podil1

Στέκομαι στη γωνία Δωδεκανήσου και Τσιμισκή περιμένοντας να κάνω γιουρούσι στο απέναντι πεζοδρόμιο. Δίπλα μου ενα ζευγάρι.

-Κι’ εδώ ποδηλατόδρομοι; Αααααααα! αναφωνεί η γυναίκα.

-Να δούμε πόσο θ’ αντέξουν αυτά τα κολωνάκια, την προσγειώνει ο άντρας της.

Γυρίζω το κεφάλι μου. Είχα δεί τα συνεργεία τις προηγούμενες ημέρες που φτιάχνανε μια λωρίδα με μώβ άσφαλτο στην άκρη του δρόμου. Τώρα είχε και κολωνάκια στην άκρη.

«Α! Ωστε έτσι είναι οι ποδηλατόδρομοι» σκέφτηκα.  Βγάζω το κινητό μου τηλέφωνο να αποθανατίσω την εικόνα, γιατί κάτι μου έλεγε μέσα μου πως δέν θα την έβλεπα για πολύ καιρό.

Τα αυτοκίνητα που πρίν ήταν παρκαρισμένα στην άκρη του δρόμου,  όταν ο δρόμος είναι φαρδύς, παρκάρουν τώρα  έξω απο τα κολωνάκια. Χίλιοι καλοί χωράνε άλλωστε.  Αλλοι παρκαρισμένοι για τα καλά, και άλλοι με τα αλάρμ αναμένα βρίσκονται στα παρακείμενα μαγαζιά.

podil2

-Πιάσε μία με κρέμα ρε φιλαράκι.   Και μια φραπεδιά.

Οι κάδοι των σκουπιδιών βρίσκονται στην παλιά τους θέση, μέσα στον ποδηλατόδρομο.  Πού αλλού να πάνε άλλωστε;

podil3

Τώρα λοιπόν που οι ποδηλατόδρομοι μπήκαν στη ζωή μας, και μέχρι να ξαναβγούν (όταν όσοι διαθέτουν μεγαλύτερο σκάφος πάρουν σβάρνα τα κολωνάκια) αναζητείται ο θαρραλέος ποδηλάτης που θα πάρει το ρίσκο να κινηθεί  παρέα με όλον αυτό τον συρφετό.

podil4podil5