Repost εξαιτίας ενός άρθρου που θα βρείτε στα έσχατα σχόλια.

tloupas1.jpg

Τι είναι ο χρόνος;

Ποιος μπορεί να τον εξηγήσει;

Ποιος μπορεί να αρθρώσει έστω μια σκέψη γι’ αυτόν;

Τι είναι πιο οικείο και πιο σύγχρονο από τον χρόνο;

Τι είναι λοιπόν;

Αν με ρωτούσε κανείς ξέρω ότι αν θα έπρεπε να του εξηγήσω δεν θα μπορούσα.

Ξέρω μόνο ότι δεν θα υπήρχε παρελθόν αν τίποτε δεν περνούσε.

Και δεν θα υπήρχε μέλλον αν τίποτε δεν μας πλησίαζε.

Και δεν θα υπήρχε παρόν αν δεν υπήρχε κάτι που να υφίσταται.

Πως υπάρχουν αυτές οι δύο έννοιες του χρόνου;

Η μία, το παρελθόν και η άλλη, το μέλλον.

Αφού το παρελθόν δεν είναι πια και το μέλλον δεν είναι ακόμα.

Αν, όμως, το παρόν ήταν πάντα παρόν και δεν περνούσε ποτέ δεν θα ήταν παρόν, αλλά αιωνιότητα.

Από την άλλη ποτέ δεν υπήρξε χρόνος που να μην υπήρχε χρόνος.

Αλλά αν το παρόν υφίσταται μόνο για να γίνει παρελθόν πως μπορούμε να λέμε ότι πραγματικά υπάρχει;

Αφού η ίδια του η ύπαρξη είναι τόσο μάταιη.

Ή μήπως πρέπει να ισχυριστούμε ότι ο χρόνος υπάρχει λόγω της τάσης του να μην υπάρχει;

Το μόνο ξεκάθαρο είναι ότι παρελθόν και μέλλον δεν υπάρχουν καθόλου.

Το παρελθόν δεν υπάρχει επειδή δεν είναι πια.

Και το μέλλον δεν υπάρχει επειδή ποτέ δε συνέβη.

Θα έπρεπε τότε να πω ότι υπάρχει μόνο ένας χρόνος, ο παροντικός;

Ή είμαστε σίγουροι ότι υπάρχουν τρεις σαφείς έννοιες του χρόνου;

Ονομαστικά: το παρόν του παρελθόντος, το παρόν του παρόντος και το παρόν του μέλλοντος.

Ο μόνος χρόνος που βιώνουμε είναι ο παροντικός.

Στην ψυχή μας, όμως, νοιώθουμε τρεις διαφορετικούς χρόνους.

Το παρόν του παρελθόντος, που είναι η μνήμη.

Το παρόν του παρόντος, που είναι ο στοχασμός.

Και το παρόν του μέλλοντος, που είναι η προσμονή.

Στη διάρκεια της ζωής μας όλες οι πράξεις μας προσχεδιάζουν το μέλλον.

Μόλις τις ολοκληρώσω, ανήκουν στο παρελθόν.

Στη διάρκεια του χρόνου, όσο περισσότερο ζούμε, τόσο οι εμπειρίες μας γίνονται μνήμες.

Όσα προσδοκούμε φθίνουν και γίνονται παρόν.

Κι αυτό συμβαίνει στη διάρκεια μιας ημέρας.

Όπως συμβαίνει και στη διάρκεια της ζωής μας.

*

To παραπάνω ακούγεται στην δεκάλεπτη ταινία του Volker Schlondorff, The Enlightenment, που υπάρχει στη συλλογή ΔΕΚΑ ΛΕΠΤΑ ΑΡΓOΤΕΡΑ, ΤΟ ΤΣΕΛΟ.

Υποσημειώνεται: «Βασισμένο στον Αυγουστίνο (354-430)». Στο τελευταίο λεπτό αποκαλύπτεται ότι ο αφηγητής είναι ένα …κουνούπι, το οποίο ολοκληρώνει τον προβληματισμό του, ως εξής:

Ομολογώ, Κύριέ μου, ότι δε γνωρίζω ακόμη τι είναι χρόνος.

Εσύ, Θεέ μου, θα με φωτίσεις.

Εσύ θα είσαι το φανάρι μου.

Θα έρθω προς το δικό Σου φως.

Εσύ, Θεέ μου, θα φωτίσεις το σκοτάδι μου.

Θα το κάνεις πιο φωτεινό…

(σε αυτό το σημείο το κουνούπι χτυπάει πάνω στη λαμπερή εντομοπαγίδα – και πέφτει στη γη νεκρό)

*

Η φωτογραφία είναι του Τάκη Τλούπα.

Advertisements