woman1
Έλα ρε… Όχι, είμαι βάρδια. Τα ίδια… Δηλαδή, είμαι σε δύσκολη φάση. Οι θεωρίες μου τόσα χρόνια τα πήγαιναν μια χαρά στο δοκιμαστικό σωλήνα, τώρα στα σαράντα πέντε πρέπει να βγουν στην πιάτσα, να δοκιμαστούν στην πράξη κι αυτό δημιουργεί μια αξεπέραστη κρίση…

Γιατί, καλά τα λέμε για αγάπες και έρωτες, θεωρητικά. Φτάνει όμως κάποια στιγμή ο κόμπος στο χτένι και πρέπει να πάρεις αποφάσεις. Σκληρές οι πουτάνες οι αποφάσεις, μεγάλα τα διλήμματα… και κανείς δεν ξέρει τι είναι το καλό και τι είναι το κακό, να έχει τουλάχιστο ένα μπούσουλα.

Δεκαετίες ολόκληρες παίζαμε σαν τα παιδάκια με τις ιδέες, με τις έννοιες, οχυρωμένοι πίσω από ένα γραφείο, στην ασφάλεια της θεωρίας… έλα τώρα και απόδειξέ το – αυτά που υποστήριζες είχαν κάποια αξία ή ήτανε αέρας κοπανιστός;

Όλο αυτό με ζορίζει αφάνταστα, με ρίχνει πολύ… είμαι σε κατάπτωση… πάλι καλά που έχω τους ουρανούς και ξεχαρμανιάζω…

Για να στο πω διαφορετικά, νοιώθω κουρέλι, με ισοπεδώνει η ανακολουθία αυτού που κάνω και αυτού που μπορώ ή μάλλον αυτού που θέλω, δηλαδή αυτού που θέλει ο έρωτας…

Δεν είναι σπουδαίο δηλαδή, ή μάλλον είναι, όσο το ακούς, ούτε λιγότερο, ούτε περισσότερο.

Οι γυναίκες φίλε είναι τελειότερα όντα, είναι γήινες, άρα πιο αληθινές, ό,τι λένε το εννοούνε, λένε σ’ αγαπώ και το εννοούνε, λένε χωρίζω και το κάνουν, εμείς είμαστε περίπου σε όλα.

Οι γυναίκες γεννάνε, ίσως γι’ αυτό είναι πιο θετικές. Ο άντρας χρησιμοποιεί το μυαλό του και το μυαλό από τη φύση του έχει την τάση να αυθαιρετεί. Αυθαιρετούμε συνεχώς φίλε και το πληρώνουμε…

Είναι θέμα φύλου, τελικά…

Οι γυναίκες πότε χαζοχαρούμενα, πότε με αφέλεια, πετυχαίνουν πάντως εύκολα την αρμονία μυαλού και αισθημάτων, είναι τέλεια όντα… Εμείς περιοριζόμαστε να περιγράφουμε και να εμπλουτίζουμε τα πάντα στο κεφάλι μας, να μετανιώνουμε για τη δράση και κυρίως τη μη δράση – και να το χτυπάμε το κεφάλι μετά, γιατί… επ, αλάρμ, κλείνω, γειά!

*

Υπενθύμιση: καταγράφω δε σημαίνει προσυπογράφω.

Advertisements