(ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ ΕΙΣ ΥΨΟΣ)
Ευτύχησα μόνος μου.
Χωρίς ιερότητα χωρίς υγεία
Μερίζοντας τρόμους
ανώφελα μεγάλα κομμάτια
σήμερα πεθαίνω
αύριο πεθαίνω.
Στον άγιο αριθμό των ανέργων
είμαι πάντοτε μέσα.
Διεθνής κι ακάθεχτος
υποφέρομαι
στη θρησκεία του σκούληκα.
Επώνυμο: Πλήρης.

(ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΔΕΛΕΑΡ ΤΟΥ ΘΕΟΥ)
Να γυρίζεις – αυτό είναι το θαύμα.

Θα περάσουν αποπάνω μας όλοι οι τροχοί
στο τέλος
τα ίδια τα όνειρά μας θα μας σώσουν.

Και προπαντός
ας μην αφήσουμε την αγάπη
να συνωστίζεται με τόσα αισθήματα…

(ΝΕΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ)
Θεέ μου αν φτάνει
μια φωνή μάλλον κατεστραμμένη
στις μακρινές πηγές εισάκουσέ με.

(Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΕΑΡ)
Ξένος είμαι στο σπίτι μου
ξένος στους δρόμους
με λένε Γιάννη δεν έχω τίποτα δικό μου.

(ΤΑ ΤΡΙΣΤΙΧΑ ΤΩΝ ΘΑΝΑΣΙΜΩΝ)
Γαλάζιος μακριά πολύ, θα γυρίζω
άνθη κρατώντας.
Είναι ρωγμή στο στήθος η αγάπη.

Πως είναι όλα στου θεού τη διάρκεια βαλμένα
κι ο θάνατος πως είναι μια σταγόνα
επί των υδάτων.

(ΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ)
Να με σώσουν τα όνειρα ή να με συντρίψουν
– ένα τ’ ονομάζω.

(ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ ΣΤΑ ΝΕΦΗ)
ο ταπεινός εγώ και φιλαμαρτήμων

(ΠΟΙΟΣ Μ’ ΕΧΕΙ ΣΥΝΤΑΡΑΞΕΙ;)
Ιδού το σώμα της μέσ’ από κλαδιά στα όνειρά μου
μέσ’ από κλαδιά ευγενικά ανεβαίνει.

(ΛΥΤΗ ΩΣ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ)
Τι θα έκανα τις πράξεις μου
αν δεν υπήρχε ο θάνατος.

(Η ΣΚΟΤΕΙΝΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΜΟΥ)
Νοστάλγησα το μεγάλο νερό.

(ΕΓΩ ΥΠΑΡΧΩ)
Κάτω απ’ την κυανή αιχμαλωσία του ουρανού
είμαι ο ταμίας της τύχης μου.

(ΠΛΗΓΕΣ ΑΠ ΤΟ ΘΕΡΟΣ ΤΟΥ ΒΡΑΔΙΝΟΥ ΚΑΙΡΟΥ)
Απ’ τον λαιμό της γυναίκας άρχισε η προσευχή μου.

(ΜΕ Τ ΑΣΤΕΡΙΑ)
Ω θάνατε βασιλέα των πραγμάτων
πιέζεις απόψε το μικρό μου στήθος.

(ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΟΥ ΣΤΑΛΑΓΜΙΤΗ)
Εγώ ο σταλαγμίτης
ολοένα
πλησιάζω τον σταλακτίτη που με κράζει απεγνωσμένα
για να εγγίσουν κάποτε τα στάγματα
τη μεγάλη ένωση…

(ΕΚΚΕΚΡΑΞΑ)
Εδώ είναι σκοτάδι κι όνειρο βαθύ
πέρα της άλλης νύχτας τα μαλάματα.

(ΑΔΑΜΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ)
Η αγάπη ‘ναι το τέλος του σώματος.

(ΣΤΟΝ ΙΩΑΝΝΗ – ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟ ΜΠΑΧ)
κ’ η νύχτα λέει της ξαστεριάς’ δεν έχω αστέρια απόψε.

(ΚΑΤΕΒΗΚΕ ΤΗ ΦΥΣΗ ΚΙ ΑΝΕΒΗΚΕ ΤΗΝ ΠΡΑΞΗ)

Γιατί έχτισα το ναό μου σε τρεις γοητείες
έρωτας πόνος αθανασία.

(ΠΕΝΘΟΣ ΠΙΟ ΨΗΛΟ ΚΙ ΑΠ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ)
Με το δαυλί της σιωπής ανατινάχτηκα

(ΝΕΑ ΕΙΣΟΔΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΦΥΣΗ)
Τα δάκρυα σκορπίζουν ομορφιά – το ξέρουμε –
μα φέρνουν όμως και μύξα στους ανθρώπους.

(ΜΙΚΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ)
Όταν παιδέψεις τώρα δα μια πεταλούδα δεν το βλέπεις
αλλ’ αργότερα κάπου θα πονέσει ο πολιτισμός.

(ΨΙΧΑΛΕΣ ΚΑΙ ΨΙΧΟΥΛΑ)
Δε θα ξανάρθει ο καιρός που θα λαλήσουν τα σπλάχνα;

*

Το σκίτσο είναι του Enki Bilal

*

Να δείτε οπωσδήποτε τα σχόλια της ανάρτησης στα μυστικά:

http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/04/blog-post_114528537051554748.html

Advertisements