M I Krivenko Party meeting 1972

Σκεφτόμουν ο τάλας , να συνεχίσω μετά το χθεσινό μου ποστ περί Κομέντια ντελ Άρτε , με την ανάλυση των προοπτικών για τα κόμματα εν όψει των εκλογών της 4ης Οκτωβρίου.

Ανακατεύωντας τη τράπουλα του πολιτικού μας  σύμπαντος όμως , διαπίστωσα ότι λείπει ένα φύλλο , ο γνωστός εκείνος φάντης μπαστούνι που από τη μεταπολίτευση και μετά αποτελεί το ζητούμενο για να σωθεί η παρτίδα. ( όχι η πατρίδα )

Άρχισα να κατεβάζω Χριστούς και Παναγίες τους και επειδή πλέον δεν αντέχω να παραμείνω  σιωπηλός , γράφω αυτά τα ολίγα παρακάτω με την ελπίδα ότι τουλάχιστον κάποιοι θα τα διαβάσουν και θα προβληματιστούν.

Από την εποχή της σύμπηξης της Αριστεράς σε ενιαίο τότε Συνασπισμό , δεν έχω παραλείψει να ψηφίζω χειροπόδαρα αυτό το σχηματισμό και τη συνέχειά του μέχρι σήμερα. Μετά την αποχώρηση μου τη δεκαετία του 70 από το «τιμημένο» και ελπίζωντας ότι συν τω χρόνω θα παρουσιαστεί τελικά ένας σχηματισμός της προοδευτικής και δημοκρατικής Αριστεράς που θα κινητοποιήσει και θα συνειδητοποιήσει τα προοδευτικά στρώματα των πολιτών, ακολούθησα τον Ενιαίο  ΣΥΝ , μετέπειτα το ΣΥΝ και τώρα το ΣΥΡΙΖΑ χωρίς να μετέχω στις οργανωμένες κομματικές διαδικασίες για λόγους προσωπικών πεποιθήσεων . Το ίδιο φαντάζομαι έκαναν και κάνουν πολλοί άλλοι απλοί άνθρωποι της αριστεράς.

Στάθηκα κριτικά και από αυτό το φιλόξενο βήμα , ως ώφειλα , σε διάφορες επιλογές, θέσεις και πρακτικές αυτού του σχηματισμού , αλλά  θεωρούσα ότι  ο πλουραλισμός και η αντιπαράθεση των απόψεων δεν αποτελούσαν λόγο για να αμφισβητήσω την επιλογή μου να τους στηρίζω με τη ψήφο μου και τη στάση μου για μια εικοσαετία.

Δεν επηρεάστηκα ακόμα και από τις κραυγές και τις προβοκάτσιες των «νοικοκυραίων» του Δεκέμβρη και τους αδέξιους χειρισμούς που έγιναν τότε , πόσω μάλλον από την ανοδική και μετέπειτα πτωτική πορεία των δημοσκοπικών επιδόσεων του ΣΥΡΙΖΑ.

Γελούσα μακρόθυμα με τις ανακοινώσεις του υπεύθυνου τύπου Α. Καρύτζη , σκεπτόμενος ότι είναι νέος και θα μάθει.

Γρύλλιζα , αλλά κατάπινα τη κραυγή μου όταν εκθειαζόταν ανεπιφύλακτα από συνιστώσες γκρουπούσκουλα το καθεστώς της Λ.Δ.Κίνας.

Έτριζα τα δόντια  , αλλά δε πέταγα πέτρες , όταν γίνονταν εκείνα τα ανοίγματα προς το «τιμημένο» και τους οπαδούς του . Ένοιωθα σαν ζωντοχήρα στα αζήτητα. Αλλά σώπαινα your Jesus and your candles.

Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών δεν το θεώρησα καταδικαστικό , αν και οι τότε προεκλογικές δραστηριότητες θύμιζαν μπουσουλήματα βρεφών.

Οι ρουκέτες του Περικλή πέρασαν τρία κλίκ δεξιά.  Your Saints

Δεν ήθελα να μάθω από τη πείρα μου , ρομαντικός όπως πάντα ;

Ήθελα να ελπίζω , ως έσχατη άμυνα ;

Τα παραπάνω δύο ερωτήματα για τον εαυτό μου ( τα χωνεύω και μόνος μου χωρίς βοήθεια )

ΑΛΛΑ ΡΩΤΑΩ :

Μετά από 20 χρόνια θα περιμένω ενόψει εκλογών ΣΕ ΕΝΑ ΜΗΝΑ , να μου πείτε τσουτσέκια τη Κυριακή , αφού ζυγίσετε τα ξύγκικα φασολάκια και κουκιά σας ΠΟΙΟΝ θα  ψηφίσω στις 4/10/2009 ;;;;

Αν ο πολύς ΣΥΝ δεν άντεχε βρέ χαντούμηδες τη συνύπαρξη με τα ρετάλια από τρότσκες μέχρι Κινεζόπουλα γιατί προχωρήσατε στο εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ ;;;

Και οι λοιποί γκρουπούσκουλοι που δια του ΣΥΡΙΖΑ ( ελέω ΣΥΝ  και όλων ημών των ανένταχτων ) νομίσατε ότι πιάσατε το πάπα από τις  κοχόνες , τώρα είστε έτοιμοι να  επιστρέψετε στα υπό το μηδέν ποσοστά σας και τις ιδιωτικές ( με τις δύο σημασίες ) επαναστάσεις σας ;;;

Όταν αποφασίσετε αύριο οι Σύριζαίοι , μεθαύριο οι Συναίοι , να έρθετε να μου το πείτε , δεκαροζήτουλες ….

…γιατί εγώ στην πράσινη αγκαλιά , που άνοιγε τότε  ορθάνοιχτη , δεν έπεσα και ούτε τώρα θα πέσω , και παρά το σκαιό του  ύφους μου δεν είμαι τόσο γομάρι για να πάω στο «τιμημένο». Και σπίτι δεν έχω για να κάτσω , στο νοίκι και το μεροκάματο μια ζωή your God and Holy Spirit… your Alek and your Alex all the same

( παρακαλώ το Πάνο και τους φίλτατους καλυβίστες  να συγχωρήσουν  το εδώ ύφος μου . Δεν τους έχω συνηθίσει σε κάτι τέτοιο και τους χρωστάω. Αντίθετα δεν απολογούμαι στους αππαράτσικους γιατί σε αυτούς δε χρωστάω ούτε γρόσι )