Η επωνυμία δε μπορεί να είναι υποχρεωτική, είναι, ωστόσο, προτιμητέα. Ειδικά όταν γράφεις για πολιτική (με την ευρεία έννοια) και ακόμα πιο ειδικά όταν κάνεις κριτική / σάτιρα / πολεμική σε άλλους, μπλόγκερ ή όχι.

Δε θέλω να εκληφθεί αυτό ως κανόνας – άλλωστε δεν εκφράζει παρά την προσωπική μου άποψη (και αισθητική, εν μέρει) για το μπλόγκιν ως σύγχρονη αγορά, δηλαδή τόπο και τρόπο συνάντησης και συνομιλίας των ανθρώπων. Και πρέπει να παραδεχτώ ότι στα μπλογκ έχω δει ωραιότατα ανώνυμα κείμενα, αλλά και απίστευτες επώνυμες πατάτες.

Έχω παρατηρήσει ότι κανένας, σχεδόν, από τους δραστήριους μπλογκεράδες δε μένει ανώνυμος για πολύ – τουλάχιστον ανάμεσα στην ιδιότυπη κοινότητα της μπλογκόσφαιρας. Το λέω αυτό από προσωπική εμπειρία και έχοντας γνωρίσει πολλές δεκάδες «ανώνυμους» μπλογκερ από κοντά, τα 2 και μισό χρόνια που ασχολούμαι. Σχεδόν κανένας από αυτούς δεν αντιμετωπίζει την «ανωνυμία» ως πλεονέκτημα ή ως προσωπική ασφάλεια (έναντι ποίου;) – βλέπουν την περσόνα που δημιουργούν σαν εργαλείο / διευκόλυνση / παιγνίδι.

Ελάχιστες είναι οι περιπτώσεις των μπλογκερ που επιμένουν στην ανωνυμία γιατί έχουν πράγματι σοβαρούς λόγους (κυρίως επαγγελματικούς) να το κάνουν. Ίσως κάποιοι φοβούνται τις αντιδράσεις και την πίεση του περιβάλλοντός τους – κι αυτό είναι σεβαστό. Οι περιπτώσεις δυο εξαιρετικών μπλόγκερ, του gelial παλαιότερα και η πρόσφατη της ψιλικατζούς, που έφτασαν να σταματήσουν το μπλόγκιν γιατί δεν άντεχαν την επώνυμη έκθεση, είναι χαρακτηριστικές.

Προσωπικά δεν ενδιαφέρομαι για εκείνους που διατηρούν μπλογκ και επιμένουν στην ανωνυμία για να μπορούν να επιτίθενται σε άλλους εκ του ασφαλούς – για την ακρίβεια δεν τους θεωρώ ιστολόγους, αλλά …αναπόφευκτους. Περισσότερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν όσοι γράφουν σοβαρά (πολιτικά, κυρίως) αλλά επιμένουν στην ανωνυμία. Σεβαστή επιλογή, αλλά η εμπειρία δείχνει ότι η ανωνυμία τους παρασύρει, κάποιες φορές, σε συμπεριφορές τις οποίες δεν θα επέλεγαν ποτέ ως επώνυμοι.  Ή δεν θα τολμούσαν να υποστηρίξουν κάποιες επιλογές τους με το πραγματικό τους πρόσωπο. Μιλάμε για πραγματικές εκπτώσεις – και η ανωνυμία τις διευκολύνει πάρα πολύ, χωρίς να είναι η αιτία τους…

Φυσικά, κάποια «θεματικά» μπλογκ επιζητούν την ανωνυμία – και ουδείς μπορεί να την ψέξει: όσα καλλιεργούν την ερωτική λογοτεχνία (και φωτογραφία) πέρα από τα συμβατικά, είναι ένα παράδειγμα. Αλλά δε νομίζω ότι το θέμα της επωνυμίας στο μπλόγκιν αφορά αυτή ή παρεμφερείς κατηγορίες.

*

Επειδή το θέμα με απασχολεί και με …κουρδίζει, τσίμπησα σε ένα ποστ του Argos,

(http://argos.wordpress.com/2008/02/29/buildings/ ) και ξεκίνησα να γράφω ένα σχόλιο. Αυτό που μόλις διαβάσατε.