Αχ,

τα σφυρά τα ηλιοψημένα

οι κνήμες του μπρούντζου

τα σκέλη που ξεπερνούν κατά τι την ορθή γωνία

στην πίσω θέση της μηχανής.

Αχ,

ο ήλιος κι ο αγέρας

καθώς φιλάνε εναλλάξ, οι μόρτες,

το φανερό και το ψευτοκρυμμένο

στις παραβολές του κόρφου και της πυγής.

Αχ,

τα μελένια βλέμματα

οι ίσκιοι που πέφτουν ζευγαρωμένοι στα βότσαλα

η κάψα στο μεσόφρυδο του μεσημεριού

των χειλιών τ’ αγγίγματα

αχ.


Advertisements