(κλικ για να δείτε τον πυρηνικό χάρτη – τον έστειλε ο nik-athenian)

Του Θ. Αναπολιτάνου

«Στόχος είναι η «πράσινη» ενέργεια και κατά την άποψή μου ορθά η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει συμπεριλάβει σε αυτή την κατηγορία και την πυρηνική ενέργεια». Με τη φράση αυτή του υπουργού ΠΕΧΩΔΕ που διατυπώθηκε την περασμένη εβδομάδα, ανεξάρτητα από το αν περιείχε αυθαίρετα δεδομένα (είναι γνωστό ότι δεν υπάρχει ενιαία θέση της Ε.Ε. στο θέμα της πυρηνικής ενέργειας, πολύ περισσότερο θέση με την οποία να θεωρείται πράσινη), άνοιξε και στην Ελλάδα η συζήτηση για την πυρηνική ενέργεια. Ακούστηκαν και γράφτηκαν πολλά σε αυτό το διάστημα. Ας δούμε ορισμένα: Η «δημιουργική λογιστική» Ισχυρίζονται ότι η ηλεκτρική ενέργεια που παράγεται από πυρηνικούς αντιδραστήρες είναι φθηνή. Κάθε άλλο: το υψηλό κόστος εγκατάστασης και λειτουργίας, σε συνδυασμό με τον μικρό χρόνο λειτουργίας ενός αντιδραστήρα, καθώς και η διαδικασία διαχείρισης των αποβλήτων και του ασφαλούς κλεισίματος ενός πυρηνικού σταθμού κάνουν αντιοικονομική την επένδυση. Δεν είναι τυχαίο ότι αντιδραστήρες κατασκευάζονται σε όλο τον κόσμο μόνο με γενναίες κρατικές επιδοτήσεις. Πολλές φορές οι υπερασπιστές της πυρηνικής ενέργειας οδηγούνται σε τέτοια συμπεράσματα μέσα από «δημιουργική λογιστική»: Δεν συνυπολογίζουν, π.χ., το κόστος αποδόμησης (decommissioning) ενός πυρηνικού εργοστασίου, το οποίο όμως ανέρχεται σε ένα ποσοστό έως και 50% της αρχικής επένδυσης εγκατάστασης. Ή δεν συνυπολογίζουν το κόστος διαχείρισης των πυρηνικών αποβλήτων. Τα… «πράσινα» άλογα Η πυρηνική ενέργεια δεν έχει εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα (CO2) και επομένως είναι «πράσινη». Είναι το ισχυρό χαρτί που προβάλλεται, προκειμένου να καμφθούν οι αντιδράσεις. Πρώτα απ’ όλα, η πυρηνική ενέργεια έχει σαφώς μικρότερες, απ’ ό,τι το πετρέλαιο ή ο άνθρακας, όχι όμως μηδενικές εκπομπές, όπως ισχυρίζονται. Οι εκπομπές CO2 οφείλονται στη διαδικασία εξόρυξης του ουρανίου, παραγωγής του πυρηνικού καυσίμου και διαχείρισης των πυρηνικών αποβλήτων. Οι εκπομπές αυτές μάλιστα αναμένεται να αυξηθούν θεαματικά καθώς τα κοιτάσματα του ουρανίου λιγοστεύουν και γίνονται πιο φτωχά εξαιτίας της υπερεξόρυξής τους. Όμως: * Είναι δυνατόν, για να χαρακτηρίσουμε φιλική προς το περιβάλλον μία μορφή ενέργειας, να έχουμε ως μόνο κριτήριο τις εκπομπές CO2; * Η εκπομπή ραδιενεργών αερίων κατά τη λειτουργία των αντιδραστήρων; * Η έκλυση θερμότητας που δεν μετατρέπεται σε ηλεκτρική ενέργεια και συμβάλλει απευθείας στην υπερθέρμανση του πλανήτη; * Τι γίνεται με τα ραδιενεργά απόβλητα, των οποίων η διαχείριση αποτελεί το υπ’ αριθμόν ένα και άλυτο ακόμη πρόβλημα, καθώς παραμένουν ενεργά για πολλούς αιώνες; Ισχυρίζονται ορισμένοι ότι τώρα πλέον το θέμα των αποβλήτων είναι