Για μια φορά, θα συμφωνήσω στο «δια ταύτα» με το …ΚΚΕ: Η πρόταση 409 βουλευτών του Ευρωκοινοβουλίου να καθιερωθεί η 23η Αυγούστου ως «Ευρωπαϊκή ημέρα μνήμης κατά του σταλινισμού και του ναζισμού» είναι μια πολιτική πατάτα ολκής. Όχι όμως για τους λόγους που επικαλείται το ΚΚΕ – η ανακοίνωση των Ευρωβουλευτών του οποίου θα ήταν ένα αυθεντικό πολιτικό ευθυμογράφημα, αν το θέμα δεν ήταν τόσο σοβαρό:  

http://www.kke.gr/arcti.php?myid=725

Η δική μου «κάθετη» αντίθεση στην πρόταση βασίζεται στα εξής:

1.

Η πρόταση είναι υποκριτική, καθώς χρησιμοποιεί «κατ’ επιλογήν» μέτρα και σταθμά. Εξηγώ: δε μπορώ να φανταστώ ναζιστικότερη ή σταλινικότερη ενέργεια από τον βομβαρδισμό της Δρέσδης ή τις ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Δε μπορώ να δεχτώ ότι η αποικιοκρατία αιώνων, στην οποία επιδόθηκαν με ζήλο όλες οι ισχυρές ευρωπαϊκές χώρες προξένησαν μικρότερη ζημιά στην ανθρωπότητα από το ναζισμό και το σταλινισμό. Δε μπορώ να αποδεχτώ ότι η ατελείωτη σειρά των καταστροφικών επεμβάσεων σε τρίτες χώρες (χαρακτηριστικό γνώρισμα του σταλινισμού και του ναζισμού) είναι ποιοτικά διαφορετική από τις επίσης ατελείωτες επεμβάσεις βίας και θανάτου των ΗΠΑ (και των ευρωπαίων συμμάχων τους), για τις οποίες, φυσικά, δε γίνεται λόγος στην πρόταση.

2.

Η πρόταση είναι διχαστική, για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Δεκάδες απολύτως νόμιμα πολιτικά κόμματα, σε όλη την Ευρώπη, κινούνται στα πλαίσια της ευρύτερης πολιτικής κληρονομιάς του σταλινισμού (μεταξύ τους και τα ημέτερα, δηλ. το ΚΚΕ και οι σημαντικότερες οργανωμένες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ). Το τελευταίο που χρειάζεται η πολιτική ζωή της Ευρώπης είναι να τα …ενισχύσει, μέσω της πόλωσης που συνεπάγεται η πρόταση των 409. Η ιδεολογική και η πολιτική αντιπαράθεση με το σταλινισμό και το ναζισμό δε μπορεί να γίνεται μέσα από «απαγορευτικές» λογικές – ακριβώς αυτή είναι η δική τους πολιτική και ιδεολογική «συνταγή».

3.

Θα υποστήριζα μια πρόταση για μια «Ευρωπαϊκή μέρα μνήμης» αν αυτή περιλάμβανε το σύνολο των πολιτικών εγκλημάτων και των απάνθρωπων πολιτικών που υλοποιήθηκαν στην (και από την) Ευρώπη κατά τον 20ο αιώνα. Και, το βασικότερο, αν η πρόταση αυτή στόχευε στην αποτροπή των ίδιων εγκλημάτων και πολιτικών από τα ευρωπαϊκά κράτη σήμερα και στο μέλλον. Κάτι που ούτε φαίνεται να περνάει από το μυαλό όσων έγραψαν / συνυπέγραψαν / υποστηρίζουν τη δήλωση των 409.