαν από τους εθνικούς. Εδώ υπήρξε σχεδιασμένος, επίμονος, μακροχρόνιος, ανελέητος, ανυποχώρητος αγώνας του αγίου Πορφυρίου, ο οποίος δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει πλήρως και λυσιτελώς τις δυνατότητες της κρατικής βίας και τρομοκρατίας. Για να το πετύχει αυτό έκρινε πρέπον να εκμεταλλευτεί για τους σκοπούς του τον φανατισμό, την δεισιδαιμονία, την πνευματική αμβλύτητα και τον αδίσταχτο χαρακτήρα της θεοφιλεστάτης αυγούστας Ευδοξίας, αλλά και την πολιτική μυωπία του αυτοκράτορος Αρκαδίου. Στη συνέχεια δεν παρέλειψε να κολακέψει την χορηγό του κατά τον πλέον κραυγαλέο τρόπο, ονομάζοντας Ευδοξιανή την νεόδμητη εκκλησία του, προς τιμήν της. Επέδειξε απίστευτο σαδισμό πλακοστρώνοντας το χώρο μπροστά στο ναό του με πλάκες από άβατα σημεία του Μαρνείου ιερού του Διός, προκειμένου να εξευτελίσει, να λοιδορήσει, να εξουθενώσει και να εκδικηθεί μικροπρεπώς τους ηττημένους, πλέον, πιστούς της αρχαίας ελληνικής λατρείας. Δεν παρέλειψε, εκτός από τα αγάλματα και τους αρχαίους ναούς, να κατακαύσει και τα βιβλία. Δεν δίστασε να δεχτεί στους κόλπους της εκκλησίας του τους τρομοκρατημένους εθνικούς, που παρίσταναν τους νεοφώτιστους για να σώσουν τη ζωή τους, την οικογένειά τους και την περιουσία τους.

Αλλά δεν έκανε τίποτε περισσότερο από το να εφαρμόσει τις εντολές του Γιαχβέ, όπως καταγράφονται στην Παλαιά Διαθήκη (4): Εάν δε παρακαλέση σε ο αδελφός σου εκ πατρός σου ή εκ μητρός σου ή ο υιός σου, ή η θυγάτηρ σου, ή η γυνή σου η εν κόλπω σου, ή ο φίλος σου ή ίσος τη ψυχή σου, λάθρα λέγων πορευθώμεν και λατρεύσομεν θεοίς ετέροις… από των Θεών των εθνών… αναγγέλλων αναγγελλείς περί αυτού και η χειρ σου έσται επ΄ αυτώ εν πρώτοις, αποκτείνει αυτόν, και αι χείρες παντός του λαού επ΄ εσχάτω… Εάν δε ακούης εν μια των πόλεών σου λέγοντες πορευθώμεν και λατρεύσομεν Θεοίς ετέροις ανελών ανελείς πάντας τους κατοικούντας εν τη πόλει εκείνη εν φόνω μαχαίρας και τα κτήνη αυτοίς εν στόματι μαχαίρας… Ο Πορφύριος ακολουθούσε πιστά την εβραϊκή παράδοση της ιδεολογικής μονοκρατορίας, όπως την εκφράζει και ο προφήτης Ηλίας: Και είπεν Ηλιού προς τον λαόν’ συλλάβατε τους προφήτας του Βάαλ, μηδείς σωθήτω εξ αυτών και συνέλαβον αυτούς και κατάγει αυτούς Ηλιού εις τον χείμαρρον Κισσών και έσφαξεν αυτούς εκεί.

Πέρα από τους χριστιανούς, υπάρχουν και οι απλοί νοήμονες άνθρωποι, οι οποίοι στο πρόσωπο του Θεσσαλονικέως φανατικού διακρίνουν έναν από τους μεγαλύτερους εγκληματίες κατά της ανθρωπότητος… Αναρωτιέμαι ποιας τάξεως πνευματικός ευνουχισμός χαρακτηρίζει τους ημετέρους ορθόδοξους απολογητές, ιδιαίτερα τους έλκοντες την καταγωγή από τον μαρξισμό, τους συντασσομένους αναφανδόν με τον Πορφύριο και τους ομοίους του και βδελυσσομένους ταυτοχρόνως τον …παπισμό. Δεν βλέπουν την εξουσιολαγνεία, το αχαλίνωτο εγώ, την προφανή ψυχική και πνευματική νόσο, τον ανελεήμονα ηγήτορα, τον αδίσταχτο καιροσκόπο, τον επιδέξιο κόλακα, τον λαϊκιστή πολιτικό, που είναι ολοφάνερος πίσω από το τάχα σεμνό και αγιωμένο μοναχικό σχήμα. Τι κι αν ζούσε ασκητικά και σε όλη του τη ζωή έτρωγε βρεγμένα όσπρια και λάχανα; Σημασία έχει ότι παρήγαγε μισαλλοδοξία, καταστροφή, βαρβαρότητα… Δεν είχε την υπομονή να περιμένει το πλήρωμα του χρόνου προς δικαίωση της πίστεώς του και -κυρίως!- μια ομαλή μετάβαση από τον παγανισμό στο χριστιανισμό, ήταν φανατικός του εδώ και τώρα, της λογικής ότι θα σε σώσω θέλεις δε θέλεις, έστω κι αν χρειαστεί να σε σφάξω, θα σε σώσω οπωσδήποτε! Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στη βάρβαρη ορθόδοξη πολιτική και την εξίσου βάρβαρη επιθετικότητα των καθολικών και των προτεσταντών; Υπάρχει, μονάχα στα μυαλά των σύγχρονων απολογητών της Ορθοδοξίας, οι οποίοι επιχειρούν να μας πείσουν ότι η νύχτα είναι ολόφωτη μέρα…