λυμένο. Ουδέν ψευδέστερον. Για να υποβαθμίσουν μάλιστα το θέμα, κάνουν έναν καινοφανή παραλληλισμό λέγοντας ότι τα πυρηνικά απόβλητα της Βρετανίας δεν ξεπερνάνε σε όγκο μια μονοκατοικία 70 τετραγωνικών μέτρων. Θα μπορούσε κανείς να αντιπαραθέσει αντιστρόφως με την ίδια «λογική» ότι ποσότητα 10 κιλών πλουτωνίου ζυγίζει όσο ένα κατσικάκι που καταναλώθηκε το Πάσχα, όμως είναι αρκετή για να καταστρέψει ολοσχερώς μια πόλη σαν την Αθήνα. Η… ανασφαλής ενέργεια Ισχυρίζονται ότι η πυρηνική ενέργεια είναι – τώρα πλέον, με την πρόοδο της επιστήμης – ασφαλής. Ναι, τα μεγάλα πυρηνικά ατυχήματα οδήγησαν στην αύξηση των μέτρων ασφαλείας. Όμως τα μέτρα αυτά, όσο και αν αυξάνονται, δεν μπορούν να αποκλείσουν την πιθανότητα ενός σοβαρού πυρηνικού ατυχήματος, η οποία θα αυξάνεται όσο αυξάνεται και ο αριθμός των πυρηνικών σταθμών. Εξάλλου τα μέτρα ασφαλείας σχετίζονται άμεσα με τις διατιθέμενες πιστώσεις και την υψηλή εξειδίκευση, εμπειρία και τεχνογνωσία του προσωπικού, ζητήματα που δεν είναι δεδομένα και μάλιστα καθ’ όλη τη διάρκεια του πυρηνικού κύκλου. Ακόμη και οι υπερασπιστές της πυρηνικής ενέργειας ομολογούν ότι το μόνο μειονέκτημα της πυρηνικής ενέργειας είναι η πιθανότητα ατυχήματος. Εμείς αμφισβητούμε έντονα ότι είναι το μόνο, αλλά, έστω κι έτσι, αναρωτιέται κανείς: Χρειάζεται κι άλλο επιχείρημα; Αντιθέτως, στα όσα προβλήματα ασφάλειας υπήρχαν, έχουν προστεθεί καινούργια, όπως η ισχυρή πιθανότητα ενός «τυφλού» τρομοκρατικού χτυπήματος, καθώς και η «απώλεια» ή εμπορία πλουτωνίου για την παραγωγή πυρηνικών όπλων. Ορισμένοι για το θέμα της ασφάλειας λένε ότι κάθε δραστηριότητα ενέχει κινδύνους και προσπαθούν να παρομοιάσουν το ρίσκο ενός πυρηνικού ατυχήματος με το ρίσκο που αναλαμβάνεις πετώντας με ένα αεροπλάνο ή οδηγώντας ένα αυτοκίνητο. Ομολογουμένως απλοϊκά επιχειρήματα. Όσοι ισχυρίζονται κάτι τέτοιο, ξεχνούν ότι στην περίπτωση ενός συμβατικού ατυχήματος οι όποιες επιπτώσεις περιορίζονται τόσο γεωγραφικά σε συγκεκριμένη περιοχή όσο και χρονικά. Ο κύκλος τους κλείνει σχεδόν αμέσως. Αντίθετα, στην περίπτωση ενός πυρηνικού ατυχήματος, οι επιπτώσεις απλώνονται σε τεράστια έκταση (μπορούν να καλύψουν έως και ολόκληρο το ημισφαίριο) αλλά και σε μεγάλο βάθος χρόνου. Ο κύκλος τους μόλις ανοίγει με άγνωστο τέλος. Κατά τους ειδικούς, βρισκόμαστε ακόμα στα μισά του δρόμου σε ό,τι αφορά τις επιπτώσεις στην υγεία από το Τσέρνομπιλ. Για τις οικονομικές και τις περιβαλλοντικές συνέπειες είναι ακόμη χειρότερα τα πράγματα. Άλλοι πάλι, για να αποδείξουν ότι είναι σχεδόν απίθανο να έχουμε νέα καταστροφή, ισχυρίζονται ότι το Τσέρνομπιλ ήταν προϊόν ενός ξεπερασμένου συστήματος αναξιόπιστης διοίκησης. Εδώ πραγματικά σηκώνει κανείς τα χέρια ψηλά. Προφανώς οι κύριοι αυτοί έχουν μελετήσει και έχουν απόλυτη εμπιστοσύνη στα σύγχρονα συστήματα αξιόπιστης διοίκησης που έχουν όλες οι γειτονικές μας χώρες (Βουλγαρία, Τουρκία, Αλβανία, ΠΓΔΜ, Αίγυπτος, Λιβύη κ.