Λίγες ώρες πριν φύγω, έπεσα πάνω σ’ αυτό το τραγούδι:

Χριστέ μ’ και άς εποίνες με δέντρον σ’ έναν ομάλιν

κι εδίνες με πολλά καρπόν και χαμελά κλωνάρια,

έστενες και ση ρίζα μου κι ένα κρύον πεγάδι.

Κι όντας κινούν τα κόρασια κι αχπάσκουν σόν παρχάρι,

ν’ έρχουνταν, πίνε ασό νερό μ’ και τρώγν’ ασόν καρπό μου

κι όσοι παρανεγκάσκουσαν, ας κείνταν σήν εβόρα μ’.

Είναι μια εξαιρετική εικόνα – και τη γουστάρω. Άντε όμως να τη συνδυάσεις με τη λαχτάρα του ταξιδιού, που σε τραβάει στους δρόμους…

*

(Γλωσσάρι στα σχόλια)

Advertisements