Χθες βράδυ βγήκαμε με φίλους για κρασί, σ’ ένα ταβερνάκι της Πάνω Πόλης. Μια χαρά ήταν – οι μεζέδες καλοί, το κρασί καλόπιοτο και το μαγαζί γεμάτο κορτσούδια.

Αφού φάγαμε και είπαμε κάμποσα για τα βλαστάρια μας ο καθείς, οι γυναίκες της παρέας άρχισαν να συζητάνε μεταξύ τους για τα συγκλονιστικά τελευταία νέα (- πήρα μια κρέμα νυκτός, άλλο πράγμα – ναι, αλλά πρέπει να τη χρησιμοποιείς 989 μέρες συνέχεια για να δείξει – ξέρετε πως άμα είναι κρυωμένος κανείς βάζεις ένα κομμένο κρεμμύδι στο δωμάτιο και ρουφάει τους ιούς – φέτος είναι πολύ στη μόδα το βεραμάν με φούξια ανταύγειες…) μιλώντας όλες μαζί, ταυτόχρονα!

Πάντα απορούσα πως συνεννοούνται οι γυναίκες όταν μιλάνε όλες ταυτόχρονα – αλλά δεν επιμένω, προφανώς πρόκειται για ανώτερα πλάσματα.

Φυσικά, κάτι έπρεπε να λέμε κι εμείς, οι αρσενικοί. Κι επειδή δεν ήταν δυνατόν να εκφραστούμε ελευθέρως για τα παριστάμενα κορτσούδια, πιάσαμε το αμέσως επόμενο ενδιαφέρον θέμα. Όχι, δεν επρόκειτο για πολιτική, ούτε για ποδόσφαιρο – ούτε καν για τα καινούρια μοντέλα που θα κυκλοφορήσουν οι Alfa Romeo και η Audi. Αυτά ανήκουν στο παρελθόν – τώρα το φλέγον θέμα είναι τα ιστολόγια!

Οι φίλοι μου είχαν αντιμετωπίσει πολύ επιφυλακτικά την είδηση πως είχα ανοίξει τα «μυστικά του Κόλπου» – με την πάροδο των εβδομάδων όμως έγιναν τακτικοί θαμώνες, άρχισαν να σεργιανάνε και σε άλλα μπλόγκ και τώρα διατυπώνουν με άνεση αξιολογικές κρίσεις:
– Ο Χοιροβοσκός, καταπληκτικός!
– Τι μας λες… Επειδή αντιγράφει κείμενα και κάνει ποστ;
– Γιατί ρε, λίγο είναι; Στα σχόλια όμως γράφει κάτι κομμάτια που αντιστοιχούν άνετα σε ποστ!
– Εε… ναι… Αλλά πολύ θεούσος, βρε παιδί μου!
– Και τι ζόρι τραβάς εσύ; Από το πιάτο σου τρώει;
– Είναι εμπαθής, όπως όλοι οι θεούσοι!
– Εμπαθής είσαι και φαίνεσαι! Και δεν είναι θεούσος, μια χαρά άνθρωπος είναι!

Ώρες είναι να παρεξηγηθούμε για το Χοιροβοσκό! Αλλάζω ιστολόγιο:

– Εμένα μ’ αρέσει η Μιραντολίνα!
– Καλή… Γράφει πολύ ωραία, αν και κάπως εξεζητημένα…
– Πρέπει να είναι ωραία γυναίκα…
– Ωραία, αλλά και τζώρας – δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω!
– Εμένα μου δημιουργεί μια νοσταλγία…
– Γιατί το λες αυτό;
– Ε, να, ταιριάζει με την εικόνα που είχαν οι πρωτοετίνες, όταν εμείς τελειώναμε τα μεταπτυχιακά…