λπ.). Παθητική κυβέρνηση Αφού προγραμματίζουν όλες οι γειτονικές χώρες πυρηνικούς σταθμούς, γιατί εμείς να μην κατασκευάσουμε; Αυτό είναι επίσης ένα «ακλόνητο» επιχείρημα που προβάλλεται. Όσοι το επικαλούνται, στηρίζονται στο γεγονός ότι, αν συμβεί πυρηνικό ατύχημα σε μια χώρα, οι επιπτώσεις θα είναι ολέθριες για όλες τις γειτονικές. Σε αυτό έχουν δίκιο. Ο συλλογισμός όμως αυτός οδηγεί και σε παράλογα συμπεράσματα. u Όταν διαπιστώνεις ότι ο γείτονάς σου θέλει να βάλει μια βόμβα στο σπίτι του, ποια πρέπει να είναι η αντίδρασή σου; Να βάλεις κι εσύ μία ή να κάνεις ό,τι μπορείς για να τον αποτρέψεις; Γι’ αυτό ακριβώς εμείς ζητάμε εδώ και πολλά χρόνια πολιτικές πρωτοβουλίες για την αποτροπή εγκατάστασης νέων πυρηνικών σταθμών στην περιοχή. Απευθυνθήκαμε με κάθε ευκαιρία στην κυβέρνηση, στη Βουλή, σε όλα τα κέντρα λήψης αποφάσεων. Δυστυχώς την αρχικά παθητική στάση διαδέχθηκε η πλήρης αντιφάσεων εικόνα κορυφαίοι υπουργοί να απορρίπτουν την πυρηνική ενέργεια την ίδια στιγμή που ο πρωθυπουργός σε ταξίδια του εκτός συνόρων (Βουλγαρία, Ινδία) παρείχε τις ευλογίες του για τα πυρηνικά προγράμματα των χωρών αυτών. Εσχάτως έχουμε και τους υπουργούς – προπαγανδιστές της πυρηνικής ενέργειας. Χολέρα κατά… πανούκλας; Αν είναι όλα όπως τα λέμε, γιατί άλλες χώρες επιλέγουν την πυρηνική ενέργεια; Υπάρχουν δύο κατηγορίες χωρών που επιλέγουν την πυρηνική ενέργεια. * Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν οι μεγάλες πυρηνικές δυνάμεις (ΗΠΑ – Καναδάς – Αγγλία – Γαλλία – Γερμανία – Ρωσία – Ιαπωνία – Ινδία – Κίνα), που έχουν ισχυρή πυρηνική βιομηχανία και υποδομή. Είναι «λογικό» να έχουν την επιδίωξη να πουλήσουν την πυρηνική τεχνολογία και τεχνογνωσία για να ενισχύσουν την οικονομική και γεωπολιτική τους θέση σε άλλες χώρες, δημιουργώντας έτσι σχέσεις εξάρτησής τους απ’ αυτές. * Στη δεύτερη κατηγορία είναι όλες οι άλλες, για διαφορετικούς λόγους καθεμιά: είτε επειδή φιλοδοξούν να γίνουν πυρηνικές δυνάμεις και να αποκτήσουν πυρηνικό όπλο είτε επειδή έχουν την ψευδαίσθηση ότι έτσι θα παίξουν ρόλο αφεντικού στην περιοχή τους είτε επειδή λειτουργούν ως τοποτηρητές συμφερόντων μεγάλων δυνάμεων είτε επειδή απλά πιστεύουν ότι έχουν εξασφαλίσει την άρτια και ακίνδυνη λειτουργία της πυρηνικής δραστηριότητας. Σε όλες τις περιπτώσεις το ρίσκο είναι υψηλότατο. Ειδικά για την – έτσι κι αλλιώς – εύφλεκτη περιοχή μας, με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά (γεωπολιτική ρευστότητα και αστάθεια, μικρή εμπειρία, χαμηλή τεχνογνωσία, μικρές οικονομικές δυνατότητες, μεγάλη σεισμικότητα), είναι να απορεί κανείς για την αβάσταχτη ελαφρότητα με την οποία αποφασίζεται ή εξαγγέλλεται