babylon

(από τη πρώτη παράσταση στο theatre Babylon  το 1953 )

Καθένας που διαθέτει  έμπειρο μάτι  και πολιτικό αισθητήριο παρατηρεί ότι σε αυτή τη προεκλογική περίοδο  ο ΓΑΠ αποδύεται σε ένα προσωπικό αγώνα . Αγώνα για πολιτική αυθυπαρξία , για δικαίωση μετά από  2 ήττες , για ανάκτηση της εμπιστοσύνης στο πρόσωπό του . Πρόκειται για αγώνα με υπαρξιακά χαρακτηριστικά , για προσωπικό στοίχημα και από ένα τέτοιο αγώνα , στη πραγματικότητα απολίτικο , δεν περιμένει ο έμπειρος και κωλοπετσωμένος παρατηρητής και πολλά.

Μου κάνει εντύπωση η συνεχής του αναφορά στο ότι δεν χρωστάει σε κανένα ( λες και αν χρώσταγε θα το έλεγε ) ,  ότι αυτός ( και μόνον ; ) είναι ο εγγυητής της νέας πορείας , οι επικλήσεις του στο νέο και άρα καθαρό ΠΑΣΟΚ το αποκαθαρμένο από τις αμαρτίες του παρελθόντος. Όσο και να θέλει κανείς να πιστέψει σε αυτή την εκδοχή του ηγέτη – σωτήρα που μόνος του θα βγάλει το φίδι από τη τρύπα , όταν οι επικλήσεις και οι μεγαλοστομίες έχουν προσωπική και υπαρξιακή αγωνία , θα πρέπει να κρατά πολλές επιφυλάξεις.

Και τούτο γιατί και ο έτερος Καππαδόκης του πολιτικού μας στίβου , ανασκουμπώθηκε προσφάτως και ξεχνώντας το άγος της δικής του θητείας στη διακυβέρνηση , αποδύεται και αυτός στον υπέρ πάντων αγώνα , το  ίδιο υπαρξιακά αγωνιώδης όσο και ο προηγούμενος ( στο σχόλιο και τις δημοσκοπήσεις ) . Κατά δήλωση του θα τα δώσει ΟΛΑ ( τα πάντα όλα ) , θα λύσει τη γραβάτα και με όπλο την αποτελεσματικότητα ( αλήθεια πόσο έχει κακοπάθει αυτός ο όρος ) και την αποφασιστικότητα που τον διέκρινε και το διακρίνει , θα δώσει και θα κερδίσει τη μάχη απέναντι στον αντίπαλο.

Εδώ έχουμε και μια πρωτόφαντη ιδιοτυπία. Επισήμως δεν υπόσχεται παρά μόνο τα χειρότερα , και λέω επισήμως επειδή εν κρυπτώ οργιάζουν οι διορισμοί και τα ρουσφέτια , θέτει ως αυθεντικός  ερμηνευτής των πάντων το χέρι των ψηφοφόρων επί τον τύπον των ήλων ( των ήλων που οι προηγούμενοι καλούπωσαν και ο ίδιος κάρφωσε ) και μύστης της ελληνικής ιδιαιτερότητας προκαλεί σε αναστοχασμό επιβάλλωντας το εκβιαστικό του δίλημμα . Ένα δίλημμα σχετικό με το πολυφορεμένο «καλό του τόπου» , του οποίου ο ίδιος είναι ο αποκλειστικός αντιπρόσωπος και εισαγωγεύς. Θα παλέψει με αριθμούς ο γόνος της πολιτικής οικογένειας , με «στοιχεία» και μπακαλοντέφτερα έναντι του άλλου γόνου ( της άλλης πολιτικής οικογενείας ) . Θα συντρίψει δια της λογικής των αριθμών τον έτερο των δύο μονομάχων.