Ως δια μαγείας κόβεται η συζήτηση των γυναικών, που βρισκόταν σε κρίσιμο σημείο (καινούρια δίαιτα, με βάση τις πανσέτες…) και τα αθώα μεγάλα μάτια τους, προσεχτικά βαμμένα, προσηλώνονται πάνω μας. Πάντα απορούσα με τις γυναίκες όταν μιλάνε όλες ταυτόχρονα, πως καταφέρνουν να συνεννοούνται και να παρακολουθούν μέσες άκρες και τις δικές μας συζητήσεις – αλλά δεν επιμένω, προφανώς πρόκειται για εξελιγμένα πλάσματα. Ποια είναι αυτή η Μιραντολίνα, σε ποιο σήριαλ παίζει και δεν την έχουμε δει εμείς; Και τι σχέση έχει με τις πρωτοετίνες; Τα ερωτήματα μένουν αναπάντητα, γιατί πέφτει καινούριο όνομα στο τραπέζι – και κάνει τις γυναίκες να επιστρέψουν αυθωρεί και παραχρήμα στο πως χάνεις 3 κιλά σε 8 χρόνια, τρώγοντας χοιρινό.

– Εγώ παρακολουθούσα τον Κοσμοπολίτη
– Κρίμα που έκλεισε το μπλογκ του…
– Χάσαμε και τους στίχους, που σχολίαζες…
– Τι απόγινε αυτός;
Ιχνηλάτης! Έτσι τον λένε τώρα!
– Αυτός είναι ρε; Κι έλεγα κάτι μου θυμίζει… Αλλά, πολύ συγκρατημένος, σε σχέση με τον προηγούμενο εαυτό του.
– Θα ξαναπάρει φόρα… πως και πως περιμένω καινούρια του στιχάκια!

Γελάμε και η συζήτηση έρχεται στους σοβαρούς μπλόγκερ, δηλαδή το Μιχάλη Μητσό, το μαύρο πρόβατο, το Ιστολόγιον και τα Κοκκόρια. Οι γυναίκες από δίπλα έχουν καινούριο θέμα, ένα μαγαζί με αξεσουάρ- με καταπληκτικές τιμές (στο χαρτί περιτυλίγματος) που άνοιξε στην Καρόλου Ντηλ. Ο αντρικός πληθυσμός σχολιάζει – χωρίς να τσιγγουνεύεται τους επαίνους – τη Λίτσα, την Ψιλικατζού οικογενειακώς, την Κουρούνα που λείπει και μας λείπει, τον Πιτσιρίκο (γι’ αυτόν πέφτουν και μερικά καρφιά), τον Old Boy, τον vita monderna, την αδερφή, τον Ημίαιμο. Μοιραία και τους κοινούς μας γνωστούς, στην πραγματική ζωή, σχολιαστές Ηλία (πάει για δήμαρχος – και δεν θ’ ανοίξει μπλογκ) και Θανάση, που υπογράφει ως Athanassios (δεν πάει για δήμαρχος και μάλλον θ’ ανοίξει μπλογκ) Τους αφηγούμαι πως τα Χριστούγεννα στην Αθήνα συναντήθηκα με τον alombar42. Το ενδιαφέρον τους εξάπτεται.

– Τι τύπος είναι;
– Σαν το Θανάση, με πιο πλούσιο μαλλί…

Γελάμε πάλι, μας φέρνουν μια πιατέλα γλυκά: καζαν ντιπί, εκμέκ καταΐφι, μπάλες σιμιγδαλένιου χαλβά και ψητό κυδώνι με σαντιγί. Οι γυναίκες αφήνουν κατά μέρος τις τολμηρές θεωρίες περί διαίτης με γουρούνι και εφορμούν ατρόμητες, στο πλάι των συζύγων τους. Πάντα απορούσα πως τα καταφέρνουν και διατηρούνται κομψές τρώγοντας, ενώ εμείς δεν – αλλά δεν επιμένω, προφανώς πρόκειται για βελτιωμένα πλάσματα. Ο πλέον επιμελής σέρφερ της μπλογκόσφαιρας κάνει επίδειξη των γνώσεών του – αλλά ο άλλος κάνει κόντρα ρελάνς, απνευστί:

– Αν ήταν εδώ ο γευσιγνώστης Αθήναιος, τι κριτική θα έκανε στην ταβέρνα;
– Ποιος Αθήναιος; Εκείνος ο συντηρητικός παναθηναϊκάκιας μάγειρας με τις φιλολογικές ανησυχίες και τον άστατο χαρακτήρα που γυρνάει στα μπαρ και μπεκροπίνει μεσημεριάτικα;

Κοντεύω να πνιγώ με καζαν ντιπί. Μόλις και καταφέρνω να βγω σώος και αβλαβής από το συνδυασμό της μπουκιάς και της αυθόρμητης ριπής του γέλιου – η σύζυγός μου ανησυχεί μήπως με χάσει πολύ πριν την ώρα μου και επιμένει «πιες νερό, πιες νερό!». Καθώς αποκαθίσταμαι, προβαίνω στη συγκλονιστική διαπίστωση ότι πάει, πέταξε το πουλάκι – η virtual πραγματικότητα έγινε πια ένα και το αυτό με την …κανονική.

– Βρε, οι περσόνες των μπλόγκ δεν αντιστοιχούν στους αληθινούς ανθρώπους! Μου θυμίζετε τους απλοϊκούς θεατές θεατρικών παραστάσεων στα Λούκυ Λουκ, όταν ανέβαιναν στη σκηνή για να δείρουν τον κακό…
– Μπα… κατά τη γνώμη σου, τι μέρος του λόγου είναι ο Αθήναιος;
– Που να ξέρω, αγαθέ μου φίλε; Πάντως φαίνεται ερωτύλος τύπος, καλό θα ήταν να προσέχαμε τις γυναίκες μας αν κυκλοφορούσε στα πέριξ!

Η τελευταία ατάκα ενθουσιάζει τις γυναίκες, που γελούν εγκαρδίως και κακαριστά – ενώ οι άντρες παραμένουμε σοβαροί αναλυτές και αποτελειώνουμε τα γλυκά. Πάντα απορούσα με το γεγονός ότι οι γυναίκες ενθουσιάζονται στην παρέα όταν ακουστεί υπονοούμενο για δική τους πιθανή παρανομία και ρίχνουν τα μούτρα αν ακούσουν κάτι ανάλογο για τους άντρες τους – αλλά δεν επιμένω, προφανώς πρόκειται για εξυπνότερα πλάσματα. Ο πιο ψηλός από τους τρεις κάνει μια άσχετη ερώτηση, καθώς επιστρέφει στο τραπέζι:

– Ποιόν βλέπεις για νομάρχη;
Λαμπρούκος!

Μόλις ακούγεται αυτό το όνομα, οι άντρες γελάμε ενθουσιασμένοι – οι γυναίκες σταματάνε τη συζήτηση που είχαν αρχίσει σχετικά με την τρομερά πετυχημένη δίαιτα που έκανε τη Ντόρα Μπακογιάννη να μοιάζει με την ακτινογραφία της. Ο κοντός δε χάνει την ευκαιρία και εξηγεί, πολύ σοβαρά:

– Τον κατεβάζουν από κοινού ΠΑΣΟΚ και αριστερά και τον υποστηρίζει ένα μεγάλο κομμάτι δυσαρεστημένων της Νέας Δημοκρατίας! Θα τον ξεσκίσει τον Ψωμιάδη! Είναι και παιδαράς – αν δείτε τη φωτογραφία του θα κόψετε φλέβες!
– Έτσι, ε;
– Ώστε είναι τεκνός;
– Μπιζουδάκι! Αλλά, μια και αποφάσισε να εκτεθεί για νομάρχης, πρέπει να το πούμε: η μεγάλη του δύναμη είναι τα μπλογκ!
– Συγγνώμη, δε μας εξηγείτε και σε ‘μας τις έρημες – να καταλάβουμε επιτέλους – τι στην ευχή είναι αυτά τα μπλογκ;