η κατασκευή πυρηνικών σταθμών. Η επιλογή της πυρηνικής ενέργειας δεν αποτελεί λύση στο ενεργειακό πρόβλημα ούτε για την κλιματική αλλαγή. Δεν πολεμάς τη χολέρα με την πανούκλα! Είναι μια αδιέξοδη και εγκληματική επιλογή. Όσοι κάνουν το βήμα προς την πυρηνική τρέλα αναλαμβάνουν τεράστιες ευθύνες. Ευθύνες αναλαμβάνουν όμως και όσοι δεν κάνουν τίποτα για να αποτρέψουν αυτές τις εξελίξεις. Προβάλλεται κατά κόρον το επιχείρημα ότι είναι κυριαρχικό δικαίωμα μιας χώρας να αποφασίζει να εγκαταστήσει πυρηνικούς σταθμούς. Δεν μας πείθουν. Αρκεί κανείς να δει τη στάση των μεγάλων δυνάμεων στο θέμα του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, για το οποίο με απύθμενη υποκρισία προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι το μόνο επικίνδυνο. Γι’ αυτό ζητάμε πολιτικές πρωτοβουλίες και μια διεθνή εκστρατεία για την απόκρουση της πυρηνικής απειλής. Μια τέτοια κίνηση, από χώρες που αντιτίθενται στην πυρηνική ενέργεια – και είναι πολλές εντός και εκτός Ε.Ε. -, θα αναβάθμιζε το κύρος τους, καθώς θα εναρμονιζόταν με την παγκόσμια κοινή γνώμη, που με συντριπτική πλειοψηφία τάσσεται κατά της πυρηνικής ενέργειας. Κυρίως όμως θα έδινε και ελπίδα για βιώσιμη ανάπτυξη, χωρίς τον φόβο οικολογικών καταστροφών και ανθρώπινων ολοκαυτωμάτων.

(Στο σημείο αυτό ολοκληρώνεται το κείμενο το Θανάση Αναπολιτάνου. Αυτά που ακολουθούν είναι της εφημερίδας στην οποία έγινε η αρχική δημοσίευση, όπως διευκρινίζει ο Θ.Α. σε σχόλιό του με ημερομηνία 22/10/2009)

*

Εκατοντάδες εργοστάσια σπαρμένα σε όλο τον κόσμο Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στις αρχές του ’90 η εναντίωση στην παραγωγή και τη χρήση πυρηνικής ενέργειας ήταν ταυτισμένη με τον προοδευτισμό και την οικολογική ευαισθησία. Πάσης φύσεως πασιφιστές, φυσιολάτρες και… γκρινπισιστές είχαν επιτρέψει να διηθηθεί στα κύτταρά τους η ρητορική στιχομυθία: «Πυρηνική ενέργεια; Όχι, ευχαριστώ!». Το περίεργο αφαιρετικό σηματάκι, που θύμιζε περιστρεφόμενο τριπλό πέλεκυ και παρέπεμπε κατευθείαν στην πασχαλινή ραδιενεργό εμπειρία του ’86 (στο πυρηνικό δυστύχημα του Τσερνομπίλ δηλαδή), ισοδυναμούσε στο συλλογικό μας ασυνείδητο με τη ναζιστική σβάστικα. Πολλά άλλαξαν από τότε… Μόλις πριν από λίγες μέρες, ο έλληνας υπουργός ΠΕΧΩΔΕ, ο οποίος συνηθίζει να αυτοσαρκάζεται εξ αφορμής του μικρού ελλείμματος ακοής που τον καθιστά ελαφρώς «υπερήφανο» στις προφορικές συναλλαγές και συνδιαλλαγές του, αφουγκράστηκε επιτυχώς το παγκόσμιο κύμα ενεργειακής αναθεώρησης. Χαρακτήρισε από καθέδρας «πράσινη και ανανεώσιμη» την πυρηνική ενέργεια και πυροδότησε συζητήσεις επί συζητήσεων περί του θέματος. Ας μη γελιόμαστε. Η επιστροφή στην πυρηνική ενέργεια είχε αρχίσει μαζί με την αρχή του τέλους της πετρελαϊκής εποχής. Λίγοι είναι εκείνοι που εμφανίζονται