Ψάχνοντας κάτι άλλο, έπεσα πάνω σ’ ένα παραμύθι με …καλύβες, που το έλεγε ο καπετάν Θοδωράκης. Μου άρεσε – και το καταγράφω για χάρη σας.

*

Ένας σουλτάνος ήθελε να γνωρίσει το ζακόνι (= συνήθειο, χαρακτήρας) κάθε τόπου που κυβερνούσε. Του είπαν τότε να φτιάξει καλύβες από τα ξύλα κάθε τόπου και να κοιμηθεί μέσα. Στο όνειρό του, του είπαν, θα φανερωθεί η κάθε χώρα.

Διέταξε και έφτιαξαν τέσσερις καλύβες με ξύλα από την Αίγυπτο, την Ανατολή, τη Ρούμελη και το Μωριά – κι έπιασε με τη σειρά να κοιμάται, κάθε βράδυ σε άλλη καλύβα.

Στην πρώτη ονειρεύτηκε το Νείλο. Στα νερά του κυλούσαν χρυσάφια, πλούτη αμέτρητα.

Στη δεύτερη, της Ανατολής, κοιμήθηκε σαν το πουλάκι και είδε όνειρα γλυκά, σα να ‘χε μαστουρώσει με χασίσι.

Στην καλύβα της Ρούμελης ονειρεύτηκε άτια να χλιμιτράνε και άρματα να βροντούν.

Τέλος, στην καλύβα τη Μωραΐτικη, λαχτάρησε και πετάχτηκε από τον ύπνο του, μούσκεμα στον ιδρώτα. Ονειρεύτηκε, λέει, χίλιους διαβόλους να τρέχουν πάνω – κάτω, με αναμμένα δαυλιά!

*

Όπως (δεν) θα έλεγε κι ο φίλος suigenerisav, με κάτι τέτοια παραμύθια ταΐστηκε η εθνική συνείδηση των Ελλήνων κι άρχισε επιτέλους να αποκτά τα νεωτερικά χαρακτηριστικά, τα προβλεπόμενα υπό της θεωρίας. 🙂

 

Advertisements