Αλλά τον ίδιο ακριβώς πολιτισμό με τον Πορφύριο είχαν και οι Οθωμανοί, όταν έσφαζαν τους απίστους και ατίμαζαν τα ιερά τους… Οι καθολικοί κονκισταδόρες όταν με τον σταυρό επικεφαλής εξόντωναν τους ιθαγενείς αμερικανούς… Οι ναζιστές, όταν στο όνομα του ανώτερου ανθρώπου πραγματοποιούσαν το ολοκαύτωμα… Οι σταλινικοί, όταν χάριν του ευτυχισμένου αύριο αφάνιζαν εκατομμύρια ανθρώπους… Οι υπεράνω πάσης υποψίας Εγγλέζοι και Αμερικάνοι, όταν βομβάρδισαν τη Δρέσδη και δολοφόνησαν δεκάδες χιλιάδες Γερμανούς αμάχους, ενώ ο πόλεμος είχε κριθεί οριστικά… Οι Έλληνες κομμουνιστές στην κατοχή, όταν δολοφονούσαν χιλιάδες τάχα αντιδραστικούς… Οι Έλληνες δεξιοί, όταν κατακρεουργούσαν χιλιάδες αριστερούς στα στρατοδικεία, τη Μακρόνησο και αλλού… Οι Εβραίοι, όταν επί χρόνια ποδοπατούν τους Παλαιστίνιους, και οι Παλαιστίνιοι όταν αρνούνται στους Εβραίους το δικαίωμα της ύπαρξης… Οι Αμερικανοί, όταν ασχημόνησαν στο Βιετνάμ, στη Σερβία, στο Ιράκ και σε πολλά άλλα σημεία του πλανήτη και οι Ρώσοι, όταν διέπραξαν τα ίδια στο Αφγανιστάν και την Τσετσενία… Οι μη μου άπτου Ελβετοί, όταν χρηματοδοτούσαν τους ναζί και υπεξαιρούσαν τις καταθέσεις των Εβραίων… Οι Γάλλοι όταν ρήμαζαν την Αλγερία, οι κεμαλικοί Τούρκοι όταν στις αρχές του εικοστού αιώνα πετάλωναν τους χριστιανούς Αρμενίους και Έλληνες, οι χριστιανοί Έλληνες όταν έμπαιναν σε τούρκικα χωριά στη Μικρασία… Οι Ιάπωνες όταν εξανάγκαζαν χιλιάδες αιχμάλωτες να είναι πόρνες για τους στρατιώτες τους… Οι Κινέζοι της μαοϊκής πολιτιστικής επανάστασης… Οι αφρικάνοι Τούτσι που ξεκινάν τον διάλογο με τον αιχμάλωτο Χούτου αφού του κόψουν τα γεννητικά όργανα και τανάπαλιν…

Όλοι αυτοί -και πολλοί άλλοι- ανήκουν στον πολιτισμό του αγίου Πορφυρίου, στον πολιτισμό της βίας, του αίματος, της περιφρόνησης του Άλλου… Συνιστά λογική, ανθρωπιστική και αισθητική ύβρη ότι διανθίζουν πολλές φορές την αποτρόπαιη μισανθρωπία τους με μεγαλόστομες όσο και απατηλές διακηρύξεις περί αγάπης… Σ’ αυτόν τον πολιτισμό συγκαταλέγεται και η καθ’ ημάς Ορθοδοξία, κι ας έχει τόσο μεγάλη ιδέα για τον εαυτό της και το βυζαντινό κλέος της… Στερείται σοβαρότητας η απόπειρα για ένα νεοφανή συγκρητισμό, να επιλέξει δηλαδή κάποιος από την Ορθοδοξία ό,τι τον βολεύει, ό,τι του μοιάζει ευγενές ή πνευματικό και να παραπετάξει τη σαβούρα… Στοιχειώδης πνευματική αξιοπρέπεια επιβάλλει να σηκώσει το καλάθι όπως είναι: Όλον ή ουδέν!

Το καλάθι που κουβαλά ο Θ. Ζιάκας, δηλ. η χιλιόχρονη παρουσία του ελληνισμού στην πρωτοπορία του πολιτισμού, χάρη στον χριστιανισμό, είναι γεμάτο πέτρες του γιαλού…


(1) Ο Θ. Ζιάκας

(2) Εκδ. ΖΗΤΡΟΣ, 2003

(3) Δεν ξέρουμε τι να πρωτοθαυμάσουμε, τη δεισιδαιμονία των πιστών ή την καλογερική τερατολογία του διακόνου Μάρκου; Είναι αξιοθαύμαστα και τα δύο…

(4) Δευτερονόμιο, ΧΙΙΙ, 6

Advertisements