διατεθειμένοι να μανατζάρουν την παραγωγή καυσίμων από αγκινάρες και πριονίδι. Οι περισσότεροι ενδιαφέρονται για τις XL επενδύσεις. Όταν στερεύουν τα ντεπόζιτα και φυραίνει η τσέπη, όλα ξανατίθενται υπό συζήτηση. Κάπως έτσι η ανθρωπότητα ξέχασε πως φυτεύοντας πυρηνικούς αντιδραστήρες λύνει προσωρινά μερικά από τα προβλήματά της, αλλά παίζει κορώνα – γράμματα την πολυσυζητημένη ασφάλειά της. Ξεπέρασε επίσης το γεγονός ότι ο σχεδιασμός και οι υποδομές που απαιτούνται για την παραγωγή πυρηνικής ενέργεια είναι ιδιαίτερα δαπανηρές… Άρχισε να φλερτάρει με εκείνο που κάποτε την ανατρίχιαζε και στην ουσία ευλόγησε προκαταβολικά τα νέου τύπου φουγάρα που οραματίζονται οι λήπτες αποφάσεων. Το πυρηνικό μας μέλλον είναι ήδη σχεδόν παρελθόν. Η χώρα μας έχει δηλώσει επισήμως διατεθειμένη να επενδύσει πάνω από 20 δισ. ευρώ στο πλαίσιο της Ενεργειακής Κοινότητας των χωρών της Νοτιοανατολικής Ευρώπης συνεργαζόμενη με τους «ανήσυχους» γείτονές μας που έχουν κιόλας εκπονήσει μεγαλεπήβολα πυρηνικά πλάνα. Θα γίνουμε σίγουρα καλοί πελάτες τους, δεδομένου ότι η Ελλάδα είναι μία από τις τρεις εναπομείνασες ευρωπαϊκές χώρες που δεν διαθέτει πυρηνικό αντιδραστήρα ούτε για δείγμα (οι άλλες δυο είναι η Ιρλανδία και η Πορτογαλία). Αυτό για κάποιους προσμετράται στα εθνικά μας θετικά. Για κάποιους άλλους όμως αποτελεί ένα ακόμα συμπλεγματικό μας σημείο, ένα «μείον»… Πρόκειται πιθανότατα για τους ίδιους εκείνους ανθρώπους που γνωρίζουν, ερευνούν και «επικοινωνούν» την ύπαρξη κοιτασμάτων ουρανίου στο υπέδαφός μας. Λέγεται ότι τα αποθέματα αυτά είναι ικανά να μας συντηρήσουν ενεργειακά για μια περίπου εικοσαετία. Η εικοσαετία ωστόσο είναι μικρό διάστημα μπρος στην αιωνιότητα της ενεργειακής ανασφάλειας. Ένας καινούριος ραδιενεργός κόσμος Κι ενώ εμείς παλεύουμε γενναία με τα ενοχικά μας σύνδρομα, λίγο πριν απλώσουμε το χέρι στο βάζο με το ραδιενεργό γλυκό, όλος ο υπόλοιπος κόσμος «ακτινοβολεί» και λάμπει σαν τον… Μπάμπη. Πάντα στην ενεργειακή και στην εξοπλιστική avant gαrde οι ΗΠΑ παραμένουν ο Νο 1 προμηθευτής πυρηνικής ενέργειας στον κόσμο. Το 20% επί του συνολικού ποσοστού της αμερικάνικης εγχώριας παραγόμενης ενέργειας είναι πυρηνικό, ενώ οι συνολικές ανάγκες της ισχυρής ηπείρου καλύπτονται τοιουτοτρόπως – στη… σχάση και στη φέξη – μόλις κατά 9%. Πολύ πρωτοπόρα επίσης η επαναστατική Γαλλία. Θα μπορούσε ίσως να χαρακτηριστεί «μητέρα της ατομικής ενέργειας», δεδομένου ότι με τα 50 πυρηνικά εργοστάσιά της καλύπτει το 79% των αναγκών της ηλεκτροδότησής της. Τα γαλλοτραφή ιόντα ικανοποιούν κατά το ήμισυ περίπου τις συνολικές ενεργειακές ανάγκες της χώρας. Ούτε λόγος για την οποιαδήποτε ένσταση και υπαναχώρηση. Η ιδεολογία ιδεολογία και οι ανάγκες ανάγκες. Με τα πρώτα σημάδια ενεργειακού τέλματος, το 1970, η Γαλλία έπεσε με τα