Θα είναι ένα παίγνιο «κύρους» και «ειλικρίνειας» , όπου στην επικοινωνιακή του διάσταση δε θα αναμετρώνται πολιτικές και πραγματικές έστω προθέσεις , αλλά εικόνες και φαντάσματα , πρόσωπα κατά στρέβλωση της Γιαννάρειας  αντίληψης ,  υπαρξιακά  άγχη ως καρικατούρες του Camus .

Οι κατά το δυνατόν αποστειρώσεις που υπέστησαν τα ψηφοδέλτια , ο λόγος και οι εικόνες των δύο φορέων ,  στόχο μοναδικό έχουν να υπηρετήσουν αυτή την ιδιότυπη διαμάχη των δύο πολιτικών da-sein. Το αναμενόμενο ντιμπέιτ των δύο μονομάχων καθώς και οι συνεντεύξεις στα μήντια όπως η χθεσινή  θα αναδείξουν τον ένα ή τον άλλο Hamlet σε ρόλο Φορτεμπράς.

Και όπως είναι αναμενόμενο οι δύο μονομάχοι έχουν επιλέξει το προνομιακό πεδίο άσκησης  του αγώνα τους περί «βωμών και εστιών». Θα διεξαχθεί και αυτός  στο μυθολογικό επίπεδο , στο στίβο του υποθάλαμου , στο έμπεδο των ενστίκτων. Και έχει διαλέξει ο καθένας τη πλευρά του μύθου που θα χρησιμοποιήσει , άρα και τα ένστικτα της μάζας που θα κολακεύσει :

Από τη μία το φώς , το καλό , η ελπίδα θα είναι για το ΓΑΠ το εφαλτήριο. Θα βασιστεί στην εγγενή όσο και παράλογη αισιοδοξία του Έλληνα  ( η ιδιαιτερότητα της φυλής που λέγαμε παραπάνω  ). Στην ελπίδα ότι το νέο θα είναι καλύτερο χωρίς να το ψάχνουμε παραπέρα και πολύ. Δε θα επεκταθεί σε λεπτομέρειες και πολλά νούμερα , αν χρειαστεί θα τα εφεύρει , αλλά ο προσωπικός υπαρξιακός του αγώνας κύριο διακύβευμα θα έχει το νέο , το άφθαρτο , το αδέσμευτο , το ελπιδοφόρο.

Από την άλλη το σκότος και οι οδυρμοί της Κασσάνδρας , το υποχρεωτικό όσο και απαραίτητο μαρτύριο πριν τη σωτηρία , η σύγκρουση με τους πάντες και τα πάντα εν ονόματι του κοινού καλού. Η υπαρξιακή αγωνία του μονομάχου μεταφέρεται δια του διλήμματος στη πλάτη των ψηφοφόρων που καλούνται , επιδεικνύωντας την άλλη όψη της ελληνικής ιδιαιτερότητας ,  όχι μόνο να υπομείνουν το προδιαγραφόμενο μαρτύριο αλλά να το απολαύσουν κιόλας.

Όσοι μπορούν στις εκφράσεις , στις κινήσεις , στα βλέμματα των δύο ερίφηδων να διαβάσουν το υπαρξιακό αυτό παίγνιο , δεν μπορούν παρά να τους συμπονέσουν και να ευχηθούν μαζί τους η περίοδος αυτή να λήξει αν είναι δυνατόν εδώ και τώρα. Ούτε ψύλλος στο κόρφο τους που λένε …

Όσοι πάλι ενδιαφέρονται για τα θεατρικού χαρακτήρα σημαινόμενα θα διαπίστωναν εύκολα ότι οι προσφερόμενες ερμηνείες στους ρόλους των Εστραγκόν και Βλαδίμηρου αντίστοιχα, θα έκαναν το κατεξοχήν ερμηνευτή της υπαρξιακής αγωνίας Σ. Μπέκετ να αλλάξει επειγόντως ( αν ζούσε )  κανάλι.

( Εστραγκόν ο ΚΑΚ , Βλαδίμηρος ο ΓΑΠ , στο ρόλο του Πότζο ο κος Αλμούνια και  Λάκυ όπως πάντα εμείς )