Πάντα απορούσα πως οι γυναίκες καταφέρνουν και δεν ασχολούνται εγκαίρως με όσα ενθουσιάζουν εμάς – αλλά δεν επιμένω, προφανώς πρόκειται για σούπερ-ντούπερ πλάσματα. Θα ασχοληθούν μαζικά (όπως κάποτε με το μπάσκετ λόγω Γκάλη και με το ποδόσφαιρο λόγω Ζαγοράκη) και θα τα φλομώσουν τα μπλογκ όταν αρχίσει να ασχολείται με τον Λαμπρούκο, τον Ημίαιμο και τον Ιχνηλάτη η Τατιάνα και τα πρωινάδικα. Κι επειδή οι δικές μας είναι κομμάτι κουλτουριάρες, θα εφορμήσουν στα πι σι όταν ο alombar42 αρχίσει να δίνει απανωτές συνεντεύξεις στην Έλλη Στάη, τη Βίκυ Φλέσσα και την Εύα Καϊλή, εναλλάξ με τον Αθήναιο και το Χοιροβοσκό. Λέγεται πως ο Βασίλης Βασιλικός έχει ήδη εξασφαλίσει την αποκλειστικότητα της Μιραντολίνας – θα μιλήσει για τα τρία της καινούρια μπλογκ με θέματα τον Γρηγόριο Νύσσης, τον Μπακούνιν και τους πεστροφοκυπρίνους της Μικρής Πρέσπας στη σχάρα. Σούσι, παρά κάτι.

* * *

Βγαίνουμε από την ταβέρνα, εγώ και ο κοντός μπαίνουμε για τσιγάρα στο ψιλικατζίδικο που διανυκτερεύει. Τον βλέπω με το πονηρό του χαμόγελο ως τ’ αυτιά.

– Το πήρα!
– Αμ εγώ τι έκανα!

Βγάζουμε ταυτόχρονα από τις καπαρτίνες δυο ομοιόμορφα και ομοιόχρωμα χαρτάκια.

– Να το δω!
– Κι εγώ το δικό σου!

Βγάζω τα γυαλιά και φέρνω το χαρτάκι πολύ κοντά στα μάτια μου, για να μπορέσω να το διαβάσω. Ο κοντός, αντίθετα, το κρατάει όσο πιο μακριά μπορεί – για τον ίδιο λόγο. Κοιταζόμαστε σα βρεγμένες γάτες.

– Ρε σύ, αυτό είναι 090!
– Αμ, αυτό τι είναι;
– Ρε την άτιμη!
– Μας δούλεψε αγρίως το βρέφος!

Δεν το παίρνουμε επιπόνου – άλλωστε οι παντρεμένοι δε βιάζονται και δεν απογοητεύονται ποτέ. Καθώς βγαίνουμε από το ψιλικατζίδικο απορώ με τις νεότερες γυναίκες, πως μας δουλεύουν ψιλό γαζί τώρα τελευταία – αλλά δεν επιμένω, προφανώς πρόκειται για ανώτερα, εξελιγμένα, εξυπνότερα, σούπερ ντούπερ πλάσματα. Και με την πιο μοδάτη δίαιτα (τζιγιεροσαρμάδες και γιαπράκια για 9 ½ βδομάδες), επανέρχονται στα κυβικά τους, όποτε θέλουν. Χαλαρά.

*

To ποστ έχει ηλικία 2 ½ ετών, είναι δηλαδή παμπάλαιο.  Το ανασύρω από τη λήθη γιατί βγάζει μια αίσθηση (πιστεύω όχι μονάχα δική μου ) που υπήρχε για τα μπλογκ, εκείνο το μακρινό Φεβρουάριο του 2006. Από τότε ήρθε πολύς κόσμος στο μπλογκοχώρι, αλλά φύγανε και πολλοί. Πολλά λησμονημένα ονόματα θα τα θυμηθείτε οι παλιότεροι, διαβάζοντας αυτό το ποστ. Υπάρχουν και αυτοί που  παραμένουν δραστήριοι ιστολόγοι, διάσημοι (πλέον ) στη  μικρή μας κοινότητα.  Τελικά ο Λαμπρούκος δεν κατέβηκε για νομάρχης και ξαναβγήκε ο Ψωμιάδης…

Στα «μυστικά»: http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/02/blog-post_09.html

Advertisements