μούτρα στις επωφελείς υποδιαιρέσεις της ύλης… Στον αντίποδα, η παραδοσιακά πράσινη Γερμανία ικανοποιεί «πυρηνικώς» μόλις το 12% των αναγκών της και έχει δηλώσει διατεθειμένη να κλείσει ώς το 2020 όλες τις πυρηνικές μονάδες. Λόγω όμως των πρόσφατων εξελίξεων κάνει την κινέζα… και το καθυστερεί. Αντιθέτως, η Κίνα ανοίγει εργοστάσια και μας περιμένει. Τουλάχιστον 30 βρίσκονται στα σκαριά. Το ίδιο και η Ινδία. Μέχρι πρότινος κάλυπτε με πυρηνική ενέργεια μόλις το 1% των συνολικών της αναγκών. Τα πράγματα όμως αλλάζουν. Τα αμερικάνικα κεφάλαια που επενδύονται στη χώρα δημιουργούν τις προϋποθέσεις για πυρηνική άνθιση. Αντιτίθενται όμως οι «πιστοί ινδοί» που θέλουν τον ξένο παράγοντα έξω από τα εδάφη τους. Η πέμπτη ήπειρος, η εξωτική Αυστραλία, παραμένει πυρηνικώς παρθένος… Λόγω των πεποιθήσεων των κυβερνήσεών της και του πολιτικού της κόσμου. Απίστευτο αλλά αληθινό. Για την υγεία των καγκουρό, ρε γαμώτο! Η δε Ρωσία του Πούτιν ξεπέρασε τα τραύματα του Τσερνομπίλ, έθαψε τους νεκρούς της, κανάκεψε υποτυπωδώς τις τερατογενέσεις της και επέστρεψε στην ενεργό κυκλοφορία. Η χώρα επιθυμεί να εξαγάγει πυρηνική ενέργεια. Επιθυμεί επίσης – όλως τυχαίως – να επενδύσει στην πυρηνική ενέργεια τρίτων (βλ. Ιράν)… Το αντίπαλο δέος του Βλαντίμιρ, ο Τζορτζ Μπους – που, όπως είπαμε, βλέπει με ενδιαφέρον τη νέα πυρηνική ανθρωπότητα -, παρ’ ότι στο παρελθόν περιέθαλψε με στοργή και προδέρμ το άτακτο Ισραήλ, δεν αντιμετωπίζει με την ίδια παιδαγωγική κατανόηση τις λοιπές χώρες της Μέσης Ανατολής που φτιάχνουν αντιδραστήρες. Ιράν, Μπαχρέιν, Κατάρ, Αίγυπτος, Κουβέιτ, Ιορδανία, Ομάν, Συρία, Τουρκία, Υεμένη, Σαουδική Αραβία κ.λπ. αντεπιτίθενται… Επειδή ο Γιάννης φοβάται το θεριό και το θεριό τον Γιάννη, οι ιστορικά φορτισμένες αυτές χώρες θέλουν να διαθέτουν πυρηνική καβάτζα διά παν ενδεχόμενο. Ωστόσο, από τις παραπάνω χώρες, μόνο το Ιράν και το Ισραήλ έχουν το θράσος να αφήνουν να εννοείται ότι εκμεταλλεύονται την εν λόγω ενέργεια στρατιωτικώς. Οι υπόλοιποι απλώς θέλουν να υποκαταστήσουν την πετρελαϊκή τους πρωτοκαθεδρία με την αντίστοιχη πυρηνική. Έρχονται δύσκολες εποχές. Κατά τα λοιπά, ισχύει η ΝΝΡΤ, η συμφωνία για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων. Οι 189 χώρες που την έχουν επικυρώσει – ήδη από το 1970 – διατηρούν το δικαίωμα της ανάπτυξης πυρηνικής ενέργειας για ειρηνικούς σκοπούς με την υποχρέωση να υπόκεινται σε ελέγχους. Απέχουν η Ινδία, το Ισραήλ, το Πακιστάν και η Βόρεια Κορέα. Μακάρι πάντως να πρυτανεύσει η λογική και να μη γίνει παγκοσμίως της (Βορείου και Νοτίου) Κορέας… (Του Θανάση Αναπολιτάνου, προέδρου του Αντιπυρηνικού Παρατηρητηρίου Μεσογείου και μέλους της Ε.Γ. του Διεθνούς Δικτύου Mediterranean Νο Nuclear Neighborhood-MN3). * Πηγή: http://ecology-salonika.org/lib/?p=2454

Advertisements